De rechtbank verklaart bewezen dat de verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan het openlijk in vereniging…

Bewezenverklaring en bewijsmiddelen

Bewezen is dat de verdachte openlijk in vereniging geweld heeft gepleegd. De volledige bewezenverklaring is vermeld in paragraaf 2.3.2.

De bewezenverklaring is gebaseerd op de inhoud van de bewijsmiddelen. Dit verkorte vonnis bevat geen bewijsmiddelen. Als hoger beroep wordt ingesteld, zal het vonnis worden aangevuld met een bijlage met daarin de opsomming dan wel de inhoud van de bewijsmiddelen. Het vonnis zal, indien nodig, tevens worden aangevuld met een bewijsmotivering aangaande de bewezenverklaring dan wel partiële vrijspraak van enkele specifieke ten laste gelegde gedragingen.

Bewezen is dat:

hij op of omstreeks27 september 2023 te Den Haag, in elk geval in Nederland,
openlijk, te weten op of aan de openbare weg, Bep Bakhuijsweg, in elk geval op of
aan een openbare weg en/of op een voor het publiek toegankelijke plaats of in een
voor het publiek toegankelijke ruimte, in vereniging geweld heeft gepleegd tegen
een of meer perso(o)n(en), te weten [slachtoffer], welk geweld bestond uit het
- met (hoge) snelheidinrijden op en/of klemrijden van die [slachtoffer] met een auto
terwijl die [slachtoffer] wandelde en/of
- inzet van een taser (elektronisch stroomstootwapen) en/of
- (met kracht) slaan met de taser op het hoofd en/of lichaam en/of
- (met kracht) slaan met de vuist op het hoofd en/of lichaam en/of
- (met kracht) schoppen tegen het hoofd en/of lichaam
terwijl dit door hem gepleegde geweld de dood, althans zwaar lichamelijk letsel,
althans enig letsel, voor voornoemde [slachtoffer] ten gevolge heeft gehad.

Ernst en omstandigheden van het feit

De verdachte heeft zich op 27 september 2023 schuldig gemaakt aan openlijke geweldpleging. De verdachte heeft samen met de medeverdachte het slachtoffer eerst klemgereden, daarna geslagen en vervolgens na een korte achtervolging nogmaals geslagen en geschopt. Hierbij is gebruik gemaakt van een zogenoemde taser, die is afgegaan en waarmee het slachtoffer ook is geslagen. Door aldus te handelen, heeft de verdachte een grove inbreuk gemaakt op de lichamelijke integriteit van het slachtoffer.

Persoon en persoonlijke omstandigheden

Strafblad

Uit het strafblad (uittreksel justitiële documentatie) van 15 december 2025 blijkt dat de verdachte niet eerder onherroepelijk is veroordeeld voor soortgelijke strafbare feiten.

Het strafblad van de verdachte leidt dus niet tot een hogere straf.

Reclasseringsadvies

In het reclasseringsadvies van Reclassering Nederland van 23 november 2023 staat het volgende. De verdachte heeft zijn leven in praktisch opzicht op orde. Hij werkt als mantelzorger voor zijn vader. De verdachte heeft een stabiele huisvesting. De reclassering krijgt de indruk dat de gevolgen van het strafbaar handelen van de verdachte een behoorlijke impact op hem hebben, hetgeen een repressieve werking zou moeten hebben. Reclasseringsbemoeienis gericht op gedragsbeïnvloeding acht de reclassering daarom niet geïndiceerd. Bij een veroordeling adviseert de reclassering een straf zonder bijzondere voorwaarden. Interventies of toezicht acht de reclassering niet nodig.

Redelijke termijn

De verdachte moet binnen een redelijke termijn worden berecht. De redelijke termijn is in dit geval gestart op 27 september 2023, omdat de verdachte toen in verzekering is gesteld. Tot aan dit vonnis is een periode van ongeveer 2 jaar en 4 maanden verstreken. Dit heeft gevolgen voor de op te leggen straf in het voordeel van de verdachte.

Oplegging straf

Gelet op de ernst van het strafbare feit is een gevangenisstraf noodzakelijk. Bij het bepalen van die strafsoort en de duur daarvan houdt de rechtbank rekening met straffen die in soortgelijke zaken zijn opgelegd. Hierbij is ook rekening gehouden met de LOVS oriëntatiepunten. Tevens zijn een overschrijding van de redelijke termijn en het feit dat de verdachte zijn leven inmiddels heeft gebeterd, meegewogen in de duur van de op te leggen gevangenisstraf. Gelet op al het voorgaande wordt een gevangenisstraf voor de duur van 90 dagen opgelegd. Dit is korter dan de tijd die de verdachte in voorarrest heeft doorgebracht. Dat betekent dat de verdachte niet terug hoeft naar de gevangenis.

Materiële schade

De rechtbank verklaart de benadeelde partij niet-ontvankelijk in dit deel van de vordering, omdat dat onvoldoende is onderbouwd. De verdediging heeft de vordering van de benadeelde partij met argumenten betwist. De beoordeling van de vordering vraagt om een nadere uitwisseling van standpunten en mogelijk bewijslevering. De behandeling van de vordering levert daarom een onevenredige belasting van het strafproces op. De vordering voor zover die ziet op materiële schade kan bij de burgerlijke rechter worden aangebracht.

Immateriële schade

De benadeelde partij heeft als gevolg van het strafbare feit rechtstreeks schade geleden. De benadeelde partij heeft namelijk lichamelijk letsel opgelopen, waardoor hij op grond van artikel 6:106, aanhef en onder b, van het Burgerlijk Wetboek recht heeft op een naar billijkheid vast te stellen vergoeding van zijn immateriële schade.

De vergoeding voor immateriële schade wordt toegewezen tot een bedrag van € 1.000,00. Hierbij is in het bijzonder rekening gehouden met de aard van de aansprakelijkheid en de ernst van het aan de verdachte te maken verwijt. Verder is acht geslagen op bedragen die in vergelijkbare gevallen zijn toegekend.

Hoofdelijke veroordeling

De verdachte heeft het strafbare feit waarvoor de schadevergoeding wordt toegekend, samen met een mededader gepleegd. Zij zijn daarom hoofdelijk aansprakelijk voor deze schade. Als de mededader de schade (voor een deel) heeft betaald, hoeft de verdachte (dat deel) niet meer aan de benadeelde partij te betalen.

Wettelijke rente, proceskosten en schadevergoedingsmaatregel

De benadeelde partij heeft gevorderd de schadevergoeding te vermeerderen met de wettelijke rente. De rechtbank wijst de wettelijke rente toe vanaf 27 september 2023.

De rechtbank veroordeelt de verdachte in de proceskosten die de benadeelde partij heeft gemaakt en die hij bij de tenuitvoerlegging nog zal maken, omdat de vordering van de benadeelde partij wordt toegewezen. Deze kosten worden tot vandaag begroot op nihil.

De rechtbank legt de schadevergoedingsmaatregel (als bedoeld in artikel 36f Sr) op. Dit betekent dat de verdachte de schadevergoeding aan de staat moet betalen en de staat het bedrag uitkeert aan de benadeelde partij. Als dwangmiddel kan gijzeling worden toegepast voor de duur van maximaal 10 dagen. De toepassing van de gijzeling heft de betalingsverplichting niet op.