Jeugdstrafrecht. Veroordeling uitlokken van het medeplegen van een explosie. Oplegging van een geheel…

Bewezenverklaring

In bijlage II heeft de rechtbank de inhoud van wettige bewijsmiddelen opgenomen, houdende voor de bewezenverklaring redengevende feiten en omstandigheden. Op grond hiervan is overtuigend bewezen dat de verdachte het ten laste gelegde heeft begaan op die wijze dat:

[medeverdachte] op of omstreeks 19 oktober 2024 te Rotterdam,

tezamen en in vereniging met een of meer anderen, althans alleen,

opzettelijk brand heeft gesticht en/of een ontploffing teweeg heeft gebracht door
-een explosief voor de deur, althans in de dichte nabijheid, van het pand gelegen aan [adres 2] te plaatsen en/of aan te steken waardoor dit explosief tot ontploffing is gebracht en/of er vervolgens brand en/of een ontploffing is ontstaan, terwijl daarvan gemeen gevaar voor goederen, te weten voornoemd pand en/of in voornoemd pand aanwezige goederen en/of de naastgelegen/omringende woningen/panden en/of in de naastgelegen/omringende woningen/panden aanwezige goederen te duchten was

welk bovenomschreven misdrijf hij, verdachte, tezamen en in vereniging met een ander of anderen, althans alleen, in of omstreeks de periode van 18 oktober 2024 tot en met 19 oktober 2024 te Rotterdam, althans in Nederland, opzettelijk heeft uitgelokt door beloften en/of het verschaffen van gelegenheid, middelen en/of inlichtingen, immers heeft hij, verdachte, in voornoemde periode toen en aldaar

Hetgeen meer of anders is ten laste gelegd is niet bewezen. De verdachte moet daarvan worden vrijgesproken.

Algemene overweging

De straffen die aan de verdachte worden opgelegd, zijn gegrond op de ernst van het feit, de omstandigheden waaronder het feit is begaan en de persoon en de persoonlijke omstandigheden van de verdachte. Daarbij wordt in het bijzonder het volgende in aanmerking genomen.

Feit waarop de straffen zijn gebaseerd

De verdachte heeft op veertienjarige leeftijd een brandstichting en ontploffing uitgelokt. Hij deed dit door een snapchatgroep te starten en in die groep de medeverdachte te koppelen aan een persoon die op zoek was naar iemand die een Cobra 6 wilde plaatsen om zo bij een pand brand te stichten en een explosie teweeg te brengen. Hij beloofde de medeverdachte daar in de groep geld voor en vroeg onder meer of vervoer voor hem kon worden geregeld. Mede door toedoen van de verdachte heeft bij het bedrijfspand van het slachtoffer een forse explosie plaatsgevonden. Dergelijke explosies zijn zeer bedreigend en beangstigend voor de bewoners en omwonenden. Dat dit ook voor dit slachtoffer het geval is geweest, blijkt uit dat wat namens hem ter zitting naar voren is gebracht. Dergelijke feiten leiden daarnaast tot veel onrust en gevoelens van angst en onveiligheid in de samenleving en leiden tot maatschappelijke schade. De rechtbank rekent het de verdachte aan dat hij kennelijk onvoldoende stil heeft gestaan bij de impact en gevolgen van zijn handelen.

Conclusies van de rechtbank

Gelet op hetgeen de rechtbank hierboven heeft overwogen, komt zij tot de volgende conclusies.

Gezien de ernst van het feit kan niet anders worden gereageerd dan met het opleggen van een jeugddetentie. Bij de bepaling van de duur van de jeugddetentie heeft de rechtbank gekeken naar straffen die in soortgelijke zaken worden opgelegd. De rechtbank houdt er in het voordeel van de verdachte rekening mee dat hij sinds 23 januari 2025 in een schorsing van de voorlopige hechtenis loopt en dat hij zich goed heeft gehouden aan zijn schorsingsvoorwaarden. Daarnaast is de verdachte een ‘first-offender’ en was hij pas veertien jaar toen hij het feit heeft gepleegd. Gelet op het voorgaande zal de rechtbank een lagere jeugddetentie opleggen dan door de officier van justitie is geëist.

Om de ontwikkeling van de verdachte gunstig te beïnvloeden en om de kans op recidive te verkleinen, is het belangrijk dat de verdachte begeleiding en structuur worden geboden. De rechtbank legt daarom de jeugddetentie voorwaardelijk op, met de voorwaarden die hierna worden genoemd. Deze voorwaardelijke straf dient er ook toe de verdachte ervan te weerhouden in de toekomst opnieuw strafbare feiten te plegen.

De rechtbank acht het gelet op de ernst van het feit niet passend dat de verdachte nu geen consequentie meer ervaart van zijn handelen, behalve de verplichting zich te houden aan de algemene en bijzondere voorwaarden verbonden aan de jeugddetentie. De rechtbank zal daarom ook een onvoorwaardelijke taakstraf, bestaande uit een werkstraf, opleggen aan de verdachte.

Alles afwegend acht de rechtbank de hierna te noemen straffen passend en geboden.

De vorderingen

Als benadeelde partij heeft zich in het geding gevoegd [benadeelde partij 1] en diens eigenaar [naam 3], bijgestaan door mr. L.A.R. Newoor. De [benadeelde partij 2] vordert een bedrag van € 2.000,- aan immateriële schade en de [benadeelde partij 1] vordert een bedrag van € 27.717,46 aan materiële schade, vermeerderd met de wettelijke rente en met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel. Ter zitting heeft de vertegenwoordiger van de benadeelde partij aangegeven dat de benadeelde partij niet-ontvankelijk kan worden verklaard in de gevorderde elektriciteitskosten van € 572,09, nu deze worden verrekend met de eindafrekening. Voorts vordert de [benadeelde partij 1] een bedrag van € 1.572,- aan proceskosten.

Standpunt officier van justitie

[benadeelde partij 2]

De officier van justitie verwijst ten aanzien van de vordering van de [benadeelde partij 2]

naar het vonnis van deze rechtbank van 13 februari 2025 van de medeverdachte. In het kader van gelijke behandeling stelt de officier van justitie zich op het standpunt dat de immateriële schade moet worden toegewezen tot € 500,- en dat de benadeelde partij voor het overige niet-ontvankelijk moet worden verklaard.

[benadeelde partij 1]

De [benadeelde partij 1] dient niet-ontvankelijk te worden verklaard in de vordering, omdat het op basis van het dossier niet kan worden bepaald welke schade exact door de explosie van 19 oktober 2024 is veroorzaakt.

Standpunt verdediging

[benadeelde partij 2]

De verdediging heeft verzocht de vordering van de [benadeelde partij 2] toe te wijzen voor € 500,- en de benadeelde partij voor het overige niet-ontvankelijk te verklaren.

[benadeelde partij 1]

Ten aanzien van de vordering van de [benadeelde partij 1] stelt de verdediging zich primair op het standpunt dat de gehele vordering niet-ontvankelijk moet worden verklaard, wegens een onevenredige belasting van het strafgeding. Een vordering kan enkel binnen het strafgeding worden afgedaan indien dit een redelijk eenvoudige vordering betreft. Daarvan is hier geen sprake. De verdediging heeft de vordering, die niet eenvoudig is, pas eergisteren ontvangen en heeft weinig tijd gehad om een verweer voor te bereiden. Subsidiair worden de gevorderde materiële kosten betwist en wordt om die reden verzocht de vordering niet-ontvankelijk te verklaren, te matigen of af te wijzen. De bedragen en rekenwijze van de kostenpost ‘(gederfde) omzet/nadeel’ worden betwist en gesteld wordt dat een second opinion door een accountant noodzakelijk is. Daarnaast kan bij de kostenpost ‘verlies huurgenot’ de sluiting van het pand niet volledig worden toegerekend aan de explosie van 19 oktober 2024, omdat daarvoor al melding was gemaakt van eerdere conflicten. Tot slot worden ook de schadeposten ‘internet- en telefoniekosten’, ‘verzekering bezorgscooter’, ‘boekhoudkosten’ en ‘kosten alarmsysteem’ gemotiveerd betwist. Zo worden de telefoniekosten en de boekhoudkosten niet gespecificeerd en is het onduidelijk wat de opzeggingsmogelijkheden zijn voor de verzekering van de bezorgscooter. Indien de vordering wel of deels wordt toegewezen wordt bepleit om dat bedrag te verdelen over de vier verdachten en niet hoofdelijk toe te wijzen, met name gezien de leeftijd van de verdachten.

Beoordeling

Immateriële schadevergoeding gevorderd door M. Ajdid

Vast is komen te staan dat aan [benadeelde partij 2] door het bewezen verklaarde strafbare feit rechtstreeks immateriële schade is toegebracht. Die schade zal naar maatstaven van billijkheid worden vastgesteld op € 500,-, zodat de vordering tot dit bedrag zal worden toegewezen. Hetgeen meer is gevorderd zal worden afgewezen.

De benadeelde partij heeft gevorderd het te vergoeden bedrag te vermeerderen met wettelijke rente. De rechtbank bepaalt dat het te vergoeden schadebedrag vermeerderd wordt met wettelijke rente vanaf 19 oktober 2024.

Nu de vordering van [benadeelde partij 2] deels zal worden toegewezen, zal de

verdachte worden veroordeeld in de kosten door de benadeelde partij gemaakt, tot op heden

begroot op nihil, en in de kosten ten behoeve van de tenuitvoerlegging nog te maken.

Materiële schade gevorderd door [benadeelde partij 1]

De rechtbank overweegt als volgt. Een benadeelde partij kan op een eenvoudige en laagdrempelige manier in de strafzaak de schade vorderen die hij door een strafbaar feit heeft geleden. Deze procedure biedt aan de benadeelde partij en de verdachte niet dezelfde processuele waarborgen als een gewone civielrechtelijke procedure. Dit bezwaar wordt echter in afdoende mate ondervangen door artikel 361 lid 3 van het Wetboek van Strafvordering, welke bepaling mede in het licht van artikel 6, eerste lid, van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden aldus moet worden uitgelegd dat zij de strafrechter tot niet-ontvankelijkverklaring verplicht als hij er niet zeker van is dat beide partijen in voldoende mate in de gelegenheid zijn geweest om de vordering te onderbouwen dan wel zich hiertegen te verweren.

De rechtbank stelt vast dat de verdachte zich in onvoldoende mate tegen de vorderingen van de benadeelde partij kon verweren. De (omvangrijke) vordering is twee dagen voor de zitting ingediend, terwijl de schade bij de benadeelde partijen al lange tijd bekend was of had kunnen zijn. De verdediging heeft hier ook op gewezen en heeft daarnaast gemotiveerd verweer gevoerd en onder meer aangegeven dat zij een second opinion door een accountant en nadere specificering van gevorderde kosten noodzakelijk acht, hetgeen niet heeft kunnen plaatsvinden.

Het aanhouden van de strafzaak om een en ander te herstellen vormt een te grote belasting van het strafproces. Hier speelt ook het belang van de verdachte bij zijn (spoedige) berechting. De benadeelde partij zal daarom niet-ontvankelijk worden verklaard. De vordering kan slechts bij de burgerlijke rechter worden aangebracht.

De rechtbank ziet geen aanleiding voor een proceskostenveroordeling.

Conclusie

De verdachte moet [benadeelde partij 2] een schadevergoeding betalen van € 500.-,

vermeerderd met de wettelijke rente en kosten als hieronder in de beslissing vermeld.

Tevens wordt oplegging van de hierna te noemen maatregel als bedoeld in artikel 36f van

het Wetboek van Strafrecht passend en geboden geacht. Gelet op de jeugdige leeftijd van de

verdachte zal geen gijzeling worden toegepast. Voor het overige wordt de vordering

afgewezen.