Veroordeling voor diefstal met geweld (woningoverval). Vrijspraak van het in vereniging vernielen van een…

Bewezenverklaring en bewijsmiddelen

Bewezen is dat de verdachte zich samen met zijn medeverdachten schuldig heeft gemaakt aan een gewelddadige woningoverval en dat zij zich de toegang tot de woning hebben verschaft door het raam open te breken en naar binnen te klimmen. De volledige bewezenverklaring is vermeld in paragraaf 2.3.2.

De bewezenverklaring is gebaseerd op de inhoud van de bewijsmiddelen. De verdachte heeft het feit bekend en er is geen vrijspraak bepleit. Daarom worden voor dit feit de bewijsmiddelen hieronder wel genoemd maar niet uitgeschreven.

Opzet op medeplegen van geweld

De verdachte heeft verklaard dat hij niet betrokken is geweest bij het geweld, maar dat hij wel een vuurwapen, althans een op een vuurwapen gelijkend voorwerp, heeft gezien bij één van de medeverdachten en dat er door anderen geweld is gepleegd. Op camerabeelden is te zien dat de verdachten gezamenlijk naar de woning van de aangever lopen terwijl de medeverdachte [medeverdachte] het op een vuurwapen gelijkend voorwerp open en bloot in zijn hand heeft. Door een woning te overvallen in de voor de nachtrust bestemde uren met meerdere medeverdachten waarvan één een op een vuurwapen gelijkend voorwerp meeneemt, levert naar algemene ervaringsregels immers een aanmerkelijke kans op geweld op. De bewoners zijn dan vaak thuis en bij ontdekking is de kans groot dat het tot een gewelddadige confrontatie komt, zoals ook in dit geval. De verdachte heeft deze kans ook bewust aanvaard, en daarmee op zijn minst het voorwaardelijk opzet gehad op het medeplegen van geweld bij de gewapende woningoverval.

Een en ander betekent dat de verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan het medeplegen van de hem verweten gewapende woningoverval.

Bewezen is dat:

1.
hij op 8 november 2025 te Schelluinen, gemeente Molenlanden
omstreeks 04:15 uur, in elk geval gedurende de voor de nachtrust bestemde tijd,
uit een woning aan de [adres 2] , tezamen en in vereniging met anderen, een portemonnee en een hoeveelheid geld en een horloge en meerdere sieraden, die geheel of ten dele aan [slachtoffer] toebehoorden heeft weggenomen met het oogmerk om het zich wederrechtelijk toe te eigenen, en zich de toegang tot de plaats van het misdrijf hebben verschaft en die weg te nemen goederen onder hun bereik hebben gebracht door middel van
braak en inklimming, welke diefstal werd vergezeld van geweld en
bedreiging met geweld tegen die [slachtoffer] , gepleegd met het oogmerk om die diefstal
gemakkelijk te maken, hetzij het bezit van het gestolene te verzekeren, door
- die [slachtoffer] te duwen,
- die [slachtoffer] tegen de grond te gooien en tegen de grond te slaan,
- die [slachtoffer] meermalen tegen het hoofd en tegen het lichaam te slaan en te schoppen,
- een op een vuurwapen gelijkend voorwerp te tonen en op die [slachtoffer] te richten,
- een op een vuurwapen gelijkend voorwerp tegen het hoofd van die [slachtoffer] te houden,
- die [slachtoffer] met kracht tegen de grond te drukken en
- die [slachtoffer] meermalen met een op een vuurwapen gelijkend voorwerp tegen het
hoofd te slaan.

Vrijspraak feit 2

De beschuldiging is niet bewezen. De verdachte wordt daarvan dus vrijgesproken. De officier van justitie en de verdediging zijn tot dezelfde conclusie gekomen, zodat de rechtbank dit niet verder zal motiveren.

Ernst en omstandigheden van het feit

De verdachte heeft samen met zijn medeverdachten een brute woningoverval gepleegd.

De verdachte is samen met zijn medeverdachten midden in de nacht door het opengebroken raam de woning binnengegaan. In de woning is de aangever, een man op leeftijd, geschopt, geslagen en naar de grond gewerkt. De aangever moest onder bedreiging met het op een vuurwapen gelijkend voorwerp mee naar de kelder waar hij nogmaals werd geslagen. Uiteindelijk zijn er geld en sieraden van de aangever door de verdachte en zijn medeverdachten meegenomen.

Door deze intimiderende en gewelddadige handelswijze tijdens de overval in de woning, de plek bij uitstek waar men zich veilig moet kunnen voelen, is een ernstige inbreuk gemaakt op zowel de lichamelijke als de geestelijke integriteit van de aangever en is zijn bewegingsvrijheid op een grove wijze geschonden. Daarnaast heeft de verdachte geen respect getoond voor het vermogen en het eigendomsrecht van de aangever.

Uit de verklaring van de aangever blijkt dat hij veel last heeft overgehouden aan de overval en de angst dat hij zou worden doodgeschoten, vooral nu het niet de eerste keer is dat hij in zijn woning is overvallen. De overval heeft nog dagelijks invloed op hem. Hij wordt nog steeds ‘s nachts wakker en ziet dan weer voor zich wat er die nacht gebeurd is. Hij voelt zich niet meer veilig in zijn eigen huis en hij weet niet of dat ooit over zal gaan.

Daarnaast behoort een woningoverval tot de categorie strafbare feiten die een ernstige inbreuk maken op de rechtsorde en die in de samenleving gevoelens van onveiligheid en onrust veroorzaken.

De rechtbank rekent het de verdachte ernstig aan dat hij met zijn handelen kennelijk enkel heeft gedacht aan eigen financieel voordeel zonder rekening te houden met de bovengenoemde gevolgen. In zijn slachtofferverklaring heeft de aangever de verdachte en zijn medeverdachten dan ook aangespoord om eerlijk te werken voor hun geld.

Persoon en persoonlijke omstandigheden

Strafblad

Uit het strafblad (uittreksel justitiële documentatie) van 8 januari 2026 blijkt dat de verdachte niet eerder is veroordeeld voor een misdrijf.

Het strafblad van de verdachte leidt dus niet tot een hogere straf.

Straf

Gelet op de ernst van het strafbare feit is een gevangenisstraf noodzakelijk. Het opleggen van een ander soort straf is niet passend. Bij het bepalen van die strafsoort en de duur daarvan houdt de rechtbank rekening met straffen die in soortgelijke zaken zijn opgelegd. Hierbij is ook rekening gehouden met de LOVS oriëntatiepunten. Deze oriëntatiepunten zijn binnen de rechtspraak ontwikkeld om in vergelijkbare zaken zoveel mogelijk gelijk te straffen en vormen een vertrekpunt bij het bepalen van de straf.

Daarom wordt een gevangenisstraf van 27 (zevenentwintig) maanden opgelegd.

Anders dan de officier van justitie ziet de rechtbank geen aanleiding om een gedeelte van de gevangenisstraf voorwaardelijk op te leggen gelet op de op te leggen straf en het feit dat er geen reclasseringsadvies is aangevraagd. Verder speelt hierin mee dat het strafblad van verdachte nog zeer beperkt is en dat hij gezien zijn arbeidsverleden en verdere leefsituatie nog voldoende kans heeft om na detentie een eerlijk bestaan op te bouwen. Indien nodig of zinvol, dan kan de reclassering betrokken worden ten tijde van de eventuele voorwaardelijke invrijheidsstelling.

De rechtbank wijst de eis van de officier voor de oplegging van een vrijheidsbeperkende maatregel in de vorm van een contactverbod met de medeverdachten af omdat de noodzaak hiervan niet is onderbouwd. De rechtbank ziet in de oplegging van een contactverbod – gelet op het feit dat de verdachten elkaar niet tot nauwelijks lijken te kennen waardoor het geen gegeven is dat zij na hun detentie opnieuw samen strafbare feiten zullen plegen – geen meerwaarde.

De gevangenisstraf zal worden tenuitvoergelegd binnen de penitentiaire inrichting, totdat aan de verdachte voorwaardelijke invrijheidstelling wordt verleend.

Immateriële schade

De benadeelde partij heeft als gevolg van het strafbare feit rechtstreeks immateriële schade geleden. De benadeelde partij heeft namelijk lichamelijk letsel opgelopen. De benadeelde partij had als gevolg van het geweld dat op hem is uitgeoefend een bloedende hoofdwond, last van zijn linkerarm en zijn ribben en tot op heden kan hij zijn nek niet pijnvrij draaien. Daarnaast brengen de aard en de ernst van de normschending met zich dat de in dit verband nadelige gevolgen daarvan voor de benadeelde partij zo voor de hand liggen, dat een aantasting in persoon op andere wijze wordt aangenomen. De benadeelde partij heeft de eerste dagen na de woningoverval nauwelijks geslapen en tot op heden wordt hij meerdere malen per nacht wakker en heeft hij last van nachtmerries. Ook voelt hij zich nog steeds niet veilig in zijn eigen huis. Daarnaast heeft de woningoverval invloed gehad op zijn gemoedstoestand en is hij sneller emotioneel. De omvang van de geleden schade wordt naar billijkheid begroot op € 7.000,00. Hierbij is, kijkend naar de aard en ernst van het bewezenverklaarde, in het bijzonder rekening gehouden met het smartengeld passend bij de hoogste categorie van diefstal met geweld, zoals omschreven in de Rotterdamse Schaal.

De rechtbank neemt zonder meer aan dat het leed van de benadeelde partij is, zoals hij heeft beschreven. De rechtbank kent een lagere vergoeding toe dan gevorderd, omdat zij aansluit bij de Rotterdamse Schaal.

Dit betekent dat de verdachte een bedrag van € 7.000,00 als vergoeding van immateriële schade aan de benadeelde partij moet betalen. Het door de benadeelde partij meer gevorderde wordt niet-ontvankelijk verklaard.

Hoofdelijke veroordeling

De verdachte heeft het strafbare feit waarvoor de schadevergoeding wordt toegekend samen met zijn mededaders gepleegd. Zij zijn daarom allen hoofdelijk aansprakelijk voor deze schadevergoeding. Als een of meer van de mededaders de schadevergoeding (voor een deel) hebben betaald, hoeft de verdachte (dat deel) niet meer aan de benadeelde partij te betalen.

Wettelijke rente, proceskosten en schadevergoedingsmaatregel

De benadeelde partij heeft gevorderd de schadevergoeding te vermeerderen met de wettelijke rente. De rechtbank wijst de wettelijke rente toe vanaf 8 november 2025.

De rechtbank veroordeelt de verdachte in de proceskosten die de benadeelde partij heeft gemaakt en die hij bij de tenuitvoerlegging nog zal maken, omdat de vordering van de benadeelde partij (grotendeels) wordt toegewezen. Deze kosten worden tot vandaag begroot op € 0,00.

De rechtbank legt de schadevergoedingsmaatregel (als bedoeld in artikel 36f Sr) op. Dit betekent dat de verdachte de schadevergoeding aan de staat moet betalen en de staat het bedrag uitkeert aan de benadeelde partij.

Als dwangmiddel kan gijzeling worden toegepast voor de duur van maximaal 60 dagen. De toepassing van de gijzeling heft de betalingsverplichting niet op.