Verdachte heeft twee vuurwapens en munitie voorhanden gehad. De rechtbank houdt rekening met de persoonlijke…

Bewezenverklaring en bewijsmiddelen

Bewezen is dat de verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan het voorhanden hebben van twee vuurwapens met bijbehorende munitie. De volledige bewezenverklaring is vermeld in paragraaf 2.3.2.

De bewezenverklaring is gebaseerd op de inhoud van de bewijsmiddelen. Dit verkorte vonnis bevat geen bewijsmiddelen. Als hoger beroep wordt ingesteld, zal het vonnis worden aangevuld met een bijlage met daarin de opsomming van de bewijsmiddelen.

Bewezen is dat:

hij op 19 april 2023 te Rotterdam
een wapen in de zin van artikel 1 onder 3º, gelet op

artikel 2, lid 1 categorie III onder 1º van de Wet wapens en munitie, te weten een

pistool van het merk Zastava, type M57, kaliber 7.62x25mm, zijnde een vuurwapen

in de vorm van een pistool

en

munitie in de zin van artikel 1 onder 4º van de Wet wapens en

munitie, te weten munitie als bedoeld in artikel 2 lid 2 van die wet, van categorie

III te weten 8 kogelpatronen kaliber 7.62x33mm

en

een ander wapen in de zin van artikel 1, onder 3º, gelet op

artikel 2, lid 1, categorie III onder 1º van de Wet wapens en munitie, te weten een

pistool van het merk Glock Model 19 Gen5, in het kaliber 9 mm zijnde een vuurwapen

in de vorm van een pistool

en

bijbehorende munitie in de zin van artikel 1 onder 4º van de Wet wapens en

munitie, te weten munitie als bedoeld in artikel 2 lid 2 van die wet, van categorie

III te weten 15 kogelpatronen van het kaliber 9 mm

voorhanden heeft gehad.

Ernst en omstandigheden van het feit

De verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan het voorhanden hebben van twee vuurwapens en (bijbehorende) munitie. Het ongecontroleerde bezit van vuurwapens leidt gemakkelijk tot het (ongecontroleerd) gebruik van die vuurwapens en vormt daardoor een onaanvaardbaar risico voor de veiligheid van personen. Kort tevoren heeft ook daadwerkelijk een vuurgevecht plaatsgevonden waarbij is geschoten naar en vanuit de auto waarin de verdachte met medeverdachten zat en waarbij deze wapens mogelijk – zij het niet door de verdachte – zijn gebruikt. Kort hierna heeft hij de wapens aan een ander afgegeven en de volgende dag heeft hij er een opgehaald en op straat aan een ander gegeven. Hij deed dit op verzoek van een medeverdachte. Vuurwapenbezit brengt daarnaast ernstige gevoelens van onveiligheid in de samenleving met zich.

Persoon en persoonlijke omstandigheden

Strafblad

Uit het strafblad (uittreksel justitiële documentatie) van 6 maart 2026 blijkt dat de verdachte niet eerder is veroordeeld voor soortgelijke strafbare feiten.

Rapport van de reclassering

In het reclasseringsadvies van Reclassering Nederland (hierna: de reclassering) van 2 april 2026 staat het volgende. De verdachte neemt verantwoordelijkheid voor zijn rol in het delict. Ten aanzien van de huidige leefsituatie functioneert de verdachte stabiel. Hij woont bij zijn moeder, heeft een inkomen uit werk en voorziet zelfstandig in zijn levensonderhoud, waarbij hij tevens zijn schulden aflost. De verdachte is gemotiveerd om zijn leven verder op orde te houden en streeft maatschappelijk geaccepteerde doelen na, waaronder het verkrijgen van een eigen woning. Er zijn geen aanwijzingen voor problematisch middelengebruik of een pro-criminele houding. De verdachte heeft zich gedurende het langdurige schorsingstoezicht gehouden aan de gemaakte afspraken met de reclassering en toont zich coöperatief. Hij stelt zich verantwoordelijk op en laat zien inzicht te hebben in zijn handelen. Als beschermende factoren gelden onder meer de stabiele woon- en werksituatie, de steun vanuit het gezin en de motivatie van de verdachte om zijn leven in positieve zin voort te zetten.

Risicoverhogende factoren worden op dit moment niet of in zeer beperkte mate gezien. Gelet op het voorgaande wordt het risico op recidive als laag ingeschat. Ook het risico op het veroorzaken van letsel en het risico op onttrekking aan voorwaarden worden als laag beoordeeld. Alles overwegende ziet de reclassering geen noodzaak tot het adviseren van interventies of bijzondere voorwaarden.

Redelijke termijn

De verdachte moet binnen een redelijke termijn worden berecht. De redelijke termijn is in dit geval gestart op 15 mei 2023, omdat de verdachte toen in verzekering is gesteld. Tot aan dit vonnis is een periode van twee jaar, elf maanden en vijftien dagen verstreken.

Omdat er geen sprake is van bijzondere omstandigheden, is de redelijke termijn in deze zaak twee jaar. Dat betekent dat de redelijke termijn is geschonden. Dit heeft gevolgen voor de op te leggen straf.

Oplegging straf

Gelet op de ernst van het strafbare feit is een gevangenisstraf noodzakelijk. Bij het bepalen van die strafsoort en de duur daarvan houdt de rechtbank rekening met straffen die in soortgelijke zaken zijn opgelegd. Hierbij is ook rekening gehouden met de LOVS oriëntatiepunten. Deze oriëntatiepunten zijn binnen de rechtspraak ontwikkeld om in vergelijkbare zaken zoveel mogelijk gelijk te straffen en vormen een vertrekpunt bij het bepalen van de straf. De rechtbank heeft bij de straftoemeting tevens oog gehad voor de concrete omstandigheden van dit geval. Daarbij heeft de rechtbank rekening gehouden met de rol die de verdachte bij het plegen van het feit heeft vervuld.

Voorts heeft de rechtbank rekening gehouden met de persoonlijke omstandigheden van de verdachte zoals hiervoor in paragraaf 4.3.2 zijn beschreven. Uit hetgeen ter terechtzitting naar voren is gekomen, is de rechtbank verder gebleken dat het feit ook grote negatieve gevolgen heeft gehad voor de verdachte. Hij is zijn baan kwijtgeraakt en tot op heden is hij bezig met het terugbetalen van de auto waarin de verdachte met medeverdachten zat toen die werd beschoten. Die auto was van zijn werkgever. Hoewel dergelijke gevolgen in beginsel voor rekening en risico van de verdachte komen, laat de rechtbank deze gevolgen in dit concrete geval niet geheel buiten beschouwing bij de straftoemeting.

De rechtbank stelt voorts vast dat de redelijke termijn is overschreden; zij zal deze overschrijding in strafmatigende zin meewegen bij het bepalen van de op te leggen straf.

Gelet op al het voorgaande wordt een gevangenisstraf voor de duur van 38 dagen opgelegd. Dit is gelijk aan de tijd die de verdachte in voorarrest heeft doorgebracht. Dat betekent dat de verdachte niet terug hoeft naar de gevangenis.

Gelet op de ernst van het strafbare feit is daarnaast een taakstraf passend. Bij het bepalen van de duur van de taakstraf houdt de rechtbank ook rekening met straffen die in soortgelijke zaken zijn opgelegd. Alles afwegend is de rechtbank van oordeel dat, ondanks de ernst van de feiten, kan worden volstaan met een lagere straf dan door de officier van justitie is geëist. Daarom wordt een taakstraf van 120 uur opgelegd.