Veroordeling voor een poging tot afpersing tot een deels voorwaardelijke gevangenisstraf met bijzondere…

Bewezenverklaring en bewijsmiddelen

Het primair ten laste gelegde feit is bewezen. De volledige bewezenverklaring is vermeld in paragraaf 2.3.3.

De bewezenverklaring is gebaseerd op de hieronder opgenomen inhoud van de bewijsmiddelen en de bewijsmotivering.

Bewijsmotivering

De verdediging heeft vrijspraak bepleit en gesteld dat het anders is gegaan dan door vader is verklaard. De verdachte ontkent dat hij zijn vader heeft gedreigd te vermoorden of iets anders aan te doen als het niet om 11.50 uur geregeld zou zijn. De melder kan dit ook niet door de telefoon hebben gehoord. Verder stelt de verdediging dat het vragen om duidelijkheid over (de verrekening van) een schuld in deze context niet gekwalificeerd kan worden als een poging tot afpersing, in ieder geval niet op de manier zoals het ten laste is gelegd. Niet elke (verhitte) discussie over geldzaken levert een afpersing op. Daarnaast is ook vrijspraak van het subsidiair tenlastegelegde bepleit, omdat de verdachte zegt slechts te hebben gedreigd om zijn vader te slaan en uit zijn stoel te trekken en dit niet kan worden gekwalificeerd als dreigen met een tegen het leven gericht misdrijf of met zware mishandeling.

De rechtbank is van oordeel dat het door de verdediging gevoerde verweer strekkende tot vrijspraak van het tenlastegelegde, wordt weersproken door de hiervoor opgenomen bewijsmiddelen. De rechtbank heeft geen reden om te twijfelen aan de juistheid en betrouwbaarheid van de inhoud van die verklaringen.

De verdachte heeft een geldschuld bij zijn ouders. Hij heeft hen onder druk gezet en geëist om de waarde van meubilair af te trekken van die schuld. Hij dreigde zwaar geweld te gaan gebruiken, hen te doden of het huis in de brand te steken als zij niet voor een bepaald tijdstip aan die eis zouden voldoen. Het creëren van deze dreigende sfeer diende maar één doel, namelijk zijn ouders proberen te bewegen tot afgifte van een geldbedrag. De rechtbank acht daarom wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte heeft geprobeerd om zijn ouders af te persen door bedreiging met geweld.

Volledige bewezenverklaring

Bewezen is:

dat hij op 22 maart 2026 te [plaats] , [gemeente] ter uitvoering van het door verdachte voorgenomen misdrijf om met het oogmerk om zich wederrechtelijk te bevoordelen door bedreiging met geweld [slachtoffer 1] en [slachtoffer 2] te dwingen tot de afgifte van een geldbedrag dat aan die [slachtoffer 1] en/of [slachtoffer 2] toebehoorde immers is en heeft verdachte

Ernst en omstandigheden van het feit

De verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan een poging tot afpersing van zijn ouders. Na een periode van stress en spanningen heeft hij op 22 maart 2026 bedreigende en intimiderende verbale uitingen gedaan. Zij moesten voor 11.50 uur bevestigen dat zij de waarde van een stoel en een bank in mindering zouden brengen op de schuld die de verdachte bij hen had, anders zou hij hen vermoorden of het huis in brand steken. De verdachte heeft hiermee een beangstigende situatie gecreëerd en zijn ouders gevoelens van grote angst en onveiligheid bezorgd.

Persoon en persoonlijke omstandigheden

Strafblad

Uit het strafblad (uittreksel justitiële documentatie) van 9 juni 2026 blijkt dat de verdachte niet eerder onherroepelijk is veroordeeld voor soortgelijke strafbare feiten.

Rapporten van de psycholoog en de reclassering

In het rapport van GZ psycholoog dr. M. ter Berge van 8 mei 2026 staat onder meer het volgende.

Het gedrag van de verdachte ten tijde van het ten laste gelegde kan verklaard en begrepen worden vanuit de bij verdachte geconstateerde disruptieve impulsbeheersingsstoornis; hij kan snel getriggerd raken en verliest dan de controle, waardoor er forse verbale acting out kan plaatsvinden. Hoewel de verdachte achteraf spijt kan hebben schieten op dergelijke momenten de coping- en zelfcontrole mechanismen ernstig tekort. In dit licht bezien adviseert de psycholoog de verdachte het ten laste gelegde in (enigszins) verminderde mate toe te rekenen. Op basis van de risicotaxatie instrumenten in combinatie met de klinische indrukken kan gesteld worden dat de kans op (verbale) acting out bij onbehandelde problematiek als matig tot hoog wordt ingeschat. De verdachte kan baat hebben bij behandeling en begeleiding gericht op de impulsbeheersingsproblematiek en dit is ook geïndiceerd. Deze behandeling zal in ambulante vorm kunnen plaatsvinden, waarbij het van belang is dat een en ander laagdrempelig en frequent zal worden aangeboden. Begeleiding en toezicht is daarnaast geïndiceerd om de verdachte te ondersteunen in het dagelijkse leven en vooral ook om hem te helpen het geleerde in de praktijk te brengen en dit te doen beklijven. Dit zou vorm kunnen krijgen via verblijf binnen een begeleid wonen traject in combinatie met reclasseringstoezicht. Deze behandeling en begeleiding in het kader van bijzondere voorwaarden wordt geadviseerd om de kans op recidive zo veel mogelijk te beperken.

Op basis van het rapport van de psycholoog stelt de rechtbank vast dat bij de verdachte een psychische stoornis bestond en dat deze het gedrag van de verdachte tijdens het begaan van het feit beïnvloedde. Het feit wordt daarom in verminderde mate aan de verdachte toegerekend.

In het adviesrapport van de reclassering van 25 juni 2026 staat onder meer het volgende.

De reclassering schat de kans op recidive in als gemiddeld tot hoog, nu sprake lijkt te zijn van onvoldoende ontwikkelde vaardigheden om spanning, frustratie en belastende omstandigheden op adequate wijze te reguleren. Zonder gerichte behandeling bestaat het risico dat de verdachte in vergelijkbare situaties opnieuw terugvalt in disfunctionele coping strategieën en gedragskeuzes. Het verdient aanbeveling dat de verdachte meer uitgebreide ambulante (outreachende) behandeling ontvangt gericht op het vergroten van zijn inzicht in de invloed van zijn stoornis op zijn gedrag, alsmede op het versterken van zijn probleemoplossende vaardigheden en het verminderen van acting out gedrag. De reclassering adviseert de verdachte bij veroordeling een deels voorwaardelijke straf op te leggen en daaraan bijzondere voorwaarden te verbinden: een meldplicht bij de reclassering, het volgen van een Gedragsinterventie Cognitieve Vaardigheden, ambulante behandeling gericht op agressiebeheersing, cognitieve en sociale vaardigheden, verblijf in begeleid wonen of maatschappelijke opvang, inspannen voor het vinden en behouden van een dagbesteding met vaste structuur en controles van middelengebruik.

Oplegging straffen

Gelet op de ernst van het strafbare feit is een onvoorwaardelijke gevangenisstraf in beginsel passend. In de persoonlijke omstandigheden van de verdachte, waaronder zijn persoonlijkheid en de noodzaak van begeleiding en hulpverlening, ziet de rechtbank aanleiding om van dit uitgangspunt af te wijken. De rechtbank zal een groot deel van de gevangenisstraf voorwaardelijk opleggen, waarbij het onvoorwaardelijke deel gelijk is aan het voorarrest. Dat betekent dat de verdachte niet terug hoeft naar de gevangenis. De rechtbank verbindt aan de voorwaardelijke straf de bijzondere voorwaarden die door de reclassering zijn geadviseerd. Deze voorwaarden zijn noodzakelijk om de kans op herhaling van het plegen van nieuwe strafbare feiten te verkleinen, om de verdachte op het rechte pad te houden en om hem verder te ondersteunen in zijn persoonlijke ontwikkeling. Het resterende deel van de door de rechtbank voorgenomen straf wordt opgelegd in de vorm van een taakstraf voor de duur van 60 uur.