Voorlopige voorzieningen: zorgregeling gedurende vakanties bij de man in Turkije, geschil over de hoogte van…

De vrouw verzoekt:

- het uitsluitend gebruik van de echtelijke woning, daarbij inbegrepen de inboedelgoederen, gelegen aan [adres] , te [woonplaats 1] door haar, met bevel dat de man de woning dient te verlaten en niet meer mag betreden;

- toevertrouwing van de volgende minderjarige kinderen aan haar:

- vaststelling van een door de man te betalen onderhoudsbijdrage ten behoeve van de minderjarigen van € 1.300,= per maand per kind;

- vaststelling van een door de man te betalen bijdrage ten behoeve van haar levensonderhoud van € 30.000,= per maand;

- te bepalen dat de man verplicht is de jaarrekeningen, belastingaangiftes en aanslagen inkomstenbelasting over de jaren 2022 tot en met 2025, evenals de prognose 2026 met betrekking tot al zijn (voormalig) ondernemingen, meer specifiek van [onderneming 1] en [onderneming 2] over te leggen, onder last van een dwangsom van € 500,= per dag en voor iedere dag dat de man deze verplichting niet nakomt.

De man verzoekt, na wijziging:

- vaststelling van een regeling inzake de verdeling van de zorg- en opvoedingstaken (hierna: zorgregeling) waarbij de kinderen:

- in 2026 en 2027 bij de man zullen verblijven in Turkije in de voorjaarsvakantie, meivakantie, de eerste onafgebroken drie weken van de zomervakantie en de herfstvakantie;

- bel- en videogesprekken hebben met de man één keer per week;

- compensatie van de proceskosten.

Internationale bevoegdheid en toepasselijk recht

Vanwege de woonplaats van de man in Turkije heeft de zaak internationaal privaatrechtelijke aspecten. De rechtbank heeft die ambtshalve beoordeeld. De rechtbank is van oordeel dat zij internationaal bevoegd is om te beslissen op de verzoeken en dat zij daarbij het Nederlands recht moet toepassen.

Uit de stukken en hetgeen ter zitting is besproken volgt dat de man instemt met het verzoek van de vrouw de kinderen aan haar toe te vertrouwen en te bepalen dat zij, met uitsluiting van de man voorlopig gebruik kan maken van de echtelijke woning. De rechtbank acht de voorziening betreffende de toevertrouwing van de kinderen tevens in hun belang. Deze verzoeken zullen gelet op het voorgaande als op de wet gegrond en niet weersproken worden toegewezen.

De man legt aan zijn verzoek een zorgregeling vast te leggen het volgende ten grondslag. Gelet op zijn verblijf in Turkije is het niet haalbaar een reguliere zorgregeling vast te stellen. Daarom verzoekt hij een regeling voor de vakanties. Ook moeten er bel- en videomomenten worden vastgesteld. Ter zitting heeft de man verder toegelicht dat hij in feite een voortzetting wenst van de situatie zoals deze was in de afgelopen jaren. De vrouw kwam dan in de vakanties met de kinderen steeds naar Turkije. Het enige verschil is dat de vrouw er dan in het vervolg niet meer bij aanwezig is.

De vrouw heeft ter zitting aangegeven dat zij kan instemmen met (video)belcontact tussen de man en de kinderen zoals door hem verzocht. Een regeling waarbij de kinderen iedere vakantie bij de man in Turkije verblijven, acht zij echter niet in het belang van de kinderen. Volgens haar moet eerst duidelijkheid komen over de woonplaats van de man op de langere termijn; komt hij terug naar Nederland en zo ja, wanneer, of blijft hij wonen in Turkije. De kinderen blijven daar vragen over stellen. De vier oudste kinderen zijn verder aan het begin van deze zomervakantie naar Turkije gereisd, maar [minderjarige 1] is na enkele dagen alweer teruggekomen omdat zij zich niet gesteund en gehoord voelde door de man toen zij voor het eerst ongesteld werd. Daarnaast zullen de kinderen na de zomervakantie traumatherapie krijgen. Ook dat staat in de weg aan de door de man verzochte zorgregeling.

Uit de standpunten van partijen blijkt dat zij het in ieder geval eens zijn over de (video)belcontacten tussen de man en de kinderen. De rechtbank acht dat ook in het belang van de kinderen. Daarom zal dat deel van het verzoek van de man als op de wet gegrond en als onweersproken worden toegewezen.

Wat betreft de zorgregeling gedurende de vakanties stelt de rechtbank voorop dat het in deze procedure gaat om het treffen van een ordemaatregel voor de duur van de echtscheidingsprocedure. Daarom zal enkel worden beslist over de zorgregeling in de aankomende vakanties, namelijk de herfst- en de kerstvakantie van dit jaar. De rechtbank acht het in het belang van de kinderen dat er in die vakanties contact is tussen hen en de man. Gebleken is dat de man al enkele jaren in Turkije verblijft en dat er steeds contact is tussen hem en de kinderen in de vakanties. De kinderen kennen de woonsituatie van de man. Ook is duidelijk voor partijen dat de man voorlopig niet zal terugkeren naar Nederland. Dit betekent dat naar het oordeel van de rechtbank voor de kinderen daarover ook geen onduidelijkheid zou moeten bestaan. De rechtbank acht van belang dat partijen dit ook gezamenlijk naar de kinderen uitdragen. Dat op dit moment niet duidelijk is waar de man op de langere termijn zal verblijven, acht de rechtbank geen contra-indicatie voor contact tussen hem en de kinderen. Omdat de rechtbank contact tussen de man en de kinderen in hun belang acht, zij al vaak bij hem hebben verbleven en zijn woonsituatie kennen en niet is gebleken van contra indicaties, zal de rechtbank een regeling bepalen waarbij de kinderen in zowel de aankomende herfst- als kerstvakantie vijf dagen aaneengesloten bij de man zullen verblijven. Het is aan partijen om in onderling overleg te bepalen gedurende welke dagen dit zal zijn. De rechtbank acht partijen in staat een en ander met elkaar te regelen. Zij zijn daartoe namelijk ook in staat gebleken ten aanzien van het contact tussen de man en de kinderen in de zomervakantie. De vast te stellen regeling geldt niet voor [minderjarige 5] , omdat partijen hem nog te jong vinden. De rechtbank gaat er verder van uit dat deze regeling niet in de weg zal staan aan de op te starten therapie voor de kinderen. Het verzoek van de man zal overeenkomstig het voorgaande worden toegewezen.

De vrouw legt aan haar verzoek de man te bevelen tot het overleggen van stukken ten grondslag dat op grond van artikel 195 van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering (Rv) de rechter een partij kan bevelen tot het verstrekken van inzage, afschrift of uittreksel van bepaalde gegevens waarover de wederpartij beschikt. Ondanks de door de man overgelegde stukken, handhaaft zij haar verzoek. Die stukken acht zij namelijk ongeloofwaardig.

De man heeft ter zitting aangegeven de door de vrouw verzochte financiële stukken te hebben overgelegd. Dat de inhoud daarvan niet is wat de vrouw wenst te zien, maakt nog niet dat die stukken ongeloofwaardig zijn.

De rechtbank overweegt dat in een procedure betreffende voorlopige voorzieningen enkel de voorzieningen kunnen worden getroffen zoals volgt uit artikel 822 Rv. Dit verzoek van de vrouw valt niet onder die limitatieve opsomming. Dat betekent dat zij niet-ontvankelijk zal worden verklaard in dit verzoek. Ten overvloede overweegt de rechter dat, als zich een situatie voordoet waarin een andere ordemaatregel noodzakelijk is dan genoemd in artikel 822 Rv, zoals hier volgens de vrouw een maatregel op de voet van artikelen 194 en 195 Rv, die ordemaatregel via een kort geding bij de voorzieningenrechter (artikel 254 Rv) of via de voorlopige voorzieningenprocedure van artikel 223 Rv, die ook van toepassing is in verzoekschriftprocedures (HR 5 december 2014, ECLI:NL:HR:2014:3533, NJ 2016/261) kan worden verzocht of gevorderd.

De vrouw legt aan haar verzoek ten grondslag dat de kinderen behoefte hebben aan een onderhoudsbijdrage van de man en dat hij de financiële draagkracht heeft die te voldoen.

De man voert verweer. Hij stelt zich op het standpunt dat, gelet op zijn huidige inkomen en vanwege de lasten die hij al voldoet voor de vrouw, er geen draagkracht meer is voor het voldoen van kinderalimentatie.

Bij het bepalen van de behoefte aan een onderhoudsbijdrage en de financiële draagkracht om die te voldoen hanteert de rechtbank de uitgangspunten, zoals deze zijn neergelegd in de aanbevelingen van de Expertgroep Alimentatie.

De rechtbank ziet aanleiding de verplichting tot betaling van de bijdrage(n) door de man te laten ingaan op de datum van deze beschikking.

Partijen zijn het erover eens dat voor de berekening van de behoefte van de kinderen moet worden uitgegaan van het peiljaar 2025.

Ter zitting heeft de man ermee ingestemd dat voor de berekening van het netto besteedbaar inkomen (NBI) van de vrouw kan worden uitgegaan van de namens haar overgelegde berekening. Bij een inkomen van € 43.724,= per jaar (bestaande uit een deel arbeidsinkomen en een deel uitkering), volgt daaruit een NBI van € 3.015,= per maand.

Voor de berekening van het NBI van de man is het volgende van belang: de man is directeur-grootaandeelhouder van zijn holding [B.V.] , welke holding de aandelen houdt van de werkmaatschappij [onderneming 1] B.V. Tussen partijen staat vast dat in ieder geval moet worden uitgegaan van een bruto jaarinkomen van € 72.000,= zoals volgt uit zijn jaaropgaaf van 2025 (productie 22 van de man).

De man stelt zich op het standpunt dat enkel van dat inkomen volgend uit zijn jaaropgaaf moet worden uitgegaan. Partijen hebben weliswaar middels opnames van de rekening-courant, zowel vanuit [B.V.] als vanuit [onderneming 1] BV, zeer ruim en luxe geleefd, maar achteraf gezien waren er in de onderneming niet voldoende middelen beschikbaar voor zulke hoge opnames. De man moet deze rekening-courantschuld nu terugbetalen. Als wel wordt uitgegaan van die opnames van de rekening-courant dan moet worden gekeken naar de door de man overgelegde overzichten van de rekening-courant waaruit volgt welke bedragen zijn opgenomen in 2025.

Volgens de vrouw moet naast het inkomen van € 72.000,= per jaar ook nog worden gerekend met een winst uit onderneming van € 1.000.000,= per jaar. Het klopt dat partijen hebben geleefd van opnames van de rekening-courant. Volgens haar kan echter niet worden uitgegaan van de door de man overgelegde financiële stukken die onder andere daarop zien. Die stukken zijn namelijk volstrekt ongeloofwaardig en onduidelijk is waar die op zijn gebaseerd en door wie die zijn opgesteld. De vrouw is daarom uitgegaan van een omzet van € 10.000.000,= en volgens de vrouw geldt voor een goedlopend bedrijf dat 10% van de omzet een gezonde winst is, zodat daar van uit moet worden gegaan.

Uit de overgelegde stukken en hetgeen ter zitting is besproken leidt de rechtbank af dat tussen partijen niet in geschil is dat zij in 2025 zeer ruim en luxe hebben geleefd. Tussen hen staat tevens vast dat die levensstijl voor een groot deel is bekostigd van opnames van de rekening-courant van [onderneming 1] B.V. De rechtbank ziet in hetgeen de man heeft aangevoerd geen reden om die opnames buiten beschouwing te laten bij de becijfering van de behoefte van de kinderen. De mate van welstand waarin partijen tijdens hun huwelijk hebben geleefd is voor het grootste deel namelijk gevormd door die opgenomen bedragen. Namens de man is ter zitting toegelicht dat in 2025 zowel uit [B.V.] opnames zijn gedaan van de rekening-courant als uit [onderneming 1] B.V., in totaal van ongeveer € 600.000,=. Hij verwijst in dat kader naar de door hem overgelegde RC-specificatie (productie 18). De rechtbank ziet daarin voldoende grond om uit te gaan van die door de man gestelde opnames. De vrouw heeft weliswaar alle financiële stukken van de man betwist, omdat zij deze ongeloofwaardig acht. Het gaat in deze procedure echter om het treffen van een ordemaatregel waarin geen ruimte is voor diepgravend onderzoek. In dat kader is door de vrouw onvoldoende onderbouwd waarom nu niet van de door de man overgelegde RC-specificatie kan worden uitgegaan. De enkele stelling dat deze niet geloofwaardig is omdat onduidelijk is wie dit stuk heeft opgesteld en welke stukken daaraan ten grondslag liggen, is daarin onvoldoende. De rechtbank zal gelet op het voorgaande in het kader van deze procedure rekening houden met € 600.000,= aan netto inkomsten bij de berekening van het NBI van de man.

In fiscaal opzicht wordt rekening gehouden met de van toepassing zijnde algemene heffingskorting en arbeidskorting, alsmede de verschuldigde inkomstenbelasting. Aan de hand van voormelde uitgangspunten becijfert de rechtbank het NBI van de man in 2025 op € 54.140,= per maand.

Het netto besteedbaar inkomen (NBGI) komt dan neer op € 57.245,= per maand. Niet gesteld of gebleken is dat partijen kindgebonden budget ontvingen in 2025, zodat daar geen rekening mee zal worden gehouden.

Het netto gezinsinkomen overstijgt de tabellen ruimschoots. De vrouw stelt, zo begrijpt de rechtbank, dat daarom niet kan worden aangesloten bij de forfaitaire bedragen, maar zij heeft, desgevraagd, op geen enkele manier inzicht gegeven in de werkelijke kosten van de kinderen of in hoe de door haar gestelde behoefte is becijferd. De rechtbank gaat daarom in het kader van deze procedure uit van de gemaximeerde behoefte volgens de ‘Tabel eigen aandeel van ouders in de kosten van de kinderen’, ter hoogte van € 2.240,= per maand in 2025. Inclusief wettelijke indexering bedraagt dit in 2026 € 2.343,= per maand, oftewel afgerond € 469,= per maand per kind.

Ter zitting zijn partijen het erover eens geworden dat voor de berekening van de draagkracht van de vrouw moet worden uitgegaan van het inkomen dat volgt uit de door haar overgelegde betaalspecificaties van haar Ziektewet-uitkering (productie 13). Hieruit volgt een inkomen van afgerond € 853,= per week, daarbij zit de gebruikelijke vakantietoeslag al inbegrepen. In fiscale zin houdt de rechtbank rekening met de van toepassing zijnde algemene heffingskorting en de verschuldigde inkomstenbelasting. Verder heeft de vrouw bij dit inkomen recht op kindgebonden budget, en de daarvan deel uitmakende alleenstaande ouderkop, ter hoogte van € 15.205,= per jaar. Het huidige NBI van de vrouw bedraagt op basis van deze gegevens € 3.815,= per maand. Haar draagkracht bedraagt dan € 914,= per maand (volgens de formule).

De man stelt zich op het standpunt dat voor de berekening van zijn draagkracht moet worden uitgegaan van zijn huidige inkomen bij [bedrijf 1] B.V. In januari van dit jaar is de distributieovereenkomst met de leverancier van [onderneming 1] B.V. in Hong Kong beëindigd omdat zijn BV buiten het aan haar aangewezen gebied verkoopactiviteiten heeft verricht. De man is daarbij verplicht om de inventaris en verkoopactiviteiten van [onderneming 1] B.V. over te dragen aan de partij die vervolgens de licentie zou uitbaten en om een boete te betalen van € 100.000,=. Zijn ondernemingen kennen daardoor nu geen activiteit meer en bevatten slechts schulden en doorlopende kosten. Op dit moment is de man in dienst bij [bedrijf 1] B.V. als salesmanager om een soepele overgang van de licentie te realiseren. Uit zijn arbeidsovereenkomst volgt dat hij daar € 6.000,= bruto per maand verdient. Tot slot heeft de man een schietbaan in [woonplaats 2] , maar daarmee verdient hij slechts € 2.400,= per jaar. Hij verwijst daarbij naar de overgelegde jaarstukken van 2024 en 2025 (productie 24).

De vrouw stelt zich op het standpunt dat naast het arbeidsinkomen van de man bij [bedrijf 1] B.V., rekening moet worden gehouden met een winst uit onderneming van € 1.000.000,= per jaar. Volgens haar zijn de door de man overgelegde financiële stukken van zijn onderneming ongeloofwaardig. Er is sprake van een schijnconstructie en de man onttrekt inkomen aan het zicht. Verder ontvangt de man volgens de vrouw meer inkomsten uit de schietbaan in Turkije. Zij betwist de inhoud van de door de man overgelegde jaarstukken van de schietbaan.

In fiscale zin houdt de rechtbank rekening met de van toepassing en heffingskortingen en de verschuldigde inkomstenbelasting. Aan de hand van deze uitgangspunten becijfert de rechtbank het huidige NBI van de man op een bedrag ter hoogte van € 4.608,= per maand.

Ter zitting is besproken dat de man de afgelopen periode maandelijkse de vaste lasten van de echtelijke woning en de leaseauto van de vrouw heeft voldaan tot een bedrag van in ieder geval € 2.643,00. Hoewel namens de man in zijn stukken is aangevoerd dat hij bereid is deze lasten te blijven voldoen en dat daarom met die lasten rekening moet worden gehouden bij de berekening van zijn draagkracht, heeft hij ter zitting aangegeven dat hij dit bedrag op dit moment niet meer kan opbrengen. Desgevraagd is onduidelijk gebleven welk bedrag hij wel zal blijven voldoen. De rechtbank zal net als de vrouw met deze lasten daarom bij de berekening van zijn draagkracht geen rekening houden.

Zijn draagkracht bedraagt dan € 1.303,= per maand (volgens de formule).

Een draagkrachtvergelijking blijft achterwege, omdat de totale draagkracht van partijen van € 2.217,= per maand lager is dan de hiervoor becijferde behoefte van de kinderen van € 2.343,= per maand. Beide partijen moeten hun volledige draagkracht aanwenden om in de behoefte van de kinderen te voorzien.

Gelet op de hiervoor vastgestelde zorgregeling gedurende de vakanties, zal de rechtbank voor [minderjarige 1] , [minderjarige 2] , [minderjarige 3] en [minderjarige 4] rekening houden met een zorgkorting van 5%. De zorgkorting bedraagt gelet op de behoefte dan € 23,= per maand per kind. [minderjarige 5] verblijft in de vakanties niet bij de man, zodat voor hem geen rekening met enige zorgkorting wordt gehouden.

Vanwege het tekort aan draagkracht kan de zorgkorting niet volledig worden verzilverd, slechts voor een bedrag van € 11,= per maand per kind. Dat betekent dat de man ten behoeve van [minderjarige 1] , [minderjarige 2] , [minderjarige 3] en [minderjarige 4] een bedrag moet voldoen aan de vrouw ter hoogte van € 250,= per maand per kind. Ten behoeve van [minderjarige 5] moet hij een bedrag voldoen van € 261,= per maand.

Gelet op het voorgaande zal de rechtbank het verzoek van de vrouw betreffende kinderalimentatie toewijzen, in die zin dat zal worden bepaald dat de man met ingang van de datum van deze beschikking aan de vrouw een bijdrage moet voldoen ten behoeve van [minderjarige 1] , [minderjarige 2] , [minderjarige 3] en [minderjarige 4] ter hoogte van € 250,= per maand per kind en ten behoeve van [minderjarige 5] van € 261,= per maand.

Rekening houdend met voormelde financiële gegevens van de man en zijn aandeel in de kosten van de kinderen heeft de man geen draagkracht meer beschikbaar om nog een bijdrage te voldoen in het levensonderhoud van de vrouw. Het verzoek van de vrouw daartoe zal daarom worden afgewezen. De rechtbank zal gelet daarop, en in het kader van deze procedure betreffende voorlopige voorzieningen, niet verder ingaan op de (hoogte van de) behoefte van de vrouw aan een bijdrage.

De rechtbank heeft berekeningen gemaakt en aangehecht.

De man heeft verzocht de proceskosten tussen partijen te compenseren.

De rechtbank overweegt dat voorlopige voorzieningen formeel deel uitmaken van de echtscheidingsprocedure. Een proceskostencompensatie in voorlopige voorzieningen is om die reden niet mogelijk. De man wordt daarom niet-ontvankelijk verklaard in zijn verzoek.

De rechtbank:

bepaalt dat de vrouw bij uitsluiting gerechtigd is tot het gebruik van de echtelijke woning gelegen aan [adres] , te [woonplaats 1] , daarbij inbegrepen de inboedelgoederen, en beveelt de man die woning niet te betreden;

bepaalt dat aan de vrouw worden toevertrouwd de minderjarigen

1. [minderjarige 1] , geboren te [woonplaats 1] op [geboortedag 1] 2015,

2. [minderjarige 2] , geboren te [woonplaats 1] op [geboortedag 2] 2016,

3. [minderjarige 3] , geboren te [woonplaats 1] op [geboortedag 3] 2018,

4. [minderjarige 4] , geboren te [woonplaats 1] op [geboortedag 4] 2020,

5. [minderjarige 5] , geboren te [woonplaats 1] op [geboortedag 5] 2025;

bepaalt dat de man en genoemde minderjarigen in het kader van de verdeling van de zorg- en opvoedingstaken gerechtigd zijn tot het hebben van contact met elkaar, via bel- en videogesprekken, één keer per week. Daarnaast zullen genoemde minderjarigen [minderjarige 1] , [minderjarige 2] , [minderjarige 3] en [minderjarige 4] gedurende een aangesloten periode van vijf dagen in de aankomende herfst- en kerstvakantie bij de man verblijven in Turkije, in onderling overleg tussen partijen te bepalen gedurende welke dagen;

bepaalt dat de door de man te betalen bijdrage voor de verzorging en opvoeding van de genoemde minderjarigen [minderjarige 1] , [minderjarige 2] , [minderjarige 3] en [minderjarige 4] wordt vastgesteld op € 250,= (tweehonderdvijftig euro) per maand per kind, en voor genoemde [minderjarige 5] op € 261,= (tweehonderdeenenzestig euro) per maand, met ingang van de datum van deze beschikking aan de vrouw voor de toekomst bij vooruitbetaling te voldoen;

verklaart de vrouw niet-ontvankelijk in haar verzoek de man te bevelen door haar genoemde financiële stukken te overleggen;

verklaart de man niet-ontvankelijk in zijn verzoek de proceskosten van deze procedure te compenseren tussen partijen;

wijst het meer of anders verzochte af.

[afbeelding niet beschikbaar] [afbeelding niet beschikbaar] [afbeelding niet beschikbaar] [afbeelding niet beschikbaar] [afbeelding niet beschikbaar] [afbeelding niet beschikbaar] [afbeelding niet beschikbaar]