Verbintenissenrecht
Kredietverstrekking door brouwerij aan horeca-onderneming. Vraag of daarbij sprake is van hoofdelijke…
Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 14 oktober 2026
ECLI:NL:RBZWB:2026:10039 · Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 14 oktober 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/rechtbank-zeeland-west-brabant/civiel-recht/verbintenissenrecht/bodemzaak/ecli-nl-rbzwb-2026-10039
Zaakgegevens
Op 14 oktober 2026 heeft de Rechtbank Zeeland-West-Brabant in een bodemzaak uitspraak gedaan in een zaak over verbintenissenrecht.
- Instantie
- Rechtbank Zeeland-West-BrabantRechtbankDe rechter die de meeste zaken als eerste behandelt: civiele zaken, strafzaken en bestuurszaken.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Breda
- Datum uitspraak
- 14 oktober 2026
- Datum publicatie
- 15 oktober 2026
- Zaaknummer
- C/02/445254 / HA ZA 26-107 (E)
- Rechtsgebied
- Civiel recht » Verbintenissenrecht
- Procedure
- BodemzaakBodemzaakDe gewone procedure waarin de rechter definitief over het geschil beslist, in tegenstelling tot een kort geding of voorlopige voorziening.Meer uitleg
- Advocaat
- mr. S.K. Tuithof, mr. J.N.A. Kilian, mr. J.N.A. Kilian
- ECLI
- ECLI:NL:RBZWB:2026:10039
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
Kredietverstrekking door brouwerij aan horeca-onderneming. Vraag of daarbij sprake is van hoofdelijke aansprakelijkheid of (particuliere) borgtocht. Gedaagden beroepen zich op dwaling. De rechtbank oordeelt dat partijen een borgtocht zijn overeengekomen. Geen particuliere borgtocht. Het beroep op dwaling slaagt niet.
Uitspraak
RECHTBANK Zeeland-West-Brabant
Civiel recht
Zittingsplaats Breda
Zaaknummer: C/02/445254 / HA ZA 26-107
Vonnis van 14 oktober 2026
in de zaak van
HEINEKEN NEDERLAND BV,
te Amsterdam,
eisende partij,
hierna te noemen: Heineken,
advocaat: mr. S.K. Tuithof,
tegen
1 [gedaagde 1] B.V.,
te [plaats 1] ,
niet verschenen,
hierna te noemen: [gedaagde 1] ,
2. [gedaagde 2],
zonder bekende woon- of verblijfplaats,
niet verschenen,
hierna te noemen: [gedaagde 2] ,
3. [gedaagde 3],
te [plaats 1] ,
advocaat: mr. J.N.A. Kilian,
hierna te noemen: [gedaagde 3] ,
4. [gedaagde 4],
te [plaats 2] ,
advocaat: mr. J.N.A. Kilian,
hierna te noemen: [gedaagde 4] ,
gedaagde partijen.
1 De zaak in het kort
Heineken heeft € 35.000,00 als krediet verstrekt aan startende horecaonderneming [bedrijf] . In de overeenkomst hierover zijn gedaagde partijen als “hoofdelijk aansprakelijken” opgenomen. [bedrijf] is failliet gegaan nog voor het horecapand kon worden geopend voor publiek. Het krediet, alsook een aantal andere facturen van Heineken, zijn door [bedrijf] nooit betaald. Heineken heeft zich voor de betaling daarom tot de gedaagde partijen gewend.
Enkel [gedaagde 3] en [gedaagde 4] zijn in deze procedure verschenen. Hun belangrijkste verweren zijn dat de overeenkomst moet worden uitgelegd als een particuliere borgstelling, dat zij deze overeenkomst nooit hebben willen sluiten, dat zij gedwaald hebben en dat op Heineken de plicht rustte om hen voor de risico’s van de borgtocht te behoeden. Daarnaast hebben [gedaagde 3] en [gedaagde 4] een aantal inhoudelijke verweren gevoerd tegen de hoogte van het gevorderde geldbedrag.
De rechtbank oordeelt dat partijen een borgtocht zijn overeengekomen, maar dat dit geen particuliere borgtocht is. Ook hebben [gedaagde 3] en [gedaagde 4] niet gedwaald over de inhoud van de overeenkomst. Wel wordt de vordering toegewezen tot een lager bedrag. Hierna legt de rechtbank dit oordeel uit.
2 De procedure
Het verloop van de procedure blijkt uit:
- het tussenvonnis van 20 mei 2026 met de daarin genoemde stukken;
- de akte van Heineken van 19 augustus 2026 met productie 13;
- de mondelinge behandeling van 28 augustus 2026, waarvan door de griffier aantekeningen zijn gemaakt;
- de spreekaantekeningen van mr. Tuithof;
- de spreekaantekeningen van mr. Kilian.
Ten slotte is vonnis bepaald.
3 De feiten
Heineken is een bierbrouwerij en houdt zich met name bezig met de verkoop van bier. [bedrijf] B.V. (hierna: [bedrijf] ) was een startende horecaonderneming.
[gedaagde 2] was enig aandeelhouder en bestuurder van [bedrijf] . Hij is ook enig aandeelhouder en bestuurder van [gedaagde 1] .
[gedaagde 3] en [gedaagde 4] hebben in meerdere projecten met [gedaagde 2] samengewerkt, waarbij nieuwe horecaondernemingen zijn gestart. [bedrijf] was ook zo’n project. [gedaagde 4] hield zich bezig met marketing en de visuele aspecten van de horecazaak. [gedaagde 3] hield zich bezig met de verbouwing van het pand waarin de horecazaak geëxploiteerd zou worden. Na opening van de nieuwe horecazaak zouden [gedaagde 4] en [gedaagde 3] de dagelijkse leiding op zich gaan nemen. [gedaagde 4] heeft, in samenspraak met [gedaagde 2] en [gedaagde 3] , een ondernemingsplan opgesteld voor [bedrijf] . Dit ondernemingsplan is aan Heineken voorgelegd.
Op 6 maart 2023 heeft een projectadviseur van Heineken een e-mail gestuurd aan [gedaagde 3] , die gericht is aan [gedaagde 3] en [gedaagde 2] . De e-mail bevat een offerte voor een tapinstallatie met een bedrag van € 2.740,48 en een bijbehorend onderhoudspakket voor
€ 960,00 per jaar. Op 11 maart 2023 is [gedaagde 3] per e-mail akkoord gegaan met deze offerte. [gedaagde 2] en [gedaagde 4] zijn als geadresseerden in cc toegevoegd aan deze e-mail. Het
e-mailadres van [gedaagde 3] en [gedaagde 4] eindigt op “ [e-mailadres] ”.
Op 22 maart 2023 is een overeenkomst gesloten tussen [bedrijf] en Heineken, met name ter financiering van de verbouwingswerkzaamheden voor [bedrijf] (hierna: de overeenkomst).
De overeenkomst bevat, voor zover hier relevant, de volgende bepalingen:
“1. Vooruitbetaling
De brouwerij verstrekt aan de ondernemer ten behoeve van zijn horecabedrijf (…)
€ 35.000,00, hierna te noemen het vooruitbetaalde bedrag tegen een rente van 8% per jaar.
De ondernemer is aan de brouwerij 1% behandelingskosten verschuldigd die in mindering komen op het geleende bedrag.
2. Terugbetaling
De ondernemer betaalt de rente en aflossing aan de brouwerij per jaar in termijnen van
€ 8.765,98, hierna te noemen het termijnbedrag, voor het eerst op 1 januari 2024 en daarna op de eerste dag van elk jaar, hierna te noemen de vervaldatum.
De brouwerij stelt jaarlijks op de vervaldatum vast wat de ondernemer op grond van
kortingsafspraken eventueel heeft te vorderen en verrekent dat kortingsbedrag met het termijnbedrag.
(…)
4. Hoofdelijke aansprakelijkheid
[gedaagde 2] , [gedaagde 1] B.V (…), [gedaagde 3] (…) en [gedaagde 4] (…) verklaren zich hoofdelijk aansprakelijk voor alle voor de ondernemer uit deze overeenkomst voortvloeiende verplichtingen.
De in dit artikel vermelde hoofdelijke aansprakelijkheid geldt eveneens voor alle verplichtingen uit hoofde van (dranken)leveranties aan de ondernemer.
5. Beëindiging
(…)
Deze overeenkomst kan door de brouwerij met onmiddellijke ingang worden beëindigd
indien:
de ondernemer zijn verplichtingen jegens de brouwerij niet nakomt;
(…)
Het door de ondernemer verschuldigde is dan in één som opeisbaar en dient binnen 7 dagen zonder korting of verrekening aan de brouwerij te zijn betaald. (…)
6. Overige bepalingen
Op deze overeenkomst en op de (drank)leveranties zijn de Leverings- en Betalingsvoorwaarden HEINEKEN van toepassing. De ondernemer heeft een exemplaar daarvan ontvangen en is akkoord met de inhoud daarvan.
Aldus gedaan en getekend,
De 22-3-2023
Voor en namens de ondernemer/hoofdelijk Heineken Nederland B.V.:
aansprakelijke(n):
[handtekening] [handtekening]
[gedaagde 2] [persoon 1]
[handtekening] [handtekening]
[gedaagde 3] [persoon 2]
[handtekening]
[gedaagde 4] ”
In de in artikel 6.1 van de overeenkomst genoemde leverings- en betalingsvoorwaarden is, voor zover hier relevant, het volgende bepaald:
“7. Betaling
a. Facturen dienen, tenzij schriftelijk anders is overeengekomen, door de wederpartij binnen een termijn van acht dagen na factuurdatum te zijn betaald. (…)
De wederpartij is door het enkele feit dat de betaling niet of niet binnen de geldende betalingstermijn plaatsvindt in verzuim en een rente van één procent per maand of gedeelte daarvan verschuldigd over het nog openstaande bedrag. (…)”
In 2023 heeft Heineken een pandrecht gevestigd op de roerende zaken, waaronder de bedrijfsinventaris, van [bedrijf] .
Op 22 juni 2023 heeft Heineken [bedrijf] een factuur gestuurd voor de tapinstallatie, voor een bedrag van € 3.315,98. [bedrijf] heeft deze factuur niet betaald. Op 30 oktober 2023 heeft Heineken [bedrijf] in gebreke gesteld ten aanzien van deze betaling.
Op 30 november 2023 heeft Heineken [bedrijf] een factuur gestuurd voor het onderhoudspakket, voor een bedrag van € 617,10. [bedrijf] heeft deze factuur niet betaald.
Op 31 december 2023 heeft Heineken [bedrijf] een factuur gestuurd voor het eerste termijnbedrag, ter hoogte van € 6.754,49. [bedrijf] heeft deze factuur niet betaald. Bij brief van 15 april 2024 heeft Heineken [bedrijf] in gebreke gesteld ten aanzien van deze betaling. In deze brief is ook de beëindiging van de overeenkomst aangezegd voor het geval niet binnen de gestelde termijn zou worden betaald. Betaling door [bedrijf] is uitgebleven.
Heineken heeft als gevolg van het uitblijven van de betaling de overeenkomst beëindigd en op 26 april 2024 het gehele kredietbedrag inclusief acht procent rente aan [bedrijf] gefactureerd.
Op 30 april 2024 heeft Heineken [bedrijf] een factuur gestuurd voor het onderhoudspakket, voor een bedrag van € 504,57. [bedrijf] heeft deze factuur niet betaald.
Op 30 mei 2024 heeft Heineken [bedrijf] gesommeerd tot betaling van het totaal openstaande bedrag.
Op 6 augustus 2024 heeft Heineken [gedaagde 1] , [gedaagde 2] , [gedaagde 3] en [gedaagde 4] gesommeerd tot betaling van het totaal openstaande bedrag.
Op 18 maart 2025 zijn zowel [bedrijf] als [gedaagde 2] failliet verklaard.
4 Het geschil
Heineken vordert veroordeling van gedaagden tot betaling van € 42.434,34, vermeerderd met rente en kosten.
[gedaagde 3] en [gedaagde 4] voeren verweer en concluderen tot afwijzing van de vorderingen van Heineken, met uitvoerbaar bij voorraad te verklaren veroordeling van Heineken in de kosten van deze procedure.
Op de stellingen van partijen wordt hierna, voor zover nodig, nader ingegaan.
5 De beoordeling
Heineken heeft vorderingen tegen verschillende partijen ingesteld. De rechtbank zal eerst de vorderingen ten aanzien van [gedaagde 2] behandelen, daarna de vorderingen tegen [gedaagde 3] en [gedaagde 4] en tot slot de vorderingen tegen [gedaagde 1] .
De vorderingen tegen [gedaagde 2]
[gedaagde 2] is vóórdat hij gedagvaard werd, failliet verklaard. Dat betekent dat een vordering tegen [gedaagde 2] op grond van artikel 26 jo. artikel 111 van de Faillissementswet (Fw) alleen bij de curator kan worden ingediend. Na hierop ter zitting te zijn gewezen heeft Heineken op de mondelinge behandeling haar vordering tegen [gedaagde 2] ingetrokken. Die vorderingen kunnen daarom onbesproken blijven.
De vorderingen tegen [gedaagde 3] en [gedaagde 4]
Borgtocht of hoofdelijke verbondenheid
In de in 3.5 genoemde overeenkomst staat in artikel 4.1 dat [gedaagde 1] , [gedaagde 3] en [gedaagde 4] hoofdelijk aansprakelijk zijn voor alle door [bedrijf] uit de overeenkomst voortvloeiende verplichtingen. Partijen zijn het er niet over eens wat die bepaling inhoudt. Volgens Heineken kan zij zowel [gedaagde 1] , [gedaagde 3] als [gedaagde 4] aanspreken tot nakoming van de overeenkomst omdat sprake is van hoofdelijke verbondenheid in de zin van artikel 6:6 BW. Artikel 4.1 van de overeenkomst spreekt letterlijk van hoofdelijke aansprakelijkheid en is daarmee overduidelijk. Volgens [gedaagde 3] en [gedaagde 4] moet artikel 4.1 van de overeenkomst echter worden uitgelegd als een particuliere borgtocht. De schuld ging hen intern namelijk niet aan: zij waren geen bestuurder, aandeelhouder of feitelijk beleidsbepaler van [bedrijf] en hadden geen zakelijk belang bij het krediet.
Omdat partijen het niet eens zijn over wat artikel 4.1 inhoudt, moet de rechtbank deze bepaling uitleggen. Dat doet de rechtbank door te beoordelen welke betekenis partijen in de gegeven omstandigheden over en weer redelijkerwijs aan artikel 4.1 mochten toekennen en wat zij daarin redelijkerwijs van elkaar mochten verwachten. De letterlijke tekst in de overeenkomst is daarbij wel een relevante factor, maar het is niet doorslaggevend. Ook de andere omstandigheden zijn relevant.
Voor de vraag of partijen een borgtocht of hoofdelijke verbondenheid hebben afgesproken, is daarnaast het verschil tussen borgtocht en hoofdelijke verbondenheid relevant. Borgtocht is een bijzondere vorm van hoofdelijke verbondenheid. Het verschil tussen borgtocht en hoofdelijke verbondenheid is met name dat borgtocht het karakter heeft van subsidiariteit: de borg hoeft pas te betalen als de hoofdschuldenaar niet betaalt. Er is sprake van borgtocht als de schuldeiser (hier: Heineken) wist of moest weten dat één van degenen die zich voor de gehele schuld hebben verbonden (hier: [bedrijf] ), degene is die de schuld aangaat, en dus de hoofdschuldenaar is. In dat geval zijn de andere schuldenaren (hier: [gedaagde 1] , [gedaagde 3] en [gedaagde 4] ) de borgen.
Bij de uitleg van de artikel 4.1 gaat de rechtbank uit van de volgende omstandigheden.
Artikel 4.1 van de overeenkomst spreekt letterlijk van “hoofdelijke aansprakelijkheid”. Daar staat tegenover dat uit de partijaanduiding in de overeenkomst blijkt dat Heineken de overeenkomst aanging met alleen [bedrijf] als wederpartij.
Volgens [gedaagde 3] en [gedaagde 4] hebben zij geen contact met Heineken gehad over het sluiten van de overeenkomst. Zij stellen dat Heineken hierover alleen met [gedaagde 2] contact heeft gehad. Op de mondelinge behandeling hebben zij dit uitgebreid toegelicht. Heineken stelt hier enkel tegenover dat er wél gesprekken zijn gevoerd met [gedaagde 3] en [gedaagde 4] . Zij heeft dat echter niet nader toegelicht (met wie waren die gesprekken, wanneer, waarover, waar). Gezien de uitgebreide toelichting van [gedaagde 3] en [gedaagde 4] had dat wel op haar weg gelegen. Heineken heeft daarmee niet aan haar stelplicht voldaan. Aan bewijslevering komt de rechtbank daarom niet toe, zodat zij het bewijsaanbod van Heineken op dit punt zal passeren.
Toen [bedrijf] niet aan haar betalingsverplichtingen voldeed, heeft Heineken haar in gebreke gesteld. Pas na het verstrijken van de termijn in die ingebrekestelling heeft Heineken [gedaagde 2] , [gedaagde 1] , [gedaagde 3] en [gedaagde 4] aangeschreven tot betaling.
Uit de bovengenoemde omstandigheden volgt naar het oordeel van de rechtbank dat artikel 4.1 niet anders kan worden uitgelegd dan dat het de bedoeling was van partijen dat [bedrijf] de hoofdschuldenaar zou zijn en dat [gedaagde 1] , [gedaagde 3] en [gedaagde 4] pas in beeld zouden komen als [bedrijf] in verzuim zou zijn. Partijen hebben daarmee dus een borgtocht afgesproken, waarbij [gedaagde 1] , [gedaagde 3] en [gedaagde 4] de borgen zijn. De enkele omstandigheid dat de tekst van de overeenkomst op hoofdelijke verbondenheid wijst, weegt niet op tegen de overige omstandigheden die hiervoor zijn genoemd.
Particuliere borgtocht?
Volgens [gedaagde 3] en [gedaagde 4] zijn zij particuliere borgen. Artikel 4.2 van de overeenkomst is daarom niet geldig. Op grond van artikel 7:858 lid 1 van het Burgerlijk Wetboek (BW) moet aan een particuliere borgtocht namelijk een maximumbedrag worden gesteld en dat is in artikel 4.2 niet gebeurd. Heineken betwist deze stelling gemotiveerd.
Van een particuliere borgtocht is sprake als deze is aangegaan door een natuurlijk persoon die niet handelde in de uitoefening van zijn beroep of bedrijf (artikel 7:857 BW). De definitie sluit aan bij die van de consument. Wanneer iemand handelt in de uitoefening van zijn beroep of bedrijf, heeft zijn handelen een zakelijk doel. Een consument of particulier handelt hoofdzakelijk voor privédoeleinden.
[gedaagde 3] en [gedaagde 4] hadden een zakelijke relatie met [gedaagde 2] en werden via die weg zakelijk betrokken bij [bedrijf] . [gedaagde 4] was verantwoordelijk voor de marketing en visuele aspecten van de zaak. Hij heeft ook het ondernemingsplan opgesteld. [gedaagde 3] was verantwoordelijk voor de technische aspecten en de verbouwing. Hij had daarin ook zeggenschap over de financiën, zo blijkt uit de e-mail van 11 maart 2023 van [gedaagde 3] aan een projectadviseur van Heineken, waarin hij akkoord gaat met een offerte. Op de mondelinge behandeling heeft [gedaagde 3] toegelicht dat hij dit destijds heeft afgestemd met [gedaagde 2] en [gedaagde 4] , die beiden aan de e-mail zijn toegevoegd. [gedaagde 3] en [gedaagde 4] hebben op de mondelinge behandeling ook verklaard dat zij destijds naar de buitenwereld toe gezamenlijk handelden onder de naam [handelsnaam] , voor een professionele uitstraling. Zowel [gedaagde 3] als [gedaagde 4] zouden bovendien na oplevering een leidinggevende rol krijgen in de horecazaak. Al die omstandigheden bij elkaar leiden de rechtbank tot het oordeel dat [gedaagde 3] en [gedaagde 4] handelden voor uitsluitend zakelijke doeleinden en daarmee handelden in de uitoefening van hun beroep. Zij zijn daarom geen particuliere borgen in de zin van artikel 7:857 BW. Dat betekent dat artikel 4.2 van de overeenkomst geldig is.
Conclusie
Gelet op wat hiervoor is overwogen, is de conclusie van de rechtbank dat [gedaagde 3] en [gedaagde 4] zich tegenover Heineken borg hebben gesteld voor de terugbetaling van het krediet dat aan [bedrijf] is verstrekt (artikel 4.1 van de overeenkomst) en voor de betaling van (dranken)leveranties aan [bedrijf] (artikel 4.2 van de overeenkomst). Hiervan zal in de verdere beoordeling van de vorderingen van Heineken worden uitgegaan.
Verweer: Wilsvertrouwensleer
Volgens [gedaagde 3] en [gedaagde 4] hebben zij de overeenkomst met de hiervoor vastgestelde inhoud nooit gewild en mocht Heineken er ook niet op vertrouwen dat zij dit wel wilden. Zij waren door de berichtgeving van [gedaagde 2] in de veronderstelling dat het hier om een “projectgebonden formaliteit” ging: zonder financiering kon de verbouwing niet doorgaan en zij tekenden mee omdat ze de toekomstig managers waren. Hierover is geen contact geweest tussen [gedaagde 3] , [gedaagde 4] en Heineken. Volgens [gedaagde 3] en [gedaagde 4] is er daarom geen overeenkomst tot stand gekomen. Heineken betwist dit verweer gemotiveerd.
Een overeenkomst komt tot stand door aanbod en een aanvaarding daarvan (artikel 6:217 BW). Aanbod en aanvaarding zijn rechtshandelingen. Voor een rechtshandeling is vereist dat degene die de rechtshandeling verricht, dit ook wil. Dat moet blijken uit een verklaring of een gedraging (artikel 3:33 BW). Wanneer een partij stelt dat zijn wil en verklaring niet overeenstemden met elkaar, maar de wederpartij zijn verklaring wel zo mocht opvatten, zit de eerste partij wel aan zijn verklaring vast (artikel 3:35 BW, de wilsvertrouwensleer).
[gedaagde 3] en [gedaagde 4] hebben de overeenkomst ondertekend. Daarmee hebben zij naar Heineken toe de wil geuit om zich als borg te stellen. Als het inderdaad zo is dat [gedaagde 3] en [gedaagde 4] zich er niet van bewust waren waarvoor zij tekenden, betekent dat niet dat Heineken er niet op mocht vertrouwen dat zij zich daarvan wél bewust waren. [gedaagde 3] en [gedaagde 4] handelden immers als professionals, zo heeft de rechtbank hiervoor al geoordeeld. Heineken hoefde in die omstandigheden niet bij [gedaagde 3] en [gedaagde 4] na te gaan of zij begrepen welke overeenkomst zij aangingen. Naar het oordeel van de rechtbank is de overeenkomst tussen Heineken, [gedaagde 3] en [gedaagde 4] daarom wel tot stand gekomen. Het verweer van [gedaagde 3] en [gedaagde 4] wordt gepasseerd.
Verweer: Wilsgebreken
- Dwaling
[gedaagde 3] en [gedaagde 4] hebben subsidiair aangevoerd dat zij bij de totstandkoming van de overeenkomst hebben gedwaald en dat de overeenkomst daarom vernietigbaar is. Volgens [gedaagde 3] en [gedaagde 4] verkeerden zij in een onjuiste veronderstelling over de inhoud van de overeenkomst en lag het op de weg van Heineken om hen te informeren over de inhoud en de risico’s van de borgtocht. Wanneer [gedaagde 3] en [gedaagde 4] juist waren geïnformeerd en gewaarschuwd, waren zij de overeenkomst niet aangegaan. Heineken betwist dit verweer gemotiveerd.
Van vernietigbaarheid op grond van dwaling is sprake wanneer [gedaagde 3] en [gedaagde 4] in een onjuiste voorstelling van zaken verkeerden, zij zonder die onjuiste voorstelling de overeenkomst niet (onder de huidige voorwaarden) waren aangegaan en sprake is van een van de “dwalingsgevallen” genoemd in artikel 6:228 lid 1 sub a (een onjuiste inlichting van Heineken), sub b (een schending van een mededelingsplicht van Heineken) of sub c (wederzijdse dwaling) BW.
[gedaagde 3] en [gedaagde 4] handelden als professional en zelfredzaamheid van partijen staat in het contractenrecht voorop. Dat [gedaagde 3] en [gedaagde 4] door Heineken niet verder geïnformeerd zijn over de betekenis van deze borgtocht is daarom een omstandigheid die voor hun eigen rekening en risico komt. Het had, zeker als professional, op hun weg gelegen om voorafgaand aan de ondertekening eventueel nadere informatie bij Heineken of een (juridisch) adviseur op te vragen. Heineken heeft geen onjuiste inlichtingen gegeven of een mededelingsplicht geschonden. Heineken had, gezien de zakelijke rol van [gedaagde 3] en [gedaagde 4] , niet de zorgplicht om hen op (algemene) risico’s van een borgtocht te wijzen. Naar het oordeel van de rechtbank is daarom geen sprake van een dwalingsgeval en is alleen al om die reden niet aan alle vereisten voldaan voor een geslaagd beroep op dwaling. Dat betekent dat de overeenkomst niet op die grond vernietigbaar is.
- Misbruik van omstandigheden
Meer subsidiair hebben [gedaagde 3] en [gedaagde 4] aangevoerd dat sprake is van misbruik van omstandigheden. Zij waren afhankelijk en kwetsbaar. Zij hadden geen officiële positie binnen de [bedrijf] , geen eigen financieel belang en waren voor hun informatie volledig afhankelijk van [gedaagde 2] . [gedaagde 3] en [gedaagde 4] hebben gehandeld onder tijdsdruk en er was geen rechtstreeks contact met Heineken of iemand anders over de aard en gevolgen van de borgtocht. Heineken betwist dit verweer gemotiveerd.
Van vernietigbaarheid op grond van misbruik van omstandigheden is sprake wanneer er bij [gedaagde 3] en [gedaagde 4] bijzondere omstandigheden aan de orde zijn, zoals afhankelijkheid, lichtzinnigheid of onervarenheid, Heineken zich daarvan bewust is geweest en Heineken [gedaagde 3] en [gedaagde 4] er desondanks toe heeft bewogen de borgtocht aan te gaan (artikel 3:44 lid 4 BW).
Omdat [gedaagde 3] en [gedaagde 4] stellen dat zij nooit iemand van Heineken over deze overeenkomst hebben gesproken, kan Heineken hen er dus ook niet toe hebben bewogen om de borgtocht aan te gaan. Naar het oordeel van de rechtbank kan alleen al om die reden geen sprake zijn van misbruik van omstandigheden. Dat betekent dat de overeenkomst ook niet op die grond vernietigbaar is.
Verweer: De beperkende werking van de redelijkheid en billijkheid
Volgens [gedaagde 3] en [gedaagde 4] is het uiterst subsidiair naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid onaanvaardbaar dat Heineken hen uit hoofde van de borgtocht aanspreekt. Zij leggen hieraan hetzelfde feitencomplex ten grondslag als bij hun beroepen op dwaling en misbruik van omstandigheden. Verder had Heineken volgens [gedaagde 3] en [gedaagde 4] eerst moeten proberen het pandrecht uit te winnen dat zij heeft gevestigd op de roerende zaken van [bedrijf] . Heineken stelt hier tegenover dat het uitwinnen van het pandrecht zinloos was vanwege het faillissement van [bedrijf] .
Een overeenkomst tussen partijen heeft in de eerste plaats de gevolgen die door partijen zijn afgesproken (artikel 6:248 lid 1 BW). Uitgangspunt is dan ook dat Heineken ervoor kan kiezen om [gedaagde 3] en [gedaagde 4] als borg aan te spreken. Voor wat betreft het pandrecht is ook de hoofdregel dat het de schuldeiser vrij staat te kiezen of hij zijn pandrecht uitwint, of dat hij de borg aanspreekt. Op deze regels zijn uitzonderingen mogelijk: de gevolgen van een overeenkomst worden begrensd indien deze naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid onaanvaardbaar zijn (artikel 6:248 lid 2 BW). Deze maatstaf moet met terughoudendheid worden toegepast.
[gedaagde 3] en [gedaagde 4] gaan er in hun stellingen van uit dat zij als particulier deze borgtocht zijn aangegaan en dat het op de weg van Heineken had gelegen hen over de eventuele risico’s hiervan in te lichten en te waarschuwen. De rechtbank heeft hierover echter al geoordeeld dat [gedaagde 3] en [gedaagde 4] als professional handelden en dat Heineken die verplichting niet had. De mogelijke lichtzinnigheid waarmee [gedaagde 3] en [gedaagde 4] de overeenkomst zijn aangegaan komt voor hun eigen rekening. Ook hebben [gedaagde 3] en [gedaagde 4] geen omstandigheden naar voren gebracht waaruit volgt dat Heineken, in afwijking van de hoofdregel, eerst het pandrecht zou moeten uitwinnen. De enkele stelling dat Heineken een pandrecht heeft is, gezien die hoofdregel, onvoldoende. De rechtbank is dan ook van oordeel dat Heineken de artikelen 4.1 en 4.2 van de overeenkomst tegen [gedaagde 3] en [gedaagde 4] mag inroepen. Dit is niet naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid onaanvaardbaar.
Conclusie
De conclusie is dan ook dat de overeenkomst tussen partijen tot stand gekomen is en ook in stand blijft. Heineken kan op de bepalingen in die overeenkomst jegens [gedaagde 3] en [gedaagde 4] een beroep op doen.
De geldvordering
Verzuim treedt (zonder ingebrekestelling) in wanneer binnen een in een factuur gestelde termijn niet wordt betaald (artikel 6:83 sub a BW). [bedrijf] heeft de onder 3.8, 3.9, 3.10, 3.11 en 3.12 genoemde facturen niet binnen de gestelde termijnen betaald en is daarom ten aanzien van de hoofdsom in verzuim. Dat betekent dat Heineken [gedaagde 3] en [gedaagde 4] als borg kan aanspreken voor de betaling van dat bedrag, voor zover dit kan worden gebaseerd op de borgstelling in artikel 4.1 of 4.2 van de overeenkomst.
De hoofdsom die Heineken vordert bestaat uit:
- terugbetaling van het gehele krediet van € 35.000,00, vermeerderd met rente, in totaal:
€ 37.996,69;
- betaling van de factuur inzake de tapinstallatie van 22 juni 2023 voor een bedrag van
€ 3.315,98;
-
betaling van de factuur inzake het onderhoudspakket van 30 november 2023 met een bedrag van € 617,10, en
-
betaling van de factuur inzake het onderhoudspakket van 30 april 2024 met een bedrag van € 504,57.
De totale hoofdsom komt daarmee neer op een bedrag van € 42.434,34.
De rechtbank zal de verweren van [gedaagde 3] en [gedaagde 4] tegen de verschillende posten in bovenstaande volgorde behandelen.
- Het kredietbedrag
Volgens [gedaagde 3] en [gedaagde 4] is het gevorderde bedrag van € 35.000,00 plus kredietrente te hoog. Heineken heeft de door [bedrijf] te betalen behandelingskosten van
€ 350,00 namelijk verrekend met het uit te keren krediet. Heineken heeft dus geen
€ 35.000,00, maar € 34.650,00 aan [bedrijf] verstrekt. Op de mondelinge behandeling heeft Heineken erkend dat er € 34.650,00 verstrekt is. Hier moet acht procent kredietrente bij worden opgeteld, zo stelt Heineken. Nu tegen de kredietrente geen verweer is gevoerd en deze rente uit de onder 3.6 genoemde leveringsvoorwaarden volgt, zal de rechtbank de vordering op dit punt toewijzen tot een bedrag van € 37.422,00.
- De (dranken)leveranties
De vorderingen inzake de tapinstallatie en het onderhoudspakket zijn gebaseerd op artikel 4.2 van de overeenkomst. Daaruit volgt dat de borgtocht naast het krediet ook geldt voor “alle verplichtingen uit hoofde van (dranken)leveranties” aan [bedrijf] . Partijen zijn verdeeld over de vraag hoe dit artikel moet worden uitgelegd, omdat in de term “(dranken)leveranties” het woord “dranken” tussen haakjes staat. Volgens [gedaagde 3] en [gedaagde 4] betekent dit dat Heineken hen alleen kan aanspreken voor de betaling van leveringen van uitsluitend drank. Zowel de tapinstallatie als het onderhoudspakket vallen daar niet onder. Volgens Heineken betekent het feit dat “dranken” tussen haakjes staat juist dat zij [gedaagde 3] en [gedaagde 4] kan aanspreken voor de betaling van alle leveringen aan [bedrijf] .
Zoals overwogen in 5.4 moet de rechtbank bij de uitleg van een overeenkomst beoordelen wat partijen in de gegeven omstandigheden over en weer van elkaar mochten begrijpen en verwachten. Naar het oordeel van de rechtbank kan Heineken [gedaagde 3] en [gedaagde 4] in principe aanspreken voor betaling van alle leveringen die Heineken aan [bedrijf] heeft gedaan. Omdat Heineken een bierbrouwerij is, zullen alle leveringen die zij doet in relatie staan tot drank. Aldus zijn alle leveringen door Heineken aan te merken als drankenleveranties. Dat het woord “dranken” tussen haakjes staat verandert daar niets aan. Bij de beoordeling van de posten over de tapinstallatie en het onderhoudspakket is het dus niet zozeer de vraag of het gaat om “drank”, maar of het gaat om “leveranties”.
- Het onderhoudspakket
Het onderhoudspakket is naar het oordeel van de rechtbank geen leverantie in de zin van artikel 4.2 van de overeenkomst. Ter zitting heeft Heineken onweersproken verklaard dat het gaat om een service-abonnement waarbij, indien nodig, onderhoud en reparatie wordt gepleegd. Daarmee doet Heineken geen levering, maar verleent zij een dienst. Heineken kan [gedaagde 3] en [gedaagde 4] daarom niet als borg aanspreken voor dit bedrag. De vordering zal op dit punt worden afgewezen.
- De tapinstallatie
Volgens Heineken heeft zij een tapinstallatie geleverd aan [bedrijf] . Dit is een drankenleverantie, en dus kan Heineken [gedaagde 3] en [gedaagde 4] hiervoor als borg aanspreken. [gedaagde 3] en [gedaagde 4] hebben in hun conclusie van antwoord echter “bij gebrek aan wetenschap ontkend” dat de tapinstallatie geleverd is. Het horecapand is nooit geopend. Volgens Heineken was (onder andere) deze levering gebaseerd op een samenwerkingsovereenkomst, die zij niet meer in bezit heeft. Ook het bestaan van deze overeenkomst wordt door [gedaagde 3] en [gedaagde 4] betwist. Als reactie op de betwisting van [gedaagde 3] en [gedaagde 4] heeft Heineken de e-mailcorrespondentie van 6 en 11 maart 2023 ingebracht.
Uit de e-mailcorrespondentie volgt dat een projectadviseur van Heineken aan [gedaagde 2] en [gedaagde 3] heeft aangeboden een tapinstallatie te leveren voor € 2.740,48. [gedaagde 3] is daar, mede namens [gedaagde 2] en [gedaagde 4] , mee akkoord gegaan. Daarmee is een overeenkomst tot stand gekomen tot het leveren van de installatie tegen dit bedrag. Een antwoord op vraag of los daarvan ook een samenwerkingsovereenkomst bestaat, verandert daar niets aan. Een overeenkomst komt immers tot stand door een aanbod en de aanvaarding daarvan (artikel 6:217 BW), en daarvan blijkt reeds uit de e-mailberichten. Vervolgens is het geoffreerde bedrag (inclusief btw) op 22 juni 2023 aan [bedrijf] gefactureerd. Op de mondelinge behandeling hebben [gedaagde 3] en [gedaagde 4] , in het kader van het door Heineken gevestigde pandrecht, erkend dat Heineken de tapinstallatie geleverd heeft. Deze zou nog steeds in het horecapand aanwezig zijn. De rechtbank is daarom van oordeel dat er een overeenkomst is ontstaan, op basis waarvan Heineken de installatie heeft geleverd en [bedrijf] het gefactureerde bedrag aan Heineken diende te betalen. Nadat [bedrijf] in verzuim was, kon Heineken [gedaagde 3] en [gedaagde 4] als borg aanspreken. De vordering van Heineken wordt op dit punt dan ook toegewezen.
Conclusie
Het voorgaande betekent dat de vordering van Heineken zal worden toegewezen tot een bedrag van € 40.737,98.
Rente
Heineken vordert betaling van de hoofdsom vermeerderd met de overeengekomen rente van één procent per maand, te rekenen vanaf het moment dat [bedrijf] in verzuim is geraakt. Dat een rente van één procent per maand is overeengekomen hebben [gedaagde 3] en [gedaagde 4] niet betwist. Wel kan Heineken volgens hen slechts rente vorderen tot aan de datum van de faillietverklaring. Zij verwijzen hierbij naar artikel 128 Fw, waarin is bepaald dat rentevorderingen in beginsel slechts tot de datum van faillietverklaring voor verificatie in aanmerking komen.
Artikel 128 Fw is niet van toepassing op de borgtocht. Wel is over de borgtocht in artikel 7:856 lid 1 BW bepaald dat de borg slechts rente verschuldigd is over het tijdvak dat hijzelf in verzuim is. Naar het oordeel van de rechtbank kan Heineken daarom aanspraak maken op de contractuele rente van één procent per maand, te rekenen vanaf het moment dat de borgen in verzuim zijn geraakt, tot aan de dag van volledige betaling. De volgende vraag is wanneer [gedaagde 3] en [gedaagde 4] in verzuim zijn geraakt.
Het verzuim treedt in, wanneer de schuldenaar schriftelijk in gebreke wordt gesteld, hem een redelijke termijn voor de nakoming wordt gesteld, en nakoming binnen deze termijn uitblijft (artikel 6:82 lid 1 BW). In dit geval zijn [gedaagde 3] en [gedaagde 4] bij brief van 6 augustus 2024 in gebreke gesteld, waarbij hen een termijn van acht dagen is gegeven om aan de vordering te voldoen. Zij hebben deze termijn laten verstrijken zonder te betalen. Dat betekent dat [gedaagde 3] en [gedaagde 4] sinds 14 augustus 2024 in verzuim zijn. Heineken kan dus vanaf die datum aanspraak maken op betaling van de contractuele rente.
Buitengerechtelijke kosten
Heineken vordert vergoeding van buitengerechtelijke incassokosten. Deze vordering moet worden beoordeeld op grond van artikel 6:96 BW en het Besluit vergoeding voor buitengerechtelijke incassokosten. Heineken heeft voldoende gesteld en onderbouwd dat buitengerechtelijke incassowerkzaamheden zijn verricht. Heineken heeft daarom recht op een vergoeding voor de kosten van die werkzaamheden. Volgens [gedaagde 3] en [gedaagde 4] had Heineken hen na het intreden van het verzuim nog een termijn moeten stellen van veertien dagen om te betalen (de zogeheten “veertiendagenbrief”). In die stelling gaan [gedaagde 3] en [gedaagde 4] ervan uit dat zij consumenten zijn. De rechtbank heeft echter al geoordeeld dat zij handelden in de uitoefening van hun beroep. Een veertiendagenbrief was daarom niet vereist. Omdat een lager geldbedrag wordt toegewezen dan gevorderd, wordt het bedrag aan buitengerechtelijke kosten dienovereenkomstig naar beneden aangepast. Dat betekent dat een bedrag van € 1.182,38 zal worden toegewezen.
Proceskosten
[gedaagde 3] en [gedaagde 4] zijn grotendeels in het ongelijk gesteld en moeten daarom de proceskosten (inclusief nakosten) betalen. De proceskosten van Heineken worden begroot op:
|
- kosten van de dagvaarding |
€ |
368,44 |
|
|
- griffierecht |
€ |
3.083,00 |
|
|
- salaris advocaat |
€ |
2.580,00 |
(2 punten × € 1.290,00) |
|
- nakosten |
€ |
189,00 |
(plus de verhoging zoals vermeld in de beslissing) |
|
Totaal |
€ |
5.976,78 |
De vorderingen tegen [gedaagde 1]
[gedaagde 1] is niet verschenen in deze procedure. Bij de dagvaarding zijn de bij de wet voorgeschreven termijnen en formaliteiten in acht genomen, zodat verstek is verleend (artikel 139 van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering (Rv)). Omdat [gedaagde 3] en [gedaagde 4] wel in de procedure zijn verschenen, is met hen voortgeprocedeerd en wordt tussen de partijen één vonnis gewezen, dat als een vonnis op tegenspraak wordt beschouwd (artikel 140 Rv).
De beoordeling van de rechtbank ten aanzien van de uitleg van de overeenkomst, het gevorderde geldbedrag inhoudelijk en de rente en kosten wordt in de verstektoets betrokken, omdat sprake is van een rechtsbetrekking tussen partijen die noopt tot een voor alle gedaagden gelijke beslissing. Dit betekent dat [gedaagde 1] wordt veroordeeld tot betaling van hetzelfde bedrag als [gedaagde 3] en [gedaagde 4] .
De veroordeling wordt hoofdelijk uitgesproken. Dat betekent dat iedere veroordeelde kan worden gedwongen het hele bedrag te betalen. Als de één (een deel) betaalt, hoeft de ander dat (deel van het) bedrag niet meer te betalen aan de wederpartij.
6 De beslissing
De rechtbank
veroordeelt [gedaagde 1] , [gedaagde 3] en [gedaagde 4] hoofdelijk om aan Heineken te betalen een bedrag van € 40.737,98, te vermeerderen met de overeengekomen rente van één procent per maand over het toegewezen bedrag, vanaf 14 augustus 2024, tot de dag van volledige betaling,
veroordeelt [gedaagde 1] , [gedaagde 3] en [gedaagde 4] hoofdelijk om aan Heineken te betalen een bedrag van € 1.182,38 aan buitengerechtelijke kosten,
veroordeelt [gedaagde 1] , [gedaagde 3] en [gedaagde 4] hoofdelijk in de proceskosten van € 5.976,78, te betalen binnen veertien dagen na aanschrijving daartoe, te vermeerderen met € 98,00 plus de kosten van betekening als [gedaagde 1] , [gedaagde 3] en [gedaagde 4] niet tijdig aan de veroordelingen voldoen en het vonnis daarna wordt betekend,
verklaart dit vonnis tot zover uitvoerbaar bij voorraad,
wijst het meer of anders gevorderde af.
|
Dit vonnis is gewezen door mr. Van Onzenoort en in het openbaar uitgesproken op 14 oktober 2026. |
||