Verbintenissenrecht
Aannemingsovereenkomst. Vordering tot betaling van een factuur wordt afgewezen. Partijen zijn een vaste prijs…
Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 21 oktober 2026
ECLI:NL:RBZWB:2026:10463 · Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 21 oktober 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/rechtbank-zeeland-west-brabant/civiel-recht/verbintenissenrecht/bodemzaak/ecli-nl-rbzwb-2026-10463
Zaakgegevens
Op 21 oktober 2026 heeft de Rechtbank Zeeland-West-Brabant in een bodemzaak uitspraak gedaan in een zaak over verbintenissenrecht.
- Instantie
- Rechtbank Zeeland-West-BrabantRechtbankDe rechter die de meeste zaken als eerste behandelt: civiele zaken, strafzaken en bestuurszaken.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Breda
- Datum uitspraak
- 21 oktober 2026
- Datum publicatie
- 28 oktober 2026
- Zaaknummer
- 12160524 CV EXPL 26-1154 (E)
- Rechtsgebied
- Civiel recht » Verbintenissenrecht
- Procedure
- BodemzaakBodemzaakDe gewone procedure waarin de rechter definitief over het geschil beslist, in tegenstelling tot een kort geding of voorlopige voorziening.Meer uitleg
- ECLI
- ECLI:NL:RBZWB:2026:10463
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
Aannemingsovereenkomst. Vordering tot betaling van een factuur wordt afgewezen. Partijen zijn een vaste prijs overeengekomen en hebben geen betaalafspraak gemaakt. Hierdoor is vordering niet opeisbaar.
Uitspraak
RECHTBANK ZEELAND-WEST-BRABANT
Civiel recht
Kantonrechter
Zittingsplaats Breda
Zaaknummer: 12160524 \ CV EXPL 26-1154
Vonnis van 21 oktober 2026
in de zaak van
[eisende partij] , handelend onder de naam [bedrijf] ,
te [plaats 1] ,
eisende partij,
hierna te noemen: [eisende partij] ,
gemachtigde: Legal Start B.V.,
tegen
de besloten vennootschap met beperkte aansprakelijkheid [gedaagde partij] B.V.,
te [plaats 2] ,
gedaagde partij,
hierna te noemen: [gedaagde partij] ,
procederend in persoon, vertegenwoordigd door de heer [bestuurder] (bestuurder van [gedaagde partij] ).
1 De procedure
Het verloop van de procedure blijkt uit:
- de dagvaarding van 23 maart 2026 met producties;
- de conclusie van antwoord met producties;
- de mondelinge behandeling van 18 september 2026 waarvan door de griffier aantekeningen zijn gemaakt.
Ten slotte is vonnis bepaald.
2 De zaak in het kort
Het gaat in deze zaak om een aannemingsovereenkomst tussen partijen op grond waarvan [eisende partij] werkzaamheden heeft verricht voor [gedaagde partij] . [eisende partij] vordert betaling van een factuur. [gedaagde partij] betwist de vordering en voert aan niets meer verschuldigd te zijn aan [eisende partij] omdat een vaste prijs is overeengekomen zonder betalingstermijn en dat er gezien de al gedane betalingen en de stand van het werk niets meer verschuldigd is. De kantonrechter wijst de vordering van [eisende partij] af. Hierna zal worden uitgelegd waarom.
3 De feiten
Op 9 en 21 november 2025 heeft [eisende partij] (na een verzoek van [gedaagde partij] ) offertes (met nummer [nummer 1] ) uitgebracht aan [gedaagde partij] voor het verrichten van renovatiewerkzaamheden aan een pand te [plaats 3] .
Bij e-mail van 24 november 2025 heeft [gedaagde partij] aan [eisende partij] medegedeeld: “Ik ga akkoord als je de offerte aanpast naar in totaal 25k exc. BTW en opties (rood gemarkeerd) toevoegt zoals in de bijlage.” en “Eventueel meewerk dient altijd vooraf gecommuniceerd te worden en bevestigd (email of app) door mij of jullie. “
In de ochtend van 25 november 2025 heeft er telefonisch overleg plaatsgevonden tussen partijen en hebben zij een akkoord bereikt over het door [eisende partij] verrichten van werkzaamheden voor het bedrag van € 25.000,00 exclusief btw.
Bij e-mail van 25 november 2025 om 17.12 uur heeft [eisende partij] aan [gedaagde partij] bericht: “Allereerst wil ik je bedanken, in het vertrouwen om ons jullie opdracht aan te nemen.” In de e-mail is (onder meer) vermeld dat werkzaamheden worden uitgevoerd door ervaren vaklieden en werkzaamheden plaatsvinden tegen een uurtarief, wekelijkse opgave van gewerkte uren en gemaakte kosten en wekelijks afrekenen. Als bijlage zijn de algemene voorwaarden van [eisende partij] meegestuurd.
Bij e-mail van 27 november 2025 heeft [eisende partij] een offerte met [nummer 3] aan [eisende partij] gezonden voor meerwerk. Naar aanleiding van deze offerte heeft [gedaagde partij] bij e-mail van 28 november 2025 aan [eisende partij] medegedeeld: “De originele offerte was 25K. Voor deze offerte komt er dus 984,35 bij.” en “Het UTP gedeelte vind ik te duur. (…) Als jullie het afmonteren van de UTP voor 500 euro extra willen doen, dan mogen jullie het doen. Dan komt de totale offerte op 26500. (…)” Als reactie daarop heeft [eisende partij] bij e-mail van 30 november 2025 medegedeeld: “(…) ik ga nu niet toezeggen dat dit (toevoeging ktr: de UTP) 500 euro gaat kosten. Vraag de heren maar hoeveel uur ze daarmee bezig zijn, ik stuur zo een paar facturen voor afgelopen week, dan kunnen we weer verder.”
Op 27 november 2025 en 2 december 2025 heeft [eisende partij] facturen aan [gedaagde partij] gestuurd. [gedaagde partij] heeft die facturen op aandringen van [eisende partij] betaald en bij e-mail van 3 december 2025 aan [eisende partij] medegedeeld geen prijs te stellen op het ontvangen van inkoopfacturen en gewezen op de afgesproken prijs van € 26.000,00 voor het hele project.
Op 8 december 2025 heeft [eisende partij] een factuur aan [gedaagde partij] verstuurd voor een bedrag van € 6.694,89 (factuurnummer [nummer 2] ) waartegen [gedaagde partij] bezwaar heeft gemaakt.
In een Whatsapp bericht van 8 december 2025 heeft [gedaagde partij] aan [eisende partij] medegedeeld: “(…) Wat mij betreft kunnen we middelen. Jullie sturen vrijdag een factuur van 8k. Dan blijft er 5.5 over. Lijkt me reëel. De factuur van vrijdag betaal ik uiterlijk dan zaterdag (vrijdag ben ik namelijk aan het reizen)”. [eisende partij] heeft op dit bericht met een duimpje gereageerd.
Per e-mailbericht van 11 december 2025 heeft [eisende partij] aan [gedaagde partij] bericht dat een aantal stelposten niet in de offerte staat of per email is bevestigd en dat daar die mail over gaat. Per Whatsapp-bericht van 11 december 2025 heeft [eisende partij] aan [gedaagde partij] bericht dat het haar goed lijkt om deze week af te maken, dat [gedaagde partij] de uren betaalt deze week en het gekochte materiaal. [gedaagde partij] heeft vervolgens bij e-mail van 12 december 2025 aan [eisende partij] bericht: “Jullie zouden nog 2 weken werken en ik 8k overmaken. Dan zouden jullie bijna klaar zijn en vanaf 5 januari de werkzaamheden afronden. Als alles afgerond is, dan zou ik het restant van 5.5k overmaken. Aangezien jullie volgende week niet werken, lijkt het me eerlijk en redelijk om me nu een factuur van 4k (de helft) te sturen en dan maak ik aan het einde van de eerste week dat jullie weer werken in januari (5 januari zijn jullie er weer, dus dat zal dan 10 januari zijn), de andere 4k over. Als het project afgerond is naar tevredenheid, betaal ik de laatste 5.5k. Bovenstaande staat natuurlijk los van de meerprijs voor de UTP en de lampen en eventueel het systeemplafond natuurlijk (…)”
[eisende partij] heeft in december 2025 één week werkzaamheden verricht voor [gedaagde partij] in plaats van de twee besproken weken. [gedaagde partij] heeft een bedrag van € 4.000,00 vermeerderd met btw (zijnde een bedrag van € 4.840,00) betaald aan [eisende partij] .
[eisende partij] heeft [gedaagde partij] bij brief van 19 december 2025 gesommeerd tot betaling van een nog openstaand bedrag van € 1.854,89 voor de factuur van 8 december 2025 met factuurnummer [nummer 2] . [gedaagde partij] is niet tot betaling van dat bedrag overgegaan.
[eisende partij] heeft vanaf januari 2026 geen werkzaamheden meer verricht voor [gedaagde partij] en bij e-mail van 7 januari 2026 aan [gedaagde partij] medegedeeld dat zij niet meer gaat communiceren en dat alles loopt via haar gemachtigde.
4 Het geschil
[eisende partij] vordert – samengevat – dat [gedaagde partij] wordt veroordeeld tot betaling van een bedrag van € 2.133,12 (waarvan € 1.854,89 aan hoofdsom en € 278,23 aan buitengerechtelijke incassokosten) vermeerderd met de wettelijke handelsrente over € 1.854,89 vanaf de vervaldatum van de factuur tot de dag van volledige betaling en met veroordeling van [gedaagde partij] in de kosten van de procedure, vermeerderd met wettelijke rente.
[gedaagde partij] voert verweer. [gedaagde partij] concludeert tot afwijzing van de vordering van [eisende partij] , met veroordeling van [gedaagde partij] in de kosten van deze procedure.
Op de stellingen van partijen wordt hierna, voor zover nodig, nader ingegaan.
5 De beoordeling
Vaste prijs of regiebasis?
[eisende partij] heeft in de dagvaarding het standpunt ingenomen dat sprake is van een aannemingsovereenkomst op regiebasis en dat werkzaamheden worden afgerekend op basis van daadwerkelijk bestede uren en gemaakte kosten. Ter zitting heeft de gemachtigde van [eisende partij] gesteld dat op 25 november 2025 een vaste prijsafspraak is gemaakt van € 25.000,00 exclusief btw, dat bedrag later met meerwerk is verhoogd naar € 26.000,00 exclusief btw en dat op basis van gewerkte uren en materiaal gefactureerd mocht worden.
[gedaagde partij] voert aan dat in de ochtend van 25 november 2025 telefonisch overeenstemming is bereikt over een vaste prijs van € 25.000,00 exclusief btw en dit met meerwerk is verhoogd naar € 26.000,00 exclusief btw. [gedaagde partij] betwist dat er bij het sluiten van de overeenkomst betaal- of factureerafspraken zijn gemaakt.
De kantonrechter stelt vast dat partijen het erover eens zijn dat op 25 november 2025 mondeling een vaste prijs is afgesproken van € 25.000,00 exclusief btw. Daarnaast staat vast dat er na het e-mailcontact tussen partijen op 27 november 2025 over meerwerk overeenstemming is over een prijs inclusief het besproken meerwerk voor een bedrag van € 26.000,00 exclusief btw. Voor zover [eisende partij] bedoelt te stellen dat [gedaagde partij] door de inhoud van haar e-mail van 25 november 2025, waarin staat dat op basis van uren en materiaal wordt afgerekend, alsnog heeft ingestemd met uitvoering van werkzaamheden op regiebasis, gaat die stelling niet op. Dit is juridisch een andere prijsafspraak dan mondeling tijdens het telefoongesprek van 25 november 2025 is overeengekomen. [gedaagde partij] heeft ter zitting toegelicht de mail van [eisende partij] van 25 november 2025 zo opgevat te hebben dat het zag op eventueel uit te voeren meerwerk. Deze uitleg van [gedaagde partij] heeft [eisende partij] niet betwist en deze uitleg komt de kantonrechter niet onredelijk voor.
Het feit dat [gedaagde partij] ontvangen facturen heeft betaald, betekent naar het oordeel van de kantonrechter niet dat [gedaagde partij] de door [eisende partij] gestelde regiebasis heeft geaccepteerd. Op 3 december 2025 heeft [gedaagde partij] aangegeven dat zij geen prijs stelt op het ontvangen van inkoopfacturen omdat een vaste som is afgesproken. Daarnaast is het niet onbegrijpelijk dat [gedaagde partij] de betalingen heeft verricht na aandringen van [eisende partij] en om de voortgang in de werkzaamheden te houden. Niet gesteld of gebleken is verder dat de facturen zijn gespecificeerd zoals volgens de eigen door [eisende partij] gestelde afspraken (zijnde afrekening op basis van materiaal en uren) zou moeten.
Betalingstermijnen overeengekomen?
Als er geen afspraak over betaling van de aanneemsom is gemaakt dan is de aanneemsom eerst opeisbaar na oplevering van het werk (artikel 7:750 BW). Dit is anders indien er een betaalafspraak is gemaakt. [eisende partij] heeft ondanks de betwisting van [gedaagde partij] niet onderbouwd dat er een betaalafspraak is gemaakt. Voor zover [eisende partij] bedoelt te stellen dat er in haar algemene voorwaarden betalingstermijnen zijn opgenomen, geldt dat [gedaagde partij] hieraan niet gebonden is. [eisende partij] heeft namelijk onvoldoende onderbouwd dat haar algemene voorwaarden voor of bij het sluiten van de overeenkomst voor of uiterlijk bij de afspraak in de ochtend van 25 november 2025 ter hand zijn gesteld of op een andere wijze kenbaar zijn gemaakt als bedoeld in artikel 6:234 Burgerlijk Wetboek (BW). [eisende partij] verwijst naar een online omgeving bij de eerste offerte waar de algemene voorwaarden zichtbaar zouden zijn geweest voor [gedaagde partij] , maar dit is betwist door [gedaagde partij] en bij gebreke van een onderbouwing door [eisende partij] niet gebleken. Het door [eisende partij] verstrekken van de algemene voorwaarden in de e-mail van 25 november 2025 om 17.12 uur is te laat. Daarom wordt ervan uit gegaan dat er geen algemene voorwaarden van toepassing zijn, dit nog los van het feit dat deze niet zijn overgelegd in deze procedure en onduidelijk is of in die algemene voorwaarden betaaltermijnen zijn genoemd.
Het door [eisende partij] versturen van facturen met daarop een betaaltermijn is geen vooraf overeengekomen betalingsafspraak. Instemming daarmee kan verder ook niet uit de eerder verzonden facturen die [gedaagde partij] heeft betaald, worden aangenomen omdat [gedaagde partij] al op 3 december 2025 bezwaar heeft gemaakt tegen het factureren. [eisende partij] heeft door het versturen van de factuur van 8 december 2025 dan ook geen opeisbare vordering op [gedaagde partij] , laat staan dat [gedaagde partij] daarmee in verzuim is gekomen.
Partijen hebben op 11 en 12 december 2025 weliswaar nog gesproken over betaling van een bedrag van € 8.000,00 na het versturen van een factuur voor uitvoering van twee weken werkzaamheden in december 2025 en een bedrag van € 5.500,00 na oplevering, maar vast staat dat daar geen uitvoering aan is gegeven. [eisende partij] heeft geen factuur van € 8.000,00 verstuurd, geen twee weken werkzaamheden in december 2025 verricht en is niet tot oplevering overgegaan. [eisende partij] legt een op 11 of 12 december 2025 gemaakte afspraak verder ook niet ten grondslag aan de vordering.
Op grond van het voorgaande is de kantonrechter geen grondslag gebleken voor toewijzing van de vordering. De vordering zal daarom worden afgewezen.
Proceskosten
[eisende partij] is in het ongelijk gesteld en moet daarom de proceskosten betalen. Op 18 september 2026 is [gedaagde partij] naar de rechtbank gekomen om verweer te voeren. Op 6 februari 2023 heeft het Landelijk Overleg Vakinhoud Civiel en Kanton (LOVCK) aanbevolen dat indien een gedaagde die zonder professionele rechtsbijstand op een zitting verschijnt een forfaitair bedrag van € 50,00 aan reis-, verblijf- en verletkosten wordt toegekend. De kantonrechter volgt deze aanbeveling en zal [eisende partij] veroordelen tot het betalen van € 50,00 aan proceskosten van [gedaagde partij] .
6 De beslissing
De kantonrechter
wijst de vordering van [eisende partij] af,
veroordeelt [eisende partij] tot betaling van de proceskosten, aan de zijde van [gedaagde partij] begroot op € 50,00 aan noodzakelijke reis-, verblijf-en verletkosten.
Dit vonnis is gewezen door mr. Speekenbrink en in het openbaar uitgesproken op 21 oktober 2026.