Ontslag statutair bestuurder; onregelmatig ontslag; kennelijk onredelijk ontslag, toepasselijkheid…

[eiser], geboren op [1961], is op [1996] bij [naam BV] in dienst getreden in de functie van productmanager. Met ingang van 1 januari 2000 is [eiser] benoemd tot statutair directeur van [naam BV]. Mevrouw [naam 1], hierna [naam 1] genoemd, was de andere statutair directeur. Zij is tevens directeur van de holding.

Beiden waren zelfstandig volledig bevoegd. Het laatstverdiende salaris van [eiser] bedroeg € 4.840,-- bruto per maand exclusief vakantiebijslag.

In zijn Arbeitsvertrag staat, voor zover hier van belang:

“(...)

Herr [eiser] erhält weiterhin eine Tantieme in Höhe von 5 % des in der Bilanz ausgewiesenen handelsrechtlichen Jahresüberschusses vor Abzug der Tantieme und Körperschaftssteuer.

(...)

Der Arbeitsvertrag mit Herrn [eiser] ist für unbestimmte Zeit abgeschlossen.

Der Vertrag kann von beiden Vertragsparteien mit einer Frist von zwölf Monaten zum Monatsende gekündigt werden. Die Kündigung hat schriftlich zu erfolgen.

(...)

Während der Kündigungsfrist ist die BV berechtigt, Herrn [eiser] von jeder weiteren Tätigkeit freizustellen. Herr [eiser] hat dann lediglich Anspruch auf sein monatliches Grundgehalt, zusätzlich 8 % Urlaubsgeld. Eine Tantieme wird dann über diese Periode nicht mehr gewährt.

(...)

In de statuten van [naam BV] van 15 januari 2002 is bepaald, voor zover hier van belang:

Artikel 11 . 1. De directie besluit bij volstrekte meerderheid van stemmen. Bij staking van stemmen beslist de algemene vergadering.

Bij aangetekende brief van 15 april 2005 heeft de raadsman van [naam BV] aan [eiser] geschreven:

“Hiermede bevestig ik namens uw werkgever [naam BV] uw ontslag als directeur, ter gelegenheid van de buitengewone vergadering van aandeelhouders d.d. donderdag 14 april jl. U bent bij de vergadering aanwezig geweest en bent gehoord op het vooraangekondigde ontslagvoornemen.

Zoals bekend hebben een aantal gronden tot dit ontslag geleid, waaronder de

navolgende:

Sedert langere tijd loopt de omzet van [naam BV] Nederland terug. Weliswaar is de winst gestegen echter alleen op grond van kostenbesparing, zoals personeelskosten, zomede besparing door uitstel van vervanging van goederen. Op termijn is dit echter geen goede, structurele oplossing en wordt er op het kapitaal ingeteerd.

Er is onvoldoende geïnvesteerd in het vinden van werknemers om de omzet te vergroten, zomede het vinden van nieuwe klanten en nieuwe markten.

Bovendien is er onvrede ontstaan bij werknemers, omdat uw beloning deels samenhing met de winst vóór belastingen, terwijl medewerkers in de verkoop alleen naar omzet betaald werden. Ik verwijs voor het vorenstaande ook naar schriftelijke stukken, die dat onderbouwen en die reeds in uw bezit zijn.

(...)

Voor de vergadering is reeds met u van gedachten gewisseld over een billijke beëindigingsregeling. Hoewel u deze verworpen heeft ben ik bereid namens cliënte een nieuw aanbod te formuleren. Dit houdt in dat cliënte bereid is een vergoeding toe te kennen ter hoogte van de opzegtermijn die volgens cliënte gegolden zou hebben indien cliënte in deze de contractuele opzegtermijn had gevolgd. Dit leidt er toe dat aan u een vergoeding kan worden aangeboden ter hoogte van 12 bruto maandsalarissen, ter vermeerderen met vakantietoeslag. In begrijp dat uw inkomen over 2005 € 58.080,-- zou bedragen, te vermeerderen met 8% vakantietoeslag, derhalve € 62.726,40 totaal.

Bij verwerping van dit voorstel, kunt u daarop later geen beroep meer doen.

Indien en voor zover u van mening zou zijn dat het ontslag kennelijk onredelijk is

meen – quod non – ik namens cliënte een zodanig voorstel geformuleerd te hebben dat die kennelijke onredelijkheid geheel aan het ontslag ontnomen is. (...)”

Namens [eiser] is bij brief van 20 april 2005 aan de raadsman van [naam BV] bezwaar aangetekend tegen zijn ontslag:

“(...) Tijdens de zogenaamde “Hauptversammlung”van 14 april 2005 heeft mevrouw

[naam 1] namens [naam BV] Duitsland gemeend dhr. [eiser] te moeten ontslaan als statutair directeur van [naam BV]

Normaliter dient een dergelijk voorstel door een aandeelhoudersvergadering beslist te worden. Wij zijn van mening dat de bespreking van 14 april 2005 niet te vergelijken is met een aandeelhoudersvergadering.

Echter naast de functie van statutair directeur heeft dhr[eiser] ook een arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd.

Gezien de door u genoemde redenen wenst dhr. [eiser] bezwaar aan te tekenen tegen zijn ontslag en eist terugkeer binnen [naam BV] (...)”

Bij email van 25 juli 2005 heeft [eiser] aan de raadsman van [naam BV] geschreven:

“(...) Voorts wil ik u melden dat mijn werkgever nog steeds in gebreke blijft. De winstuitkering heeft [naam BV] nog niet uitgekeerd. (...)

Als ik de feiten op een rij zet ontstaat volgend beeld:

De aandeelhouders vergadering van 14 april 2005 is in strijd met de wet om meerdere redenen. Essentieel is dat in de vergadering geen reden voor het ontslag is genoemd.

Het verweer is me daardoor ontnomen. U weet beter als ik dat daarmee het ontslagbesluit nietig is. Ik eis daarom mijn werkplek op. (...)”

[eiser] vordert dat de rechtbank bij uitvoerbaar bij voorraad te verklaren vonnis:

primair:

[eiser] legt, tegen de achtergrond van de vaststaande feiten, de navolgende stellingen ten grondslag aan zijn vorderingen. Het is onjuist dat het (voltallige) bestuur althans het bevoegde orgaan, de AVA bijeengeroepen heeft. De vergadering van 14 april 2005 kan niet worden beschouwd als een vergadering van de AVA, zodat het ontslagbesluit onbevoegd is genomen. Noch voorafgaand aan de vergadering noch tijdens de vergadering zelf is opgave gedaan van de redenen voor het ontslag. [eiser], die noch voor noch tijdens de vergadering is gehoord, heeft zich tegen het ontslagbesluit niet kunnen verweren. Hij heeft zich beschikbaar gehouden voor werk.

[naam BV] heeft ten onrechte een opzegtermijn van twee maanden in acht genomen in plaats van de overeengekomen opzegtermijn van twaalf maanden.

Het ontslag is kennelijk onredelijk. Voor [eiser] zijn geen voorzieningen getroffen en het is niet waarschijnlijk dat hij, mede gezien de huidige economische omstandigheden, de specifieke werkervaring in relatie tot de beperkte omvang van de bedrijfstak en de negatieve publiciteit rond het gegeven ontslag, binnen afzienbare termijn passende arbeid zal vinden.

Het concurrentiebeding is een omstandigheid die de mogelijkheid tot het verkrijgen van passende arbeid nog eens beperkt. Door de holding is hij niet eerder op tekortkomingen gewezen. Een correctiefactor 2 is passend.

[naam BV] voert tegen de achtergrond van de vaststaande feiten de volgende verweren. Vanaf medio 2004 is in toenemende mate met [eiser] besproken dat er problemen gezien werden met betrekking tot zijn functioneren. Een en ander heeft tot diverse besprekingen geleid, voor het laatst op 22 maart 2005 in Duitsland. Tijdens die bespreking kon [eiser] de aantijgingen niet weerleggen, waarna hem is medegedeeld dat dit tot beëindiging van het directeurschap zou leiden. Vervolgens is besproken op welke wijze die beëindiging zou gaan plaatsvinden, te weten in een buitengewone vergadering van aandeelhouders, met als agendapunt het ontslag van [eiser], zowel als statutair directeur als directeur/werknemer. Daarbij is ook uitdrukkelijk aan de orde gesteld de bereidheid om vooraf over een afvloeiingsregeling te spreken. Aan [eiser] is een concept beëindigingsovereenkomst ter hand gesteld. Ook na 22 maart 2005 is nog contact geweest met [eiser], maar partijen konden het niet eens worden over een vergoeding. Op verzoek van de holding is door mevrouw [naam 1], mededirecteur en zelfstandig bevoegd binnen [naam BV], een buitengewone vergadering van aandeelhouders bijeengeroepen. Bij brief van 6 april 2005 is [eiser] zowel op zijn kantoor bij [naam BV] als op zijn privé-adres uitgenodigd om die vergadering bij te wonen. In de uitnodiging stond dat aan de orde was het voorgenomen ontslag als statutair directeur en als directeur/werknemer. De gronden daarvoor waren reeds bekend bij [eiser], onder andere naar aanleiding van het besprokene op 22 maart 2005. [eiser] heeft tijdens de vergadering gevraagd naar de gronden voor zijn ontslag. Mevrouw [naam 1] heeft toen geantwoord dat die niet onderwerp van de vergadering waren, in die zin dat de gronden reeds uitgebreid aan de orde waren geweest op 22 maart 2005. Voor zover vereist is ook de arbeidsovereenkomst ter vergadering opgezegd. De AVA is op rechtsgeldige wijze bijeengeroepen.

Ten aanzien van de contractuele opzegtermijn heeft te gelden dat deze in strijd is met het bepaalde in artikel 7:672 lid 6 BW en dus nietig is. Het civielrechtelijk ontslag is onaantastbaar, zodat beëindiging van de arbeidsovereenkomst heeft plaatsgevonden per 14 april of uiterlijk per 1 juli 2005. [naam BV] betwist dat sprake is van kennelijk onredelijk ontslag. De kantonrechtersformule dient niet onverkort te worden toegepast als toch sprake zou zijn van kennelijk onredelijk ontslag. [eiser] heeft geen recht op tantième over 2005.

[naam BV] heeft onbetwist gesteld dat [naam 1], die overigens ook bestuurder is van de holding, op verzoek van de holding, de enig aandeelhouder, de AVA bijeengeroepen heeft. [eiser], die het verwijt maakt dat hij als bestuurder niet betrokken was bij het bijeenroepen van de AVA, ziet daarbij over het hoofd dat [naam 1] zelfstandig bevoegd was de vennootschap te vertegenwoordigen. Daarmee is voldaan aan het vereiste dat het bestuur de vergadering bijeengeroepen heeft. Vast staat derhalve dat de vergadering bevoegdelijk bijeengeroepen is.

Artikel 2:224 lid 1 BW bepaalt dat de oproepingsbrief de te behandelen onderwerpen van de AVA dient te vermelden. [eiser] heeft bij conclusie van repliek als productie 9 overgelegd de uitnodiging d.d. 7 april 2005 voor de buitengewone vergadering van aandeelhouders op 14 april 2005, waarin staat: “(...) Einziger Tagesordnungspunkt dieser außerordentlichen Hauptversammlung ist die Beschlussfassung über ihre sofortige Entlassung als satzungsgemäßer Direktor und Direktor-Arbeitnehmer.

Zu dieser außerordentlichen Hauptversammlung werden Sie hiermit eingeladen.” Daarmee is voldaan aan het vereiste in artikel 2:224 lid 1 BW. Dat in de oproepingsbrief ook de gronden voor het voorgenomen ontslag moeten zijn vermeld, zoals [eiser] heeft gesteld, vindt geen steun in de wet.

Door [naam BV] is gesteld dat de gronden voor het voorgenomen ontslag aan de orde zijn geweest tijdens een bespreking met [naam 1], de heren Gmeinwieser, directeur van de holding, [naam 2], de jurist van [naam BV] op 22 maart 2005. [eiser] heeft niet betwist dat een dergelijke bespreking op 22 maart 2005 heeft plaatsgevonden. Weliswaar heeft hij in algemene zin betwist dat met hem vóór 7 april 2005, de datum waarop de uitnodiging voor de AVA is verzonden, is gesproken over zijn disfunctioneren, doch hij heeft niet expliciet weersproken dat op 22 maart 2005 de ontslaggronden aan de orde zijn geweest. Door [naam BV] is als productie 5 bij conclusie van antwoord een verslag van de bespreking, een zogenaamd Protokoll, overgelegd. Hierin staat, kort samengevat, dat [eiser] is voorgehouden dat de vennootschap in Nederland reeds vijf jaar niet vooruitkomt, dat de omzetontwikkeling negatief is, dat er weliswaar is bezuinigd maar dat er aan de andere kant niet is geïnvesteerd, met name niet in nieuw personeel en dat [eiser] niet genoeg nieuwe markten heeft aangeboord. Vervolgens is vastgelegd dat [eiser] ten slotte inzag dat het geen zin had om vast te blijven houden aan zijn dienstverband en dat hij een onderlinge beëindiging daarvan voorstond. Daarop is hem een concept beëindigingovereenkomst, het zogenaamde Aufhebungsvertrag, overhandigd en is gesproken over een beëindigingsvergoeding. Weliswaar heeft [eiser] gesteld dat het opgemaakte Protokoll van 22 maart 2005 een onjuiste weergave is van hetgeen er in die vergadering is besproken, maar hij heeft niet aangegeven op welke punten het verslag dan onjuist zou zijn. Zelfs indien ervan moet worden uitgegaan dat het Protokoll naderhand is opgemaakt, hetgeen door [naam BV] is betwist, brengt dit, zonder nadere toelichting van de kant van [eiser], die ontbreekt, niet met zich dat het verslag inhoudelijk onjuist zou zijn en dat de aanleiding om hem te ontslaan nimmer met hem zou zijn besproken. Dit betekent dat ervan wordt uitgegaan dat [eiser] voorafgaande aan de vergadering van 14 april 2005 reeds op de hoogte was van de gronden voor het voorgenomen ontslag.

Het enkele feit dat die gronden niet zijn herhaald tijdens de vergadering van 14 april 2005, zoals tussen partijen vast staat, brengt onder deze omstandigheden niet met zich dat het genomen besluit zelf niet rechtsgeldig zou zijn.

Door [naam BV] wordt betwist dat [eiser] ter vergadering niet in de gelegenheid is gesteld zijn visie te geven omtrent het voorgenomen ontslag. Volgens haar kon [eiser] zijn mening kenbaar maken maar heeft hij daarvan afgezien omdat hij niet met modder wilde gooien. Zij verwijst daarvoor naar zowel de schriftelijke bevestiging van 15 april 2005 (r.o. 2.5.) als het verslag van die vergadering, het Protokoll, overgelegd als productie 6 bij conclusie van antwoord. Daarin staat, voor zover hier relevant:

“(...) Vor der Beschlussfassung über den heutigen Tagesordnungspunkt ist Herr [eiser] von der Vorsitzenden gefragt worden, ob er sich hierzu äußern wolle.

Herr [eiser] hat sich wie folgt geäußert:

Er moechte nicht mit Dreck werfen. Aber die Abfindung, die Haefele ihm angeboten habe,sei zu niedrig fuer die hollaendischen Verhaeltnisse. Deshalb muesse man nun vor Gericht gehen.

Herr [eiser] fragte nach den Gruenden der Entlassung. Frau [naam 1] antwortete, dass dies nicht Gegenstand der Versammlung sei. (...)”

Vervolgens komt de vraag aan de orde of het besluit van de AVA buitengerechtelijk is vernietigd bij brieven van 20 april 2005 en 25 juli 2005 (r.o. 2.6. en

r.o. 2.7.). Vast staat dat [eiser] niet de vernietiging van het besluit van de AVA heeft verzocht op de voet van artikel 2:15 BW. Zelfs als de brieven van 20 april 2005 en 25 juli 2005 zouden moeten worden opgevat als een buitengerechtelijke vernietiging, heeft te gelden dat het besluit van de AVA op grond van het bepaalde in artikel 2:15 BW niet buitengerechtelijk kan worden vernietigd nu in lid 3 van dat artikel is bepaald dat vernietiging van een besluit dient te geschieden door een uitspraak van de rechtbank. Evenmin wordt [eiser] gevolgd in zijn stelling dat het besluit vernietigbaar is wegens strijd met de redelijkheid en billijkheid als bedoeld in artikel 2:8 BW. Ook hiervoor is immers noodzakelijk dat vernietiging geschiedt door een uitspraak van de rechtbank, terwijl overigens door [eiser] geen, dan wel onvoldoende, feiten en omstandigheden zijn gesteld die kunnen leiden tot de slotsom dat [naam BV] niet in redelijkheid en naar billijkheid tot dit besluit heeft kunnen komen. [eiser] heeft vervolgens nog bij conclusie van repliek van 23 augustus 2006 voor zover vereist de nietigheid van het ontslagbesluit ingeroepen. De bevoegdheid om vernietiging van het besluit te vorderen vervalt echter op grond van het bepaalde in artikel 2:15 lid 5 BW een jaar na het einde van de dag waarop aan het besluit voldoende bekendheid is gegeven, zijnde 15 april 2005.

Wat er ook zij van de gronden voor vernietiging en de wijze waarop het verzoek tot vernietiging is gedaan, vast staat dat [eiser] niet binnen de termijn van een jaar op juiste wijze de vernietiging van het besluit van de AVA heeft ingeroepen. Geoordeeld wordt dan ook dat het besluit rechtsgeldig tot stand is gekomen. Onder die omstandigheden wordt niet meer toegekomen aan de discussie tussen partijen over de status van de tweede vergadering van 16 november 2005 waarin nogmaals is besloten tot ontslag van [eiser] als statutair directeur voor zover het besluit van de AVA van 14 april 2005 aantastbaar zou zijn.

[naam BV] heeft bij dit besluit van de AVA [eiser] niet alleen met onmiddellijke ingang ontslagen als statutair bestuurder maar heeft eveneens de arbeidsovereenkomst met [eiser] opgezegd. In het Protokoll van 14 april 2005, van de inhoud waarvan hier wordt uitgegaan, staat immers:

“(...) Beschluss

Herr [eiser] wird mit sofortiger Wirkung in seiner Eigenschaft als

. satzungsgemäßer Direktor und als

. Direktor-Arbeitnehmer

entlassen.”

Anders dan [eiser] heeft betoogd, is hiermee eveneens een einde gekomen aan de arbeidsrechtelijke relatie tussen partijen. Ook overigens is het vaste jurisprudentie van de Hoge Raad (HR 15.4.2005, JAR 2005, 153 en HR 15.4.2005, JAR 2005, 117) dat de bepalingen 2:134 en 2:244 BW ertoe strekken te bewerkstelligen dat door een ontslagbesluit ook een einde wordt gemaakt aan de arbeidsrechtelijke verhouding, zodat een ontslagbesluit in beginsel tevens beëindiging van de dienstbetrekking van de bestuurder tot gevolg heeft. Voor een uitzondering is slechts plaats indien een wettelijk ontslagverbod aan die beëindiging in de weg staat of indien partijen anders zijn overeengekomen. [eiser] heeft gesteld dat zich hier een uitzondering voordoet, in die zin dat partijen een opzegtermijn van 12 maanden zijn overeengekomen maar dat [naam BV] in afwijking daarvan een opzegtermijn van twee maanden in acht heeft genomen. [eiser] wordt niet gevolgd in die stelling. Het niet in acht nemen van de juiste opzegtermijn heeft niet tot gevolg dat de arbeidsovereenkomst niet is geëindigd maar heeft tot gevolg dat mogelijk sprake is van een onregelmatige opzegging als gevolg waarvan de werkgever schadeplichtig wordt. Dit betekent dat ook rechtsgeldig aan de arbeidsrechtelijke relatie tussen partijen een einde is gekomen, zodat de primaire vordering in al haar onderdelen zal worden afgewezen.

Vervolgens heeft [eiser] betoogd dat sprake is van kennelijk onredelijk ontslag omdat [naam BV] de contractuele opzegtermijn niet in acht heeft genomen. Volgens vaste rechtspraak van de Hoge Raad kan een onregelmatige opzegging kennelijk onredelijk zijn. Vast staat dat [naam BV] de dienstbetrekking met onmiddellijke ingang heeft beëindigd en

aanvankelijk als schadeloosstelling heeft betaald het salaris ter hoogte van twee bruto maandsalarissen.

Nadat [naam BV] in kort geding door de voorzieningenrechter van de rechtbank Arnhem in reconventie was veroordeeld tot betaling van tien bruto maandsalarissen als voorschot op de schadevergoeding uit hoofde van onregelmatige opzegging, heeft zij alsnog een bedrag van € 48.400,-- aan [eiser] betaald.

Door [eiser] is niet betwist dat de omzet dalende was, terwijl die trend eerder bijna ten goede was gekeerd. Hij heeft voorts niet betwist dat hij geen investeringen heeft gepleegd zoals het aantrekken van nieuw en jong personeel maar heeft erkend dat hij in 2005 behoudend heeft gepland, zodat daarvan wordt uitgegaan. [eiser] heeft weliswaar gesteld dat hij nieuwe markten en nieuwe klanten heeft aangeboord met behulp van een speciaal daartoe opgericht team maar heeft die stelling onvoldoende nader met feiten en omstandigheden onderbouwd om te kunnen leiden tot de gevolgtrekking dat deze ontslaggrond onjuist is. Hetzelfde geldt met betrekking tot zijn stelling dat hij in 2002 voor een bedrag van € 127.129,-- heeft geïnvesteerd, in het jaar 2003 voor een bedrag van

€ 29.829,-- en in het jaar 2004 weer voor een bedrag van € 193.861,--. Zonder nadere toelichting, die ontbreekt, tonen die cijfers niet zonder meer aan dat noodzakelijke investeringen zijn gepleegd. Dit klemt temeer nu [naam BV] daar tegen in heeft gebracht dat weliswaar in bedrijfsmiddelen is geïnvesteerd maar juist niet, zoals door haar werd voorgestaan, in personeel. Volgens haar heeft [eiser] ten onrechte bezuinigd op het aantrekken van jong en nieuw personeel om de omzet te vergroten.

Het enkele feit dat [naam BV] de triple A status heeft gekregen, zoals [eiser] nog aanvoert, zegt niets over initiatieven om de omzet omhoog te krijgen door investeringen te plegen. Voor zover [eiser] nog stelt dat hij ten behoeve van de jachtbouw een innovatief product heeft ontwikkeld, heeft hij niet gesteld dat dit product ook heeft geleid tot het aanboren van nieuwe markten of het benaderen van nieuwe klanten. Of deze ontwikkeling als een investering moet worden beschouwd waarom [naam BV] verzocht, is dus, zonder nadere toelichting van [eiser] die ontbreekt, niet duidelijk.

Voorop staat dat [eiser] ten tijde van het ontslag 44 jaar oud was, een leeftijd waarop het niet extra problematisch is om ander passend werk te vinden. Met betrekking tot de mogelijkheden van [eiser] om ander passend werk te vinden heeft hij aangevoerd dat hij niet snel ander werk zal kunnen vinden gelet op de huidige economische omstandigheden, de door hem opgedane specialistische werkervaring in relatie tot de beperkte omvang van de bedrijfstak, het concurrentiebeding en de negatieve publiciteit rond het gegeven ontslag. [naam BV] heeft betwist dat [eiser] niet snel ander passend werk kan vinden. Zij heeft daartoe aangevoerd dat de opleiding en werkervaring voor [eiser] voldoende waren, dat hij juist goede mogelijkheden had voor andere functies omdat hij enige jaren directeur is geweest, dat hij nooit heeft gevraagd om matiging van het concurrentiebeding en dat [naam BV] geen negatieve publiciteit heeft gegeven aan de beëindiging van de relatie met [eiser]. [eiser] is hier niet meer op ingegaan. Aldus heeft [eiser] onvoldoende gesteld dat voor hem de gevolgen van de opzegging in het kader van zijn mogelijkheden om ander passend werk te vinden te ernstig zijn in vergelijking met het belang dat [naam BV] had bij de opzegging.

Voor zover [eiser] nog heeft bedoeld te stellen dat de gevolgen voor hem te ernstig zijn omdat ten onrechte door [naam BV] geen vergoeding conform de zogenaamde Kantonrechtersformule is voldaan, heeft het volgende te gelden. Voorop staat dat het enkele feit dat geen of een geringe vergoeding betaalbaar wordt gesteld door een werkgever, niet zonder meer met zich brengt dat het gegeven ontslag kennelijk onredelijk is. In dit geval is overigens door [naam BV] – zij het eerst na het voeren van een kort geding procedure – een vergoeding betaald ter grootte van twaalf bruto maandsalarissen. Aldus is rekening gehouden met de gevolgen van het ontslag voor [eiser] en is ook op die grond geen sprake van een kennelijk onredelijk ontslag.

[naam BV] heeft als verweer opgeworpen dat op basis van het bepaalde in artikel 14 van de arbeidsovereenkomst geen recht bestaat op een tantième en dat dit recht ook niet bestaat tot de datum van 14 april 2005 omdat toen reeds definitief is besloten dat hij ontslagen werd op basis van zijn functioneren. De regeling is bovendien niet bedoeld voor een werknemer zoals [eiser], die niet herinvesteerde met als gevolg dat zijn tantième door die manipulatie hoger werd.

[eiser] heeft niet meer gereageerd op dit verweer van [naam BV].

heeft [naam BV] geen belang meer bij haar verzoek om niet tot uitvoerbaarverklaring van dit vonnis over te gaan. Ook overigens heeft zij onvoldoende gesteld om dat verzoek te honoreren. Het vonnis zal derhalve uitvoerbaar bij voorraad worden verklaard.

Dit vonnis is gewezen door mr. K.H.A. Heenk en in het openbaar uitgesproken op

13 december 2006.?