Politiezaak. Appellant heeft tijdens een oefening instructies genegeerd waardoor aan collega letsel is…

Centrale Raad van Beroep

Meervoudige kamer

Uitspraak op het hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Den Haag van 15 juli 2024, 24/2274 (aangevallen uitspraak)

Partijen:

[appellant] te [woonplaats] (appellant)

de Korpschef van Politie (korpschef)

Datum uitspraak: 29 oktober 2026

Het gaat in deze zaak over de vraag of appellant zich schuldig heeft gemaakt aan plichtsverzuim. Net als de rechtbank beantwoordt de Raad deze vraag bevestigend.

Namens appellant heeft mr. drs. M.H. Welter hoger beroep ingesteld.

De korpschef heeft een verweerschrift ingediend.

De Raad heeft de zaak behandeld op een zitting van 17 september 2026. Appellant is verschenen, bijgestaan door mr. drs. Welter. De korpschef heeft zich laten vertegenwoordigen door J.A. Buizer en mr. drs. M.J.M. Suijs.

1. Bij de beoordeling van het hoger beroep zijn de volgende feiten en omstandigheden van belang.

Appellant is sinds [datum] 2002 werkzaam bij de politie, laatstelijk in de functie van senior GGP bij de eenheid [eenheid] .

Op 28 september 2021 heeft appellant deelgenomen aan een IBT. Appellant kreeg de opdracht tijdens een oefening met twee collega’s de rol aan te nemen van een verdachte die zich verzet tegen zijn aanhouding door twee agenten. Dit gebeurde onder toezicht van een docent, die appellant over de vervulling van zijn rol heeft geïnstrueerd. Tijdens de oefening heeft appellant de arm van een van zijn tegenspeelsters op de rug gedraaid. Daarbij heeft zij ernstig letsel aan haar schouder opgelopen.

Naar aanleiding van het incident is een disciplinair onderzoek ingesteld door de afdeling VIK, waarvan op 13 september 2022 een onderzoeksrapport is opgesteld.

Nadat de korpschef het voornemen daartoe bekend had gemaakt heeft de korpschef bij besluit van 20 maart 2024 aan appellant de disciplinaire straf van een schriftelijke berisping opgelegd op grond van artikel 77, eerste lid, aanhef en onder a, van het Barp. Tegen dit besluit heeft appellant bezwaar gemaakt.

Met een besluit van 6 februari 2024 (bestreden besluit) heeft de korpschef het besluit van 20 maart 2024 herroepen, voor zover daarbij een disciplinaire straf is opgelegd. De korpschef heeft de vaststelling dat sprake is van plichtsverzuim gehandhaafd. Hij heeft dit gebaseerd op het onderzoeksrapport van het VIK. Volgens de korpschef heeft appellant de arm van zijn collega op haar rug gedraaid (schouderklem). Door het toepassen van een controletechniek is hij bij zijn verzet in zijn rol van verdachte verder gegaan dan volgens de instructies van de IBT-docent was toegestaan. Door de instructies niet (geheel) op te volgen heeft hij iets gedaan wat hij had moeten nalaten. Zijn handelen was disproportioneel.

2. De rechtbank heeft het beroep tegen het bestreden besluit ongegrond verklaard en daarmee het bestreden besluit in stand gelaten. De rechtbank heeft overwogen dat de korpschef deugdelijk heeft gemotiveerd en op goede gronden heeft geoordeeld dat sprake was van plichtsverzuim. Volgens de rechtbank is de toedracht van de gebeurtenis voldoende zorgvuldig onderzocht en is gebleken dat appellant de instructies van de docent heeft overschreden door een controletechniek op zijn collega toe te passen, met ernstig letsel tot gevolg.

3. Appellant is het met de uitspraak van de rechtbank niet eens. Wat hij daartegen heeft aangevoerd wordt hierna besproken.

4. De Raad beoordeelt of de rechtbank terecht het bestreden besluit in stand heeft gelaten aan de hand van wat appellant in hoger beroep heeft aangevoerd, de beroepsgronden. De Raad komt tot het oordeel dat het hoger beroep niet slaagt. Hierna legt de Raad uit hoe hij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.

Voor de constatering van plichtsverzuim is volgens vaste rechtspraak noodzakelijk dat op basis van de beschikbare, deugdelijk vastgestelde gegevens de overtuiging is verkregen dat de betrokken ambtenaar de hem verweten gedragingen heeft begaan.

De beroepsgrond dat het onderzoek van het VIK onzorgvuldig is geweest slaagt niet. Het VIK heeft bij zijn onderzoek naast de bij het incident betrokken collega en appellant, ook nog getuigen en de IBT-docent gehoord. Verder zijn het rapport van een getuige over het incident en de schriftelijke verklaringen van de bij het incident betrokken collega en van appellant bij het onderzoek betrokken. Daarbij is ook de wijze waarop appellant de arm van de betrokken collega heeft gedraaid aan de orde gekomen. Er is dan ook geen grond voor het oordeel dat de korpschef de uitkomst van het onderzoeksrapport niet aan zijn besluitvorming ten grondslag heeft mogen leggen.

Uit het onderzoeksrapport blijkt dat appellant van de IBT-docent de instructie heeft gekregen dat hij verbaal vervelend en niet-meewerkend mocht zijn bij zijn aanhouding. Zijn weerstand moest bestaan uit bewegen totdat er bij hem een controletechniek zou worden aangelegd. Als die controletechniek zou zijn aangelegd moest hij zijn verzet staken. Mocht de controletechniek verloren gaan voordat er een transportboei was aangelegd dan mocht hij weer bewegen totdat de controletechniek hersteld was. Onder bewegen werd verstaan handen heen en weer bewegen of handen intrekken. Daarmee diende voor appellant duidelijk te zijn wat van hem werd verwacht.

De Raad is met de rechtbank van oordeel dat op grond van het onderzoeksrapport de overtuiging kan worden verkregen dat appellant zich schuldig heeft gemaakt aan de hem verweten gedraging. Uit de verklaringen van de collega die het letsel heeft opgelopen, de andere collega die bij het incident was betrokken en de IBT-docent blijkt dat appellant de arm van de betrokken collega met zijn vrije arm heeft vastgepakt en de arm op haar rug heeft gedraaid en op deze manier zelf een controletechniek heeft toegepast. Appellant heeft hierover ook zelf verklaard dat hij merkte dat de controletechniek van de betrokken collega niet juist was, dat hij de fysieke mogelijkheid kreeg om haar arm op haar rug te draaien en dat hij dit met gepaste techniek en kracht deed. Hierbij heeft hij geroepen: “Nu ben jij aangehouden”. Het betoog van appellant dat hij niet bewust heeft gehandeld maar dat de situatie als het ware vanzelf is ontstaan uit de fysieke confrontatie tussen hem en de bewuste collega, wordt gelet op de inhoud van deze verklaringen niet gevolgd.

De korpschef heeft de verweten gedraging terecht aangemerkt als plichtsverzuim. Appellant, die de rol van verdachte had, nam de rol van aanhoudende agent over door een controletechniek toe te passen. Door op deze manier invulling te geven aan zijn rol van verdachte is appellant bij zijn verzet verder gegaan dan volgens de instructies van de IBTdocent was toegestaan en heeft hij iets gedaan wat hij had moeten nalaten.

Het hoger beroep slaagt dus niet. De aangevallen uitspraak wordt bevestigd. Dit betekent dat het bestreden besluit in stand blijft.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt de aangevallen uitspraak.

Deze uitspraak is gedaan door G.C. Boot als voorzitter en B. Serno en B.J. van de Griend als leden, in tegenwoordigheid van A.M. van Oorschot als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 29 oktober 2026.

(getekend) A.M. van Oorschot