Militaire zaak. Vervolg op ECLI:NL:CRVB:2025:389. De minister heeft de aanvraag om toekenning van het…

Centrale Raad van Beroep

Meervoudige kamer

Uitspraak op het beroep tegen het besluit van de Minister van Defensie van 16 juni 2025

Partijen:

[appellant] te [woonplaats] (appellant)

Minister van Defensie (minister)

Datum uitspraak: 29 oktober 2026

Deze zaak gaat over de vraag of voldaan is aan de voorwaarden voor toekenning van het DIG. Bij een eerdere uitspraak van de Raad is de minister in dat verband opgedragen nader onderzoek te doen. De Raad is van oordeel dat de minister op juiste wijze uitvoering heeft gegeven aan die uitspraak en dat de minister heeft mogen weigeren het DIG aan appellant toe te kennen.

Namens appellant heeft mr. F. van de Nadort hoger beroep ingesteld. De minister heeft een verweerschrift ingediend.

De Raad heeft de zaak behandeld op een zitting van 17 september 2026. Appellant is verschenen, bijgestaan door mr. Van de Nadort. De minister heeft zich laten vertegenwoordigen door mr. A.J. de Haan en mr. C.E. Lamberti.

1. Voor een uitgebreide weergave van de in dit geding van belang zijnde feiten en omstandigheden verwijst de Raad naar de uitspraak van 27 februari 2025. Hij volstaat hier met het volgende.

Met een besluit van 21 maart 2022, na bezwaar gehandhaafd met het besluit van 13 december 2022, heeft de minister de aanvraag van appellant om toekenning van het Draaginsigne Gewonden (DIG) afgewezen. De rechtbank Den Haag heeft met een uitspraak van 31 oktober 2023 het beroep tegen het besluit van 13 december 2022 ongegrond verklaard.

Met de uitspraak van 27 februari 2025 heeft de Raad de uitspraak van de rechtbank vernietigd, het beroep tegen het besluit van 13 december 2022 gegrond verklaard, dat besluit vernietigd en de minister opgedragen een nieuwe beslissing op bezwaar te nemen met inachtneming van de uitspraak. De Raad heeft met toepassing van artikel 8:113, tweede lid, van de Algemene wet bestuursrecht bepaald dat tegen de nieuw te nemen beslissing op bezwaar alleen bij de Raad beroep kan worden ingesteld. Hiertoe heeft de Raad overwogen dat het op zichzelf juist is dat bij een aanvraag als deze de verzoeker de gegevens en bescheiden moet verschaffen die voor de beslissing op de aanvraag nodig zijn en waarover hij redelijkerwijs de beschikking kan krijgen. Ook is juist dat door de verzoeker genoemde gebeurtenissen genoegzaam door hem aannemelijk moeten worden gemaakt. Naar het oordeel van de Raad heeft appellant met de door hem verschafte gegevens en zijn consistente verhaal over de genoemde gebeurtenissen in de loop der jaren, een begin van aannemelijkheid aangedragen voor zijn stellingen. Het is duidelijk geworden dat Defensie meer mogelijkheden dan appellant heeft om mogelijke getuigen van de genoemde gebeurtenissen te vinden. De minister had zich daarom, gelet op de bij Defensie aanwezige lijst met namen, meer inspanningen moeten getroosten om de door appellant genoemde getuigen, dan wel andere getuigen te achterhalen die gelijktijdig met appellant in missie UNPROFOR rotatie [nr 1] hebben gediend. Daarbij heeft de Raad niet zonder belang geacht dat de door Defensie gevonden [getuige 1] te kennen heeft gegeven dat hij geen deel heeft uitgemaakt van rotatie [nr 2] , maar dat hij dus mogelijk wel deel heeft uitgemaakt van de hier van belang zijnde UNPROFOR rotatie [nr 1] . Ook is niet zonder belang geacht dat [naam 1] niet is gevonden, maar dat appellant [getuige 2] als mogelijke getuige heeft aangedragen. De Raad was van oordeel dat het onderzoek van de CADIG en de wijze waarop dat is uitgevoerd, niet aan de daaraan uit een oogpunt van zorgvuldigheid te stellen eisen heeft voldaan. De minister is opgedragen nader onderzoek te verrichten en op grond van de uitkomst daarvan opnieuw op het bezwaar van appellant te beslissen.

Appellant heeft gebruik gemaakt van de gelegenheid om op de resultaten van het nadere onderzoek te reageren.

Vervolgens heeft de minister ter uitvoering van de uitspraak van de Raad op 16 juni 2025 een nieuwe beslissing op bezwaar genomen (bestreden besluit). Bij dat besluit is het bezwaar tegen het besluit van 21 maart 2022 opnieuw ongegrond verklaard. Daarbij is vermeld dat het nadere onderzoek geen nieuwe getuigen heeft opgeleverd. Verder is verwezen naar het besluit van 13 december 2022. Voor zover sprake is geweest van een motiveringsgebrek, acht de minister dit gebrek met de bevindingen zoals weergeven onder 2 hersteld. De minister acht appellant hierdoor niet in zijn belangen geschaad.

4. De Raad beoordeelt of de minister op juiste wijze uitvoering heeft gegeven aan de eerdere uitspraak van de Raad en of het bezwaar terecht opnieuw ongegrond is verklaard. Hij doet dat aan de hand van de argumenten die appellant heeft aangevoerd, de beroepsgronden. De Raad komt tot het oordeel dat het beroep niet slaagt. Hierna legt de Raad uit hoe hij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.

Anders dan appellant en met de minister is de Raad van oordeel dat het nadere onderzoek naar mogelijke getuigen, zoals weergegeven onder 2, voldoende is geweest. Er hebben meerdere zoekslagen plaatsgevonden en uiteindelijk zijn de namen van alle militairen die in 1993 zijn uitgezonden naar Bosnië en Kroatië in het onderzoek betrokken. Ook deze laatste zoekslag heeft geen treffers opgeleverd. De Raad volgt appellant niet in zijn betoog dat de minister ten onrechte heeft nagelaten de in de aanvraag vermelde commandant opnieuw te horen. Deze commandant heeft in 2021 verklaard dat hij de volledige rotatie met appellant heeft gedraaid, maar dat hij zich het door appellant aangedragen mijnincident en de bedreiging met een AK-47 niet kan herinneren. In wat appellant in zijn reactie op de nadere onderzoeksbevindingen naar voren heeft gebracht, heeft de minister geen aanleiding hoeven te zien die commandant nogmaals te horen. Het voorgaande brengt mee dat voor het mijnincident en de bedreiging met een AK-47 geen bevestiging is gevonden.

Het derde en laatste incident dat appellant in zijn aanvraag heeft genoemd betreft het zien dat twee mannen door het hoofd waren geschoten. De Raad volgt de minister in zijn standpunt dat ook als ervan wordt uitgegaan dat dit incident heeft plaatsgevonden, niet kan worden gezegd dat appellant hiermee herhaaldelijk of langdurig in persoon, anders dan door het enkel vernemen, horen zeggen of zien, is blootgesteld aan de directe afschuwwekkende gevolgen van oorlogsgeweld.

Voor zover appellant een beroep heeft willen doen op het gelijkheidsbeginsel, wordt deze beroepsgrond buiten bespreking gelaten, omdat deze in strijd met de goede procesorde pas ter zitting is aangevoerd.

Het beroep tegen het bestreden besluit slaagt dus niet. Dit betekent dat de afwijzing van de aanvraag om het DIG toe te kennen in stand blijft.

De Centrale Raad van Beroep verklaart het beroep tegen het besluit van 16 juni 2025 ongegrond.

Deze uitspraak is gedaan door G.C. Boot als voorzitter en B. Serno en B.J. van de Griend als leden, in tegenwoordigheid van A.M. van Oorschot als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 29 oktober 2026.

(getekend) A.M. van Oorschot