Vaststelling mate van arbeidsongeschiktheid van appellante op 62,28%. Voldoende medische en arbeidskundige…

Centrale Raad van Beroep

Enkelvoudige kamer

25/17 WIA

Uitspraak op het hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Den Haag van

29 november 2024, 23/7446 (aangevallen uitspraak)

Partijen:

[appellante] te [woonplaats] (appellante)

de Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (Uwv)

Datum uitspraak: 22 oktober 2026

Het gaat in deze zaak over de vraag of het Uwv terecht de mate van arbeidsongeschiktheid van appellante per 13 maart 2023 heeft vastgesteld op 62,28%. Volgens appellante heeft zij meer (medische) beperkingen dan het Uwv heeft aangenomen. Daarom kan zij niet de door de arbeidsdeskundige geselecteerde functies vervullen. De Raad volgt dit standpunt niet en komt tot het oordeel dat het Uwv het arbeidsongeschiktheidspercentage juist heeft vastgesteld. Wel bestaat er aanleiding voor vergoeding van de proceskosten van appellante in bezwaar en beroep.

Appellante heeft hoger beroep ingesteld en nadere stukken ingediend. Het Uwv heeft een verweerschrift ingediend.

De meervoudige kamer heeft de zaak doorverwezen naar een enkelvoudige kamer.

De Raad heeft de zaak behandeld op een zitting van 10 september 2026. Appellante is verschenen. Het Uwv heeft zich laten vertegenwoordigen door mr. W. de Rooy-Bal.

1. Bij de beoordeling van het hoger beroep zijn de volgende feiten en omstandigheden van belang.

Appellante heeft voor het laatst gewerkt als business support medewerker voor 36 uur per week. Op 15 maart 2021 heeft zij zich ziekgemeld met psychische klachten. Zij ontving op dat moment een uitkering op grond van de Werkloosheidswet. Nadat appellante een aanvraag om een uitkering op grond van de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen (Wet WIA) had ingediend, heeft onderzoek plaatsgevonden door een verzekeringsarts en een arbeidsdeskundige van het Uwv. De verzekeringsarts heeft vastgesteld dat appellante bij het verrichten van werkzaamheden beperkingen heeft en heeft die beperkingen neergelegd in een Functionele Mogelijkhedenlijst (FML) van 13 maart 2023. De arbeidsdeskundige heeft vastgesteld dat appellante niet meer geschikt is voor haar laatste werk. De arbeidsdeskundige heeft vervolgens voor appellante functies geselecteerd en een mate van arbeidsongeschiktheid berekend van 62,28%.

Het Uwv heeft bij besluit van 28 maart 2023 aan appellante met ingang van 13 maart 2023 tot en met 29 maart 2023 een loongerelateerde WGA-uitkering toegekend. Bij besluit van 6 april 2023 heeft het Uwv de loongerelateerde WGA-uitkering omgezet in een vervolguitkering per 30 maart 2023. Appellante heeft tegen deze twee besluiten bezwaar gemaakt. Het Uwv heeft bij besluit van 5 mei 2023 appellante meegedeeld dat het besluit van 28 maart 2023 niet helemaal juist was, dat appellante met ingang van 13 maart 2023 tot en met 15 april 2023 een loongerelateerde WGA-uitkering krijgt en dat vanaf 16 april 2023 de uitkering lager wordt.

Bij besluit van 29 september 2023 (bestreden besluit) heeft het Uwv het door appellante gemaakte bezwaar tegen het besluit van 28 maart 2023 ongegrond verklaard. Hieraan liggen rapporten van een verzekeringsarts bezwaar en beroep en een arbeidsdeskundige bezwaar en beroep ten grondslag.

De rechtbank is van oordeel dat het medisch onderzoek zorgvuldig is verricht. Het gaat in deze zaak om de rapporten van de verzekeringsartsen van 13 maart 2023, 7 juli 2023 en 18 september 2023. De rechtbank heeft geconstateerd dat appellante op 13 maart 2023 wel degelijk is gezien door de verzekeringsarts waarbij zowel lichamelijk als psychisch onderzoek is verricht. Hij heeft het dossier met de daarin aanwezige medische informatie bestudeerd. Dit heeft geresulteerd in de FML van 13 maart 2023. Blijkens het rapport van 7 juli 2023 heeft de verzekeringsarts aanvullende medische stukken bestudeerd. In bezwaar heeft de verzekeringsarts bezwaar en beroep dossierstudie verricht, kennisgenomen van de bezwaren en medisch onderzoek verricht op 28 augustus 2023.

De rechtbank is van oordeel dat de verzekeringsarts bezwaar en beroep de medische belastbaarheid van appellante in de rapporten op inhoudelijk overtuigende wijze en zonder tegenstrijdigheden heeft gemotiveerd.

Uitgaande van de juistheid van de bij appellante vastgestelde medische beperkingen heeft de rechtbank in wat appellante heeft aangevoerd geen aanleiding gezien om de geschiktheid van de geselecteerde functies in twijfel te trekken.

De rechtbank heeft geen aanleiding gezien voor het toekennen van een proceskostenveroordeling. Over de proceskosten in bezwaar heeft de rechtbank overwogen dat geen aanleiding bestaat voor een hogere vergoeding dan het in de beroepsfase door verweerder ‘coulancehalve’ toegekende bedrag van € 312,00 (een half procespunt).

Appellante is het met de uitspraak van de rechtbank niet eens. Appellante is – kort samengevat – van mening dat het medisch onderzoek door de verzekeringsartsen van het Uwv onzorgvuldig is geweest en dat haar klachten zijn onderschat. Appellante wijst in dit verband op de gevolgde behandelingen. Ook de arbeidskundige kant van de schatting is volgens appellante onvoldoende gemotiveerd. Ter onderbouwing van haar standpunt heeft appellante stukken ingezonden, die zien op de behandelingen van een seksuoloog en psycholoog en het gebruik van sertraline. Voorts heeft appellante aangevoerd dat de rechtbank ten onrechte geen kosten in bezwaar en beroep heeft toegekend, gelet op het onrechtmatige besluit van 28 maart 2023.

Het Uwv heeft verzocht om de aangevallen uitspraak te bevestigen.

4. De Raad beoordeelt of de rechtbank terecht het bestreden besluit over de mate van arbeidsongeschiktheid op 62,28% in stand heeft gelaten aan de hand van wat appellante in hoger beroep heeft aangevoerd, de beroepsgronden. De Raad komt tot het oordeel dat het hoger beroep niet slaagt voor wat betref de vaststelling van de mate van arbeidsongeschiktheid. Hierna legt de Raad uit hoe hij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.

Op grond van artikel 5 van de Wet WIA bestaat recht op een WIA-uitkering als een betrokkene ten minste 35% arbeidsongeschikt is. De mate van arbeidsongeschiktheid wordt berekend door het loon dat een betrokkene in zijn laatste werk nog had kunnen verdienen, te vergelijken met het loon dat hij kan verdienen in passende functies. Deze beoordeling is gebaseerd op een verzekeringsgeneeskundig en een arbeidskundig onderzoek. Beide aspecten worden hieronder besproken.

Wat appellante in hoger beroep tegen de aangevallen uitspraak over de medisch beoordeling heeft aangevoerd is een herhaling van de gronden die zij bij de rechtbank heeft ingediend en vormt geen aanleiding om anders te oordelen dan de rechtbank heeft gedaan. De rechtbank heeft in de aangevallen uitspraak terecht geoordeeld dat wat appellante heeft aangevoerd geen reden geeft om te twijfelen aan de medische inhoudelijke beoordeling van de verzekeringsartsen welke lichamelijke en psychische beperkingen voor haar van toepassing zijn op 13 maart 2023. De gronden waarop het oordeel van de rechtbank in de aangevallen uitspraak berust worden onderschreven. In hoger beroep heeft appellante geen medische stukken ingediend die leiden tot een andersluidend medisch oordeel. Uit de door appellante overgelegde stukken over door haar gevolgde behandelingen volgen geen beperkingen. Bovendien zien deze stukken niet op de datum in geding, 13 maart 2023.

Uitgaande van de juistheid van de FML van 13 maart 2023 wordt geoordeeld dat de drie functies waarop, zoals volgt uit de rapporten van de arbeidsdeskundigen de nadere berekening van het arbeidsongeschiktheidspercentage van 62,28% steunt, in medisch opzicht voor appellante geschikt zijn. De geschiktheid van deze voorbeeldfuncties is in de arbeidskundige rapporten afdoende toegelicht.

Wat appellante heeft aangevoerd over de proceskosten in bezwaar slaagt. Met het besluit van 5 mei 2023 is het rechtsgevolg gewijzigd. Het Uwv heeft in het besluit erkend dat het besluit van 28 maart 2023 niet helemaal juist was vanwege de onjuiste vaststelling van de duur van de toegekende WGA-uitkering. Bij het besluit van 5 mei 2023 is de duur van de toegekende WGA-uitkering gewijzigd, maar zijn geen proceskosten in bezwaar toegekend. De rechtbank heeft de nadien ‘coulancehalve’ toegekende vergoeding van € 312,- (waarde van een half punt in 2024) ten onrechte voldoende geacht. Het hoger beroep slaagt dus op dit punt.

De aangevallen uitspraak moet worden vernietigd voor zover de rechtbank geen proceskosten in bezwaar aan appellante heeft toegekend. De aangevallen uitspraak wordt bevestigd voor het overige, wat betekent dat de toekenning van de WIA-uitkering met ingang van 13 maart 2023 aan appellante, waarbij de mate van arbeidsongeschiktheid is vastgesteld op 62,28%, in stand blijft.

De reiskosten die appellante heeft moeten maken voor het bijwonen van de zittingen bij het Uwv, de rechtbank en de Raad tot een bedrag van € 41 (openbaar vervoer 2e klasse) komen eveneens voor vergoeding in aanmerking.

In totaal komen de te vergoeden kosten in hoger beroep op € 3.241,-.

Ook dient het Uwv het door appellante in beroep en in hoger beroep betaalde griffierecht van € 193,- te vergoeden.

De Centrale Raad van Beroep

Deze uitspraak is gedaan door J.D. Streefkerk in tegenwoordigheid van L. Siebes als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 22 oktober 2026.