Terechte afwijzing ANW-uitkering. Zorgvuldig medisch onderzoek, voldoende medische onderbouwing. Standpunt in…

Centrale Raad van Beroep

Enkelvoudige kamer

Uitspraak op het hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Zeeland-West-Brabant van 11 februari 2025, 23/2416 (aangevallen uitspraak)

Partijen:

[appellante] te [woonplaats] (appellante)

de Raad van bestuur van de Sociale Verzekeringsbank (Svb)

Datum uitspraak: 29 oktober 2026

Appellante is het niet eens met de afwijzing van haar aanvraag om toekenning van een nabestaandenuitkering. Zij heeft aangevoerd dat de onderkende depressieve problematiek en PTSS-klachten ten onrechte zijn gerelativeerd en haar beperkingen zijn onderschat. De Raad is met de rechtbank van oordeel dat de medische onderzoeken zorgvuldig zijn geweest en er geen reden is om te twijfelen aan de juistheid van de rapportages. Appellante heeft haar standpunt ook in hoger beroep niet met nadere medische stukken onderbouwd. De Svb heeft de aanvraag terecht afgewezen.

Namens appellante heeft mr. I. Oztas, advocaat, hoger beroep ingesteld. De Svb heeft een verweerschrift ingediend. Partijen hebben nadere stukken ingebracht.

De meervoudige kamer heeft de zaak verwezen naar een enkelvoudige kamer.

De Raad heeft de zaak behandeld op een zitting van 17 september 2026. Appellante en haar gemachtigde zijn met kennisgeving niet verschenen. De Svb heeft zich laten vertegenwoordigen door mr. A. Marijnissen.

1. Bij de beoordeling van het hoger beroep zijn de volgende feiten en omstandigheden van belang.

De echtgenoot van appellante is op [datum] 2021 overleden. Hierna heeft appellante een nabestaandenuitkering op grond van de ANW aangevraagd. Daarbij heeft appellante te kennen gegeven dat zij arbeidsongeschikt is en geen kinderen heeft die jonger zijn dan achttien jaar.

Naar aanleiding van deze aanvraag heeft de Svb het Uwv gevraagd om de mate van arbeidsongeschiktheid van appellante te onderzoeken. Bij het medisch onderzoek dat hierop is gevolgd zijn de beperkingen van appellante neergelegd in een FML. De arbeidsdeskundige heeft appellante, rekening houdend met die FML, niet meer dan 45% arbeidsongeschikt geacht. Vervolgens heeft de Svb met een besluit van 29 juni 2022 de aanvraag van appellante afgewezen.

Met een besluit van 8 maart 2023 (bestreden besluit) heeft de Svb het bezwaar van appellante ongegrond verklaard. De Svb verwijst naar het onderzoek van de verzekeringsarts bezwaar en beroep van het Uwv. Deze verzekeringsarts stelt dat er een FML is opgesteld met beperkingen waarbij rekening is gehouden met enige psychische beperkingen ten gevolge van een rouwreactie. Ten tijde van het primaire verzekeringsgeneeskundige onderzoek op 9 mei 2022 werden geen aanwijzingen voor psychopathologie gevonden. Appellante blijkt achteraf juist toen voor PTSS-klachten en een matige recidiverende depressie net in behandeling te zijn genomen bij Transculturele psychiatrie (TCP.e). Het resultaat bleek een verbetering per 6 augustus 2022 waarna de behandelaar van TCP.e volgens de verzekeringsarts in bezwaar en beroep alleen nog ongecompliceerde rouw met andere problemen verband houdende met de psychosociale omstandigheden van appellante rapporteerde. Aangezien er klachten van PTSS rondom de datum van het overlijden van de echtgenoot een rol speelden en minstens drie maanden hebben aangehouden, heeft de verzekeringsarts bezwaar en beroep aanleiding gezien voor een extra beperking op het item weinig of geen direct contact met patiënten. De arbeidsdeskundige bezwaar en beroep van het Uwv heeft hierna op basis van de geduide functies een mate van arbeidsongeschiktheid berekend van 0%. De Svb heeft geen reden gezien om te twijfelen aan het advies van het Uwv.

Tijdens het beroep tegen het bestreden besluit heeft het Uwv een aanvullend onderzoek laten uitvoeren door een verzekeringsarts bezwaar en beroep.

2. De rechtbank heeft het beroep tegen het bestreden besluit ongegrond verklaard en daarmee het bestreden besluit in stand gelaten. Daarbij is een proceskostenveroordeling uitgesproken vanwege een motiveringsgebrek in het bestreden besluit. De rechtbank heeft geoordeeld dat het medisch onderzoek op zorgvuldige wijze heeft plaatsgevonden. Appellante is lichamelijk en psychisch onderzocht door de verzekeringsartsen. Daarbij is alle beschikbare medische informatie meegewogen, waaronder de informatie van de behandelaars van appellante. Uit de rapporten van de verzekeringsartsen blijkt dat zij op de hoogte waren van de door appellante gestelde klachten, waaronder PTSS. Bij de opstelling van de FML is met het geobjectiveerde deel van de klachten van appellante rekening gehouden. De rechtbank heeft geen aanleiding gezien om te twijfelen aan de belastbaarheid van appellante zoals die is aangenomen door de verzekeringsartsen op datum in geding [datum] 2021 en de drie maanden daarna. Daarbij is in aanmerking genomen dat de verzekeringsarts bezwaar en beroep uitgebreid heeft gereageerd op wat appellante in beroep heeft aangevoerd. Met de verzekeringsarts bezwaar en beroep acht de rechtbank het niet relevant of er zich al dan niet een verbetering heeft voorgedaan dan wel of er een andere diagnose is gesteld per 6 augustus 2022. De verzekeringsarts bezwaar en beroep heeft meegewogen dat er zich bij appellante in de maanden na het overlijden een depressieve stoornis heeft ontwikkeld en dat zij PTSS-klachten heeft. Op basis van die klachten zijn door de verzekeringsartsen beperkingen aangenomen in de rubriek sociaal functioneren en op het aspect contact met hulpbehoevenden. Bij gebreke van een nadere onderbouwing met medisch objectiveerbare gegevens ziet de rechtbank geen reden om te stellen dat er andere of verdergaande beperkingen aangenomen hadden moeten worden. Evenmin bestaat aanleiding om appellante te volgen in haar stelling dat een urenbeperking aangenomen moet worden. De rechtbank ziet geen reden om te twijfelen aan het standpunt van de verzekeringsarts bezwaar en beroep dat uit het dagverhaal van appellante niet naar voren komt dat sprake is van een aandoening waarbij sprake is van noodzakelijke extra recuperatieperiodes, dat geen sprake is van een situatie waarbij bekend is dat ziekteverschijnselen kunnen optreden of verergeren bij een toenemende duurbelasting of dat appellante vanwege een noodzakelijke behandeling structureel niet in staat is om arbeid te verrichten. Tegen de arbeidskundige beoordeling heeft appellante geen gronden aangevoerd. De Svb heeft de aanvraag van de ANW-uitkering terecht heeft afgewezen.

Het standpunt van appellante

3. Appellante is het met de uitspraak van de rechtbank niet eens. Zij verwijst daarvoor naar de gronden die zij in bezwaar en beroep heeft aangevoerd. In aanvulling daarop heeft appellante aangevoerd dat de verzekeringsarts bezwaar en beroep de onderkende depressieve problematiek en PTSS-klachten ten onrechte heeft gerelativeerd en de beperkingen van appellante heeft onderschat.

4. De Raad beoordeelt of de rechtbank terecht het bestreden besluit over de afwijzing van de ANW-uitkering in stand heeft gelaten aan de hand van wat appellante in hoger beroep heeft aangevoerd, de beroepsgronden. De Raad komt tot het oordeel dat het hoger beroep niet slaagt. Hierna legt de Raad uit hoe hij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft. De wettelijke regels die voor de beoordeling van het hoger beroep belangrijk zijn, zijn te vinden in de bijlage bij deze uitspraak.

In geding is of appellante op en vanaf [datum] 2021 voldeed aan de voorwaarden van artikel 14, eerste lid, aanhef en onder b, van de ANW om voor een nabestaandenuitkering in aanmerking te komen. De vraag is of appellante op die datum meer dan 45% arbeidsongeschikt was.

Wat appellante in hoger beroep over haar medische beperkingen heeft aangevoerd, is een herhaling van wat zij in bezwaar en in beroep heeft ingebracht. In de aangevallen uitspraak, zoals weergegeven onder 2 heeft de rechtbank uitgelegd waarom de medische onderzoeken zorgvuldig zijn geweest en waarom er geen aanleiding bestaat voor twijfel aan de juistheid van de rapportages. De Raad is het met de rechtbank eens en neemt deze overwegingen over.

Het betoog van appellante dat de onderkende depressieve problematiek en PTSSklachten ten onrechte zijn gerelativeerd en haar beperkingen zijn onderschat, leidt niet tot een ander oordeel. Appellante heeft haar standpunt ook in hoger beroep niet onderbouwd met nadere medische stukken die een nieuw licht werpen op de beperkingen die appellante ten tijde van belang had en die mogelijk twijfel oproepen over de juistheid van de medische beoordeling die aan het bestreden besluit ten grondslag ligt.

Het hoger beroep slaagt dus niet. De aangevallen uitspraak wordt bevestigd. Dit betekent dat de weigering van de ANW-uitkering in stand blijft.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt de aangevallen uitspraak.

Deze uitspraak is gedaan door A. Hoogenboom in tegenwoordigheid van N. Gios als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 29 oktober 2026.

(getekend) N. Gios

Algemene nabestaandenwet

Artikel 14

1°. op en sedert de dag van overlijden van de verzekerde, of

2°. op en sedert de laatste dag van de maand waarin hij niet meer voldoet aan de voorwaarde bedoeld in onderdeel a, en wiens arbeidsongeschiktheid na de onderscheidenlijk onder 1° en 2° bedoelde dag ten minste drie maanden voortduurt, dan wel ten aanzien van wie aannemelijk is dat de arbeidsongeschiktheid ten minste drie maanden na de vorenbedoelde dag zal voortduren.

(…)

Artikel 11