Afwijzing Wlz-aanvraag. Geen sprake van blijvende behoefte aan 24 uur per dag zorg in de nabijheid…

Centrale Raad van Beroep

Meervoudige kamer

Uitspraak op het hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Rotterdam van 13 maart 2025, 24/3342 (aangevallen uitspraak)

Partijen:

[appellant] te [woonplaats] (appellant)

CIZ

Datum uitspraak: 29 oktober 2026

Deze zaak gaat over de vraag of het CIZ de aanvraag van appellant om zorg op grond van de Wlz terecht heeft afgewezen. De Raad volgt, net als de rechtbank, het CIZ in het standpunt dat bij appellant geen sprake is van een behoefte aan permanent toezicht of 24 uur per dag zorg in de nabijheid. Appellant komt alleen daarom al niet in aanmerking voor Wlz-zorg.

Namens appellant heeft mr. J. Berkouwer, advocaat, hoger beroep ingesteld. Het CIZ heeft een verweerschrift ingediend.

De Raad heeft de zaak behandeld op een zitting van 17 september 2026. Appellant is verschenen, bijgestaan door mr. Berkouwer en zijn oma, [naam oma] . Het CIZ heeft zich laten vertegenwoordigen door mr. L.M.R. Kater.

1. Bij de beoordeling van het hoger beroep zijn de volgende feiten en omstandigheden van belang.

Appellant, geboren in 2003, is bekend met een ASS, ADHD en een reactieve hechtingsstoornis/ontremd-sociaalcontactstoornis. Hij woont met zijn vader bij zijn oma. Op 9 januari 2023 heeft appellant een aanvraag ingediend voor zorg op grond van het bepaalde bij en krachtens de Wet langdurige zorg (Wlz). Na een huisbezoek op 13 februari 2023 en onder verwijzing naar het advies van zijn medisch adviseur van 11 april 2023 heeft het CIZ deze aanvraag met een besluit van 20 april 2023 afgewezen. Appellant heeft tegen dit besluit bezwaar gemaakt.

Met een besluit van 22 februari 2024 (bestreden besluit) heeft het CIZ het bezwaar tegen het besluit van 20 april 2023 ongegrond verklaard. Het CIZ heeft hiertoe onder meer verwezen naar het advies van zijn medisch adviseur van 13 november 2023, dat is aangevuld op 15 januari 2024. De grondslag psychische stoornis is vastgesteld. Het CIZ heeft zich op het standpunt gesteld dat geen sprake is van een blijvende behoefte aan permanent toezicht of 24 uur per dag zorg in de nabijheid. Er is sprake van planbare zorg die kan worden gerealiseerd met een maatwerkvoorziening op grond van de Wet maatschappelijke ondersteuning 2015 (Wmo 2015). Verder heeft nog geen optimale behandeling plaatsgevonden om appellant te leren omgaan met zijn mogelijkheden en beperkingen.

2. De rechtbank heeft het beroep tegen het bestreden besluit ongegrond verklaard en daarmee het bestreden besluit in stand gelaten. De rechtbank heeft daartoe overwogen dat het CIZ op zorgvuldige en toereikende wijze gemotiveerd heeft dat er voor appellant geen blijvende noodzaak bestaat voor permanent toezicht of 24 uur per dag zorg in de nabijheid. Hierbij heeft het CIZ zich mogen baseren op het advies van zijn medisch adviseur, omdat dit advies op zorgvuldige wijze tot stand is gekomen. Het standpunt van appellant dat planbare zorg niet voldoende is, omdat hij een hulpvraag heeft op onvoorziene momenten, is niet nader onderbouwd met medische stukken en volgt ook niet uit wat ter zitting is besproken. Het CIZ heeft toegelicht dat voor de planbare zorg aanvragen op grond van de Zorgverzekeringswet en de Wmo 2015 ingediend zouden kunnen worden. De rechtbank ziet ook geen reden om aan de juistheid van het medisch advies te twijfelen als het gaat om de blijvendheid van de zorgbehoefte van appellant. Dat het voor appellant moeilijk kan zijn om aan nieuwe begeleiders te wennen is invoelbaar, maar betekent niet dat het CIZ zich niet op het standpunt heeft mogen stellen dat er nog behandelmogelijkheden zijn.

3. Appellant is het met de uitspraak van de rechtbank niet eens. Hij heeft tegen die uitspraak aangevoerd dat het CIZ geen zorgvuldig onderzoek heeft gedaan en dat hij met medische stukken heeft onderbouwd dat kan worden getwijfeld aan de juistheid van dat medisch advies. De verklaring van [naam] ( [naam] ) van het FACT-team is niet betrouwbaar en mag niet worden meegewogen. Volgens appellant moet de verklaring van [naam begeleidster] van Zorg Andersom als begeleidster van het gezin zwaarder wegen. Verder wil appellant alleen bij zijn oma blijven wonen en zij wil ook graag voor hem zorgen, maar zij kan niet meer alles voor hem doen. Hij gaat steeds verder achteruit, zodat hij meer ondersteuning nodig heeft en één uur per dag zorg door oma niet meer voldoende is. Appellant heeft gesteld dat met medische stukken is onderbouwd dat, vanwege onvoorziene omstandigheden, planbare zorg niet voldoende is.

4. De Raad beoordeelt of de rechtbank terecht het bestreden besluit tot afwijzing van de aanvraag om Wlz-zorg in stand heeft gelaten aan de hand van wat appellant in hoger beroep heeft aangevoerd, de beroepsgronden. De Raad komt tot het oordeel dat het hoger beroep niet slaagt. Hierna legt de Raad uit hoe hij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft. De wettelijke regels die voor de beoordeling van het hoger beroep belangrijk zijn, zijn te vinden in de bijlage bij deze uitspraak.

Voorop staat dat de te beoordelen periode in deze zaak loopt van 9 januari 2023 (de datum van de aanvraag) tot en met 22 februari 2024 (de datum van het bestreden besluit).

De beroepsgrond dat het onderzoek van het CIZ en zijn medisch adviseurs niet zorgvuldig is geweest slaagt niet. Naar aanleiding van de aanvraag van appellant heeft een huisbezoek plaatsgevonden en heeft de medisch adviseur op basis van de op dat moment beschikbare informatie een uitgebreid advies uitgebracht. In de bezwaarfase heeft de juridisch medewerker van het CIZ appellant in de gelegenheid gesteld nadere stukken in te dienen en heeft zij zelf telefonisch informatie opgevraagd bij betrokkenen. Uit het medisch advies in bezwaar blijkt dat de medisch adviseur de beschikbare informatie heeft geraadpleegd en heeft betrokken in haar advies. De Raad overweegt hierbij dat het CIZ en zijn medisch adviseurs alle informatie die in de procedure is gebracht in hun onderzoek hebben betrokken. Deze informatie omvat dus ook de door appellant overgelegde uitspraak van de rechtbank Rotterdam over zijn Wajong-aanvraag, de door appellant betwiste verklaring van [naam] en de verklaringen die appellant daar tegenover heeft gesteld. De omstandigheid dat het CIZ en zijn medisch adviseurs aan die informatie andere conclusies hebben verbonden dan appellant maakt het onderzoek op zichzelf niet onzorgvuldig. Het CIZ heeft het bestreden besluit dan ook op de medische advisering en zijn eigen onderzoek mogen baseren.

De Raad oordeelt verder met de rechtbank dat het CIZ zich terecht op het standpunt heeft gesteld dat bij appellant geen sprake is van een behoefte aan permanent toezicht of 24 uur per dag zorg in de nabijheid, omdat de zorgbehoefte voldoende kan worden ondervangen met planbare zorg. Uit het dossier volgt dat de zorg voor appellant met name bestaat uit het structureren van zijn dag, aansturing bij persoonlijke verzorging, aansturing bij het eten en bij het innemen van zijn medicatie, het beheren van zijn geldzaken en meegaan naar afspraken. Tijdens de zitting bij de Raad heeft de oma van appellant verklaard dat zij vooral meer ruimte voor zichzelf wil en iemand wil kunnen inhuren om iets met appellant te ondernemen. Het CIZ heeft terecht gesteld dat ‑ hoe begrijpelijk ook dit planbare zorg betreft, ook als er meerdere keren per dag of nacht iemand langs zou moeten komen om te helpen bij de inname van voeding en medicatie. Appellant heeft verder gesteld dat hij meerdere keren per week agressief gedrag vertoont en dat de zorg die hij hiervoor nodig heeft niet planbaar is. De Raad overweegt hierover dat, voor zover er al van moet worden uitgegaan dat de agressie in de beschreven mate plaatsvindt, deze niet leidt tot een behoefte aan permanent toezicht of 24 uur per dag zorg in de nabijheid, omdat niet is gebleken dat de gestelde agressie leidt tot escalatie of ernstig nadeel voor appellant.

Hiermee is geen sprake van een situatie als bedoeld in artikel 3.2.1, eerste lid, van de Wlz. Appellant komt alleen hierom al niet in aanmerking voor Wlz-zorg. De vraag of de zorgbehoefte van appellant blijvend is, hoeft daarom niet te worden besproken.

Dit oordeel neemt niet weg dat de zorgbehoefte van appellant mogelijkerwijs groter is dan de maatwerkvoorziening die op grond van de Wmo 2015 aan hem is verstrekt. Appellant kan dus wellicht om uitbreiding van deze maatwerkvoorzienig verzoeken. Het CIZ heeft eerder in de procedure en ook ter zitting van de Raad verklaard bereid te zijn hierin te bemiddelen.

Het hoger beroep slaagt dus niet. De aangevallen uitspraak wordt bevestigd. Dit betekent dat de afwijzing van de aanvraag om Wlz-zorg in stand blijft.

- De Centrale Raad van Beroep bevestigt de aangevallen uitspraak.

Deze uitspraak is gedaan door D. Hardonk-Prins als voorzitter en K.H. Sanders en C.W.C.A. Bruggeman als leden, in tegenwoordigheid van G.T. Hunsel als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 29 oktober 2026.

(getekend) G.T. Hunsel

Bijlage: voor deze uitspraak belangrijke wettelijke regels

Artikel 3.2.1, eerste lid, van de Wlz

Een verzekerde heeft recht op zorg die op zijn behoeften, persoonskenmerken en mogelijkheden is afgestemd voor zover hij naar aard, inhoud en omvang en uit een oogpunt van doelmatige zorgverlening redelijkerwijs op die zorg is aangewezen omdat hij, vanwege een somatische of psychogeriatrische aandoening of beperking, een psychische stoornis of een verstandelijke, lichamelijke of zintuiglijke handicap, een blijvende behoefte heeft aan:

1°. door fysieke problemen voortdurend begeleiding, verpleging of overname van zelfzorg nodig heeft, of

2°. door zware regieproblemen voortdurend begeleiding of overname van taken nodig heeft.