Beëindiging WIA-uitkering omdat appellant minder dan 35% arbeidsongeschikt is. Herbeoordeling. De medische…

Centrale Raad van Beroep

Enkelvoudige kamer

Uitspraak op het hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Gelderland van 3 oktober 2025, 24/3866 (aangevallen uitspraak)

Partijen:

[appellant] te [woonplaats] (appellant)

de Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (Uwv)

Datum uitspraak: 4 november 2026

Het gaat in deze zaak over de vraag of het Uwv terecht de WIA-uitkering per 3 december 2023 heeft beëindigd, omdat appellant minder dan 35% arbeidsongeschikt is. Volgens appellant heeft hij meer (medische) beperkingen dan het Uwv heeft aangenomen. Daarom kan hij niet de door de arbeidsdeskundige geselecteerde functies vervullen. De Raad volgt dit standpunt niet en komt tot het oordeel dat het Uwv de WIA-uitkering terecht heeft beëindigd.

Appellant heeft hoger beroep ingesteld. Het Uwv heeft een verweerschrift ingediend.

De meervoudige kamer heeft de zaak verwezen naar een enkelvoudige kamer.

De Raad heeft de zaak behandeld op een zitting van 23 september 2026. Appellant is verschenen, vergezeld door zijn dochter [naam dochter] en de heer [naam] Het Uwv heeft zich met voorafgaande kennisgeving afgemeld voor de zitting.

1. Bij de beoordeling van het hoger beroep zijn de volgende feiten en omstandigheden van belang.

Appellant heeft voor het laatst gewerkt als ijzerslijper-/straler voor 40 uur per week. Na afloop van de voorgeschreven wachttijd heeft het Uwv aan appellant met ingang van 11 september 2008 een loongerelateerde WGA-uitkering op grond van de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen (Wet WIA) toegekend. De mate van arbeidsongeschiktheid is daarbij vastgesteld op 57%. Na afloop van de loongerelateerde periode heeft het Uwv appellant met ingang van 1 maart 2012 een WGA-vervolguitkering toegekend, waarbij de mate van arbeidsongeschiktheid is vastgesteld op 35 tot 45%.

In verband met een melding toegenomen arbeidsongeschiktheid heeft onderzoek plaatsgevonden door een verzekeringsarts en een arbeidsdeskundige van het Uwv. De verzekeringsarts heeft vastgesteld dat appellant bij het verrichten van werkzaamheden beperkingen heeft en heeft die beperkingen neergelegd in een Functionele Mogelijkhedenlijst (FML) van 20 september 2023. De arbeidsdeskundige heeft voor appellant functies geselecteerd. Het Uwv heeft bij besluit van 2 oktober 2023 de WIAuitkering van appellant met ingang van 3 december 2023 beëindigd, omdat hij minder dan 35% arbeidsongeschikt is.

Bij besluit van 24 mei 2024 (bestreden besluit) heeft het Uwv het hiertegen door appellant gemaakte bezwaar ongegrond verklaard. Hieraan ligt een rapport van een verzekeringsarts bezwaar en beroep ten grondslag.

2. De rechtbank heeft het beroep tegen het bestreden besluit ongegrond verklaard en daarmee het bestreden besluit in stand gelaten. De rechtbank heeft geoordeeld dat de medische belastbaarheid van appellant op de datum in geding uiteindelijk met het rapport van 2 april 2025 van de arts bezwaar en beroep van het Uwv op inhoudelijk overtuigende wijze is gemotiveerd. Appellant moet op de datum in geding daarom in staat worden geacht de arbeid te verrichten die in overeenstemming is met de voor hem (in beroep) vastgestelde medische belastbaarheid zoals verwoord in de FML van 2 april 2025.

3. Appellant is het met de uitspraak van de rechtbank niet eens. Appellant heeft tegen die uitspraak aangevoerd dat sprake is van een verslechtering van zijn gezondheid. Ten tijde van de datum in geding stond appellant onder psychiatrische behandeling en kreeg hij medicatie. Volgens appellant was en is hij door zijn klachten en beperkingen niet in staat te werken; hij verzoekt de Raad een onafhankelijke deskundige te benoemen om dit vast te stellen.

4. Het Uwv heeft verzocht om de aangevallen uitspraak te bevestigen.

5. De Raad beoordeelt of de rechtbank terecht het bestreden besluit over de beëindiging van de WIA-uitkering van appellant in stand heeft gelaten aan de hand van wat appellant in hoger beroep heeft aangevoerd, de beroepsgronden. De Raad komt tot het oordeel dat het hoger beroep niet slaagt. Hierna legt de Raad uit hoe hij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.

Op grond van artikel 5 van de Wet WIA bestaat recht op een WIA-uitkering als een betrokkene ten minste 35% arbeidsongeschikt is. De mate van arbeidsongeschiktheid wordt berekend door het loon dat een betrokkene in zijn laatste werk nog had kunnen verdienen, te vergelijken met het loon dat hij kan verdienen in passende functies. Deze beoordeling is gebaseerd op een verzekeringsgeneeskundig en een arbeidskundig onderzoek.

Wat appellant in hoger beroep heeft aangevoerd, is een herhaling van wat hij in beroep heeft aangevoerd. Er is geen aanleiding anders te oordelen dan de rechtbank heeft gedaan. De rechtbank heeft de beroepsgronden in de aangevallen uitspraak afdoende besproken en overtuigend gemotiveerd waarom deze niet slagen. Appellant heeft in hoger beroep geen nieuwe argumenten genoemd en geen nieuwe medische informatie in het geding gebracht ter onderbouwing van zijn standpunt dat de artsen van het Uwv zijn klachten en beperkingen hebben onderschat. Omdat twijfel aan de medische beoordeling ontbreekt, wordt geen aanleiding gezien over te gaan tot benoeming van een deskundige. Uitgaande van de juistheid van de vastgestelde belastbaarheid is er evenmin aanleiding om te oordelen dat de functies in arbeidskundig opzicht niet geschikt zijn.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt de aangevallen uitspraak.

Deze uitspraak is gedaan door J.D. Streefkerk, in tegenwoordigheid van C.C.M. van ‘t Hol als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 4 november 2026.