Socialezekerheidsrecht

Weigering WIA-uitkering toe te kennen omdat appellante minder dan 35% arbeidsongeschikt is. Zorgvuldig…

Centrale Raad van Beroep, 22 oktober 2026

Zaakgegevens

Op 22 oktober 2026 heeft de Centrale Raad van Beroep in hoger beroep uitspraak gedaan in een zaak over socialezekerheidsrecht.

Instantie
Centrale Raad van Beroep
Datum uitspraak
22 oktober 2026
Datum publicatie
5 november 2026
Zaaknummer
25/677 WIA
Procedure
Hoger beroep
ECLI
ECLI:NL:CRVB:2026:1461
E-mail
Inhoud van deze uitspraak

Samenvatting

Weigering WIA-uitkering toe te kennen omdat appellante minder dan 35% arbeidsongeschikt is. Zorgvuldig onderzoek, voldoende medische onderbouwing. De geselecteerde functies zijn passend bij de belastbaarheid van appellante.

Uitspraak

Centrale Raad van Beroep

Enkelvoudige kamer

25/677 WIA

Uitspraak op het hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Rotterdam van 27 februari 2025, 23/2432 (aangevallen uitspraak)

Partijen:

[appellante] te [woonplaats] (appellante)

de Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (Uwv)

Datum uitspraak: 22 oktober 2026

SAMENVATTING

Het gaat in deze zaak over de vraag of het Uwv terecht de WIA-uitkering van appellante per 7 april 2023 heeft beëindigd, omdat zij minder dan 35% arbeidsongeschikt is. Volgens appellante heeft zij meer (medische) beperkingen dan het Uwv heeft aangenomen. Daarom kan zij niet de door de arbeidsdeskundige geselecteerde functies vervullen. De Raad volgt dit standpunt niet en komt tot het oordeel dat het Uwv de WIA-uitkering terecht heeft beëindigd.

PROCESVERLOOP

Namens appellante heeft mr. M. Berkel, advocaat, hoger beroep ingesteld. Het Uwv heeft een verweerschrift ingediend.

De meervoudige kamer heeft de zaak verwezen naar de enkelvoudige kamer.

De Raad heeft de zaak behandeld op een zitting van 28 januari 2026. Appellante is verschenen, bijgestaan door mr. Berkel. Het Uwv heeft zich laten vertegenwoordigen door J.C. Geldof.

Het onderzoek ter zitting is geschorst en appellante is in de gelegenheid gesteld om nadere medische informatie in te dienen. Partijen hebben vervolgens nadere stukken ingediend.

De Raad heeft partijen laten weten dat hij een zitting niet nodig vindt en gevraagd of zij het daarmee eens zijn. Partijen hebben daarna niet om een zitting gevraagd. Daarom heeft de Raad de zaak niet op een zitting behandeld en het onderzoek gesloten.

OVERWEGINGEN

Inleiding

1. Bij de beoordeling van het hoger beroep zijn de volgende feiten en omstandigheden van belang.

1.1.

Appellante heeft voor het laatst gewerkt als vulploegmedewerkster/medewerkster administratie voor gemiddeld 39,29 uur per week. Op 24 juni 2019 is zij voor dit werk uitgevallen wegens ziekte. Na afloop van de voorgeschreven wachttijd heeft het Uwv aan appellante met ingang van 23 juni 2021 een loongerelateerde WGA-uitkering op grond van de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen (Wet WIA) toegekend. De mate van arbeidsongeschiktheid is daarbij vastgesteld op 44,15%.

1.2.

De ex-werkgever van appellante heeft in januari 2022 verzocht om een herbeoordeling, waarna onderzoek heeft plaatsgevonden door een arts van het Uwv. De arts heeft geconcludeerd dat de benutbare mogelijkheden van appellante niet zijn gewijzigd en heeft de beperkingen van appellante vastgelegd in een Functionele Mogelijkhedenlijst (FML) van 25 mei 2022. Bij besluit van 7 juni 2022 heeft het Uwv de WIA-uitkering ongewijzigd vastgesteld op 44,15%. Zowel appellante als de ex-werkgever hebben tegen dit besluit bezwaar gemaakt.

1.3.

In bezwaar heeft een arbeidskundige beoordeling plaatsgevonden. De arbeidsdeskundige heeft voor appellante functies geselecteerd en op basis daarvan de mate van arbeidsongeschiktheid vastgesteld op 30,63%. Op grond hiervan heeft het Uwv het voornemen kenbaar gemaakt de WIA-uitkering te beëindigen. Bij besluit van 24 februari 2023 (bestreden besluit) heeft het Uwv overeenkomstig dit voornemen beslist, het besluit van 7 juni 2022 herroepen en de WIA-uitkering met ingang van 7 april 2023 beëindigd. Hieraan liggen rapporten van een verzekeringsarts bezwaar en beroep en een arbeidsdeskundige bezwaar en beroep ten grondslag.

Uitspraak van de rechtbank

2. De rechtbank heeft het beroep tegen het bestreden besluit ongegrond verklaard en daarmee het bestreden besluit in stand gelaten. Daartoe heeft de rechtbank overwogen dat het medisch onderzoek voldoende zorgvuldig is geweest en dat niet is gebleken dat de verzekeringsarts bezwaar en beroep meer beperkingen had moeten aannemen. De rechtbank heeft geen aanleiding gezien om appellante op 7 april 2023 anders beperkt te achten dan in de FML van 25 mei 2022 is vastgesteld. Appellante heeft in beroep geen medische gegevens verstrekt die aanknopingspunten bieden voor twijfel aan het standpunt van de verzekeringsarts bezwaar en beroep. Ook is volgens de rechtbank geen verdergaande urenbeperking dan twee uur per dag aan de orde. Verder is de rechtbank niet gebleken dat de aan appellante voorgehouden functies haar belastbaarheid overschrijden. De arbeidsdeskundige bezwaar en beroep heeft in zijn rapport van 24 juli 2023 het maatmanloon aangepast en geïndexeerd en op basis daarvan de mate van arbeidsongeschiktheid vastgesteld op 32,40%. Aangezien appellante daardoor ongewijzigd minder dan 35% arbeidsongeschikt is, bestaat geen recht op een WIA-uitkering.

Het standpunt van appellante

3. Appellante is het met de uitspraak van de rechtbank niet eens. Appellante heeft tegen die uitspraak aangevoerd dat onvoldoende rekening is gehouden met haar mentale klachten. Volgens haar is een extra urenbeperking nodig zodat ze een behandeling bij Psytrec kan volgen. Appellante is bekend met PTSS, depressieve klachten en heeft slaapproblemen, paniekaanvallen, black-outs en last van verbale agressiviteit. Ook heeft zij suïcidale uitingen. Voor haar functioneren is appellante afhankelijk van steun vanuit haar omgeving. Zij kan snel worden overbelast en heeft intensieve behandeling nodig. Appellante stelt dat zij niet zelfstandig naar buiten kan gaan. Verder meent appellante dat zij vanwege bij haar geconstateerde trillende handen en benen niet in staat is om licht productiewerk te verrichten. Ook had het Uwv moeten beoordelen welke gevolgen er zijn als appellante in een onbekende omgeving wordt geplaatst. De rechtbank is ten onrechte niet ingegaan op wat in de brief van 20 juni 2024 naar voren is gebracht over (onder meer) haar PTSSklachten en ondersteuning vanuit stichting Pameijer. Appellante acht de besluitvorming van het Uwv onzorgvuldig en stelt daarbij onder meer dat het Uwv heeft nagelaten haar een voornemen te sturen naar aanleiding van het gewijzigde standpunt in bezwaar. De geselecteerde functies zijn volgens appellante ongeschikt voor haar.

Het standpunt van het Uwv

4. Het Uwv heeft verzocht om de aangevallen uitspraak te bevestigen.

Het oordeel van de Raad

5. De Raad beoordeelt of de rechtbank terecht het bestreden besluit over de beëindiging van de WIA-uitkering van appellante in stand heeft gelaten aan de hand van wat appellante in hoger beroep heeft aangevoerd, de beroepsgronden. De Raad komt tot het oordeel dat het hoger beroep niet slaagt.

5.1.

Zoals blijkt uit overweging 5.2 van de aangevallen uitspraak heeft appellante haar beroepsgrond dat zij niet in de gelegenheid is gesteld om te reageren op het voorgenomen gewijzigde besluit ter zitting ingetrokken. Het in hoger beroep opnieuw aanvoeren van deze grond is in strijd met de goede procesorde en daarom wordt deze grond niet besproken. De Raad verwijst hiervoor naar zijn vaste rechtspraak.

5.2.

Op grond van artikel 5 van de Wet WIA bestaat recht op een WIA-uitkering als een betrokkene ten minste 35% arbeidsongeschikt is. De mate van arbeidsongeschiktheid wordt berekend door het loon dat een betrokkene in zijn laatste werk nog had kunnen verdienen, te vergelijken met het loon dat hij kan verdienen in passende functies. Deze beoordeling is gebaseerd op een verzekeringsgeneeskundig en een arbeidskundig onderzoek. Beide aspecten worden hieronder besproken.

Medische beoordeling

5.3.

De rechtbank heeft terecht geoordeeld dat het onderzoek van de artsen van het Uwv voldoende zorgvuldig is geweest en dat er geen aanleiding is om te twijfelen aan de juistheid van de medische beoordeling. De verzekeringsarts bezwaar en beroep heeft rekening gehouden met de psychische problematiek van appellante, waaronder PTSS en stemmingsklachten. De stelling van appellante dat meer beperkingen moeten worden aangenomen is onvoldoende onderbouwd en vindt geen steun in de beschikbare medische informatie. Er is dan ook geen aanleiding om te twijfelen aan de in de FML van 25 mei 2022 opgenomen beperkingen. Daarbij is van belang dat, zoals de verzekeringsarts bezwaar en beroep heeft opgemerkt, naast de urenbeperking de beperkingen in de rubrieken persoonlijk en sociaal functioneren zeer fors zijn.

5.4.

Na de zitting van 28 januari 2026 heeft appellante medische informatie van GZpsycholoog J.F.M. Redert van 12 februari 2026 en van [medewerker Pameijer] van Pameijer ingebracht. Daarop heeft de verzekeringsarts bezwaar en beroep met een rapport van 20 maart 2026 gereageerd en inzichtelijk en navolgbaar gesteld dat de in deze informatie genoemde klachten en ziektebeelden al bekend waren bij het Uwv en zijn meegenomen in de beoordeling van de medische situatie van appellante op de datum in geding, te weten 7 april 2023. Uit de informatie van de GZ-psycholoog blijkt dat er therapie is gestart in juli 2024, dus ruim na de datum in geding. Uit de informatie van Pameijer blijkt dat appellante omstreeks de datum in geding wekelijks niet meer dan een dagdeel werd behandeld en begeleid, wat voor de verzekeringsarts bezwaar en beroep geen aanleiding is voor een zwaardere urenbeperking. Dit standpunt kan worden gevolgd. In de FML van 25 mei 2022 is een urenbeperking opgenomen van (ongeveer) zes uur per dag, dertig uur per week. Niet is gebleken dat appellante daarmee tekort is gedaan. Ook de stelling van appellante dat zij niet zelfstandig naar buiten kan gaan wordt niet gevolgd. Op deze stelling heeft de verzekeringsarts bezwaar en beroep al voldoende gereageerd in het rapport van 17 februari 2023, namelijk dat zij zelden alleen buiten komt en dus zo nodig wel alleen naar buiten kan, dat zij enige tijd vanaf 21 mei 2021 heeft gewerkt en dat uit informatie van artsen voor of rond de datum in geding geen straatvrees wordt vermeld. Appellante heeft niet onderbouwd waarom deze reactie niet zou kunnen worden gevolgd.

5.5.

De stelling van appellante dat de rechtbank ten onrechte niet is ingegaan op wat in de brief van 20 juni 2024 is aangevoerd, leidt niet tot een ander oordeel. Volgens vaste rechtspraak volgt uit artikel 8:69 en uit artikel 8:77 van de Algemene wet bestuursrecht niet dat de rechtbank op alle door een betrokkene aangevoerde argumenten afzonderlijk moet ingaan, maar zich kan beperken tot de kern daarvan. De Raad is van oordeel dat de rechtbank de (kern van de) gronden van appellante adequaat heeft besproken.

5.6.

Omdat geen twijfel bestaat over de juistheid van de medische beoordeling, is er geen aanleiding een deskundige te benoemen, zoals ter zitting door appellante is verzocht.

Arbeidskundige beoordeling

5.7.

Uitgaande van de juistheid van de FML van 25 mei 2022, heeft de rechtbank ook terecht geoordeeld dat de aan de schatting ten grondslag gelegde functies in medisch opzicht voor appellante geschikt zijn te achten. Appellante heeft in hoger beroep volstaan met een herhaling van de gronden die zij in bezwaar en beroep naar voren heeft gebracht. In zijn rapport van 24 juli 2023 heeft de arbeidsdeskundige bezwaar en beroep deze gronden uitvoerig en voldoende onderbouwd weersproken en de rechtbank heeft de arbeidsdeskundige hierin gevolgd. De Raad onderschrijft dit oordeel van de rechtbank.

Conclusie en gevolgen

5.8.

Het hoger beroep slaagt dus niet. De aangevallen uitspraak wordt bevestigd. Dit betekent dat de beëindiging van de WIA-uitkering in stand blijft.

6. Omdat het hoger beroep niet slaagt krijgt appellante geen vergoeding voor haar proceskosten en het betaalde griffierecht.

BESLISSING

De Centrale Raad van Beroep bevestigt de aangevallen uitspraak.

Deze uitspraak is gedaan door M.E. Fortuin, in tegenwoordigheid van J. Bonnema als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 22 oktober 2026.


(getekend) M.E. Fortuin

(getekend) J. Bonnema

Zie bijvoorbeeld de uitspraak van de Raad van 8 juli 2021, ECLI:NL:CRVB:2021:1677.