Socialezekerheidsrecht
Beëindiging ZW-uitkering. Weigering WIA-uitkering. In hoger beroep herhaling van gronden van bezwaar en…
Centrale Raad van Beroep, 4 november 2026
ECLI:NL:CRVB:2026:1469 · Centrale Raad van Beroep · 4 november 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/centrale-raad-van-beroep/bestuursrecht/socialezekerheidsrecht/hoger-beroep/ecli-nl-crvb-2026-1469
Zaakgegevens
Op 4 november 2026 heeft de Centrale Raad van Beroep in hoger beroep uitspraak gedaan in een zaak over socialezekerheidsrecht.
- Instantie
- Centrale Raad van BeroepCentrale Raad van BeroepDe hoogste bestuursrechter voor sociale zekerheid en ambtenarenzaken.Meer uitleg
- Datum uitspraak
- 4 november 2026
- Datum publicatie
- 9 november 2026
- Zaaknummer
- 25/2216 ZW
- Rechtsgebied
- Bestuursrecht » Socialezekerheidsrecht
- Procedure
- Hoger beroepHoger beroepEen hogere rechter behandelt de zaak opnieuw, zowel de feiten als het recht, omdat een partij het niet eens is met de eerste uitspraak.Meer uitleg
- ECLI
- ECLI:NL:CRVB:2026:1469
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
Beëindiging ZW-uitkering. Weigering WIA-uitkering. In hoger beroep herhaling van gronden van bezwaar en beroep. Onderzoek door de door de rechtbank ingeschakelde deskundige was zorgvuldig. Appellant heeft niet onderbouwd dat hij is gediagnosticeerd met RPC. Bij de vaststelling van arbeidsongeschiktheid is geen ruimte voor een belangenafweging. Een ZW-uitkering mag worden beëindigd als gevolg van een TBV2 voor het einde van de wachttijd.
Uitspraak
25/2216 ZW
Centrale Raad van Beroep
Enkelvoudige kamer
Uitspraak op het hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Amsterdam van 22 september 2025, 22/5209 (aangevallen uitspraak)
Partijen:
[appellant] te [woonplaats] (appellant)
de Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (Uwv)
Datum uitspraak: 4 november 2026
SAMENVATTING
Het gaat in deze zaak over de vraag of het Uwv terecht de ZW-uitkering van appellant per 11 maart 2020 heeft beëindigd, de WIA-uitkering per 26 maart 2020 heeft geweigerd, de ZW-aanvraag per 11 maart 2020 heeft geweigerd en de ZW-uitkering per 9 juli 2020 heeft beëindigd. Volgens appellant heeft hij meer medische beperkingen dan het Uwv heeft aangenomen en was hij door zijn (medische) beperkingen niet in staat om passende functies te verrichten. De Raad volgt dit standpunt niet en komt tot het oordeel dat het bestreden besluit in stand kan blijven.
PROCESVERLOOP
Namens appellant heeft mr. S. de Vries, advocaat, hoger beroep ingesteld. Het Uwv heeft een verweerschrift ingediend. Op 6 januari 2026 heeft mr. F. de Reith zich als opvolgend gemachtigde van appellant gesteld. Op 21 augustus 2026 heeft mr. De Reith zich onttrokken als gemachtigde.
De meervoudige kamer heeft de zaak verwezen naar een enkelvoudige kamer.
De Raad heeft de zaak behandeld op een zitting van 23 september 2026. Appellant is verschenen. Het Uwv heeft zich laten vertegenwoordigen door mr. I.L.M. Dunselman.
OVERWEGINGEN
Inleiding
1. Bij de beoordeling van het hoger beroep zijn de volgende feiten en omstandigheden van belang.
Appellant heeft voor het laatst gewerkt als orderpicker voor 34,50 uur per week. Op 29 maart 2018 heeft hij zich ziekgemeld met lichamelijke klachten. Het Uwv heeft appellant een uitkering op grond van de Ziektewet (ZW) toegekend.
Na de Eerstejaars Ziektewetbeoordeling is deze uitkering voortgezet, omdat appellant op dat moment niet ten minste 65% van zijn maatmaninkomen kon verdienen. In het kader van een toetsing verbetering belastbaarheid in het tweede ziektejaar (TVB2) heeft appellant op 22 januari 2020 het spreekuur bezocht van een verzekeringsarts. Deze verzekeringsarts heeft appellant belastbaar geacht met inachtneming van de beperkingen die zijn neergelegd in een Functionele Mogelijkhedenlijst (FML) van 29 januari 2020. Een arbeidsdeskundige heeft vastgesteld dat appellant niet meer geschikt is voor zijn laatste werk. De arbeidsdeskundige heeft vervolgens voor appellant functies geselecteerd. Het Uwv heeft bij besluit van 10 februari 2020 (primair besluit I) de ZW-uitkering van appellant met ingang van 11 maart 2020 beëindigd, omdat hij meer dan 65% kan verdienen van het loon dat hij verdiende voordat hij ziek werd. Bij besluit van 26 augustus 2021 heeft het Uwv het hiertegen door appellant gemaakte bezwaar ongegrond verklaard.
Bij besluit van 10 februari 2020 (primair besluit II) heeft het Uwv geweigerd appellant een uitkering op grond van de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen (Wet WIA) toe te kennen, omdat hij de wachttijd niet heeft volgemaakt. Bij besluit van 26 augustus 2020 heeft het Uwv het hiertegen gemaakte bezwaar ongegrond verklaard.
Bij besluit van 21 april 2020 (primair besluit III) heeft het Uwv geweigerd appellant per 11 maart 2020 een ZW-uitkering toe te kennen, omdat hij langer dan 104 weken ziek is (geweest).
Bij besluit van 9 juli 2020 (primair besluit IV) heeft het Uwv de ZW-uitkering van appellant beëindigd met ingang van 9 juli 2020 omdat hij arbeidsgeschikt is voor de eerder geselecteerde functies. Hieraan ligt ten grondslag een onderzoek door de verzekeringsarts. Bij besluit van 5 oktober 2020 heeft het Uwv het hiertegen door appellant gemaakte bezwaar ongegrond verklaard.
In de uitspraak van 24 mei 2022 heeft de rechtbank het beroep tegen de drie besluiten op bezwaar gegrond verklaard. Naar het oordeel van de rechtbank is het medisch onderzoek in de bezwaarfase onzorgvuldig geweest. De rechtbank heeft het Uwv opgedragen nieuwe beslissingen te nemen op de bezwaren van appellant, op basis van nieuw medisch onderzoek. Ook moet het Uwv een beslissing nemen op het bezwaar van appellant tegen primair besluit III.
Bij besluit op bezwaar van 22 september 2022 (bestreden besluit) heeft het Uwv de bezwaren van appellant tegen de vier primaire besluiten (opnieuw) ongegrond verklaard. Hieraan ligt een rapport van de verzekeringsarts bezwaar en beroep ten grondslag. De verzekeringsarts bezwaar en beroep heeft geconcludeerd dat de belastbaarheid van appellant juist is vastgesteld en dat hij geschikt is voor de maatgevende arbeid.
De rechtbank heeft aanleiding gezien een onafhankelijke verzekeringsarts als deskundige te benoemen. De deskundige verzekeringsarts Grob-Braber heeft in haar deskundigenbericht van 11 februari 2025 geconcludeerd dat de belastbaarheid van appellant op 11 maart 2020 en 9 juli 2020 correct is weergegeven in de FML van 29 januari 2020.
Uitspraak van de rechtbank
2. De rechtbank heeft het beroep tegen het bestreden besluit ongegrond verklaard en daarmee het bestreden besluit in stand gelaten. De rechtbank heeft geoordeeld dat artikel 4:8 van de Algemene wet bestuursrecht niet van toepassing is omdat primair besluit I een beschikking betreft die strekt tot het vaststellen van een financiële verplichting of aanspraak. Omdat appellant tijdens de bezwaarfase de gelegenheid heeft gehad zijn standpunt naar voren te brengen en desgewenst medische stukken in te dienen, heeft het Uwv kunnen afzien van het vragen naar de zienswijze van appellant. De rechtbank heeft overwogen dat zowel bij de vaststelling van de arbeidsongeschiktheid in de zin van artikel 19aa van de ZW als bij de vaststelling of recht op een WIA-uitkering is ontstaan, geen ruimte is voor een belangenafweging, zoals door appellant bepleit. De belangenafweging waarop appellant doelt, wordt geacht reeds door de wetgever te zijn verricht, waarbij geen taak is weggelegd voor het Uwv. Ten aanzien van de beëindiging van de ZW-uitkering per 11 maart 2020 heeft de rechtbank vastgesteld dat uit het bestreden besluit volgt dat de wettelijke grondslag van de beëindiging onder meer artikel 19aa van de ZW is. Uit het rapport van 7 februari 2020 van de arbeidsdeskundige blijkt volgens de rechtbank dat het Claim Beoordelings- en Borgingssysteem is geraadpleegd om functies te selecteren. Naar het oordeel van de rechtbank volgt hieruit dat het Uwv op grond van artikel 19aa van de ZW functies heeft geselecteerd om te beoordelen of appellant geschikt is voor arbeid die voor hem in het algemeen geaccepteerd kan worden geacht. Artikel 19 van de ZW is volgens de rechtbank niet van toepassing, omdat het dienstverband van appellant al was beëindigd vanaf 28 mei 2018.
De rechtbank heeft voorts overwogen dat volgens vaste jurisprudentie het oordeel van een door haar ingeschakelde onafhankelijke deskundige wordt gevolgd, tenzij op grond van bijzondere omstandigheden afwijking van deze hoofdregel is gerechtvaardigd. Daarvan is volgens de rechtbank geen sprake. De rechtbank heeft geen aanleiding gezien te concluderen dat de deskundige ten onrechte is voorbijgegaan aan de diagnose RPC (Relapsing Polychondritis), omdat niet aannemelijk is dat deze diagnose daadwerkelijk ten aanzien van appellant is gesteld. De rechtbank houdt het ervoor dat de betreffende anesthesioloog van het Ziekenhuis Bernhoven, die de term RPC heeft gebruikt, heeft bedoeld het in het betreffende ziekenhuis gevestigde Regionaal Pijn Centrum. Verder heeft de rechtbank geoordeeld dat de deskundige het standpunt dat sprake is van copingsproblemen voldoende heeft gemotiveerd en dat appellant niet aannemelijk heeft gemaakt dat hij meer beperkt is dan door de deskundige is aangenomen. Ook heeft de deskundige gemotiveerd toegelicht dat geen verdergaande urenbeperking hoeft te worden aangenomen vanwege de slaapproblemen van appellant. De rechtbank heeft in wat appellant heeft aangevoerd geen aanleiding gezien de deskundige op dit punt niet te volgen. Het standpunt van appellant dat de deskundige ten onrechte is voorbijgegaan aan de mogelijkheid dat vanuit dezelfde medische feiten sprake kan zijn van toegenomen klachten en beperkingen wordt door de rechtbank niet gevolgd. De deskundige heeft onder meer psychisch onderzoek gedaan en alle medische stukken van appellant betrokken en is op basis daarvan tot de conclusie gekomen dat de belastbaarheid van appellant per 9 juli 2020 door het Uwv juist is vastgesteld. In wat appellant heeft aangevoerd ziet de rechtbank geen reden om aan de bevindingen van de deskundige te twijfelen. Appellant heeft niet met stukken onderbouwd waarom hij vanwege psychische klachten en longklachten op de datum in geding meer beperkt zou zijn. Concluderend heeft de rechtbank overwogen dat geen twijfel bestaat over de medische grondslag van het bestreden besluit. Uitgaande van de juistheid van de FML is de rechtbank niet gebleken dat appellant de werkzaamheden die horen bij de geselecteerde functies niet zou kunnen verrichten. Het Uwv heeft de functies aan de schatting van de mate van arbeidsongeschiktheid ten grondslag kunnen leggen.
De rechtbank heeft tot slot vastgesteld dat de redelijke termijn is overschreden met 3 jaar en 8 maanden en heeft appellant daarom een schadevergoeding toegekend, en in dat verband ook een vergoeding van de proceskosten.
Het standpunt van appellant
3. Appellant is het met de uitspraak van de rechtbank niet eens. Appellant heeft tegen die uitspraak aangevoerd dat ten onrechte geen belangenafweging heeft plaatsgevonden bij de keuze van het Uwv om de ZW-uitkering van appellant te beëindigen kort voor het einde van de wachttijd, in plaats van, zoals door appellant verzocht, een aansluitend recht op een WIA-uitkering te beoordelen. Verder heeft appellant herhaald dat ten onrechte is voorbijgegaan aan de diagnose RPC. Ondanks het hiertoe door appellant uitdrukkelijk gedane verzoek heeft de deskundige geen nader onderzoek gedaan naar de betekenis van de diagnose RPC. De rechtbank heeft volgens appellant ten onrechte de deskundige gevolgd in het standpunt dat het aannemelijk is dat de diagnose RPC niet daadwerkelijk is gesteld.
Het standpunt van het Uwv
4. Het Uwv heeft verzocht om de aangevallen uitspraak te bevestigen.
Het oordeel van de Raad
5. De Raad beoordeelt of de rechtbank terecht het bestreden besluit over de beëindiging van de ZW-uitkering per 11 maart 2020, de weigering van de WIA-uitkering per 26 maart 2020, de weigering van de ZW-uitkering per 11 maart 2020 en de beëindiging van de ZW-uitkering per 9 juli 2020 in stand heeft gelaten aan de hand van wat appellant in hoger beroep heeft aangevoerd, de beroepsgronden. De Raad komt tot het oordeel dat het hoger beroep niet slaagt. Hierna legt de Raad uit hoe hij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.
Medische beoordeling
Wat appellant in hoger beroep heeft aangevoerd is in essentie een herhaling van wat hij in beroep heeft aangevoerd en vormt geen aanleiding om anders te oordelen dan de rechtbank heeft gedaan. De rechtbank heeft de beroepsgronden in de aangevallen uitspraak afdoende besproken en overtuigend gemotiveerd waarom deze niet slagen. Appellant heeft in hoger beroep geen nieuwe medische informatie in het geding gebracht ter onderbouwing van zijn standpunt dat de artsen van het Uwv zijn klachten en beperkingen hebben onderschat. Daaraan wordt het volgende toegevoegd.
Appellant heeft ter zitting aangevoerd dat het onderzoek van de onafhankelijke deskundige onzorgvuldig heeft plaatsgevonden omdat er niet goed naar hem is gekeken. De Raad volgt dit standpunt niet. Uit het rapport van de deskundige blijkt dat het onderzoek op locatie ongeveer twee uur heeft geduurd, waarbij zowel zijn arbeidsanamnese, zijn medische anamnese als zijn sociale anamnese is afgenomen, de actuele stand van zaken is besproken, de voorgeschiedenis is uitgevraagd, zijn behandeling, medicatie en intoxicaties zijn uitgevraagd, en zijn dagverhaal is opgetekend. Daarna heeft een gericht lichamelijk en oriënterend psychisch onderzoek plaatsgevonden. Verder heeft de deskundige alle beschikbare medische informatie kenbaar meegenomen in de beoordeling en heeft nadien gereageerd op de naar aanleiding van het rapport gemaakte opmerkingen. Hiermee is sprake van een zorgvuldig onderzoek en dus mocht de rechtbank zich baseren op het rapport van de door haar benoemde deskundige.
Appellant heeft verder herhaald dat de deskundige ten onrechte is voorbijgegaan aan de door de behandelend sector gestelde diagnose RPC. De Raad volgt het oordeel van de rechtbank dat er geen aanleiding is om te concluderen dat de deskundige ten onrechte is voorbijgegaan aan de diagnose RPC, omdat niet aannemelijk is dat deze diagnose daadwerkelijk is gesteld. De rechtbank heeft met juistheid geoordeeld dat de deskundige gemotiveerd heeft toegelicht dat appellant niet is gediagnosticeerd met RPC, terwijl er een veel logischere verklaring is voor de door de anesthesioloog gebruikte afkorting, te weten dat het staat voor regionaal pijn complex, regionaal pijn conditie of refractaire pijn conditie. Hiernaar gevraagd heeft appellant zelf aan de deskundige te kennen gegeven niet bekend te zijn met de diagnose RPC. Ook in hoger beroep heeft appellant op geen enkele wijze onderbouwd dat hij is gediagnosticeerd met RPC.
Appellant heeft eveneens herhaald dat ten onrechte geen belangenafweging heeft plaatsgevonden bij de keuze van het Uwv om de ZW-uitkering van appellant kort voor het einde van de wachttijd te beëindigen in plaats van, zoals door appellant verzocht, een (aansluitend) recht op een WIA-uitkering te beoordelen. Ook deze grond slaagt niet. Zoals de rechtbank terecht heeft overwogen is zowel bij de vaststelling van de arbeidsongeschiktheid in de zin van artikel 19aa van de ZW als bij de vaststelling of recht op een WIA-uitkering is ontstaan, geen ruimte voor een belangenafweging. De belangenafweging waarop appellant doelt, wordt in dit geval geacht reeds door de wetgever te zijn verricht. Dat een beoordeling op grond van artikel 19aa, eerste lid, van de ZW, die voortvloeit uit de invoering van de Wet beperking ziekteverzuim en arbeidsongeschiktheid vangnetters (Wet Bezava), tot gevolg heeft dat de wachttijd in het kader van de Wet WIA niet wordt volgemaakt, betreft geen bijzondere omstandigheid die niet door de wetgever in zijn afweging is verdisconteerd. Uit de memorie van toelichting bij de Wet Bezava volgt dat de wetgever met de invoering van deze wet juist heeft beoogd de instroom van ZWgerechtigden in de Wet WIA te voorkomen, naast het stimuleren van werkhervatting en terugdringing van het langdurig ziekteverzuim binnen de groep van zieke werknemers zonder werkgever. Dat een ZW-uitkering door een TVB2 vóór het einde van de wachttijd kan worden beëindigd is dus een bewuste keuze van de wetgever geweest. Van een onbedoeld en daarmee onevenredig gevolg is dan ook geen sprake. De Raad verwijst ook naar zijn uitspraak van 29 mei 2024.
Arbeidskundige beoordeling
De rechtbank heeft ook terecht geoordeeld dat het Uwv voldoende en inzichtelijk heeft gemotiveerd dat de geselecteerde functies passend zijn voor appellant.
Conclusie en gevolgen
Het hoger beroep slaagt dus niet. De aangevallen uitspraak wordt bevestigd. Dit betekent dat de beëindiging van de ZW-uitkering per 11 maart 2020, de weigering van de WIA-uitkering per 26 maart 2020, de weigering van de ZW-uitkering per 11 maart 2020 en de beëindiging van de ZW-uitkering per 9 juli 2020 in stand blijven.
6. Omdat het hoger beroep niet slaagt krijgt appellant geen vergoeding voor zijn proceskosten en het betaalde griffierecht.
BESLISSING
De Centrale Raad van Beroep bevestigt de aangevallen uitspraak voor zover aangevochten.
Deze uitspraak is gedaan door J.D. Streefkerk, in tegenwoordigheid van C.C.M. van ’t Hol als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 4 november 2026.