Socialezekerheidsrecht
Afwijzing verzoek om terug te komen van het besluit van 27 maart 2023 en eerdere besluiten tot intrekking van…
Centrale Raad van Beroep, 12 november 2026
ECLI:NL:CRVB:2026:1504 · Centrale Raad van Beroep · 12 november 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/centrale-raad-van-beroep/bestuursrecht/socialezekerheidsrecht/hoger-beroep/ecli-nl-crvb-2026-1504
Zaakgegevens
Op 12 november 2026 heeft de Centrale Raad van Beroep in hoger beroep uitspraak gedaan in een zaak over socialezekerheidsrecht.
- Instantie
- Centrale Raad van BeroepCentrale Raad van BeroepDe hoogste bestuursrechter voor sociale zekerheid en ambtenarenzaken.Meer uitleg
- Datum uitspraak
- 12 november 2026
- Datum publicatie
- 13 november 2026
- Zaaknummer
- 25/2276 WAO
- Rechtsgebied
- Bestuursrecht » Socialezekerheidsrecht
- Procedure
- Hoger beroepHoger beroepEen hogere rechter behandelt de zaak opnieuw, zowel de feiten als het recht, omdat een partij het niet eens is met de eerste uitspraak.Meer uitleg
- ECLI
- ECLI:NL:CRVB:2026:1504
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
Afwijzing verzoek om terug te komen van het besluit van 27 maart 2023 en eerdere besluiten tot intrekking van de WAO-uitkering. Geen nieuwe feiten of veranderende omstandigheden.
Uitspraak
25/2276 WAO
Centrale Raad van Beroep
Enkelvoudige kamer
Uitspraak op het hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Midden-Nederland van 17 oktober 2025, 25/2687 (aangevallen uitspraak)
Partijen:
[appellant] te [woonplaats] (appellant)
de Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (Uwv)
Datum uitspraak: 12 november 2026
SAMENVATTING
Het Uwv heeft een verzoek van appellant afgewezen om terug te komen van een besluit waarbij zijn WAO-uitkering per 1 januari 2012 is ingetrokken. Appellant stelt zich op het standpunt dat sprake is van nieuwe feiten en omstandigheden die aanleiding geven om de eerdere besluitvorming te herzien. De Raad volgt dit standpunt niet en komt tot het oordeel dat de rechtbank de weigering om terug te komen van de eerdere besluitvorming terecht in stand heeft gelaten.
PROCESVERLOOP
Appellant heeft hoger beroep ingesteld. Het Uwv heeft een verweerschrift ingediend. Appellant heeft nadere stukken ingediend.
De meervoudige kamer heeft de zaak verwezen naar de enkelvoudige kamer.
De Raad heeft de zaak behandeld op een zitting van 20 augustus 2026. Appellant is verschenen, bijgestaan door zijn echtgenote, [naam echtgenote] . Het Uwv heeft zich laten vertegenwoordigen door mr. J.J. Grasmeijer.
OVERWEGINGEN
Inleiding
Appellant is werkzaam geweest als bedrijfsarts. Na een ziekmelding is hij hersteld verklaard per 1 april 1994. Hij heeft daarna geen werkzaamheden meer voor de werkgever verricht. Zijn dienstverband is geëindigd per 1 juli 1999. Op 11 februari 2010 heeft appellant verzocht om hem in aanmerking te brengen voor een uitkering ingevolge de Wet op de arbeidsongeschiktheidsverzekering (WAO). Bij besluit van 21 april 2011 heeft het Uwv appellant met ingang van 29 juni 2000 een WAO-uitkering toegekend, berekend naar een mate van arbeidsongeschiktheid van 65 tot 80%, met als ingangsdatum 11 februari 2009, een jaar voor datum aanvraag. Bij besluit van 20 december 2011 heeft het Uwv bepaald dat appellant niet heeft voldaan aan het wettelijke vereiste dat hij – op basis van artikel 19, eerste lid, zoals dat destijds luidde – 52 weken aaneengesloten ziek is geweest en daardoor de zogenoemde wettelijke wachtperiode niet heeft volgemaakt. De WAO-uitkering van appellant is, met een uitlooptermijn, beëindigd per 1 januari 2012. Het daartegen ingestelde beroep van appellant is ongegrond verklaard, wat in hoger beroep door de Raad is bevestigd.
Appellant heeft daarna diverse malen een herzieningsverzoek gedaan, die telkens door het Uwv zijn afgewezen. Daarover zijn procedures gevoerd waarbij de besluitvorming door het Uwv werd bevestigd, laatstelijk bij uitspraak van de Raad van 11 september 2024.
Naar aanleiding van een herzieningsverzoek van 8 november 2024 heeft het Uwv bij besluit van 12 december 2024 geweigerd terug te komen van een besluit van 27 maart 2023 en eerdere besluiten. Daaraan heeft het Uwv ten grondslag gelegd dat er geen nieuwe feiten en omstandigheden zijn die ertoe leiden dat de genomen besluiten onjuist zouden zijn.
Bij beslissing op bezwaar van 17 april 2025 (bestreden besluit) heeft het Uwv het bezwaar van appellant tegen het besluit van 12 december 2024 ongegrond verklaard.
Uitspraak van de rechtbank
2. De rechtbank heeft het beroep tegen het bestreden besluit ongegrond verklaard.
Daartoe heeft de rechtbank met vermelding van het toetsingskader geoordeeld dat het verzoek van appellant is aan te merken als een herhaalde aanvraag in de zin van artikel 4:6 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb). De rechtbank heeft geoordeeld dat het Uwv op juiste gronden het verzoek om de eerdere besluitvorming te herzien heeft afgewezen. De rechtbank heeft daartoe overwogen dat appellant niet wordt gevolgd in zijn stelling dat het handboek Wetsuitleg WIA, WAO/WAZ/oWajong en ZW, dat op 31 oktober 2022 is gepubliceerd, en een beleidsinstructie die in het kader van de Wet Open Overheid op 23 februari 2024 is gepubliceerd, als een novum in de zin van artikel 4:6 van de Awb aangemerkt moeten worden. De door appellant genoemde stukken bestonden weliswaar niet in de huidige vorm, maar de daarin genoemde instructies en procedures zijn niet nieuw en worden op iedereen toegepast. In het handboek zijn de instructies weergegeven die zijn gevormd door de jurisprudentie. Deze bevatten dus geen nieuwe instructies. Verder heeft de rechtbank appellant niet gevolgd in zijn stelling dat het Uwv zich niet aan zijn eigen werkinstructies heeft gehouden. Anders dan gesteld heeft het Uwv wel een inhoudelijke beoordeling gedaan. Na een medische beoordeling is appellant een WAO-uitkering toegekend. Het Uwv heeft ook een zelfstandige beoordeling gedaan naar de vraag of appellant de wachtperiode heeft doorlopen. Het beroep van appellant op rechtspraak van de Raad uit 2015 slaagt niet. Van een rechtsongelijkheid tussen appellant en anderen is geen sprake. Verder ziet de rechtbank geen aanknopingspunten voor het oordeel dat het bestreden besluit evident onredelijk is.
Het standpunt van appellant
3. Appellant is het met de uitspraak van de rechtbank niet eens. Wat hij daartegen heeft aangevoerd wordt hierna besproken.
Het standpunt van het Uwv
4. Het Uwv heeft de Raad verzocht de aangevallen uitspraak te bevestigen.
Het oordeel van de Raad
De wettelijke regels die voor de beoordeling van het hoger beroep belangrijk zijn, zijn te vinden in de bijlage bij deze uitspraak.
Het Uwv heeft bij het bestreden besluit het primaire besluit gehandhaafd en dit verzoek inhoudelijk beoordeeld. Naar aanleiding van die beoordeling is het Uwv tot de conclusie gekomen dat hier geen sprake is van nieuwe feiten of omstandigheden in de zin van artikel 4:6, tweede lid, van de Awb.
Het standpunt van het Uwv wordt gevolgd. Appellant heeft in hoger beroep de gronden in beroep in essentie herhaald. De rechtbank heeft deze gronden op begrijpelijke en inzichtelijke wijze besproken en is tot het oordeel gekomen dat deze gronden niet slagen. Het oordeel van de rechtbank en de overwegingen die tot dat oordeel hebben geleid worden onderschreven. Daaraan wordt het volgende toegevoegd.
Appellant heeft in hoger beroep nadere informatie overgelegd. Deze stukken worden niet als nieuwe feiten of omstandigheden in de zin van artikel 4:6 van de Awb aangemerkt. Zo heeft appellant onder meer informatie van een door hem geraadpleegde externe verzekeringsarts uit 2016 overgelegd, die ook al in eerdere procedures was overgelegd. Daarover is door de Raad al eerder een oordeel gegeven. De stelling van appellant dat er inmiddels gewijzigde wetenschappelijke inzichten bestaan over zijn aandoening maken de beoordeling niet anders, omdat deze niet specifiek zien op de situatie van appellant.
In wat appellant heeft aangevoerd wordt geen aanleiding gezien het bestreden besluit evident onredelijk te achten. Voor de stelling van appellant dat hij op basis van de gewijzigde wetenschappelijke inzichten over zijn ziektebeeld ook in het verleden als ziek moet worden aangemerkt en de beëindiging van het recht op uitkering onjuist is, ontbreekt een nadere medische onderbouwing.
Tenslotte heeft appellant met een beroep op een arrest van het Europese Hof voor de Rechten van de Mens van 16 april 2002 aangevoerd, dat hem niet mag worden tegengeworpen dat een onjuiste beslissing onherroepelijk is geworden. Deze grond slaagt niet, omdat hiervan in de situatie van appellant geen sprake is. De besluitvorming waarvan herziening is verzocht is immers diverse malen in rechte bevestigd, zodat de onjuistheid daarvan niet is gebleken.
Conclusie en gevolgen
Het hoger beroep slaagt niet. De aangevallen uitspraak zal worden bevestigd.
6. Omdat het hoger beroep niet slaagt krijgt appellant geen vergoeding voor zijn proceskosten.
BESLISSING
De Centrale Raad van Beroep bevestigt de aangevallen uitspraak.
Deze uitspraak is gedaan door H.G. Rottier, in tegenwoordigheid van L. Siebes als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 12 november 2026.
(getekend) H.G. Rottier
(getekend) L. Siebes
Bijlage: voor deze uitspraak belangrijke wettelijke regels
1. Indien na een geheel of gedeeltelijk afwijzende beschikking een nieuwe aanvraag wordt
gedaan, is de aanvrager gehouden nieuw gebleken feiten of veranderde omstandigheden te
vermelden,
2. Wanneer geen nieuw gebleken feiten of veranderde omstandigheden worden vermeld, kan het bestuursorgaan zonder toepassing te geven aan artikel 4:5 de aanvraag afwijzen onder verwijzing naar zijn eerdere afwijzende beschikking.