Socialezekerheidsrecht

Weigering een Wajong-uitkering toe te kennen. De Raad heeft geen twijfel bij de medische beoordeling van de…

Centrale Raad van Beroep, 11 november 2026

Zaakgegevens

Op 11 november 2026 heeft de Centrale Raad van Beroep in hoger beroep uitspraak gedaan in een zaak over socialezekerheidsrecht.

Instantie
Centrale Raad van Beroep
Datum uitspraak
11 november 2026
Datum publicatie
12 november 2026
Zaaknummer
25/2275 WAJONG
Procedure
Hoger beroep
ECLI
ECLI:NL:CRVB:2026:1500
E-mail
Inhoud van deze uitspraak

Samenvatting

Weigering een Wajong-uitkering toe te kennen. De Raad heeft geen twijfel bij de medische beoordeling van de deskundige. Het deskundigen rapport geeft blijkt van zorgvuldig onderzoek. De mogelijkheden tot arbeidsparticipatie kunnen zich bij appellante in de toekomst op een dusdanige wijze ontwikkelen dat niet uitgesloten is dat op termijn arbeidsvermogen zal kunnen ontstaan. Appellante is niet duurzaam arbeidsongeschikt.

Uitspraak

25/2275 WAJONG

Centrale Raad van Beroep

Meervoudige kamer

Uitspraak op het hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Den Haag van 29 september 2025, 22/8046 (aangevallen uitspraak)

Partijen:

[appellante] te [woonplaats] (appellante)

de Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (Uwv)

Datum uitspraak: 11 november 2026

SAMENVATTING

Het gaat in deze zaak over de vraag of het Uwv terecht heeft geweigerd appellante een Wajong-uitkering toe te kennen. Volgens appellante beschikte zij op 12 juli 2021 (de dag dat de aanvraag is ontvangen) (duurzaam) niet over arbeidsvermogen en had zij om die reden als jonggehandicapte moeten worden aangemerkt. De Raad volgt dit standpunt niet en komt tot het oordeel dat het Uwv terecht heeft geweigerd appellante een Wajonguitkering toe te kennen.

PROCESVERLOOP

Namens appellante heeft [gemachtigde] hoger beroep ingesteld. Het Uwv heeft een verweerschrift ingediend.

Appellante heeft een nader stuk ingediend en verzocht om een aanvullende schadevergoeding in verband met overschrijding van de redelijke termijn.

De Raad heeft de zaak behandeld op een zitting van 30 september 2026. Voor appellante is verschenen [gemachtigde] en [naam moeder] , de moeder van appellante. Het Uwv heeft zich laten vertegenwoordigen door drs. I.M. Veringmeier.

OVERWEGINGEN

Inleiding

1. Bij de beoordeling van het hoger beroep zijn de volgende feiten en omstandigheden van belang.

1.1.

Appellante, geboren op [geboortedatum] 2002, heeft met een door het Uwv op 12 juli 2021 ontvangen formulier een aanvraag voor een uitkering op grond van de Wet arbeidsongeschiktheidsvoorziening jonggehandicapten (Wajong) ingediend. Het Uwv heeft vervolgens een verzekeringsgeneeskundig en arbeidskundig onderzoek verricht, waarna geconcludeerd is dat appellante weliswaar nu geen arbeidsvermogen heeft, maar dat deze situatie niet duurzaam is. Met een besluit van 4 november 2021 heeft het Uwv vervolgens geweigerd appellante een Wajong-uitkering toe te kennen.

1.2.

Bij besluit van 1 november 2022 (bestreden besluit) heeft het Uwv het hiertegen door appellante gemaakte bezwaar ongegrond verklaard. Hieraan liggen rapporten van een verzekeringsarts bezwaar en beroep en een arbeidsdeskundige bezwaar en beroep ten grondslag.

1.3.

Appelante heeft beroep ingesteld. Na de zitting heeft de rechtbank het onderzoek heropend en verzekeringsarts drs. M. Vervoort als deskundige benoemd. Deze verzekeringsarts heeft op 4 november 2024 gerapporteerd. Het Uwv en appellante hebben hierop gereageerd. Naar aanleiding van deze reacties heeft de deskundige op 20 februari 2025 een aanvullend rapport opgesteld.

Uitspraak van de rechtbank

2. De rechtbank heeft het beroep tegen het bestreden besluit gegrond verklaard, het bestreden besluit vernietigd en de rechtsgevolgen daarvan in stand gelaten. In verband met overschrijding van de redelijke termijn als bedoeld in artikel 6 van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden (EVRM), heeft de rechtbank appellante een schadevergoeding toegekend van € 2.000,-.

2.1.

Aan haar oordeel heeft de rechtbank ten grondslag gelegd dat de motivering van het Uwv ten aanzien van stap drie van het in bijlage 1 van het ‘Compendium Participatiewet’ beschreven stappenplan tekort schiet. De verzekeringsarts bezwaar en beroep heeft niet voldoende concreet gemaakt welke behandeling en begeleiding hij voor ogen heeft en welke concrete resultaten daarvan te verwachten zijn. Gelet op dit gebrek in de motivering heeft de rechtbank verzekeringsarts Vervoort als deskundige benoemd. De rechtbank ziet geen aanleiding te twijfelen aan de conclusie van de deskundige dat er geen medische grond is voor het oordeel dat appellante in de toekomst geen basale werknemersvaardigheden kan ontwikkelen. Weliswaar is de rechtbank met appellante van oordeel dat ook de deskundige niet specifiek motiveert welke behandeling voor appellante nog mogelijk is en met welk resultaat, maar stelt tegelijkertijd vast dat appellante geen medische gegevens heeft overgelegd die reden geven om de conclusie van de deskundige niet te volgen. De deskundige heeft wel nader gemotiveerd waarom de ondersteunende gesprekken met de verpleegkundig specialist van GGZ Rivierduinen kunnen bijdragen aan verbetering van de belastbaarheid van appellante. Dit betekent dat het Uwv zich op het standpunt heeft mogen stellen dat niet is uitgesloten dat appellante nog arbeidsvermogen kan ontwikkelen, zodat het Uwv de Wajong-uitkering heeft mogen weigeren.

Het standpunt van appellante

3. Appellante is het met de uitspraak van de rechtbank niet eens, voor zover daarbij de rechtsgevolgen van het bestreden besluit in stand zijn gelaten. Volgens appellante ziet de brief van GGZ Rivierduinen van 8 september 2022 niet op de datum in geding en blijkt hieruit niet dat op dat moment sprake is van reële behandelbaarheid. De contacten bij GGZ Rivierduinen betroffen uitsluitend enkele incidentele en laagfrequente gesprekken met een stabiliserend karakter, zonder behandelplan. Appellante stelt dat zij los van ODD te maken heeft met PDD-NOS, ADHD en een hechtingsstoornis die in de regel een stabiel en levenslang karakter hebben. Deze stoornissen zijn niet verdwenen door het verstrijken van de geldigheidsduur van een psychodiagnostisch onderzoek. Appellante betwist de stelling van de deskundige van de rechtbank dat slechts beperkte behandeling zou hebben plaatsgevonden. Appellante is behandeld bij de Opvoedpoli en is opgenomen geweest in een gesloten inrichting. De rechtbank gaat er voorts ten onrechte van uit dat voor appellante een derdelijns hoogspecialistische GGZ-behandeling tot de reële mogelijkheden behoort. In de medische informatie kan geen steun worden gevonden voor het standpunt dat dit traject voor appellante mogelijk is. Appellante stelt dat de rechtbank ten onrechte haar deskundige heeft gevolgd. Appellante wijst op haar traumatische ervaringen tijdens haar opname in een gesloten jeugdinrichting in de periode 2018 tot en met 2019 en dat de deskundige en het Uwv dit volledig buiten beschouwing hebben gelaten. Ook heeft het Uwv niet gemotiveerd welke van de bij appellante bestaande beperkingen naar verwachting zullen verminderen en in welke mate dat zal gebeuren. Appellante acht onvoldoende gemotiveerd dat bij haar op termijn basale werknemersvaardigheden kunnen ontstaan. Volgens appellante moet het ontbreken van arbeidsvermogen als duurzaam worden aangemerkt en (subsidiair) verzoekt appellante de Raad om een eigen deskundige te benoemen.

Het standpunt van het Uwv

4. Het Uwv heeft verzocht om de aangevallen uitspraak te bevestigen.

Het oordeel van de Raad

5. De Raad beoordeelt of de rechtbank terecht de rechtsgevolgen van het bestreden besluit over de weigering van de Wajong-uitkering in stand heeft gelaten aan de hand van wat appellante in hoger beroep heeft aangevoerd, de beroepsgronden. De Raad komt tot het oordeel dat het hoger beroep niet slaagt. Hierna legt de Raad uit hoe hij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.

5.1.

Om recht te hebben op een Wajong-uitkering moet een betrokkene als jonggehandicapte kunnen worden aangemerkt. Op grond van artikel 1a:1, eerste lid, aanhef en onder a, van de Wajong is jonggehandicapte de ingezetene die op de dag waarop hij achttien jaar wordt als rechtstreeks en objectief medisch vast te stellen gevolg van ziekte, gebrek, zwangerschap of bevalling duurzaam geen mogelijkheden tot arbeidsparticipatie heeft. Op grond van het vierde lid wordt onder duurzaam geen mogelijkheden tot arbeidsparticipatie hebben de situatie verstaan waarin de mogelijkheden tot arbeidsparticipatie zich niet kunnen ontwikkelen.

5.2.

Niet in geschil is dat appellante op 12 juli 2021 geen mogelijkheden tot arbeidsparticipatie (arbeidsvermogen) heeft omdat zij voldoet aan de voorwaarde dat zij niet over basale werknemersvaardigheden beschikt. Partijen zijn verdeeld over de vraag of het ontbreken van arbeidsvermogen duurzaam is.

5.3.

Met juistheid heeft de rechtbank gewezen op het uitgangspunt dat de bestuursrechter het oordeel van een onafhankelijke, door hem ingeschakelde, deskundige volgt als de motivering van deze deskundige hem overtuigend voorkomt. De rechtbank heeft terecht geoordeeld dat het deskundigenrapport blijk geeft van een zorgvuldig onderzoek en dit inzichtelijk en consistent is. De deskundige heeft zich – mede gelet op de uitdrukkelijke wens van appellante en haar ouders – beperkt tot een bestudering van de in het dossier aanwezige medische informatie. De deskundige heeft de medische informatie van de GGZ en het verrichte psychodiagnostisch onderzoek voldoende geacht voor haar oordeelsvorming over de duurzaamheid van de bij appellante bestaande belemmeringen. Appellante heeft kennis kunnen nemen van de inhoud van het rapport en hierop feitelijke correcties en eventuele aanvullingen kunnen geven. De deskundige is in haar aanvullende rapport van 20 februari 2025 ingegaan op de reactie van appellante en heeft haar conclusies gemotiveerd gehandhaafd.

5.4.

Wat appellante in hoger beroep tegen het deskundigenrapport van 4 november 2024 en het aanvullend rapport van 20 februari 2025 naar voren heeft gebracht, is in wezen een herhaling van hetgeen zij bij de rechtbank daartegen al heeft aangevoerd. De rechtbank heeft dit terecht onvoldoende geacht om aan de juistheid van de conclusies van de door haar ingeschakelde deskundige te twijfelen.

5.5.

De deskundige heeft ter onderbouwing van haar standpunt, dat voor appellante nog behandeling mogelijk is, gewezen op de informatie van GGZ Rivierduinen van 8 september 2022. Hierin is melding gemaakt van steunende en adviserende gesprekken en dat groei, in kleine stapjes, merkbaar is. De deskundige heeft inzichtelijk gemotiveerd dat de ondersteunende en stabiliserende gesprekken met de behandelend psycholoog een functie hebben in het kader van behandeling. Zo kan zich een verandering in uiting van gedrag ontwikkelen en dat draagt hoogstwaarschijnlijk bij aan het ontwikkelen van basale werknemersvaardigheden. De deskundige heeft voorts van belang geacht, dat appellante zich nog in haar adolescentie bevindt en dat aandoeningen als ODD, ADHD en ASS in de adolescentie en volwassenheid vaak afnemen in intensiteit.

5.6.

Op de stelling van appellante, dat zij vanwege haar traumaproblematiek niet tot het volgen van een behandeling in staat is en sprake is van therapieresistentie, heeft de deskundige van belang geacht dat appellante zich in het verleden weliswaar heeft onttrokken aan behandelingen, maar dat dit aan de orde was ruim vóór de datum in geding. In voormelde brief van GGZ Rivierduinen wordt melding gemaakt van een goede behandelrelatie van een jaar, waarbij appellante geen afspraak heeft gemist.

5.7.

Anders dan appellante stelt, is deze motivering voldoende concreet en is daarmee voldoende aannemelijk gemaakt dat de mogelijkheden tot arbeidsparticipatie zich bij appellante in de toekomst op een dusdanige wijze kunnen ontwikkelen dat niet uitgesloten is dat op termijn arbeidsvermogen zal kunnen ontstaan. Zoals volgt uit vaste rechtspraak is hiermee voldoende onderbouwd dat van het duurzaam ontbreken van arbeidsvermogen geen sprake is.

5.8.

Nu de Raad geen twijfel heeft bij de medische beoordeling van deskundige Vervoort, wordt geen aanleiding gezien om in hoger beroep opnieuw een deskundige te benoemen. Appellante is terecht niet als jonggehandicapte aangemerkt.

Aanvullende schadevergoeding in verband met overschrijding van de redelijke termijn

6. Voor het verzoek om schadevergoeding wegens overschrijding van de redelijke termijn, bedoeld in artikel 6, eerste lid, van het EVRM geldt het volgende.

6.1.

De redelijke termijn als bedoeld in artikel 6, eerste lid, van het EVRM is voor een procedure in drie instanties in zaken zoals deze in beginsel niet overschreden als die procedure in haar geheel niet langer dan vier jaar heeft geduurd. De behandeling van het bezwaar mag ten hoogste een half jaar, de behandeling van het beroep ten hoogste anderhalf jaar en de behandeling van het hoger beroep ten hoogste twee jaar duren, terwijl doorgaans geen sprake is van een te lange behandelingsduur in de rechterlijke fase in haar geheel als deze niet meer dan drie en een half jaar heeft geduurd. De omstandigheden van het geval kunnen aanleiding geven een langere behandelingsduur te rechtvaardigen. Verder heeft de Raad in die uitspraak overwogen dat in beginsel een vergoeding van immateriële schade gepast is van € 500,- per half jaar of een gedeelte daarvan, waarmee de redelijke termijn in de procedure als geheel is overschreden.

6.2.

Voor dit geval betekent dat het volgende. Vanaf de ontvangst van het bezwaarschrift van appellante op 15 december 2021 tot deze uitspraak is, afgerond naar boven, vier jaar en tien maanden verstreken. De Raad ziet geen aanleiding de redelijke termijn voor deze procedure op meer dan vier jaar te stellen. De redelijke termijn is dan ook met, afgerond naar boven, een jaar overschreden. Dit zou leiden tot een schadevergoeding van € 1.000,-.

6.3.

Nu de rechtbank aan appellante voor de overschrijding van de redelijke termijn al een totaalbedrag van € 2.000,- aan immateriële schadevergoeding heeft toegekend, volgt uit 6.1 en 6.2 dat appellante geen recht heeft op een aanvullende schadevergoeding.

Conclusie en gevolgen

6.4.

Het hoger beroep slaagt dus niet. De aangevallen uitspraak wordt bevestigd, voor zover aangevochten. Dit betekent dat de weigering van de Wajong-uitkering in stand blijft. Het verzoek om aanvullende schadevergoeding wordt afgewezen.

7. Omdat het hoger beroep niet slaagt krijgt appellante geen vergoeding voor haar proceskosten en het betaalde griffierecht.


BESLISSING

De Centrale Raad van Beroep

- bevestigt de aangevallen uitspraak voor zover aangevochten;

- wijst het verzoek om schadevergoeding af.

Deze uitspraak is gedaan door E.J.J.M. Weyers als voorzitter en F.M. Rijnbeek en L.A. Kjellevold als leden, in tegenwoordigheid van D. Semiz als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 11 november 2026.


(getekend) E.J.J.M. Weyers

(getekend) D. Semiz

Zie bijvoorbeeld de uitspraken van de Raad van 15 maart 2023, ECLI:NL:CRVB:2023:508 en 20 augustus 2026, ECLI:NL:CRVB:2026:1085.