Socialezekerheidsrecht

Vaststelling mate van arbeidsongeschiktheid op 43,24%. Urenbeperking. Omvang van urenbeperking niet strikt…

Centrale Raad van Beroep, 11 november 2026

Zaakgegevens

Op 11 november 2026 heeft de Centrale Raad van Beroep in hoger beroep uitspraak gedaan in een zaak over socialezekerheidsrecht.

Instantie
Centrale Raad van Beroep
Datum uitspraak
11 november 2026
Datum publicatie
12 november 2026
Zaaknummer
25/1785 WIA
Procedure
Hoger beroep
ECLI
ECLI:NL:CRVB:2026:1496
E-mail
Inhoud van deze uitspraak

Samenvatting

Vaststelling mate van arbeidsongeschiktheid op 43,24%. Urenbeperking. Omvang van urenbeperking niet strikt volgens regels onderbouwd. De grond van appellante, werkgever, dat geen aanleiding is voor een urenbeperking van vijf uur per dag en 25 uur per week, slaagt niet. De verzekeringsarts bezwaar en beroep heeft opgemerkt dat, hoewel de omvang van de duurbeperking niet strikt volgens de regels is onderbouwd, deze wordt genomen op preventieve gronden. Betrokkene is mentaal behoorlijk aangedaan door de onzekerheid van de bij hem geconstateerde maligniteit. De stressklachten kosten hem veel energie. Volledig werken zou betrokkene mentaal zeker overbelasten. De Raad ziet geen aanleiding om de toelichting van de verzekeringsarts en de verzekeringsarts bezwaar en beroep omtrent de urenbeperking niet te volgen. De bevindingen van de verzekeringsarts (bezwaar en beroep) zijn in overeenstemming met overige informatie uit het dossier.

Uitspraak

25/1785 WIA

Centrale Raad van Beroep

Meervoudige kamer

Uitspraak op het hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Den Haag van 6 augustus 2025, 25/614 (aangevallen uitspraak)

Partijen:

[appellante B.V.] . te [vestigingsplaats] (appellante)

de Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (Uwv)

Datum uitspraak: 11 november 2026

SAMENVATTING

Het gaat in deze zaak om de vraag of het Uwv de mate van arbeidsongeschiktheid van de (ex-)werknemer van appellante terecht heeft herzien naar 43,24%. Appellante stelt zich op het standpunt dat het Uwv ten onrechte een urenbeperking heeft aangenomen. De Raad volgt appellante niet en acht de beoordeling door het Uwv juist.

PROCESVERLOOP

Namens appellante heeft [gemachtigde] hoger beroep ingesteld. Het Uwv heeft een verweerschrift ingediend.

Appellante heeft nadere stukken ingediend.

De Raad heeft de zaak behandeld op een zitting van 30 september 2026. Voor appellante zijn [gemachtigde] en drs. E. Höfkens, arts-gemachtigde, verschenen. Het Uwv heeft zich laten vertegenwoordigen door mr. L.H.H. Jansen.

OVERWEGINGEN

Inleiding

1. Bij de beoordeling van het hoger beroep zijn de volgende feiten en omstandigheden van belang.

1.1.

De (ex-)werknemer van appellante, [betrokkene] (betrokkene) is vanaf 1 januari 2019 werkzaam geweest bij appellante als productiemedewerker/stratenmaker voor 38,9 uur per week. In verband met een ziekmelding per 29 oktober 2020 heeft het Uwv betrokkene met ingang van 27 oktober 2022 tot en met 26 mei 2024 een loongerelateerde WGA-uitkering op grond van de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen (Wet WIA) toegekend, waarbij de mate van arbeidsongeschiktheid is vastgesteld op 80 tot 100%.

1.2.

Bij besluit van 5 maart 2024 heeft het Uwv de loongerelateerde WGA-uitkering omgezet in een loonaanvullingsuitkering, waarbij de mate van arbeidsongeschiktheid ongewijzigd is vastgesteld op 80 tot 100%. Appellante heeft tegen dit besluit bezwaar gemaakt.

1.3.

In bezwaar heeft appellante aangevoerd dat het onzorgvuldig is om zonder nader onderzoek de WGA-uitkering ongewijzigd voort te zetten. Vervolgens heeft alsnog een medisch en arbeidskundig onderzoek plaatsgevonden.

1.4.

Bij brief van 28 oktober 2024 heeft het Uwv partijen meegedeeld dat, gezien de uitkomsten van de in 1.3 genoemde onderzoeken, het voornemen bestaat om een gewijzigde beslissing te nemen, in die zin dat de mate van arbeidsongeschiktheid 43,24% bedraagt. Appellante heeft hiertegen aangevoerd het niet eens te zijn met de door het Uwv aangenomen urenbeperking van vijf uur per dag, 25 uur per week.

1.5.

Bij besluit van 10 december 2024 (bestreden besluit) heeft het Uwv het bezwaar van appellante tegen het besluit van 5 maart 2024 gegrond verklaard en de mate van arbeidsongeschiktheid per 27 mei 2024 vastgesteld op 43,24%. De aan betrokkene toegekende loonaanvullingsuitkering zal met een uitlooptermijn van 24 maanden per 1 november 2026 worden aangepast in een WGA-vervolguitkering. Aan dit besluit ligt een rapport van een verzekeringsarts bezwaar en beroep van 5 december 2024 ten grondslag.

Uitspraak van de rechtbank

2. De rechtbank heeft het beroep tegen het bestreden besluit ongegrond verklaard en daarmee het bestreden besluit in stand gelaten. Daartoe heeft de rechtbank overwogen dat er geen aanwijzingen zijn om het medisch onderzoek niet zorgvuldig te achten. De verzekeringsarts heeft betrokkene gezien op het spreekuur en een psychisch en lichamelijk onderzoek verricht. Verder is medische informatie bij de behandelend sector opgevraagd en is deze in het rapport van de verzekeringsarts op inzichtelijke wijze meegewogen. De rechtbank leidt uit de rapporten van de verzekeringsarts bezwaar en beroep af dat een urenbeperking is aangenomen op preventieve gronden. De reden is dat betrokkene iedere drie maanden voor controle terug moet naar de uroloog. Deze controles zijn gericht op het ontdekken van een recidief tumor (maligniteit) en zorgen bij betrokkene voor emotionele druk, invaliderende spanningen en stress. Daarnaast is sprake van een matige intelligentie en gebrekkige coping. Het Uwv heeft erkend dat de urenbeperking niet geheel volgens de standaard Duurbelastbaarheid in Arbeid (Standaard) is gemotiveerd, maar de rechtbank acht navolgbaar dat betrokkene, gezien de stressklachten bij de driemaandelijkse controles, het voordeel van de twijfel is gegeven.

Het standpunt van appellante

3. Appellante is het met de uitspraak van de rechtbank niet eens. Zij herhaalt haar standpunt dat op onjuiste wijze toepassing is gegeven aan de Standaard. De zorgen die betrokkene ondervindt daags voor een driemaandelijks controleonderzoek, rechtvaardigen niet een structurele urenbeperking en vormen geen reden om af te wijken van de Standaard. Volgens appellante is de situatie van betrokkene vergelijkbaar met die van mensen met migraine, waarbij evenmin een structurele urenbeperking aan de orde is. Het Uwv heeft volgens appellante de urenbeperking onvoldoende gemotiveerd.

Het standpunt van het Uwv

4. Het Uwv heeft verzocht de aangevallen uitspraak te bevestigen.

Het oordeel van de Raad

5. De Raad beoordeelt of de rechtbank terecht het bestreden besluit over de vaststelling van de mate van arbeidsongeschiktheid op 43,24% per 27 mei 2024 in stand heeft gelaten aan de hand van wat appellante in hoger beroep heeft aangevoerd, de beroepsgronden. Het geschil spitst zich toe op de vraag of het Uwv terecht een urenbeperking tot vijf uur per dag, 25 uur per week heeft aangenomen. De Raad komt tot het oordeel dat het hoger beroep niet slaagt. Hierna legt de Raad uit hoe hij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.

5.1.

De grond van appellante dat er geen aanleiding is voor een urenbeperking en dat het Uwv onvoldoende heeft gemotiveerd op grond waarvan een urenbeperking van vijf uur per dag en 25 uur per week aangewezen is, slaagt niet. Dit op grond van het volgende.

5.2.

De verzekeringsarts heeft betrokkene op 8 juli 2024 op het spreekuur gezien en onderzocht. In zijn rapport van 19 september 2024 heeft de verzekeringsarts toegelicht dat betrokkene vooralsnog niet voltijds belastbaar zal zijn, omdat hij nog de ruimte moet krijgen om de emotionele belasting, waaronder de controles, afspraken en de constante druk die hem dit zichtbaar geeft, in zijn dagelijkse leven te verwerken. Betrokkene heeft driemaandelijks een controle, wat tot spanningen en stress leidt. De verzekeringsarts heeft daarbij informatie van de uroloog van 4 januari 2024 en 17 september 2024 betrokken, waaruit blijkt dat, nadat bij betrokkene in 2020 blaaskanker is geconstateerd, er in 2021 en 2022 meerdere kleine recidieven zijn geweest, op grond waarvan electrocoagulaties en blaasspoelingen zijn uitgevoerd. Sinds meer dan een jaar is er geen recidief meer geweest. De kans op een recidief binnen vijf jaar is geschat op 62%. Verder heeft de verzekeringsarts vermeld dat de indruk bestaat dat betrokkene over weinig coping beschikt en dat zijn intelligentie lager is dan gemiddeld.

5.3.

De verzekeringsarts bezwaar en beroep heeft het onderzoek en de conclusies van de verzekeringsarts onderschreven. De verzekeringsarts bezwaar en beroep heeft opgemerkt dat, hoewel de omvang van de duurbeperking niet strikt volgens de regels is onderbouwd, wel duidelijk is geworden dat betrokkene mentaal behoorlijk is aangedaan door de onzekerheid van de bij hem geconstateerde maligniteit en dat hij dit gezien zijn beperkte mentale inzicht niet goed kan hanteren. Die spanning en onzekerheid kosten hem veel energie. Volledig werken zou betrokkene mentaal zeker overbelasten. Daarom heeft de verzekeringsarts bezwaar en beroep de urenbeperking kunnen onderschrijven.

5.4.

De Raad ziet geen aanleiding om de toelichting van de verzekeringsarts en de verzekeringsarts bezwaar en beroep omtrent de urenbeperking niet te volgen. De bevindingen van de verzekeringsarts (bezwaar en beroep) zijn in overeenstemming met overige informatie uit het dossier, zoals het door betrokkene ingevulde vragenformulier van 19 januari 2024, waarin melding wordt gemaakt van stress, depressieve klachten en angstaanvallen, en de informatie van de uroloog. Daarbij is nog van belang dat betrokkene voor zijn psychische klachten onder behandeling is bij een psycholoog.

5.5.

De stelling van appellante dat de angst voor de uitslag van onderzoek vergelijkbaar is met de situatie dat een verzekerde een aanval van migraine heeft en dat bij migraine alleen dagen van verzuim leiden tot het aannemen van een beperking, volgt de Raad niet. De situatie bij migraine is niet vergelijkbaar met de situatie van betrokkene, die naast stress voor de driemaandelijkse controles ook spanningen en angstklachten ervaart als gevolg van zijn ziekte.

Conclusie en gevolgen

5.6.

Het hoger beroep slaagt dus niet. De aangevallen uitspraak wordt bevestigd. Dit betekent dat de herziening van de WGA-uitkering naar een mate van arbeidsongeschiktheid van 43,24% in stand blijft.

6. Omdat het hoger beroep niet slaagt krijgt appellante geen vergoeding voor de proceskosten en het betaalde griffierecht.

BESLISSING

De Centrale Raad van Beroep bevestigt de aangevallen uitspraak.

Deze uitspraak is gedaan door T. Dompeling als voorzitter en M.E. Fortuin en E. Dijt als leden, in tegenwoordigheid van S.A.M. Schilder als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 11 november 2026.

(getekend) T. Dompeling

(getekend) S.A.M. Schilder