Socialezekerheidsrecht
De betaalspecificatie van 5 april 2024 is een besluit in de zin van artikel 1:3, eerste lid, van de Awb voor…
Centrale Raad van Beroep, 12 november 2026
ECLI:NL:CRVB:2026:1505 · Centrale Raad van Beroep · 12 november 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/centrale-raad-van-beroep/bestuursrecht/socialezekerheidsrecht/hoger-beroep/ecli-nl-crvb-2026-1505
Zaakgegevens
Op 12 november 2026 heeft de Centrale Raad van Beroep in hoger beroep uitspraak gedaan in een zaak over socialezekerheidsrecht.
- Instantie
- Centrale Raad van BeroepCentrale Raad van BeroepDe hoogste bestuursrechter voor sociale zekerheid en ambtenarenzaken.Meer uitleg
- Datum uitspraak
- 12 november 2026
- Datum publicatie
- 13 november 2026
- Zaaknummer
- 25/1408 WAZ
- Rechtsgebied
- Bestuursrecht » Socialezekerheidsrecht
- Procedure
- Hoger beroepHoger beroepEen hogere rechter behandelt de zaak opnieuw, zowel de feiten als het recht, omdat een partij het niet eens is met de eerste uitspraak.Meer uitleg
- ECLI
- ECLI:NL:CRVB:2026:1505
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
De betaalspecificatie van 5 april 2024 is een besluit in de zin van artikel 1:3, eerste lid, van de Awb voor zover het betreft de nabetaling van de WAZ-uitkering over de jaren 2004 tot en met 2008 en de vergoeding van € 1.449,- aan wettelijke rente. Partijen hebben een schikking getroffen dat over de nabetaling van de WAZ-uitkering over de jaren 2004, 2005 en 2006 in het geheel geen wettelijke rente wordt vergoed. Appellant heeft weliswaar na de zitting via zijn gemachtigde kenbaar gemaakt dat volgens hem een andere afspraak is gemaakt en om verduidelijking van het proces-verbaal verzocht, maar ook uit de daarop gegeven reactie van de Raad blijkt duidelijk en ondubbelzinnig wat partijen hebben afgesproken met betrekking tot de wettelijke rente. De Raad neemt daarbij in aanmerking dat appellant en zijn zoon werden bijgestaan door een professionele rechtsbijstandverlener, zodat zij worden geacht de implicaties van de schikking te hebben begrepen.
Uitspraak
25/1408 WAZ
Centrale Raad van Beroep
Enkelvoudige kamer
Uitspraak op het hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Midden-Nederland van 26 juni 2025, 24/7817 (aangevallen uitspraak)
Partijen:
[appellant] te [woonplaats] (appellant)
de Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (Uwv)
Datum uitspraak: 12 november 2026
SAMENVATTING
Tijdens een zitting bij de Raad op 7 maart 2024 hebben partijen een schikking getrokken over de appellant nabetaalde uitkering en de wettelijke rechten op grond van de WAZ over de jaren 2004 tot en met 2006. Appellant stelt dat het nabetaalde bedrag, waarvan de specificatie is neergelegd in een betaalspecificatie van 5 april 2024, berust op een onjuiste uitleg van de afspraak die is neergelegd in het proces-verbaal van de zitting van 7 maart 2024. De Raad volgt dit standpunt van appellant niet.
PROCESVERLOOP
Namens appellant heeft mr. F. Jagersma, advocaat, hoger beroep ingesteld. Het Uwv heeft een verweerschrift ingediend.
De meervoudige kamer heeft de zaak verwezen naar een enkelvoudige kamer.
De Raad heeft de zaak behandeld op een zitting van 20 augustus 2026. Appellant is verschenen, bijgestaan door zijn zoon [naam zoon] en mr. Jagersma. Het Uwv heeft zich laten vertegenwoordigen door mr. J.J. Grasmeijer.
OVERWEGINGEN
Inleiding
Appellant heeft een uitkering op grond van de Wet arbeidsongeschiktheidsverzekering zelfstandigen (WAZ) ontvangen. Met een beslissing op bezwaar van 24 juli 2013 heeft het Uwv, voor zover hier van belang, de WAZ-uitkering van appellant met ingang van 1 januari 2008 ingetrokken en de te veel betaalde WAZ-uitkering over de periode van 24 maart 1997 tot en met 31 mei 2012 tot een bedrag van € 117.588,23 van hem teruggevorderd. De rechtbank heeft bij uitspraak van 14 januari 2014 het beroep, voor zover dat was gericht tegen de beslissing op bezwaar van 24 juli 2013, ongegrond verklaard. De Raad heeft in zijn uitspraak van 2 oktober 2015 dat oordeel van de rechtbank in stand gelaten.
De Raad heeft in deze uitspraak een aanvullende beroepsgrond van appellant wegens strijd met de goede procesorde buiten beschouwing gelaten. Deze beroepsgrond had betrekking op de berekening van zijn inkomsten uit arbeid, waarbij appellant heeft verwezen naar een brief van de Belastingdienst van 25 juni 2015. Uit die brief blijkt dat appellant over de jaren 2004 tot en met 2008 terecht een gebruikelijk loon van nihil heeft opgegeven.
Op 9 maart 2020 heeft appellant het Uwv verzocht om terug te komen van de beslissing op bezwaar van 24 juli 2013. Appellant heeft ook verzocht om de na te betalen bedragen te verhogen met de wettelijke rente. Bij besluit van 22 september 2020 heeft het Uwv het herzieningsverzoek van appellant afgewezen. Appellant heeft bezwaar gemaakt tegen dit besluit. Het Uwv heeft dit bezwaar ongegrond verklaard. Het daartegen ingestelde beroep is door de rechtbank Midden-Nederland bij uitspraak van 9 juni 2021 verklaard.
Appellant heeft tegen deze uitspraak hoger beroep ingesteld. Bij brief van 22 februari 2023 heeft Raad het Uwv gevraagd toe te lichten wat de gevolgen zijn voor de beslissing op bezwaar van 24 juli 2013 als de brief van de Belastingdienst van 25 juli 2015 als nieuw feit op gewijzigde omstandigheid moet worden aangemerkt. In reactie daarop heeft het Uwv op 25 mei 2023 een nieuwe beslissing op bezwaar genomen. Daarbij heeft het Uwv beslist dat appellant over de periode van 1 januari 2004 tot en met 31 december 2008 geen inkomsten uit arbeid heeft genoten en daarom over deze periode alsnog recht heeft op betaling van een WAZ-uitkering naar een mate van arbeidsongeschiktheid van 80 tot 100%.
Tijdens een zitting van de Raad van 6 december 2023 hebben appellant en het Uwv afspraken gemaakt over de nabetaling van de WAZ-uitkering aan appellant over 2004 tot en met 2008. Tijdens een zitting van de Raad op 7 maart 2024 hebben appellant en het Uwv een schikking getroffen. In het proces-verbaal van de Raad is daarover het volgende opgenomen:
“(…) gemachtigde van appellant zal de wettelijke rente over de WAZ-uitkering van appellant berekenen, uitgaande van de volgende gegevens:
volgens het voorstel van de zoon van appellant, bij wijze van compromis, worden de eerste driejaren buiten beschouwing gelaten in de berekening. Dit betekent dat over de periode 2004-2006 geen wettelijke rente wordt gerekend;
(…) gelet op alle feiten en omstandigheden in deze zaak, acht de Raad dit een aanvaardbare en wenselijke uitkomst zodat partijen een punt achter het geschil kunnen zetten;
met inachtneming van het voorgaande zal gemachtigde namens appellant het hoger beroep intrekken.”
Bij brief van 23 april 2024 heeft appellant de Raad verzocht om verduidelijking van het proces-verbaal van de zitting van 7 maart 2024. Volgens appellant was niet bedoeld om in het geheel geen wettelijke rente te berekenen over de nabetalingen van de WAZ-uitkering over de jaren 2004, 2005 en 2006. De bedoeling was volgens hem om de wettelijke rente over de nabetalingen over 2004 te berekenen vanaf 1 januari 2008, over 2005 vanaf 1 januari 2006 en over 2006 vanaf 1 januari 2007. De Raad heeft met een brief van 2 mei 2024 het volgende bericht aan partijen:
“(…) Naar aanleiding van uw brief van 23 april 2024 bevestig ik dat ter zitting van de Raad op 7 maart 2024 het volgende is afgesproken. Over de nabetalingen over de jaren 2004, 2005 en 2006 wordt geen wettelijke rente berekend. Deze jaren neemt appellant als vorm van schadebeperking voor zijn rekening omdat drie jaar is gewacht met het inbrengen van de VSO. De wettelijke rente wordt berekend over de nabetaling over 2007 met ingang van 1 januari 2008. (…)”
Met een brief van 15 mei 2024 heeft de gemachtigde van appellant bevestigd dat tussen partijen alleen nog verschil van mening bestaat over de omvang van de wettelijke rente. Volgens de gemachtigde van appellant heeft de zoon van appellant voorgesteld dat de wettelijke rente over de nabetaling over 2004 ingaat per 1 januari 2008 ter compensatie van door het Uwv misgelopen wettelijke rente tussen het moment van de terugvordering in 2013 en de terugbetaling in 2016. Appellant heeft bedoeld af te zien van de wettelijke rente over een periode van drie jaar en uitdrukkelijk niet om af te zien van de wettelijke rente over de nabetalingen over drie jaar. Volgens de gemachtigde van appellant bestaat tussen partijen daarom inmiddels geen overeenstemming meer over de wettelijke rente. Omdat geen besluit over wettelijke rente voorligt en tussen partijen wel overeenstemming bestaat over de overige geschilpunten heeft de gemachtigde van appellant desondanks de hoger beroepen ingetrokken.
Het Uwv heeft uitvoering gegeven aan het nadere besluit van 25 mei 2023 en de WAZ-uitkering over de periode van 1 januari 2004 tot en met 31 december 2008 betaalbaar gesteld en een bedrag van € 1.449,- aan wettelijke rente toegekend aan de hand van een betaalspecificatie van 5 april 2024.
Bij beslissing op bezwaar van 25 oktober 2024 (bestreden besluit) heeft het Uwv, voor zover hier van belang, het tegen de betaalspecificatie van 5 april 2024 gemaakte bezwaar gegrond verklaard. Het Uwv heeft, voor zover hier van belang, de wettelijke rente over de nabetalingen over de jaren 2007 en 2008 vastgesteld op € 13.687,77 en over de jaren 2004, 2005 en 2006, gelet op de getroffen schikking, geen wettelijke rente berekend.
Uitspraak van de rechtbank
2. De rechtbank heeft het beroep tegen het bestreden besluit gegrond verklaard, het bestreden besluit vernietigd voor zover het de betaalspecificatie van 5 april 2024 betreft en bepaald dat de rechtsgevolgen van het vernietigde deel van het bestreden besluit in stand blijven. Ook heeft de rechtbank bepalingen gegeven over de vergoeding van proceskosten en het betaalde griffierecht.
De rechtbank heeft geoordeeld dat de betaalspecificatie van 5 april 2024, voor zover het de wettelijke rente over de jaren 2004 tot en met 2006 betreft, niet als een besluit in de zin van artikel 1:3, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) kan worden aangemerkt. Naar het oordeel van de rechtbank is sprake van een feitelijke uitvoering van de afspraken die zijn gemaakt op de zitting van de Raad van 7 maart 2024, zoals neergelegd in het proces-verbaal van die zitting en de brief van de Raad van 2 mei 2024. Naar het oordeel van de rechtbank is de betaalspecificatie daardoor niet op rechtsgevolg gericht. Dit betekent volgens de rechtbank dat het Uwv het bezwaar van appellant tegen de betaalspecificatie van 5 april 2024 ten onrechte inhoudelijk heeft beoordeeld.
Het bestreden besluit is volgens de rechtbank, voor zover het de wettelijke rente over de jaren 2004 tot en met 2006 betreft, in strijd met artikel 1:3 van de Awb en artikel 7:1 van de Awb. De rechtbank heeft aanleiding gezien om te bepalen dat de rechtsgevolgen van het vernietigde deel van het bestreden besluit in stand blijven, omdat niet-ontvankelijkverklaring van het bezwaar tegen de betaalspecificatie van 5 april 2024 schending van het verbod van reformatio in peius op zou leveren. Voor het overige blijft het bestreden besluit in stand.
Het standpunt van appellant
3. Appellant is het met de uitspraak van de rechtbank niet eens. Appellant heeft tegen die uitspraak aangevoerd dat wel sprake is van een besluit in de zin van artikel 1:3, van de Awb voor zover het de wettelijke rente over de jaren 2004 tot en met 2006 betreft. Volgens appellant is de rechtbank buiten de omvang van het geding getreden door te beoordelen of de betaalspecificatie een besluit in de zin van artikel 1:3, eerste lid, van de Awb is. Verder heeft de rechtbank volgens appellant miskend dat een bestuursorgaan de verschuldigde rente volgens artikel 4:99 van de Awb bij beschikking vaststelt. Appellant stelt zich op het standpunt dat het proces-verbaal van de zitting bij de Raad, zoals weergegeven in 1.4.1. berust op een onjuiste uitleg van het door de zoon van appellant gedane voorstel. Volgens hem is slechts bedoeld om de wettelijke rente over de nabetaling van de WAZ-uitkering over de jaren 2004, 2005 en 2006 te berekenen met ingang van 1 januari 2008. Volgens hem is niet bedoeld om in zijn geheel afstand te doen van wettelijke rente over de nabetalingen van de WAZ-uitkering over de jaren 2004, 2005 en 2006.
Het standpunt van het Uwv
4. Het Uwv heeft verzocht om de aangevallen uitspraak te bevestigen.
Het oordeel van de Raad
Het besluitkarakter van de betaalspecificatie
5. Op grond van artikel 1:3, eerste lid, van de Awb is een besluit een schriftelijke beslissing van een bestuursorgaan inhoudende een publiekrechtelijke rechtshandeling. Op grond van artikel 7:1 van de Awb, gelezen in samenhang met artikel 8:1 van de Awb, staat bezwaar en beroep slechts open tegen besluiten.
Volgens vaste rechtspraak ligt aan elke (meestal: maandelijkse) betaling van salaris of uitkering een besluit tot zodanige betaling ten grondslag. Wanneer een ander daartoe strekkend geschrift van het bestuursorgaan ontbreekt, kan dit besluit zichtbaar worden in een salaris- of uitkeringsspecificatie. Daartegen staat dan in beginsel het rechtsmiddel van bezwaar open. De rechtmatigheid van een eerder genomen besluit waarbij over de grondslag van periodiek te betalen salaris of uitkering is beslist, kan niet bij elke betaling opnieuw aan de orde worden gesteld als er in de periodieke betaling geen wijziging optreedt. Dan is in het algemeen slechts sprake van een herhaling van de eerder genomen beslissing. Zo’n herhaling is niet gericht op enig rechtsgevolg dat niet reeds door de oorspronkelijke beslissing tot stand was gebracht en wordt om die reden niet aangemerkt als een besluit in de zin van artikel 1:3, eerste lid, van de Awb.
Anders dan de rechtbank, en met inachtneming van deze rechtspraak, is de Raad van oordeel dat de betaalspecificatie van 5 april 2024 een besluit is in de zin van artikel 1:3, eerste lid, van de Awb voor zover het betreft de nabetaling van de WAZ-uitkering over de jaren 2004 tot en met 2008 en de vergoeding van € 1.449,- aan wettelijke rente. De beslissing tot vergoeding van € 1.449,- aan wettelijke rente is gericht op rechtsgevolg en eerst neergelegd in de betaalspecificatie van 5 april 2024. Er is geen sprake van een herhaling van een eerder genomen schriftelijke beslissing van het Uwv tot vergoeding van wettelijke rente. Dat daarin een specificatie over de perioden of betreffende jaren ontbreekt, doet daar niet aan af. Dit betekent dat de betaalspecificatie een voor bezwaar en beroep vatbaar besluit is.
Uit het voorgaande volgt dat de rechtbank ten onrechte heeft geoordeeld dat de betaalspecificatie van 5 april 2024 geen besluit is en dat de rechtbank ook ten onrechte heeft geoordeeld dat het Uwv in zoverre ten onrechte inhoudelijk heeft beslist op het bezwaar tegen de betaalspecificatie voor zover het de wettelijke rente over de jaren 2004, 2005 en 2006 betreft. Daarbij wijst de Raad er nog op dat de rechtbank niet duidelijk heeft gemaakt hoe zij, hoewel volgens haar oordeel geen sprake was van een besluit in de zin van artikel 1:3, eerste lid, van de Awb, niettemin de rechtsgevolgen daarvan in stand kon laten. Van een reformatio in peius was hier evenmin sprake.
Het voorgaande betekent dat de aangevallen uitspraak zal worden vernietigd. De Raad ziet geen aanleiding om de zaak, met toepassing van artikel 8:115 van de Awb, terug te wijzen naar de rechtbank. Daarbij wordt in aanmerking genomen dat op grond van artikel 8:41a van de Awb de bestuursrechter het hem voorgelegde geschil zoveel mogelijk definitief beslecht. Ook is van belang dat het Uwv bij het bestreden besluit al inhoudelijk op de bezwaren van appellant heeft beslist en dat appellant zich in (hoger) beroep inhoudelijk heeft uitgelaten over het bestreden besluit. De Raad zal daarom overgaan tot een beoordeling van de gronden betreffende de wettelijke rente over de nabetaalde WAZuitkering over jaren 2004, 2005 en 2006. Tussen partijen is nog slechts in geschil of aanspraak bestaat op wettelijke rente over de nabetaling over die periode.
Geen wettelijke rente over de WAZ-uitkering over de jaren 2004 tot en met 2006
Uit het door de voorzitter van de meervoudige kamer van de Raad ondertekende proces-verbaal van de zitting van 7 maart 2024, zoals weergegeven in 1.4.1, blijkt duidelijk en ondubbelzinnig welke afspraak partijen hebben gemaakt ter beëindiging van het geschil. Bedoeld is om over de nabetaling van de WAZ-uitkering over de jaren 2004, 2005 en 2006 in het geheel geen wettelijke rente te vergoeden. Appellant heeft weliswaar na de zitting via zijn gemachtigde kenbaar gemaakt dat volgens hem een andere afspraak is gemaakt en om verduidelijking van het proces-verbaal verzocht, maar ook uit de daarop gegeven reactie van de Raad, zoals weergegeven in 1.4.2, blijkt duidelijk en ondubbelzinnig wat partijen hebben afgesproken met betrekking tot de wettelijke rente. De Raad neemt daarbij in aanmerking dat appellant en zijn zoon werden bijgestaan door een professionele rechtsbijstandverlener, zodat zij worden geacht de implicaties van de schikking te hebben begrepen. De gemachtigde van appellant heeft, zoals weergegeven in 1.4.3, vervolgens ook de procedures ingetrokken. Ten aanzien van de uiteindelijke berekening van de nabetaling, uitgaande van de juistheid van de uitsluiting van de jaren 2004, 2005 en 2006, heeft appellant geen gronden aangevoerd. De Raad oordeelt daarom dat de betreffende berekening in het bestreden besluit juist is.
Geoordeeld wordt daarom dat het Uwv bij het bestreden besluit een juiste uitvoering heeft gegeven aan de schikking.
Conclusie en gevolgen
Het hoger beroep slaagt. De aangevallen uitspraak zal worden vernietigd, met uitzondering van het oordeel van de rechtbank over de proceskosten en griffierecht. Dat deel is noch door appellant, noch door het Uwv aangevochten. Het beroep tegen het bestreden besluit zal ongegrond worden verklaard.
6. Appellant krijgt een vergoeding voor de kosten die hij in verband met de behandeling van het hoger beroep redelijkerwijs heeft moeten maken. De proceskosten worden op grond van het Besluit proceskosten bestuursrecht, begroot op € 1.868,- in hoger beroep (1 punt voor het indienen van het hoger beroepschrift en 1 punt voor het verschijnen ter zitting, met een waarde per punt van € 934,-). Daarnaast dient het Uwv het door appellant betaalde griffierecht in hoger beroep te vergoeden.
BESLISSING
De Centrale Raad van Beroep
-
vernietigt de aangevallen uitspraak met uitzondering van de veroordeling in de proceskosten en de vergoeding van het griffierecht;
-
verklaart het beroep ongegrond;
-
veroordeelt het Uwv in de proceskosten van appellant tot een bedrag van € 1.868,-;
-
bepaalt dat het Uwv aan appellant het in hoger beroep betaalde griffierecht van € 143,- vergoedt.
Deze uitspraak is gedaan door H.G. Rottier, in tegenwoordigheid van L. Siebes als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 12 november 2026.
(getekend) H.G. Rottier
(getekend) L. Siebes