Socialezekerheidsrecht

Terugvordering WIA-uitkering. Appellante ontving vanaf 2017 inkomsten uit pgb en heeft deze inkomsten niet…

Centrale Raad van Beroep, 4 november 2026

Zaakgegevens

Op 4 november 2026 heeft de Centrale Raad van Beroep in hoger beroep uitspraak gedaan in een zaak over socialezekerheidsrecht.

Instantie
Centrale Raad van Beroep
Datum uitspraak
4 november 2026
Datum publicatie
9 november 2026
Zaaknummer
26/460 WIA
Procedure
Hoger beroep
ECLI
ECLI:NL:CRVB:2026:1472
E-mail
Inhoud van deze uitspraak

Samenvatting

Terugvordering WIA-uitkering. Appellante ontving vanaf 2017 inkomsten uit pgb en heeft deze inkomsten niet doorgegeven aan het Uwv, zodat zij de op haar rustende inlichtingenplicht heeft geschonden.

Het Uwv heeft de terugvordering beperkt, omdat het vanaf 11 maart 2020 automatisch over deze inkomsten werd geïnformeerd via de polisadministratie. Naar het oordeel van de rechtbank heeft het Uwv voldoende gemotiveerd waarom de terugvordering is beperkt tot een periode van drie jaar voorafgaand aan 17 juni 2022. Met de termijn van drie jaar is uitdrukking gegeven aan het eigen aandeel van het Uwv. Met die termijn is rekening gehouden met het eigen aandeel van het Uwv. De Centrale Raad van Beroep heeft de uitspraak van de rechtbank bevestigd.

Uitspraak

26/460 WIA

Centrale Raad van Beroep

Meervoudige kamer

Uitspraak op het hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Midden-Nederland van 3 februari 2026, 25/1963 (aangevallen uitspraak)

Partijen:

[appellante] te [woonplaats] (appellante)

de Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (Uwv)

Datum uitspraak: 4 november 2026

SAMENVATTING

Appellante heeft naast haar WIAuitkering inkomsten ontvangen vanuit een pgb. Het Uwv heeft die inkomsten in mindering gebracht op haar WIAuitkering. In deze zaak gaat het over de vraag of het Uwv terecht de onverschuldigd betaalde WIA-uitkering van appellante heeft teruggevorderd. Volgens appellante is het ontstaan van de terugvordering te wijten aan het Uwv, zodat de terugvordering op nihil moet worden gesteld. Bovendien zou haar telefonisch zijn toegezegd dat zij niets hoefde terug te betalen. De Raad volgt appellante niet en komt tot het oordeel dat er geen reden is om de terugvordering op nihil te stellen dan wel verder te matigen.

PROCESVERLOOP

Appellante heeft hoger beroep ingesteld. Het Uwv heeft een verweerschrift en nadere stukken ingediend.

De Raad heeft de zaak behandeld op een zitting van 23 september 2026. Appellante is verschenen, samen met haar zoon. Het Uwv heeft zich laten vertegenwoordigen door mr. E.S. Träger.

OVERWEGINGEN

Inleiding

1. Bij de beoordeling van het hoger beroep zijn de volgende feiten en omstandigheden van belang.

1.1.

Appellante ontving vanaf 22 juni 2016 een uitkering op grond van de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen (Wet WIA). Bij besluit van 17 juni 2022 heeft het Uwv de WIA-uitkering van appellante over de periode van 1 januari 2017 tot en met 30 juni 2022 opnieuw vastgesteld. Gebleken is dat appellante vanaf 1 januari 2017 inkomsten uit een persoonsgebonden budget (pgb) heeft ontvangen die zij niet aan het Uwv heeft gemeld. Appellante heeft hierdoor over deze periode een bedrag van € 28.281,61 (bruto) te veel aan WIA-uitkering ontvangen. Bij besluit van 17 juni 2022 heeft het Uwv dit bedrag van appellante teruggevorderd.

1.2.

Bij brief van appellante, ontvangen door het Uwv op 8 september 2023, heeft appellante bezwaar gemaakt tegen de terugvordering.

1.3.

Bij besluit van 1 februari 2024 heeft het Uwv het bezwaar van appellante ongegrond verklaard. Volgens het Uwv is het terugvorderingsbedrag juist vastgesteld.

1.4.

Met een gewijzigde beslissing op bezwaar van 17 juni 2024 heeft het Uwv de hoogte van het terug te vorderen bedrag verlaagd naar € 15.821,04. Het Uwv heeft uitsluitend de te veel betaalde WIA-uitkering over een periode van drie jaar, te weten van 1 juli 2019 tot en met 30 juni 2022 teruggevorderd. De terugvordering over de periode 1 januari 2017 tot en met 30 juni 2019 heeft het Uwv dus laten vallen.

1.5.

De rechtbank Midden-Nederland heeft bij uitspraak van 23 december 2024, voor zover in deze zaak van belang, de gewijzigde beslissing op bezwaar van 17 juni 2024 vernietigd, omdat deze beslissing op bezwaar in strijd is met het motiveringsbeginsel. De rechtbank heeft hiertoe overwogen dat het niet duidelijk is welke bij het Uwv bekende informatie ertoe heeft geleid dat het Uwv gedeeltelijk heeft afgezien van de terugvordering en waarom die informatie geen aanleiding gaf om geheel af te zien van de terugvordering. Het Uwv is opgedragen een nieuw besluit te nemen op de bezwaren van appellante met inachtneming van de uitspraak.

1.6.

Met een opnieuw gewijzigde beslissing op bezwaar (bestreden besluit) van 6 februari 2025 heeft het Uwv toegelicht dat de vordering is verlaagd, omdat de vordering is ontstaan door inkomsten uit een pgb (opting-in inkomsten) en deze inkomsten te raadplegen zijn in de polisadministratie. Het Uwv wordt vanaf 11 maart 2020 automatisch op de hoogte gesteld van deze inkomsten. Aangezien appellante al in 2017 inkomsten uit pgb ontving, heeft het Uwv hiervan geen melding ontvangen. Appellante heeft deze inkomsten ook niet gemeld, zodat zij de op haar rustende inlichtingenplicht heeft geschonden. In dat geval beperkt het Uwv de terugvordering tot een periode van drie jaar voorafgaande aan de datum dat de vordering aan appellante kenbaar is gemaakt, waarbij het Uwv uitdrukking geeft aan het eigen aandeel van het Uwv bij het laten oplopen van de terugvordering.

Uitspraak van de rechtbank

2. De rechtbank heeft het beroep tegen het bestreden besluit ongegrond verklaard en daarmee het bestreden besluit in stand gelaten. Naar het oordeel van de rechtbank heeft het Uwv – onder verwijzing naar het Afwegingskader herziening, terug- en invordering voor veegactie in verband met opting-in inkomsten die in de polisadministratie staan”, versie 7.0 (6 februari 2025) – voldoende gemotiveerd waarom de terugvordering is beperkt tot een periode van drie jaar teruggerekend vanaf de datum dat de vordering aan appellante bekend is gemaakt op 17 juni 2022. Met de termijn van drie jaar is uitdrukking gegeven aan het eigen aandeel van het Uwv. De rechtbank heeft verder geoordeeld dat het Uwv in de situatie van appellante alle relevante feiten en omstandigheden bij de beoordeling van de dringende reden voldoende heeft meegewogen. Bij de verlaging van het terugvorderingsbedrag heeft het Uwv rekening gehouden met zijn eigen aandeel in het ontstaan en oplopen van de terugvordering. Dit aandeel heeft het Uwv vertaald naar een matiging van de terugvordering van twee jaar. Het Uwv heeft naast zijn eigen aandeel in het ontstaan van de terugvordering terecht meegewogen dat appellante had moeten beseffen dat zij inkomsten had bovenop haar uitkering en dat zij daarvan uit eigen beweging een melding had moeten doen. Verder heeft de rechtbank overwogen dat het inherent is aan een terugvordering dat dit financieel nadelig is en ook belastend, maar dat maakt het niet zonder meer onaanvaardbaar. De financiële gevolgen van de terugvordering doen zich in het algemeen pas voor bij de invordering. In het kader van het invorderingstraject zal een afbetalingsregeling getroffen moeten worden die recht doet aan de financiële omstandigheden en aflossingscapaciteit van appellante op dat moment, waarbij het Uwv rekening houdt met de beslagvrije voet. De rechtbank heeft tot slot overwogen dat appellante haar stelling dat de terugvordering tot gezondheidsproblemen leidt niet heeft onderbouwd.

Het standpunt van appellante

3. Appellante is het met de uitspraak van de rechtbank niet eens. Appellante heeft tegen die uitspraak aangevoerd dat zij in 2022 telefonisch contact heeft gehad met een medewerker van het Uwv en dat haar in dat gesprek uitdrukkelijk is meegedeeld dat zij niets hoefde terug te betalen. Op basis van die informatie is appellante ervan uitgegaan dat zij niets hoefde terug te betalen. Verder is appellante van mening dat het Uwv zelf een aandeel heeft gehad in het ontstaan van de terugvordering. Doordat het Uwv pas in 2022 hiernaar onderzoek heeft verricht, is het terugvorderingsbedrag onnodig opgelopen. Appellante is van mening dat zij ervan mocht uitgaan dat het Uwv beschikt over een systeem dat tijdig signalen afgeeft wanneer een verzekerde inkomsten heeft die relevant zijn voor de uitkering. Het was appellante niet bekend dat zij haar pgb-inkomsten moest melden bij het Uwv.

Het standpunt van het Uwv

4. Het Uwv heeft gevraagd om de aangevallen uitspraak te bevestigen.

Het oordeel van de Raad

5. De Raad beoordeelt of de rechtbank terecht het bestreden besluit over de terugvordering in stand heeft gelaten aan de hand van wat appellante in hoger beroep heeft aangevoerd, de beroepsgronden. De Raad komt tot het oordeel dat het hoger beroep niet slaagt. Hierna legt de Raad uit hoe hij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.

5.1.

Wat appellante in hoger beroep heeft aangevoerd is in essentie een herhaling van wat zij in bezwaar en in beroep heeft aangevoerd. De rechtbank heeft deze beroepsgronden in de aangevallen uitspraak besproken en gemotiveerd waarom deze niet leiden tot een vernietiging van het bestreden besluit. De Raad is het eens met de overwegingen van de rechtbank en het oordeel waartoe de rechtbank op basis van deze overwegingen is gekomen. De Raad voegt daar nog het volgende aan toe.

5.2.

Appellante heeft ter zitting bij de Raad de grond herhaald dat de terugvordering zwaar op haar drukt en psychische klachten tot gevolg heeft. Zij heeft verklaard bereid te zijn haar behandelend psycholoog te vragen informatie daarover te verstrekken. De Raad ziet geen aanleiding appellante die gelegenheid alsnog te bieden. Daarbij is van belang dat de rechtbank uitdrukkelijk heeft overwogen dat er geen aanleiding bestaat het terugvorderingsbedrag te verlagen wegens gezondheidsproblemen van appellante, omdat zij die stelling niet heeft onderbouwd en appellante ook in haar hoger beroepschrift geen onderbouwing heeft gegeven. Verder is van belang dat de rechtbank appellante op de zitting van 17 juni 2024 op het ontbreken van een onderbouwing van dit standpunt heeft gewezen. Appellante heeft dus al ruimschoots de gelegenheid gehad om informatie van haar behandelend psycholoog, bij wie zij al sinds 2024 onder behandeling is, in deze procedure in te brengen.

5.3.

Het beroep op het vertrouwensbeginsel slaagt ook niet. Voor een geslaagd beroep op het vertrouwensbeginsel is vereist dat de betrokkene aannemelijk maakt dat van de zijde van de overheid toezeggingen of andere uitlatingen zijn gedaan of gedragingen zijn verricht waaruit de betrokkene in de gegeven omstandigheden redelijkerwijs kon en mocht afleiden of en zo ja, hoe het bestuursorgaan in een concreet geval een bevoegdheid zou uitoefenen. Appellante heeft geenszins aannemelijk gemaakt dat door de haar gestelde toezegging dat de terugvordering op nihil zou worden gesteld is gedaan.

Conclusie en gevolgen

5.3.

Het hoger beroep slaagt dus niet. De aangevallen uitspraak wordt bevestigd. Dit betekent dat de terugvordering van € 15.821,04 in stand blijft.

6. Omdat het hoger beroep niet slaagt, krijgt appellante geen vergoeding voor haar proceskosten en het betaalde griffierecht.

BESLISSING

De Centrale Raad van Beroep bevestigt de aangevallen uitspraak.

Deze uitspraak is gedaan door M.E. Fortuin als voorzitter en W.A. Timmer en D.H. Harbers als leden, in tegenwoordigheid van R.R. Olde Engberink als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 4 november 2026.


(getekend) M.E. Fortuin

(getekend) R.R. Olde Engberink

Zie de uitspraak van de Raad van 4 maart 2020, ECLI:NL:CRVB:2020:559.