Socialezekerheidsrecht

Beëindiging WIA-uitkering omdat appellante minder dan 35% arbeidsongeschikt is. Herbeoordeling. In hoger…

Centrale Raad van Beroep, 4 november 2026

Zaakgegevens

Op 4 november 2026 heeft de Centrale Raad van Beroep in hoger beroep uitspraak gedaan in een zaak over socialezekerheidsrecht.

Instantie
Centrale Raad van Beroep
Datum uitspraak
4 november 2026
Datum publicatie
9 november 2026
Zaaknummer
25/1047 WIA
Procedure
Hoger beroep
ECLI
ECLI:NL:CRVB:2026:1473
E-mail
Inhoud van deze uitspraak

Samenvatting

Beëindiging WIA-uitkering omdat appellante minder dan 35% arbeidsongeschikt is. Herbeoordeling. In hoger beroep herhaling van gronden van bezwaar en beroep. Zorgvuldig onderzoek, geen twijfel over de juistheid van de medische beoordeling. Geen aanleiding voor het benoemen van een deskundige. De geselecteerde functies zijn passend voor appellante.

Uitspraak

25/1047 WIA

Centrale Raad van Beroep

Enkelvoudige kamer

Uitspraak op het hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Limburg van 16 april 2025, 24/4162 (aangevallen uitspraak)

Partijen:

[appellante] te [woonplaats] (appellante)

de Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (Uwv)

[ex-werkgeefster B.V.] (ex-werkgeefster)

Datum uitspraak: 4 november 2026

SAMENVATTING

Het gaat in deze zaak over de vraag of het Uwv terecht de WIA-uitkering van appellante per 2 mei 2024 heeft beëindigd, omdat zij minder dan 35% arbeidsongeschikt is. Volgens appellante heeft zij meer (medische) beperkingen dan het Uwv heeft aangenomen. Daarom kan zij niet de door de arbeidsdeskundige geselecteerde functies vervullen. De Raad volgt dit standpunt niet en komt tot het oordeel dat het Uwv de WIA-uitkering terecht heeft beëindigd.

PROCESVERLOOP

Namens appellante heeft mr. R.A. Remport Urban, advocaat, hoger beroep ingesteld. Het Uwv heeft een verweerschrift ingediend en heeft een vraag van de Raad beantwoord. Appellante heeft nadere stukken ingediend.

De meervoudige kamer heeft de zaak verwezen naar een enkelvoudige kamer.

De Raad heeft de zaak behandeld op een zitting van 23 september 2026. Appellante is verschenen, bijgestaan door mr. Remport Urban. Het Uwv heeft zich laten vertegenwoordigen door mr. M.J.H.H. Fuchs. Namens ex-werkgeefster is mr. K. Gomes verschenen.

OVERWEGINGEN

Inleiding

1. Bij de beoordeling van het hoger beroep zijn de volgende feiten en omstandigheden van belang.

1.1.

Appellante heeft voor het laatst gewerkt als productiemedewerkster voor 23,82 uur per week. Op 7 november 2016 heeft zij zich ziekgemeld met rugklachten. Het Uwv heeft geweigerd appellante met ingang van 5 november 2018 een uitkering op grond van de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen (Wet WIA) toe te kennen, omdat zij minder dan 35% arbeidsongeschikt was. In verband met toegenomen klachten heeft het Uwv met ingang van 30 november 2018 aan appelante een loongerelateerde WGA-uitkering op grond van de Wet WIA toegekend. De mate van arbeidsongeschiktheid is daarbij vastgesteld op 80 tot 100%. Na afloop van de loongerelateerde periode heeft het Uwv appellante met ingang van 30 april 2019 in aanmerking gebracht voor een WGA-loonaanvullingsuitkering, waarbij de mate van arbeidsongeschiktheid ongewijzigd is vastgesteld op 80 tot 100%.

1.2.

In verband met een herbeoordeling heeft onderzoek plaatsgevonden door een verzekeringsarts en een arbeidsdeskundige van het Uwv. Bij besluit van 28 juni 2022 heeft het Uwv de WIA-uitkering van appellante ongewijzigd voortgezet, omdat zij onveranderd 80 tot 100% arbeidsongeschikt werd beschouwd. Met een besluit van 6 juli 2023 op het bezwaar van ex-werkgeefster heeft het Uwv het besluit van 28 juni 2022 herroepen en beslist dat appellante per 16 juni 2022 minder dan 35% arbeidsongeschikt is (16,17%). Het Uwv heeft de WIA-uitkering vanaf 18 augustus 2023 beëindigd.

1.3.

Appellante heeft zich op 11 december 2023 bij het Uwv gemeld met toegenomen gezondheidsklachten sinds november 2022. Daarop heeft onderzoek plaatsgevonden door een verzekeringsarts en een arbeidsdeskundige van het Uwv. De verzekeringsarts heeft geconcludeerd dat appellante vanaf een operatie aan haar rug op 18 oktober 2022 op medische gronden volledig arbeidsongeschikt wordt geacht. Deze arbeidsongeschiktheid is het gevolg van dezelfde ziekteoorzaak als waarvoor zij een WIA-uitkering heeft ontvangen. Ongeveer drie maanden na de operatie kan volgens de verzekeringsarts een belastbaarheid voor rugsparende arbeid worden aangenomen. Omdat appellante pas op 16 januari 2024 op het spreekuur van de verzekeringsarts is onderzocht is tot die datum volledige arbeidsongeschiktheid aangenomen. De verzekeringsarts heeft vastgesteld dat appellante vanaf 16 januari 2024 bij het verrichten van werkzaamheden beperkingen heeft en heeft die beperkingen neergelegd in een Functionele Mogelijkhedenlijst (FML) van 17 januari 2024. De arbeidsdeskundige heeft voor appellante functies geselecteerd en heeft de mate van arbeidsongeschiktheid van appellante per 2 maart 2024 vastgesteld op 20,23%. Bij besluit van 1 maart 2024 heeft het Uwv het besluit van 6 juli 2023 ingetrokken en appellante per 18 oktober 2022 ongewijzigd 80 tot 100% arbeidsongeschikt geacht en de WIA-uitkering voortgezet. Daarnaast heeft het Uwv de WIA-uitkering van appellante met ingang van 2 mei 2024 beëindigd, omdat zij per die datum minder dan 35% arbeidsongeschikt is.

1.4.

Bij besluit van 26 augustus 2024 (bestreden besluit) heeft het Uwv het bezwaar van appellante tegen de beëindiging van de WIA-uitkering ongegrond verklaard. Hieraan liggen rapporten van een verzekeringsarts bezwaar en beroep en een arbeidsdeskundige bezwaar en beroep ten grondslag.

Uitspraak van de rechtbank

2. De rechtbank heeft het beroep tegen het bestreden besluit ongegrond verklaard en daarmee het bestreden besluit in stand gelaten. De rechtbank heeft geoordeeld dat het medisch onderzoek van het Uwv op zorgvuldige wijze is verricht en voldoet aan de eisen die daaraan moeten worden gesteld. Niet is gebleken dat het rapport van de verzekeringsarts bezwaar en beroep inconsistenties bevat of onvoldoende is gemotiveerd.

2.1.

De rechtbank heeft verder geoordeeld dat naar aanleiding van wat appellante heeft aangevoerd geen grond is om de inhoudelijke conclusies van de verzekeringsarts bezwaar en beroep voor onjuist te houden. Uit het medisch rapport blijkt dat de verzekeringsarts bezwaar en beroep de gezondheidsklachten van appellante en de diagnoses kenbaar in de herbeoordeling heeft betrokken. De ruime beperkingen zoals vermeld in de FML volgen logisch en inzichtelijk uit de onderzoeksgegevens en sluiten aan bij de door appellante naar voren gebrachte ervaren klachten/problemen. Appellante acht zich op grond van haar klachten volledig arbeidsongeschikt, maar zij voldoet niet aan de voorwaarden voor een situatie van ‘geen benutbare mogelijkheden’. Ook de beperking op de duurbelasting is goed te volgen en sluit goed aan. Er zijn energetische gronden aanwezig geacht om appellante voor slechts halve dagen en twintig uur per week belastbaar te achten.

2.2.

Het Uwv heeft voldoende duidelijk uitgelegd waarom per 18 oktober 2022 een ander standpunt is ingenomen over de belastbaarheid van appellante dan per 2 maart 2024 dan wel 2 mei 2024.

2.3.

Appellante heeft in beroep niet met medische informatie en ook niet op een andere wijze aannemelijk gemaakt dat de verzekeringsarts bezwaar en beroep een onjuist beeld heeft gehad van haar gezondheidstoestand op de datum in geding. Evenmin heeft zij twijfel doen rijzen aan de juistheid van de conclusies van de verzekeringsarts bezwaar en beroep over haar gezondheidstoestand en haar belastbaarheid voor arbeid op die datum. Hoewel de rechtbank veel begrip heeft voor de beleving door appellante van haar klachten, betekent het hebben van klachten nog niet dat er ook (ernstigere) beperkingen voor arbeid moeten worden aangenomen in de FML.

2.4.

De rechtbank heeft verder geoordeeld dat het Uwv voldoende aannemelijk heeft gemaakt dat de arbeidskundige beoordeling niet onjuist of gebrekkig is en heeft de motivering van de arbeidsdeskundigen gevolgd.

Het standpunt van appellante

3.1.

Appellante is het met de uitspraak van de rechtbank niet eens. Appellante heeft tegen die uitspraak aangevoerd dat de rechtbank ten onrechte heeft geoordeeld dat er geen grond was om de inhoudelijke conclusies van de verzekeringsarts voor onjuist te houden. Vanwege haar vele medische beperkingen heeft appellante geen of nauwelijks noemenswaardige benutbare mogelijkheden. Appellante meent dat zij aannemelijk heeft gemaakt dat zij medisch gezien niet in staat is om te werken. De duurbeperkingen die de verzekeringsartsen hebben aangenomen zijn niet in overeenstemming met de medische werkelijkheid van appellante. Appellante heeft op de zitting bij de rechtbank verzocht om een nieuw verzekeringsgeneeskundig onderzoek, maar hier is de rechtbank ten onrechte niet op ingegaan.

3.2.

Appellante acht zich niet in staat om de geselecteerde functies uit te oefenen vanwege diverse medisch objectiveerbare klachten. De functies zou zij mogelijk een zeer korte periode kunnen uitoefenen en het resultaat zal geen economische waarde hebben. Het werk dat appellante zou verrichten zou dus kwantitatief en kwalitatief onder de maat zijn omdat appellante de hele tijd last heeft van pijn en telkens van positie moet veranderen om zittend of staand werk enige tijd uit te kunnen voeren. Geen enkele werkplek is hierop voorzien.

3.3.

Vanwege toegenomen rugklachten ontvangt appellante sinds 13 juni 2025 weer een WIA-uitkering. Appellante is van mening dat de periode tussen de beëindiging van haar WIA-uitkering per 2 mei 2024 en 13 juni 2025 gedicht zou moeten worden. Ter onderbouwing van haar standpunt heeft appellante nog medische informatie ingebracht van de radioloog van 11 april 2025 en de neurochirurg van 13 mei 2025.

3.4.

Appellante heeft de Raad verzocht een nieuw verzekeringsgeneeskundig en arbeidskundig onderzoek te gelasten.

Het standpunt van het Uwv

4. Het Uwv heeft verzocht om de aangevallen uitspraak te bevestigen.

Het standpunt van ex-werkgeefster

5. De ex-werkgeefster kan zich vinden in de uitspraak van de rechtbank.

Het oordeel van de Raad

6. De Raad beoordeelt of de rechtbank terecht het bestreden besluit over de beëindiging van de WIA-uitkering van appellante in stand heeft gelaten aan de hand van wat appellante in hoger beroep heeft aangevoerd, de beroepsgronden. De Raad komt tot het oordeel dat het hoger beroep niet slaagt. Hierna legt de Raad uit hoe hij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.

6.1.

Op grond van artikel 5 van de Wet WIA bestaat recht op een WIA-uitkering als een betrokkene ten minste 35% arbeidsongeschikt is. De mate van arbeidsongeschiktheid wordt berekend door het loon dat een betrokkene in zijn laatste werk nog had kunnen verdienen, te vergelijken met het loon dat hij kan verdienen in passende functies. Deze beoordeling is gebaseerd op een verzekeringsgeneeskundig en een arbeidskundig onderzoek.

6.2.

De gronden die appellante in hoger beroep heeft aangevoerd zijn in essentie een herhaling van wat zij in beroep heeft aangevoerd. De rechtbank heeft met juistheid geoordeeld dat het onderzoek door de verzekeringsartsen en arbeidsdeskundigen van het Uwv op een zorgvuldige wijze heeft plaatsgevonden. Ook wordt de rechtbank gevolgd in haar oordeel dat er geen aanleiding is te twijfelen aan de juistheid van het oordeel van het Uwv. Daar wordt het volgende aan toegevoegd.

Medische beoordeling

6.3.

De stelling van appellante dat op de datum in geding (nog steeds) sprake was van geen benutbare mogelijkheden heeft zij niet met (medische) stukken onderbouwd. Ook in hoger beroep heeft appellante haar standpunt dat per de datum in geding meer beperkingen moeten worden aangenomen onvoldoende onderbouwd met (nieuwe) medische gegevens.

6.4.

Op de zitting bij de Raad heeft appellante toegelicht dat zij op 4 juli 2025 een rugoperatie heeft ondergaan. De door appelante overgelegde medische informatie uit 2025 bieden onvoldoende aanknopingspunten om te oordelen dat de vastgestelde beperkingen per datum in geding, te weten 2 mei 2024, onjuist zijn.

6.5.

Het Uwv heeft met instemming van partijen nog een rapport van een verzekeringsarts van 23 juni 2025 ter zitting overgelegd. Ook dit rapport geeft geen aanleiding voor een ander oordeel, omdat dit rapport ziet op de situatie van appellante ruim na de datum in geding. Verder wordt overwogen dat voor appellante in de FML van 17 januari 2024 forse fysieke beperkingen zijn aangenomen, en daarnaast een urenbeperking van vier uur per dag en twintig uur per week op energetische gronden wegens de forse pijnklachten van appellante. Niet is gebleken dat de belastbaarheid van appellante hiermee is overschat.

6.6.

Nu geen twijfel bestaat over de juistheid van de medische beoordeling wordt het verzoek om een deskundige te benoemen afgewezen, zoals door appellante is verzocht.

Arbeidskundige beoordeling

6.7.

De rechtbank heeft ook terecht geoordeeld dat het Uwv voldoende en inzichtelijk heeft gemotiveerd dat de geselecteerde functies passend zijn voor appellante. Wat appellante heeft aangevoerd geeft geen aanleiding voor het oordeel dat de geselecteerde functies in medisch opzicht voor haar niet geschikt zijn. In de functies is sprake van rugsparend werk, waarbij voldoende gelegenheid is om van houding te veranderen en zitten en staan af te wisselen.

Conclusie en gevolgen

6.7.

Het hoger beroep slaagt dus niet. De aangevallen uitspraak wordt bevestigd. Dit betekent dat de beëindiging van de WIA-uitkering in stand blijft.

7. Omdat het hoger beroep niet slaagt, krijgt appellante geen vergoeding voor haar proceskosten en het betaalde griffierecht.


BESLISSING

De Centrale Raad van Beroep bevestigt de aangevallen uitspraak.

Deze uitspraak is gedaan door M.E. Fortuin, in tegenwoordigheid van R.R. Olde Engberink als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 4 november 2026.


(getekend) M.E. Fortuin

(getekend) R.R. Olde Engberink