Socialezekerheidsrecht

Hoger beroep niet-ontvankelijk. Geen sprake van gesplitste besluitvorming. Geen procesbelang…

Centrale Raad van Beroep, 5 november 2026

Zaakgegevens

Op 5 november 2026 heeft de Centrale Raad van Beroep in hoger beroep uitspraak gedaan in een zaak over socialezekerheidsrecht.

Instantie
Centrale Raad van Beroep
Datum uitspraak
5 november 2026
Datum publicatie
10 november 2026
Zaaknummer
22/3889 ZW
Procedure
Hoger beroep
ECLI
ECLI:NL:CRVB:2026:1478
E-mail
Inhoud van deze uitspraak

Samenvatting

Hoger beroep niet-ontvankelijk. Geen sprake van gesplitste besluitvorming. Geen procesbelang. Schadevergoeding overschrijding redelijke termijn. Proceskostenveroordeling zonder vergoeding voor de nadere zitting, want de kosten daarvoor zijn, gelet op het tegemoetkomende besluit, niet redelijkerwijs gemaakt.

Uitspraak

22/3889 ZW

Centrale Raad van Beroep

Enkelvoudige kamer

Uitspraak op het hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Rotterdam van 8 november 2022, 21/2176 (aangevallen uitspraak)

Partijen:

[appellante] te [woonplaats] (appellante)

de Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (Uwv)

de Staat der Nederlanden (minister van Justitie en Veiligheid) (Staat)

Datum uitspraak: 5 november 2026

SAMENVATTING

Het Uwv heeft met een nieuwe beslissing op bezwaar appellante alsnog in aanmerking gebracht voor een ZW-uitkering. Appellante kan – binnen de omvang van het geding – in hoger beroep geen resultaat meer bereiken dat feitelijk voor haar nog van betekenis is. Van getrapte besluitvorming is geen sprake en wat appellante heeft aangevoerd over de financiële afwikkeling van het nieuwe besluit valt buiten de omvang van het geding. Vanwege het ontbreken van een procesbelang is het hoger beroep niet-ontvankelijk.

PROCESVERLOOP

Namens appellante heeft mr. B.J. Manspeaker, advocaat, hoger beroep ingesteld. Het Uwv heeft een verweerschrift ingediend.

De Raad heeft de zaak behandeld op een zitting van 14 december 2023. Appellante is verschenen, bijgestaan door mr. Manspeaker. Het Uwv heeft zich laten vertegenwoordigen door drs. J.C. van Beek.

Na de zitting heeft de Raad het onderzoek heropend en de verzekeringsarts bezwaar en beroep om een reactie gevraagd.

Mr. Y. van der Linden, advocaat, heeft zich als opvolgend gemachtigde gesteld en nadere stukken ingediend.

Het Uwv heeft op 2 februari 2026 een gewijzigde beslissing op bezwaar genomen.

Naar aanleiding van het verzoek van appellante om schadevergoeding wegens overschrijding van de redelijke termijn door de bestuursrechter heeft de Raad de Staat als partij aangemerkt.

De Raad heeft de zaak behandeld op een zitting van 24 september 2026. Appellante is via videobellen verschenen. Ter zitting is voor appellante verschenen mr. Van der Linden. Het Uwv heeft zich laten vertegenwoordigen door H. van Haaften.

OVERWEGINGEN

Inleiding

1.1.

Met een gewijzigde beslissing op bezwaar van 2 februari 2026 heeft het Uwv het bezwaar alsnog gegrond verklaard en de uitkering op grond van de Ziektewet (ZW) per 2 december 2020 ongewijzigd voortgezet.

1.2.

Appellante heeft bij brieven van 10 april 2026 en 22 juni 2026 te kennen gegeven dat de financiële afwikkeling van het besluit van 2 februari 2026 nog niet is afgerond. Volgens appellante is sprake van getrapte besluitvorming en loopt het geschil nog door. Het hoger beroep is niet ingetrokken.

Het oordeel van de Raad

2.1.

De Raad ziet zich ambtshalve gesteld voor de vraag of appellante voldoende procesbelang heeft bij een beoordeling van haar hoger beroep. In vaste rechtspraak van de Raad is neergelegd dat eerst sprake is van (voldoende) procesbelang indien het resultaat dat de indiener van een bezwaar- of beroepschrift met het maken van bezwaar of het indienen van (hoger) beroep nastreeft, daadwerkelijk kan worden bereikt en het realiseren van dat resultaat voor deze indiener feitelijk betekenis kan hebben. Het hebben van een louter formeel of principieel belang is onvoldoende voor het aannemen van (voldoende) procesbelang.

2.2.

Nu appellante met het besluit van 2 februari 2026 alsnog per 2 december 2020 ongewijzigd recht heeft op een ZW-uitkering, kan appellante geen resultaat meer bereiken dat feitelijk voor haar nog van betekenis is. Wat appellante heeft aangevoerd over de financiële afwikkeling van het besluit van 2 februari 2026 kan geen procesbelang opleveren omdat deze kwestie geheel buiten de omvang van het geding valt.

2.3.

Uit de ZW, noch enige andere wet, volgt dat de financiële afwikkeling, zoals eventueel een nabetaling of verrekening, onderdeel moet zijn van een beslissing op bezwaar waarbij het bezwaar alsnog gegrond wordt verklaard en het recht op ZW wordt voortgezet tot einde wachttijd. Van getrapte besluitvorming, zoals appellante stelt, is dan ook geen sprake. Indien appellante het niet eens is met de (hoogte) van de nabetaling of verrekening van betalingen kan zij daartegen bezwaar maken. In dit geval heeft appellante dat ook gedaan aangezien zij tegen de uitkeringsspecificatie van 16 maart 2026 bezwaar heeft gemaakt bij het Uwv.

2.4.

Uit 2.2 en 2.3 volgt dat het hoger beroep wegens het ontbreken van procesbelang nietontvankelijk is.

Proceskosten

3.1.

Het Uwv wordt veroordeeld in de kosten die appellante in verband met de behandeling van het hoger beroep redelijkerwijs heeft moeten maken. De kosten van bezwaar zijn reeds door het Uwv bij besluit van 2 februari 2026 vergoed en de rechtbank heeft bij de aangevallen uitspraak beslist ten aanzien van de proceskosten in verband met de procedure in beroep.

3.2.

De proceskosten in hoger beroep worden, ingevolge het Besluit proceskosten bestuursrecht, begroot op € 1.868,- (1 punt voor het indienen van het hoger beroepschrift, 1 punt voor het bijwonen van de zitting op 14 december 2023, met een waarde per punt van € 934,-). De kosten voor het verschijnen op de nadere zitting van 24 september 2026 worden niet vergoed. Deze kosten zijn gemaakt nadat het (tegemoetkomend) besluit van 2 februari 2026 is genomen zodat het niet gaat om redelijkerwijs gemaakte kosten.

3.3.

Het Uwv dient het door appellante in hoger beroep betaalde griffierecht te vergoeden.

Redelijke termijn

4.1.

Wat betreft het verzoek van appellante om schadevergoeding wegens overschrijding van de redelijke termijn, wordt het volgende overwogen.

4.2.

De redelijke termijn is voor een procedure in drie instanties in zaken zoals deze in beginsel niet overschreden als die procedure in haar geheel niet langer dan vier jaar heeft geduurd. De behandeling van het bezwaar mag ten hoogste een half jaar, de behandeling van het beroep ten hoogste anderhalf jaar en de behandeling van het hoger beroep ten hoogste twee jaar duren, terwijl doorgaans geen sprake is van een te lange behandelingsduur in de rechterlijke fase in haar geheel als deze niet meer dan drie en een half jaar heeft geduurd. De omstandigheden van het geval kunnen aanleiding geven een langere behandelingsduur te rechtvaardigen. In beginsel is een vergoeding van immateriële schade gepast van € 500,- per half jaar of een gedeelte daarvan, waarmee de redelijke termijn in de procedure als geheel is overschreden.

4.3.

Als een tegemoetkomend besluit is genomen, eindigt de redelijke termijn op het moment dat dit besluit is bekendgemaakt.

4.4.

Voor dit geval betekent dat het volgende. Vanaf de ontvangst door het Uwv van het bezwaarschrift van appellante op 8 december 2020 tot aan de bekendmaking van het tegemoetkomend besluit op 2 februari 2026 heeft de procedure vijf jaar en bijna twee maanden geduurd. In de zaak zelf noch in de opstelling van appellante zijn aanknopingspunten gevonden voor het oordeel dat in dit geval de totale lengte van de procedure meer dan vier jaar zou mogen bedragen. De redelijke termijn is dus met een jaar en bijna twee maanden overschreden. Dit leidt tot een schadevergoeding van

€ 1.500,-.

4.5.

Van het totale tijdsverloop heeft de behandeling van het bezwaar minder dan zes maanden geduurd. Dit betekent dat de redelijke termijn alleen in de rechterlijke fase is overschreden. De Staat wordt veroordeeld tot vergoeding van immateriële schade tot een bedrag van € 1.500,-.

4.6.

Ook is er aanleiding om de Staat te veroordelen in de proceskosten van appellante in verband met het verzoek om schadevergoeding wegens overschrijding van de redelijke termijn. Deze kosten worden begroot op € 467,- (1 punt, met een waarde per punt van € 934,- en wegingsfactor 0,5) voor het indienen van het verzoek.

BESLISSING

De Centrale Raad van Beroep

- verklaart het hoger beroep niet-ontvankelijk;

- veroordeelt het Uwv in de proceskosten van appellante tot een bedrag van € 1.868,-;

- veroordeelt de Staat der Nederlanden (minister van Justitie en Veiligheid) in de proceskosten van

appellante tot een bedrag van € 467,-;

- veroordeelt de Staat der Nederlanden (minister van Justitie en Veiligheid) tot betaling aan appellante van een vergoeding van schade tot een bedrag van € 1.500,-;

- bepaalt dat het Uwv het door appellante in hoger beroep betaalde griffierecht van € 136,- vergoedt.

Deze uitspraak is gedaan door E.J.J.M. Weyers, in tegenwoordigheid van A.N. Bechinka als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 5 november 2026.

(getekend) E.J.J.M. Weyers

(getekend) A.N. Bechinka

Zie bijvoorbeeld de uitspraak van de Raad van 23 juli 2013, ECLI:NL:CRVB: 2013:1119. Vgl. de uitspraken van de Raad van 26 april 2023, ECLI:NL:CRVB:2023:929 en 10 maart 2015, ECLI:NL:CRVB:2015:703. Zie de uitspraak van de Raad van 26 januari 2009, ECLI:NL:CRVB:2009:BH1009 en het arrest van de Hoge Raad van 14 juni 2024, ECLI:NL:HR:2024:853. Zie de uitspraak van de Raad van 11 januari 2022, ECLI:NL:CRVB:2022:91.