Socialezekerheidsrecht

Definitieve vaststelling van de subsidie voor loonkosten op grond van de NOW-2. De betalingen uit hoofde van…

Centrale Raad van Beroep, 11 november 2026

Zaakgegevens

Op 11 november 2026 heeft de Centrale Raad van Beroep in hoger beroep uitspraak gedaan in een zaak over socialezekerheidsrecht.

Instantie
Centrale Raad van Beroep
Datum uitspraak
11 november 2026
Datum publicatie
12 november 2026
Zaaknummer
24/1370 NOW
Procedure
Hoger beroep
ECLI
ECLI:NL:CRVB:2026:1485
E-mail
Inhoud van deze uitspraak

Samenvatting

Definitieve vaststelling van de subsidie voor loonkosten op grond van de NOW-2. De betalingen uit hoofde van de vaststellingsovereenkomsten komen voort uit een geschil tussen appellanten en drie verzekeringsmaatschappijen over een annuleringsverzekering. Die annuleringsverzekering heeft betrekking op de primaire activiteiten van appellanten, namelijk het organiseren van evenementen. Deze activiteiten zijn geannuleerd door overheidsmaatregelen omtrent corona. De betalingen uit hoofde van de vaststellingsovereenkomsten zijn daarmee in de plaats gekomen van (mogelijke) uitkeringen op grond van de annuleringsverzekering. Onder verwijzing naar wat is overwogen over het (ruime) omzetbegrip onder de NOW-2, is de Raad van oordeel dat onder deze omstandigheden deze betalingen in beginsel moeten worden gekwalificeerd als omzet als bedoeld in artikel 1, tweede lid, van de NOW-2. De Raad is van oordeel dat onder bepaalde omstandigheden gemaakte kosten niet tot de omzet moeten worden gerekend. Appellanten hebben geen inzicht gegeven in de gemaakte kosten. Dat had wel op hun weg gelegen, nu het in deze gedingen gaat om een aanvraagsituatie waarbij het in beginsel aan de aanvrager is om duidelijkheid te verschaffen over de relevante feiten en omstandigheden.

Uitspraak

24/1370 NOW, 24/1371 NOW, 24/1372 NOW, 24/1373 NOW, 24/1374 NOW, 24/1375 NOW, 24/1376 NOW, 24/1377 NOW, 24/1378 NOW, 24/1379 NOW

Centrale Raad van Beroep

Meervoudige kamer

Uitspraak op het hoger beroep tegen de uitspraken van de rechtbank Amsterdam van 2 mei 2024, 23/3706 (aangevallen uitspraak 1), 23/3708 (aangevallen uitspraak 2), 23/3710 (aangevallen uitspraak 3), 23/3711 (aangevallen uitspraak 4), 23/3715 (aangevallen uitspraak 5), 23/3716 (aangevallen uitspraak 6), 23/3717 (aangevallen uitspraak 7), 23/3718 (aangevallen uitspraak 8), 23/3719 (aangevallen uitspraak 9) en 23/3721 (aangevallen uitspraak 10)

Partijen:

[appellante 1] B.V. (appellante 1)

[appellante 2] B.V. (appellante 2)

[appellante 3] B.V. (appellante 3)

[appellante 4] B.V. (voorheen [naam B.V.] (appellante 4)

[appellante 5] B.V. (appellante 5)

[appellante 6] B.V. (appellante 6)

[appellante 7] B.V. (appellante 7)

[appellante 8] B.V. (appellante 8)

[appellante 9] B.V. (appellante 9)

[appellante 10] B.V. (appellante 10)

allen te [vestigingsplaats] , tezamen appellanten

de Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid (minister)

Datum uitspraak: 11 november 2026

SAMENVATTING

Het gaat in deze zaken om de definitieve vaststelling van de subsidie voor loonkosten op grond van de NOW-2. Appellanten hebben aangevoerd dat de minister een onjuiste uitleg heeft gegeven aan het begrip ‘omzet’, als bedoeld in artikel 1, tweede lid, van de NOW-2. Door dit ruimer op te vatten dan het begrip omzet in artikel 377, zesde lid, van Boek 2 van het BW, heeft de minister ten onrechte de schikking met drie verzekeringsmaatschappijen ter waarde van in totaal € 5.600.000,- bij de berekening van de omzet betrokken. Appellanten hebben er ook op gewezen dat de schikking slechts gedeeltelijk compensatie bood voor de door hen gemaakte kosten. De Raad volgt appellanten niet in hun standpunt en is met de rechtbank van oordeel dat de gehele schikking in de gekozen omzetperiode van juli 2020 tot en met oktober 2020 tot de in aanmerking te nemen omzet moet worden gerekend.

PROCESVERLOOP

Namens appellanten hebben mr. L.E.J. Korsten en mr. T.O. Boot, advocaten, hoger beroep ingesteld tegen de aangevallen uitspraken 1 tot en met 10.

Namens de minister heeft de Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (Uwv) een verweerschrift ingediend.

Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 8 oktober 2025. Voor appellanten zijn verschenen [naam 1] en [naam 2] , bijgestaan door mr. Korsten en mr. Boot. De minister heeft zich laten vertegenwoordigen door Y. Huisman, medewerker van het Uwv.

De Raad heeft het onderzoek na de zitting heropend en partijen een vraagstelling doen toekomen. Partijen hebben daarop gereageerd.

Met toepassing van artikel 8:57, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) is een onderzoek ter zitting achterwege gebleven, omdat partijen (niet binnen de gestelde termijn) hebben verklaard gebruik te willen maken van het recht ter zitting te worden gehoord. Vervolgens heeft de Raad het onderzoek met toepassing van artikel 8:57, derde lid, van de Awb gesloten.

OVERWEGINGEN

Inleiding

1. Appellanten zijn ondernemingen die zich richten op de organisatie en exploitatie van dans- en muziekfestivalevenementen in het binnen- en buitenland en de verkoop van merchandise en promotieactiviteiten. Zij maken onderdeel uit van de groep [X]

1.1.

Met een vonnis in kort geding van 29 juni 2020 heeft de voorzieningenrechter van de rechtbank Amsterdam geoordeeld dat aannemelijk is dat tussen appellanten en vier verzekeraars een evenementenverzekering tot stand is gekomen en dat wordt aangenomen dat deze verzekering geen voorwaarde bevat voor uitsluiting van COVID-19 (corona). De verzekeraars hebben hoger beroep ingesteld tegen dit vonnis. Tijdens de procedure in hoger beroep bij het Gerechtshof Amsterdam hebben appellanten en drie verzekeraars ter beëindiging van het geschil een minnelijke regeling getroffen. Op 2 september 2020 en 6 oktober 2020 hebben zij daartoe vaststellingsovereenkomsten gesloten. Daarin is overeengekomen dat de drie verzekeraars aan appellanten een schikkingsbedrag van in totaal € 5.600.000,- betalen. In 2021 hebben appellanten met de vierde verzekeraar een minnelijke regeling getroffen.

1.2.

Op 6 juli 2020 hebben appellanten aanvragen ingediend voor subsidie in de loonkosten op grond van de Tweede tijdelijke noodmaatregel overbrugging voor behoud van werkgelegenheid (NOW-2) op basis van een verwacht omzetverlies van 100%. De minister heeft appellanten hierop subsidie verleend in lijn met dit verwachte omzetverlies en voorschotten betaald.

1.3.

Appellanten hebben op 30 maart 2022, als onderdeel van een groep of concern en met een gekozen omzetperiode van 1 juli 2020 tot en met 31 oktober 2020, de definitieve vaststelling van de subsidie voor loonkosten op grond van de NOW-2 aangevraagd op basis van een omzetverlies van 79%. Dit omzetverlies volgt uit een accountantsverklaring van 22 december 2021. Appellanten hebben de minister evenwel verzocht om, in afwijking van de accountantsverklaring, het schikkingsbedrag van € 5.600.000,- niet aan te merken als omzet in de zin van de NOW-2. Bij tien afzonderlijke besluiten van 15 juni 2022 (de primaire besluiten) is de minister voorbijgegaan aan het verzoek van appellanten. De minister heeft de definitieve subsidies vastgesteld op basis van een omzetverlies van 79% en bepaald dat appellanten bedragen moeten terugbetalen. Appellanten hebben tegen de primaire besluiten bezwaar gemaakt.

1.4.

Bij een beslissing op bezwaar van 6 maart 2023 heeft de minister het bezwaar van appellante 7 ongegrond verklaard. Bij zeven afzonderlijke beslissingen op bezwaar van 7 maart 2023 heeft de minister de bezwaren van appellanten 1, 3, 4, 5, 6, 8 en 9 ongegrond verklaard. Bij twee afzonderlijke beslissingen op bezwaar van 7 maart 2023 heeft de minister de bezwaren van appellanten 2 en 10 gegrond verklaard (uitsluitend) omdat de loonsom over de subsidieperiode van 1 juni 2020 tot 30 september 2020 te laag is vastgesteld. In alle tien beslissingen op bezwaar (de bestreden besluiten) heeft de minister, mede op basis van adviezen van 19 december 2022 en 15 februari 2023 van de afdeling Uitvoering Van Beleid van het ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid, het standpunt ingenomen dat de schikkingen met de drie verzekeringsmaatschappijen ter waarde van in totaal € 5.600.000,- moeten worden betrokken bij de in aanmerking te nemen omzet over de gekozen omzetperiode van 1 juli 2020 tot en met 31 oktober 2020.

Uitspraken van de rechtbank

2. Bij tien afzonderlijke maar inhoudelijk gelijkluidende uitspraken (aangevallen uitspraken 1 tot en met 10) heeft de rechtbank de beroepen tegen de bestreden besluiten ongegrond verklaard en daarmee deze besluiten in stand gelaten. Hiertoe heeft de rechtbank het volgende overwogen.

2.1.

Naar het oordeel van de rechtbank leiden de bewoordingen van artikel 1, tweede lid, van de NOW-2, gelezen in samenhang met de nota van toelichting bij de Eerste tijdelijke noodmaatregel overbrugging voor behoud van werkgelegenheid (NOW-1), tot de conclusie dat voor de NOW-2 een breder omzetbegrip moet worden gehanteerd dan het omzetbegrip uit artikel 377, zesde lid, van Boek 2 van het Burgerlijk Wetboek (BW).

2.2.

De rechtbank heeft appellanten niet gevolgd in hun betoog dat de schikking met de drie verzekeringsmaatschappijen ter waarde van in totaal € 5.600.000,- van het omzetbegrip zou moeten worden uitgezonderd. De rechtbank heeft vastgesteld dat het schikkingsbedrag voortkomt uit een geschil tussen appellanten en drie verzekeringsmaatschappijen over een annuleringsverzekering. Die annuleringsverzekering heeft betrekking op de primaire activiteiten van appellanten, namelijk het organiseren van evenementen. De primaire activiteiten zijn geannuleerd door overheidsmaatregelen omtrent corona. De rechtbank is van oordeel dat de minister onder deze omstandigheden de schikking mocht kwalificeren als omzet als bedoeld in artikel 1, tweede lid, van de NOW-2.

2.3.

Voor zover appellanten hebben aangevoerd dat het uitgekeerde schikkingsbedrag slechts diende om de gemaakte kosten gedeeltelijk te compenseren en niet de gederfde inkomsten, heeft de rechtbank geoordeeld dat het onderscheid tussen gederfde inkomsten en gemaakte kosten niet relevant is. Ook een vergoeding voor gemaakte kosten wordt volgens de rechtbank tot de omzet in de zin van de NOW-2 gerekend.

Het standpunt van appellanten

3. In hoger beroep hebben appellanten zich op de hierna te bespreken gronden tegen de aangevallen uitspraken 1 tot en met 10 gekeerd.

Het standpunt van de minister

4. De minister heeft verzocht om de aangevallen uitspraken 1 tot en met 10 te bevestigen.

Het oordeel van de Raad

5. De wettelijke regels die voor de beoordeling van het hoger beroep belangrijk zijn, zijn te vinden in de bijlage bij deze uitspraak.

5.1.

Uit artikel 18, zesde lid, van de NOW-2 volgt dat de minister de subsidie vaststelt aan de hand van de berekeningswijze bedoeld in artikel 8 van de NOW-2. In artikel 8, eerste lid, van de NOW-2 is hiervoor een formule opgenomen. Eén van de elementen in de berekening is de omzetdaling. In artikel 6 van de NOW-2 is geregeld hoe de omzetdaling wordt vastgesteld. De omzet in de meetperiode wordt daartoe vergeleken met de omzet in de referentieperiode, gedeeld door drie. Voor de te vergelijken omzet wordt uitgegaan van het begrip omzet, zoals dwingend voorgeschreven in artikel 1, tweede lid, van de NOW-2. De NOW-regeling kent geen hardheidsclausule op grond waarvan de minister bevoegd is om in bijzondere gevallen af te wijken van de tekst van de NOW-regeling.

5.2.

Voor de algemene uitgangspunten die worden gehanteerd bij de beoordeling van besluiten over de vaststelling van een tegemoetkoming op grond van de NOW-regelingen wordt verwezen naar de uitspraken van de Raad van 18 januari 2023 en 13 december 2024. Deze uitgangspunten staan in deze zaken niet ter discussie.

5.3.

Het geschil spitst zich toe op de vraag wat de omzetdaling is van appellanten in de periode van 1 juli 2020 tot en met 31 oktober 2020 voor de NOW-2. Meer in het bijzonder gaat het om de vraag of de schikkingen met de drie verzekeraars ter waarde van in totaal € 5.600.000,- moeten worden meegenomen bij het vaststellen van de omzet. Evenals de rechtbank beantwoordt de Raad die vraag bevestigend.

5.4.

Appellanten hebben primair betoogd dat de minister ten onrechte de betalingen onder de vaststellingsovereenkomsten heeft aangemerkt als omzet in de zin van artikel 1, tweede lid, van de NOW-2. Als gevolg daarvan zijn volgens appellanten de subsidies te laag vastgesteld. Uit de tekst van artikel 1, tweede lid, van de NOW-2 blijkt volgens appellanten duidelijk dat uitsluitend het jaarrekeningenrecht van toepassing is, en onder het jaarrekeningenrecht zijn deze betalingen geen omzet. Voor zover al een ruimer omzetbegrip uit de Toelichting bij de NOW-2 volgt, dan vallen de betalingen onder de vaststellingsovereenkomsten daar ook niet onder. Uit de toelichting bij de NOW volgt immers dat de uitbreiding is beperkt tot het aanmerken van overheidssubsidies als omzet in de zin van de (Toelichting bij de) NOW-2. Ter onderbouwing van hun standpunt hebben appellanten verwezen naar een opinie van 4 juli 2024 van prof. mr. J.B.S. Hijink.

5.4.1.

De Raad volgt dit betoog niet. Zoals de Raad eerder heeft overwogen ten aanzien van de NOW-1, volgt uit artikel 1, tweede lid, van de NOW-1 en de Toelichting bij deze regeling dat in de NOW wordt uitgegaan van een ruimer omzetbegrip dan in artikel 377, zesde lid, van Boek 2 van het BW. Voor het omzetbegrip wordt gekeken naar wat er voor de winst- en verliesrekening als netto-omzet wordt gezien en naar alle baten die voortkomen uit de uitvoering van normale activiteiten van een organisatie, ook als deze gewoonlijk met een andere term dan omzet worden aangeduid. Dit betekent dat overige opbrengsten ook als omzet worden gezien voor de NOW voor zover zij zien op de reguliere bedrijfsactiviteiten van de onderneming. Appellanten worden niet gevolgd in hun op de door hen ingebrachte opinie van 4 juli 2024 van prof. mr. J.B.S. Hijink gestoelde betoog dat artikel 1, tweede lid, derde volzin van de NOW-2 uitsluitend ziet op not-for-profitorganisaties.

5.5.

Appellanten hebben subsidiair aangevoerd dat toepassing van een ruimer omzetbegrip niet is toegestaan, nu dit ruimere omzetbegrip alleen uit de Toelichting volgt en in een Toelichting bij een wettelijke regeling als de NOW-regeling geen afwijkende of aanvullende regels mogen worden gesteld. Ter onderbouwing van hun standpunt hebben appellanten verwezen naar de door hen ingebrachte analyse van 4 juli 2024 van prof. mr. H.E. Bröring.

5.5.1.

Deze grond slaagt niet. Uit de complete tekst van artikel 1, tweede lid, van de NOW-1 blijkt dat in de NOW wordt uitgegaan van een ruimer omzetbegrip dan in artikel 377, zesde lid, van Boek 2 van het BW. Voor het omzetbegrip wordt gekeken naar wat er voor de winst- en verliesrekening als netto-omzet wordt gezien (artikel 1, tweede lid, eerste volzin van de NOW-1) en naar alle baten die voortkomen uit de uitvoering van normale activiteiten van een organisatie, ook als deze gewoonlijk met een andere term dan omzet worden aangeduid (artikel 1, tweede lid, derde volzin). In de Toelichting bij dit artikel en in de Kamerbrief van 9 december 2020 wordt het omzetbegrip van artikel 1, tweede lid, van de NOW-1 slechts nader toegelicht en worden voorbeelden gegeven. Dit kan, anders dan appellanten betogen, niet gezien worden als nadere normstelling.

5.6.

Appellanten hebben meer subsidiair aangevoerd dat de rechtbank ten onrechte heeft geoordeeld dat de betalingen uit hoofde van de vaststellingsovereenkomsten als omzet in de zin van artikel 1, tweede lid, van de NOW-2 kunnen worden aangemerkt omdat die betrekking hebben op hun primaire activiteiten, namelijk het organiseren van evenementen. Onder verwijzing naar voormelde opinie van prof. mr. Hijink, hebben appellanten gesteld dat nergens uit volgt dat het hier gaat om betalingen op grond van een annuleringsverzekering, zodat deze betalingen niet anders kunnen worden gekwalificeerd dan als betalingen op grond van een vaststellingsovereenkomst ter beëindiging van een geschil. Zouden de betalingen onder de vaststellingsovereenkomsten wel als een betaling op grond van een annuleringsverzekering moeten worden aangemerkt, dan geldt volgens appellanten dat met de betaling van € 5.600.000,- slechts sprake is van een vergoeding voor gemaakte kosten die, anders dan een vergoeding voor gederfde marge en/of inkomsten, niet als omzet aangemerkt dient te worden. Ter onderbouwing daarvan hebben appellanten verwezen naar een schadebegroting van 5 oktober 2020, opgesteld in het kader van de procedures tegen de verzekeraars door [expertbureau B.V.] Dit schaderapport laat zien dat de gederfde winst € 17.312.682,- bedraagt en de gemaakte kosten € 6.142.920,-. Daaruit blijkt dat de betalingen uit de vaststellingsovereenkomsten (ter hoogte van € 5.600.000,-) niet eens de volledige kosten dekken.

5.6.1.

De betalingen uit hoofde van de vaststellingsovereenkomsten komen voort uit een geschil tussen appellanten en drie verzekeringsmaatschappijen over een annuleringsverzekering. Die annuleringsverzekering heeft betrekking op de primaire activiteiten van appellanten, namelijk het organiseren van evenementen. Deze activiteiten zijn geannuleerd door overheidsmaatregelen omtrent corona. De betalingen uit hoofde van de vaststellingsovereenkomsten zijn daarmee in de plaats gekomen van (mogelijke) uitkeringen op grond van de annuleringsverzekering. Onder verwijzing naar wat in 5.4.1 is overwogen over het (ruime) omzetbegrip onder de NOW-2, is de Raad van oordeel dat onder deze omstandigheden deze betalingen in beginsel moeten worden gekwalificeerd als omzet als bedoeld in artikel 1, tweede lid, van de NOW-2.

5.6.2.

Uit de schadebegroting van 5 oktober 2020 van [expertbureau B.V.] , waarnaar ook appellanten hebben verwezen, blijkt dat de totale schaderaming € 23.455.602,- is, opgebouwd uit € 17.312.682,- aan gemist resultaat en € 6.142.920,- aan (doorlopende) kosten. Daarmee is aannemelijk dat de betalingen op grond van de vaststellingsovereenkomsten in ieder geval deels betrekking hebben op gederfde omzet.

5.6.3.

De Raad is van oordeel dat onder bepaalde omstandigheden gemaakte kosten niet tot de omzet moeten worden gerekend. De Raad heeft appellanten bij brief van 3 november 2025 verzocht om nader te onderbouwen en te specificeren welk gedeelte van het totaalbedrag van de schikking van € 5.600.000,- betrekking heeft op gederfde marge en/of inkomsten en welk gedeelte op gemaakte kosten.

5.6.4.

Appellanten hebben in hun reactie van 28 november 2025 geen inzicht gegeven in de totstandkoming van het bedrag van € 5.600.000,- en welk deel daarvan eventueel betrekking heeft op gemaakte kosten. Dat had wel op hun weg gelegen, nu het in deze gedingen gaat om een aanvraagsituatie waarbij het in beginsel aan de aanvrager is om duidelijkheid te verschaffen over de relevante feiten en omstandigheden. Bovendien zijn het bij uitstek appellanten die inzicht hebben in de tot stand gekomen schikking van € 5.600.000,-.

5.7.

Uit 5.6.1 tot en met 5.6.4 volgt dat de minister terecht het volledige bedrag van € 5.600.000,- heeft aangemerkt als omzet als bedoeld in artikel 1, tweede lid, van de NOW2 en heeft betrokken bij de in aanmerking te nemen omzet over de gekozen omzetperiode van 1 juli 2020 tot en met 31 oktober 2020.

5.8.

De minister was bevoegd om de subsidie op grond van de NOW-2 lager vast te stellen op grond van artikel 4:46, tweede lid, aanhef en onder d, van de Awb op de grond dat de subsidieverlening anderszins onjuist was en de subsidieontvanger dit wist of behoorde te weten. Wat appellanten hebben aangevoerd leidt niet tot het oordeel dat de minister geen gebruik heeft mogen maken van zijn bevoegdheid om de subsidie op grond van de NOW-2 lager vast te stellen dan bij de verlening en de onverschuldigd betaalde subsidiebedragen terug te vorderen.

Conclusie en gevolgen

5.9.

De hoger beroepen slagen dus niet. De aangevallen uitspraken 1 tot en met 10 worden bevestigd. Dit betekent dat de vaststellingen van de definitieve subsidie op grond van de NOW-2 en de terugvorderingen in stand blijven.

6. Omdat de hoger beroepen niet slagen, krijgen appellanten geen vergoeding voor hun proceskosten en het betaalde griffierecht.

BESLISSING

De Centrale Raad van Beroep bevestigt de aangevallen uitspraken.

Deze uitspraak is gedaan door H.G. Rottier als voorzitter en G.C. Boot en S.B. SmitColenbrander als leden, in tegenwoordigheid van D. Semiz als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 11 november 2026.

(getekend) H.G. Rottier

(getekend) D. Semiz

Bijlage: voor deze uitspraak belangrijke wettelijke regels

Toepasselijke bepalingen uit de Tweede tijdelijke noodmaatregel overbrugging voor behoud van werkgelegenheid (NOW-2)

Artikel 1, tweede lid, van de NOW-2

Onder omzet wordt in deze regeling verstaan de netto-omzet zoals gedefinieerd in artikel 377, zesde lid, van Boek 2 van het Burgerlijk Wetboek gecorrigeerd voor de in de winst-en-verliesrekening verantwoorde wijziging in onderhanden projecten en bepaald op basis van grondslagen en detailtoepassingen die consistent zijn met de grondslagen en detailtoepassingen zoals deze door de werkgever zijn gehanteerd in de laatste voor 1 juni 2020 vastgestelde jaarrekening, mits deze conform de wet- en regelgeving is opgesteld. Voor natuurlijke personen is dit de omzetbepaling die de basis is geweest voor de laatst vastgestelde aangifte voor de Wet inkomstenbelasting 2001, mits deze conform de wet- en regelgeving is opgesteld. Alle baten die voortkomen uit de uitvoering van normale activiteiten van een organisatie, ook als deze gewoonlijk met een andere term dan omzet worden aangeduid, vallen onder omzet in de zin van deze regeling. Onder omzet wordt in deze regeling niet verstaan de subsidie die de werkgever ontvangt op grond van de eerste tranche subsidieregeling.

Artikel 8, eerste lid, van de NOW-2

De hoogte van de subsidie is de uitkomst van:

A x B x 4 x 1,4 x 0,9

Hierbij staat:

A voor het percentage van de omzetdaling;

B voor de loonsom waarbij wordt uitgegaan van de totale loonsom van werknemers waarvoor de werkgever het loon heeft uitbetaald in het tijdvak, bedoeld in het tweede, derde of vierde lid, met dien verstande dat:

Artikel 8, vijfde lid, van de NOW-2

Indien de loonsom bedoeld onder de letter C lager is dan viermaal de loonsom als bedoeld in het eerste lid, onder de letter B, wordt de subsidie verlaagd met:

(B x 4 – C) x 1,4 x 0,9

Hierbij staat:

B voor de loonsom, zoals berekend op grond van het eerste lid tot en met vierde lid;

C voor de loonsom over de periode 1 juni 2020 tot en met 30 september 2020, met dien verstande dat het eerste lid tot en met het vierde lid van overeenkomstige toepassing is, waarbij de gehanteerde aangiftetijdvakken het zesde tot en met het negende aangiftetijdvak van het jaar 2020 zijn.

Artikel 18, zesde lid, van de NOW-2

De subsidie wordt vastgesteld aan de hand van de berekeningswijze, bedoeld in artikel 8 […].

Artikel 19 van de NOW-2

Onverminderd artikel 4:95, vierde lid, van de Algemene wet bestuursrecht kan het verstrekte voorschot geheel of gedeeltelijk worden teruggevorderd van de subsidieontvanger, indien dit ten onrechte of voor een te hoog bedrag is verstrekt of indien niet aan de verplichtingen, bedoeld in artikel 15, 16 of 17, is voldaan.

Burgerlijk Wetboek (BW):

Artikel 377 van Boek 2 van het BW

1. Op de winst- en verliesrekening worden afzonderlijk opgenomen: (..)

2. De baten en lasten uit de gewone bedrijfsvoering worden hetzij overeenkomstig lid 3, hetzij overeenkomstig lid 4 gesplitst:

3. Afzonderlijk worden opgenomen:

a. de netto-omzet;

b. (…);

c. (…);

d. de overige bedrijfsopbrengsten;

e. (…)

6. Onder de netto-omzet wordt verstaan de opbrengst uit levering van goederen en diensten uit het bedrijf van de rechtspersoon, onder aftrek van kortingen en dergelijke en van over de omzet geheven belastingen.

Algemene wet bestuursrecht (Awb):

Artikel 3:4, eerste en tweede lid, van de Awb

1. Het bestuursorgaan weegt de rechtstreeks bij het besluit betrokken belangen af, voor zover niet uit een wettelijk voorschrift of uit de aard van de uit te oefenen bevoegdheid een beperking voortvloeit.

2. De voor een of meer belanghebbenden nadelige gevolge van een besluit mogen niet onevenredig zijn in verhouding tot de met het besluit te dienen doelen.

Artikel 4:46, eerste en tweede lid, van de Awb

1. Indien een beschikking tot subsidieverlening is gegeven, stelt het bestuursorgaan de subsidie overeenkomstig de subsidieverlening vast;

2. De subsidie kan lager worden vastgesteld indien:

a. de activiteiten waarvoor subsidie is verleend niet of niet geheel hebben plaatsgevonden;

b. de subsidie-ontvanger niet heeft voldaan aan de aan de subsidie verbonden verplichtingen;

c. de subsidie-ontvanger onjuiste of onvolledige gegevens heeft verstrekt en de verstrekking van juiste of onvolledige gegevens tot een andere beschikking op de aanvraag tot subsidieverlening zou hebben geleid, of;

d. de subsidieverlening anderszins onjuist was en de subsidieontvanger dit wist of behoorde te weten.

1. Het bestuursorgaan kan onverschuldigd betaalde subsidiebedragen terugvorderen.

Rb. Amsterdam 29 juni 2020, ECLI:NL:RBAMS:2020:3766. Zie de uitspraken van de Raad van 18 januari 2023, ECLI:NL:CRVB:2023:95 en van 13 december 2024, ECLI:NL:CRVB:2024:2402. NOW-1 (Stcrt. 2020, 19874) Zie de uitspraken van de Raad van 6 maart 2025, ECLI:NL:CRVB:2025:346 en van 29 april 2026, ECLI:NL:CRVB:2026:511. Kamerstukken 2020/21, 35420, nr. 237, Bijlage III. Kamerstukken 2020/21, 35420, nr. 237, Bijlage III.