Socialezekerheidsrecht
Weigering om WW-uitkering uit te betalen onterecht. Verwijtbare werkloosheid. Verrichten nevenwerkzaamheden…
Centrale Raad van Beroep, 11 november 2026
ECLI:NL:CRVB:2026:1495 · Centrale Raad van Beroep · 11 november 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/centrale-raad-van-beroep/bestuursrecht/socialezekerheidsrecht/hoger-beroep/ecli-nl-crvb-2026-1495
Zaakgegevens
Op 11 november 2026 heeft de Centrale Raad van Beroep in hoger beroep uitspraak gedaan in een zaak over socialezekerheidsrecht.
- Instantie
- Centrale Raad van BeroepCentrale Raad van BeroepDe hoogste bestuursrechter voor sociale zekerheid en ambtenarenzaken.Meer uitleg
- Datum uitspraak
- 11 november 2026
- Datum publicatie
- 12 november 2026
- Zaaknummer
- 25/1775 WW
- Rechtsgebied
- Bestuursrecht » Socialezekerheidsrecht
- Procedure
- Hoger beroepHoger beroepEen hogere rechter behandelt de zaak opnieuw, zowel de feiten als het recht, omdat een partij het niet eens is met de eerste uitspraak.Meer uitleg
- ECLI
- ECLI:NL:CRVB:2026:1495
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
Weigering om WW-uitkering uit te betalen onterecht. Verwijtbare werkloosheid. Verrichten nevenwerkzaamheden tijdens ziekte. Appellant heeft naast zijn werkzaamheden voor werkgeefster nevenwerkzaamheden verricht, meldde dit niet aan zijn werkgeefster en tijdens zijn ziekte is hij deze gaan uitbreiden. Het Uwv heeft onvoldoende onderbouwd dat het verrichten van die nevenwerkzaamheden (tijdens periode van ziekte) onverenigbaar waren met het verrichten van werkzaamheden bij werkgeefster. Er is daarom geen grond voor een maatregel wegens verwijtbare werkloosheid. Hoger beroep slaagt. De Raad draag het Uwv op een nieuw besluit nemen over de hoogte en de duur van de WW-uitkering.
Uitspraak
Centrale Raad van Beroep
Meervoudige kamer
Uitspraak op het hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Limburg van 22 juli 2025, 24/578 (aangevallen uitspraak)
Partijen:
[appellant] te [woonplaats] (appellant)
de Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (Uwv)
Datum uitspraak: 11 november 2026
SAMENVATTING
Het gaat in deze zaak over de vraag of het Uwv terecht heeft geweigerd de WW-uitkering van appellant uit te betalen, omdat hij verwijtbaar werkloos is geworden doordat hij nevenwerkzaamheden heeft verricht zonder die bij zijn werkgeefster te melden en deze werkzaamheden tijdens periodes van ziekte heeft voortgezet. Appellant meent dat geen sprake is van een dringende reden voor ontslag. De Raad volgt het standpunt van appellant en komt tot het oordeel dat het bestreden besluit geen stand houdt.
PROCESVERLOOP
Namens appellant heeft mr. R.J. Ruiter, advocaat, hoger beroep ingesteld. Het Uwv heeft een verweerschrift ingediend en vragen van de Raad beantwoord. Partijen hebben nadere stukken ingediend.
De Raad heeft de zaak behandeld op een zitting van 19 augustus 2026. Appellant is verschenen, bijgestaan door mr. Ruiter. Het Uwv heeft zich laten vertegenwoordigen door P.J.L.H. Coenen.
OVERWEGINGEN
Inleiding
1. Bij de beoordeling van het hoger beroep zijn de volgende feiten en omstandigheden van belang.
Appellant was vanaf 1 augustus 2018 in dienst bij [werkgeefster] B.V. (werkgeefster), laatstelijk voor veertig uur per week in de functie van chauffeur/belader. Appellant heeft zich op 27 maart 2023 ziekgemeld, waarna hem per genoemde datum – op basis van een no-riskpolis – een uitkering op grond van de Ziektewet is toegekend.
Op 10 mei 2023 heeft werkgeefster appellant na een gesprek op non-actief gesteld wegens een vermoeden van een dringende reden voor ontslag. Werkgeefster had middels een anonieme brief vernomen dat appellant nevenwerkzaamheden verrichtte. Vervolgens heeft werkgeefster appellant bij brief van 12 mei 2023 te kennen gegeven elk vertrouwen in een verdere samenwerking met appellant te hebben verloren, omdat gebleken is dat appellant, zelfs op momenten dat hij zich ziek had gemeld, in een café nevenwerkzaamheden heeft verricht. Werkgeefster heeft deze gedragingen aangemerkt als een dringende reden in de zin van artikel 7:678 van het Burgerlijk Wetboek (BW). Werkgeefster heeft zich – ter voorkoming van gerechtelijke procedures – echter bereid getoond een beëindigingsregeling te treffen, waarbij wordt afgezien van een ontslag op staande voet. Op 22 mei 2023 hebben werkgeefster en appellant een vaststellingsovereenkomst gesloten, waarbij het dienstverband met ingang van 1 juli 2023 is beëindigd. Appellant heeft zich per 3 juli 2023 hersteld gemeld.
Op 3 juli 2023 heeft appellant bij het Uwv een uitkering op grond van de Werkloosheidswet (WW) aangevraagd.
Bij besluit van 11 juli 2023 heeft het Uwv vastgesteld dat appellant vanaf 1 juli 2023 recht heeft op een WWuitkering, maar dat deze niet tot uitbetaling komt, omdat appellant verwijtbaar werkloos is geworden. Volgens het Uwv ligt aan de werkloosheid een dringende reden ten grondslag. Appellant heeft bezwaar gemaakt tegen dit besluit.
Bij beslissing op bezwaar van 31 januari 2024 (bestreden besluit) heeft het Uwv dit bezwaar ongegrond verklaard. Het Uwv is bij zijn standpunt gebleven dat de aan de beëindiging van de arbeidsovereenkomst ten grondslag gelegde gedragingen – het niet melden van nevenwerkzaamheden in [naam cafe] V.O.F. en het verrichten van deze werkzaamheden in een periode waarin appellant zich bij werkgeefster had ziekgemeld – een dringende reden voor ontslag opleveren. Het Uwv heeft vastgesteld dat uit de polisadministratie blijkt dat appellant in de periode van november 2022 tot en met maart 2023 tussen de 35 en 54 uren nevenwerkzaamheden heeft verricht en dat de uren in de ziekteperiode aanzienlijk zijn gestegen, namelijk naar een aantal tussen de 55 en 64 uren per maand. Volgens het Uwv is sprake van een vast arbeidspatroon, zodat geen sprake kan zijn van een vriendendienst. De omstandigheid dat het niet gaat om onrechtmatige nevenwerkzaamheden in die zin dat werkgeefster schade wordt toegebracht en dat het om wezenlijk andere werkzaamheden gaat dan bij werkgeefster doet volgens het Uwv niet af aan het feit dat appellant voor deze nevenwerkzaamheden toestemming had moeten vragen. Uit artikel 10 van de arbeidsovereenkomst en artikel 3.3 van de betreffende cao volgt uitdrukkelijk dat het de werknemer verboden is om zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de werkgever nevenwerkzaamheden te verrichten.
Uitspraak van de rechtbank
2. De rechtbank heeft het beroep tegen het bestreden besluit ongegrond verklaard en daarmee het bestreden besluit in stand gelaten. De gedragingen van appellant die tot het ontslag hebben geleid, vormen naar het oordeel van de rechtbank een dringende reden voor het weigeren om de WW-uitkering aan appellant te betalen.
Volgens de rechtbank had het appellant duidelijk moeten zijn dat hij bij werkgeefster melding had moeten doen van zijn (plannen voor een) bijbaan. De stelling van appellant dat hij in de veronderstelling was dat werkgeefster op de hoogte was van die bijbaan en dat hij niet wist dat hij voor die bijbaan vooraf toestemming had moeten vragen, heeft de rechtbank niet gevolgd. De rechtbank is niet gebleken dat werkgeefster op de hoogte was van zijn bijbaan. In artikel 10 van de arbeidsovereenkomst staat dat appellant vooraf schriftelijke toestemming moest vragen voor het verrichten van nevenwerkzaamheden. Door geen melding te maken van zijn nevenwerkzaamheden heeft appellant werkgeefster de mogelijkheid ontnomen te beoordelen of er redenen waren om deze nevenwerkzaamheden te beperken. In dit verband heeft het Uwv appellant ook kunnen aanrekenen dat hij die nevenwerkzaamheden heeft verricht in de periode dat hij bij werkgeefster ziek was gemeld. Daarmee heeft appellant werkgeefster de mogelijkheid ontnomen te beoordelen of deze werkzaamheden, zo die al zouden zijn toegestaan, zijn reintegratie belemmerden. Anders dan door appellant betoogd, acht de rechtbank artikel 10 van de arbeidsovereenkomst niet in strijd met artikel 7:653a van het BW en daarom ook niet nietig. In artikel 10 van de arbeidsovereenkomst staat geen, althans niet uitsluitend, verbod tot het verrichten van nevenwerkzaamheden. Er staat dat het verboden is om zonder toestemming van de werkgever nevenwerkzaamheden te verrichten. Dit betekent volgens de rechtbank dat er een voorwaarde geldt, die voorafgaat aan het verrichten van nevenwerkzaamheden. Anders dan door appellants gemachtigde ter zitting is gesteld, leidt het kopje boven artikel 10 “Verbod nevenwerkzaamheden” daarmee niet tot onduidelijkheid in die zin dat enerzijds een verbod geldt en anderzijds toestemming moest worden gevraagd.
Ook het feit dat appellant (uiteindelijk) niet op staande voet is ontslagen, maar uit dienst is gegaan met een vaststellingsovereenkomst, laat onverlet dat de aanleiding voor de beëindiging van de arbeidsovereenkomst is gelegen in appellants verwijtbare gedragingen. Niet de ontslagroute, maar de ontslagreden is immers doorslaggevend bij de vraag of sprake is van dringende redenen.
In de gegeven omstandigheden heeft de rechtbank tot slot ook geen reden gezien voor de conclusie dat werkgeefster appellant eerst had moeten waarschuwen voordat zijn dienstverband zou worden beëindigd. Hiervoor acht de rechtbank redengevend dat appellant de werkzaamheden al enige tijd verrichtte en bovendien ook verrichtte in de periode dat hij ziek was gemeld voor de werkzaamheden bij werkgeefster.
Het standpunt van appellant
3. Appellant is het met de uitspraak van de rechtbank niet eens. Appellant handhaaft in hoger beroep zijn standpunt dat hij niet verwijtbaar werkloos is geworden, omdat aan zijn ontslag geen dringende redenen ten grondslag ligt. Hij heeft aan de hand van rechtspraak benadrukt dat de civiele rechter het verrichten van nevenwerkzaamheden tijdens ziekte en/of het verrichten van nevenwerkzaamheden, zonder daarvan eerst melding te maken bij de werkgever, niet snel als een dringende reden beschouwt. Appellant betwist dat de nevenwerkzaamheden onverenigbaar waren met zijn dienstverband bij werkgeefster. Het gaat niet om concurrerende of anderszins belemmerende werkzaamheden. De werkzaamheden werden bovendien slechts incidenteel uitgevoerd. In dit verband heeft appellant nog een verklaring ingebracht van [naam uitbater] , de uitbater van het café. Appellant heeft er in dit verband op gewezen dat een oordeel van een bedrijfsarts ontbreekt en dat hij niet door werkgeefster is gewaarschuwd voor het ontstaan van een dringende reden voor ontslag bij het niet melden van nevenwerkzaamheden. Volgens appellant had hij in artikel 10 van de arbeidsovereenkomst geen waarschuwing moeten lezen. Appellant heeft in dit verband aangevoerd dat deze bepaling in strijd is met artikel 7:653a van het BW. Maar ook als zou moeten worden aangenomen dat op appellant een mededelingsplicht rustte, dan nog levert een schending daarvan geen dringende reden op. Appellant heeft benadrukt dat het dienstverband is beëindigd met inachtneming van de opzegtermijn en toekenning van een beëindigingsvergoeding en een vergoeding van de kosten van rechtshulp.
Het standpunt van het Uwv
4. Het Uwv heeft verzocht de aangevallen uitspraak te bevestigen. Volgens het Uwv kwalificeren de gedragingen van appellant als een dringende reden, ter zake waarvan appellant een verwijt kan worden gemaakt.
Het oordeel van de Raad
5. De Raad beoordeelt of de rechtbank terecht het bestreden besluit over de weigering om een WW-uitkering te betalen in stand heeft gelaten aan de hand van wat appellant in hoger beroep heeft aangevoerd, de beroepsgronden. De Raad komt tot het oordeel dat het hoger beroep slaagt. Hierna legt de Raad uit hoe hij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft. De wettelijke regels die voor de beoordeling van het hoger beroep belangrijk zijn, zijn te vinden in de bijlage bij deze uitspraak.
In de uitspraken van 7 november 2018 heeft de Raad geoordeeld dat voor de vraag of er sprake is van verwijtbare werkloosheid, gelet op de tekst en de geschiedenis van de totstandkoming van artikel 24, tweede lid, aanhef en onder a, van de WW, een materiële beoordeling plaats dient te vinden van de vraag of aan de werkloosheid een dringende reden ten grondslag ligt. Daarbij is artikel 7:678 van het BW de maatstaf en moeten alle omstandigheden van het geval, in onderling verband en samenhang, in aanmerking worden genomen. Tot de elementen die moeten worden gewogen, behoren naast de aard en ernst van de gedraging(en) van de werknemer, de wijze waarop werkgever in de specifieke situatie en in de specifieke werkrelatie het verweten gedrag beoordeelt, de in dat verband voor de werknemer kenbare bedoeling van werkgever, de aard en duur van de dienstbetrekking, de wijze waarop de werknemer deze heeft vervuld, en de persoonlijke omstandigheden van de werknemer, zoals zijn leeftijd en de gevolgen die een beëindiging van het dienstverband voor hem zou hebben. Ook indien de gevolgen ingrijpend zijn, kan een afweging van deze persoonlijke omstandigheden tegen de aard en de ernst van de gedraging(en) tot de conclusie leiden dat beëindiging van de dienstbetrekking gerechtvaardigd is. Indien tot het aannemen van een dringende reden wordt geconcludeerd, zal in het kader van artikel 24, tweede lid, aanhef en onder a, van de WW vervolgens nog moeten worden getoetst of de werknemer van de dringende reden een verwijt kan worden gemaakt.
Volgens vaste rechtspraak geldt dat het Uwv gehouden is zich een eigen oordeel te vormen over de vraag of een aanvrager van een WW-uitkering verwijtbaar werkloos is geworden. Dat brengt mee dat het Uwv gehouden is zelfstandig te onderzoeken of aan de werkloosheid een dringende reden ten grondslag heeft gelegen en of de werknemer ter zake een verwijt kan worden gemaakt. Daarnaast moet het Uwv, na vergaring van de nodige kennis over de relevante feiten, zijn beslissing deugdelijk motiveren.
In de in 5.1 vermelde uitspraken van 7 november 2018 heeft de Raad overwogen dat bij de beoordeling van de vraag of aan de werkloosheid een dringende reden ten grondslag ligt, niet de ontslagroute die de werkgever heeft gekozen bepalend is, maar de ontslagreden. Dit betekent dat uit de omstandigheid dat werkgeefster appellant een beëindigingsovereenkomst heeft aangeboden en de arbeidsovereenkomst met een vaststellingsovereenkomst, waarbij een opzegtermijn en een beëindigingsvergoeding zijn overeengekomen, is ontbonden, niet kan worden afgeleid dat geen sprake is van een dringende reden voor ontslag. Het is aan het Uwv om niet alleen aannemelijk te maken dat de gedragingen van appellant een arbeidsrechtelijke dringende reden opleveren, maar ook – indien die arbeidsrechtelijke dringende reden zou komen vast te staan – dat appellant zijn gedragingen kunnen worden verweten.
Niet ter discussie staat dat appellant naast zijn werkzaamheden voor werkgeefster nevenwerkzaamheden heeft verricht, dat hij hiervan aan werkgeefster geen melding heeft gemaakt en dat hij dus voor het verrichten van deze nevenwerkzaamheden geen toestemming heeft gekregen van werkgeefster. Verder blijkt uit de stukken dat appellant ten tijde van zijn ziekte bij werkgeefster zijn nevenwerkzaamheden is gaan uitbreiden. Vraag is of het verrichten van deze werkzaamheden en het niet melden daarvan een dringende reden voor ontslag oplevert. Die vraag beantwoordt de Raad ontkennend.
Uit artikel 7:653a van het BW volgt dat een beding waarbij de werkgever verbiedt of beperkt dat de werknemer voor anderen arbeid verricht buiten de tijdstippen waarop de arbeid moet worden verricht bij die werkgever, nietig is, tenzij dit beding kan worden gerechtvaardigd op grond van objectieve redenen. Dit betekent dat werkgeefster de toestemming tot het verrichten van nevenwerkzaamheden alleen zou kunnen weigeren, als zij daarvoor een objectieve rechtvaardiging had. Daaromtrent overweegt de Raad als volgt.
Het Uwv heeft naar aanleiding van de aanvraag van appellant voor een WWuitkering telefonisch contact opgenomen met werkgeefster. Op de vraag of appellant toestemming zou hebben gekregen de nevenwerkzaamheden uit te voeren als hij dit had gemeld, heeft werkgeefster geantwoord dat dit afhankelijk was van de vraag of het verrichten van deze nevenwerkzaamheden geen gevaar vormde voor de (werktijden)wet [lees: Arbeidstijdenwet]. Het ging werkgeefster onder meer om de combinatie van het ‘s avonds werken in het café, mogelijk met alcohol, en de volgende ochtend om 07.00 uur op de vrachtwagen rijden. Verder heeft werkgeefster het feit dat appellant de nevenwerkzaamheden niet heeft gemeld een kwalijke zaak genoemd en gemeld dat het vertrouwen in appellant weg was. Werkgeefster heeft daarbij ook gewezen op het feit dat appellant tweemaal ziek is geweest bij werkgeefster, maar wel werkzaam was in het café. Op de vraag of het mogelijk was dat appellant ziek was voor de werkzaamheden bij werkgeefster, maar de werkzaamheden in het café wel had kunnen uitvoeren, heeft werkgeefster gesteld dit te hebben onderzocht, maar dat dit niet het geval was.
De in 5.6 genoemde omstandigheden zijn naar het oordeel van de Raad onvoldoende om de in 5.5. genoemde objectieve rechtvaardiging te onderbouwen. Daarbij is van belang dat het Uwv desgevraagd geen stukken heeft overgelegd waaruit zou blijken dat het verrichten van nevenwerkzaamheden (tijdens periode van ziekte) onverenigbaar was met het verrichten van werkzaamheden bij werkgeefster, zoals bijvoorbeeld informatie over de tijdstippen van het verrichten van de nevenwerkzaamheden of de reden van ziekmelding. Het Uwv heeft ook geen verzekeringsarts van het Uwv geconsulteerd met de vraag in hoeverre het verrichten van nevenwerkzaamheden verenigbaar was met de ziekmelding van appellant. Dit betekent dat onduidelijk is gebleven wat de reden is geweest voor de ziekmelding van appellant bij werkgeefster en of deze ziekte er al dan niet aan in de weg stond de nevenwerkzaamheden in het café te verrichten. Ook is niet gebleken dat deze vraag is voorgelegd aan de bedrijfsarts van werkgeefster. Hoewel werkgeefster heeft laten weten een en ander te hebben onderzocht, zitten daarvan geen stukken in het dossier. Uit het verslag van het telefoongesprek met werkgeefster blijkt ook niet dat het Uwv hierop heeft doorgevraagd teneinde meer concrete informatie te krijgen over de aard van het onderzoek en de resultaten daarvan. Daarnaast is gebleken dat de door appellant verrichte werkzaamheden van andere aard waren dan die bij werkgeefster. Op geen enkele manier is door het Uwv onderbouwd dat door de combinatie van de werkzaamheden bij werkgeefster en de nevenwerkzaamheden bij het café is gehandeld in strijd met de Arbeidstijdenwet. Appellant heeft toegelicht dat hij drie keer per week van 18.00 uur tot 22.30 uur werkzaamheden heeft verricht in het café, zoals ook volgt uit de verklaring van de uitbater, en dat het café zich op slechts een paar minuten lopen van zijn huis bevindt. Hij kon daarom tussen het einde van zijn werkzaamheden in het café en het begin van de werkzaamheden bij werkgeefster een normale nachtrust genieten. Pas na de ziekmelding bij werkgeefster heeft appellant deze werkzaamheden uitgebreid. Appellant heeft toegelicht dat hij die nevenwerkzaamheden is gaan uitbreiden, omdat hij kampte met psychische problemen en het verrichten van deze werkzaamheden hem afleiding en ontspanning bood. Dat deze werkzaamheden onverenigbaar waren met de chauffeurswerkzaamheden van appellant is de Raad dan ook niet gebleken.
Het vorenstaande betekent dat het Uwv het bestreden besluit niet met de vereiste zorgvuldigheid heeft voorbereid en dat het bestreden besluit niet berust op een deugdelijke motivering. Dit betekent dat het bestreden besluit wegens strijd met de artikelen 3:2 en 7:12, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) niet in stand kan blijven. Gelet op de thans beschikbare gegevens wordt geconcludeerd dat niet vaststaat dat aan de werkloosheid van appellant een dringende reden ten grondslag ligt. Naar verwachting zal vanwege het tijdsverloop nader onderzoek niet meer kunnen leiden tot voldoende gegevens voor een draagkrachtige motivering om de uitkering blijvend geheel of gedeeltelijk te weigeren. Bovendien heeft het Uwv gedurende de procedure al ruimschoots de gelegenheid gehad om het besluit te voorzien van een nadere motivering. Het Uwv heeft hiervan geen gebruik gemaakt. Onder deze omstandigheden acht de Raad het niet aangewezen het Uwv een nieuwe kans te bieden. De Raad houdt het er dan ook definitief voor dat er geen grond is voor de toepassing van een maatregel op de WW-uitkering.
Conclusie en gevolgen
Het hoger beroep slaagt dus. De aangevallen uitspraak wordt vernietigd. Aangezien de Raad niet over voldoende gegevens beschikt om de hoogte en de duur van de WWuitkering van appellant te bepalen, draagt de Raad het Uwv op een nieuwe beslissing op bezwaar te nemen met inachtneming van wat in deze uitspraak is overwogen. Met het oog op een voortvarende afdoening van het geschil bestaat aanleiding om met toepassing van artikel 8:113, tweede lid, van de Awb te bepalen dat tegen de door het Uwv nieuw te nemen beslissing op bezwaar slechts bij de Raad beroep kan worden ingesteld.
6. Omdat het hoger beroep slaagt, is er aanleiding het Uwv te veroordelen in de proceskosten die appellant in verband met de behandeling van het beroep en hoger beroep redelijkerwijs heeft moeten maken. Deze worden begroot op € 1.868,- voor verleende rechtsbijstand in beroep (1 punt voor het indienen van het beroepschrift, 1 punt voor het bijwonen van de zitting, met een waarde per punt van € 934,-) en € 1.868,- in hoger beroep (1 punt voor het indienen van het beroepschrift, 1 punt voor het bijwonen van de zitting, met een waarde per punt van € 934,-), in totaal € 3.736,-.
7. Ook moet het Uwv het in beroep en hoger beroep door appellant betaalde griffierecht vergoeden.
BESLISSING
De Centrale Raad van Beroep
-
vernietigt de aangevallen uitspraak;
-
verklaart het beroep gegrond en vernietigt het besluit van 31 januari 2024;
-
draagt het Uwv op een nieuw besluit te nemen met inachtneming van deze uitspraak en bepaalt dat beroep tegen dit besluit slechts bij de Raad kan worden ingesteld;
-
veroordeelt het Uwv in de proceskosten van appellant tot een bedrag van € 3.736,-;
-
bepaalt dat het Uwv aan appellant het in beroep en hoger beroep betaalde griffierecht van in totaal € 194,- vergoedt.
Deze uitspraak is gedaan door A.I. van der Kris als voorzitter en M.E. Fortuin en L.A. Kjellevold als leden, in tegenwoordigheid van A.N. Bechinka als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 11 november 2026.
(getekend) A.I. van der Kris
(getekend) A.N. Bechinka
Bijlage: voor deze uitspraak belangrijke wettelijke regels
Artikel 24 van de Werkloosheidswet
1. De werknemer voorkomt dat hij:
a. verwijtbaar werkloos wordt;
(…)
2. De werknemer is verwijtbaar werkloos geworden indien:
a. aan de werkloosheid een dringende reden ten grondslag ligt in de zin van artikel 678 van Boek 7 van het Burgerlijk Wetboek en de werknemer terzake een verwijt kan worden gemaakt;
b. de dienstbetrekking is beëindigd door of op verzoek van de werknemer zonder dat aan de voortzetting ervan zodanige bezwaren waren verbonden, dat deze voortzetting redelijkerwijs niet van hem kon worden gevergd.
(…)
Artikel 27 van de Werkloosheidswet
1. Het Uwv brengt een bedrag blijvend op de uitkering in mindering indien de werknemer een verplichting als bedoeld in artikel 24, eerste lid, onderdeel a, of onderdeel b, onder 3°, niet is nagekomen, tenzij het niet nakomen van de verplichting de werknemer niet in overwegende mate kan worden verweten. In dat geval brengt het UWV de helft van het bedrag, bedoeld in de eerste zin, in mindering over ten hoogste een periode van 26 weken.
(…)
8. Het Uwv kan afzien van het opleggen van een maatregel indien daarvoor dringende redenen aanwezig zijn.
(…)
Artikel 7:678 van het Burgerlijk Wetboek
1. Voor de werkgever worden als dringende redenen in de zin van lid 1 van artikel 677 beschouwd zodanige daden, eigenschappen of gedragingen van de werknemer, die ten gevolge hebben dat van de werkgever redelijkerwijze niet kan gevergd worden de arbeidsovereenkomst te laten voortduren.
(…)
Artikel 7:653a van het Burgerlijk Wetboek
1. Een beding waarbij de werkgever verbiedt of beperkt dat de werknemer voor anderen arbeid verricht buiten de tijdstippen waarop de arbeid moet worden verricht bij die werkgever, is nietig, tenzij dit beding kan worden gerechtvaardigd op grond van een objectieve reden.
2. De werkgever mag de werknemer niet benadelen wegens de omstandigheid dat de werknemer in of buiten rechte de in dit artikel aan hem toegekende rechten geldend maakt, ter zake bijstand heeft verleend of een klacht hierover heeft ingediend.