Civiel recht overig
Art. 1:88, 3:52 en 3:309 BW. Aandelenleaseaffaire. Beroep op verjaring vordering tot vernietiging en…
Gerechtshof Amsterdam, 3 november 2026
ECLI:NL:GHAMS:2026:3142 · Gerechtshof Amsterdam · 3 november 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/gerechtshof-amsterdam/civiel-recht/civiel-recht-overig/hoger-beroep/ecli-nl-ghams-2026-3142
Zaakgegevens
Op 3 november 2026 heeft het Gerechtshof Amsterdam in hoger beroep uitspraak gedaan in een zaak over civiel recht.
- Instantie
- Gerechtshof AmsterdamGerechtshofDe rechter in hoger beroep in civiele zaken, strafzaken en belastingzaken. Nederland heeft vier gerechtshoven.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Amsterdam
- Datum uitspraak
- 3 november 2026
- Datum publicatie
- 10 november 2026
- Zaaknummer
- 200.342.102/01
- Rechtsgebied
- Civiel recht » Civiel recht overig
- Procedure
- Hoger beroepHoger beroepEen hogere rechter behandelt de zaak opnieuw, zowel de feiten als het recht, omdat een partij het niet eens is met de eerste uitspraak.Meer uitleg
- Advocaat
- mr. I.M.C.A. Reinders Folmer te Amsterdam, mr. J.B. Maliepaard te Rotterdam, mr. J.B. Maliepaard te Rotterdam
- ECLI
- ECLI:NL:GHAMS:2026:3142
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
Art. 1:88, 3:52 en 3:309 BW. Aandelenleaseaffaire. Beroep op verjaring vordering tot vernietiging en vordering uit onverschuldigde betaling
Uitspraak
GERECHTSHOF AMSTERDAM
afdeling civiel recht en belastingrecht
team I (handel)
zaaknummer : 200.342.102/01
zaak- en rolnummer rechtbank Amsterdam : 9812152 EL 22-33
arrest van de meervoudige burgerlijke kamer van 3 november 2026
in de zaak van
DEXIA NEDERLAND B.V.,
gevestigd te Amsterdam,
appellante,
advocaat: mr. I.M.C.A. Reinders Folmer te Amsterdam,
tegen
[geïntimeerde 1] ,
wonend te [plaats] ,
geïntimeerde,
advocaat: mr. J.B. Maliepaard te Rotterdam,
en
[geïntimeerde 1] in haar hoedanigheid van erfgename van [geïntimeerde 2],
wonend te [plaats] ,
gevoegde en tussenkomende partij,
advocaat: mr. J.B. Maliepaard te Rotterdam.
Partijen worden hierna Dexia, de echtgenote en de erfgename genoemd.
1 Het verdere verloop van het geding in hoger beroep
Op 21 april 2026 heeft het hof in deze zaak een tussenarrest gewezen. Voor het verloop van het geding tot die datum verwijst het hof naar het tussenarrest.
In het kader van de in het tussenarrest gegeven bewijsopdracht is aan de zijde van de echtgenote één getuige gehoord. Van het getuigenverhoor is proces-verbaal opgemaakt, dat zich bij de stukken bevindt. Dexia heeft afgezien van contra-enquête.
Daarna hebben partijen een memorie na enquête genomen, bij die van de echtgenote is een productie gevoegd.
Ten slotte is weer arrest gevraagd.
2 De verdere beoordeling
Het hof blijft bij en bouwt hierna voort op hetgeen is overwogen en beslist in het tussenarrest.
Het hof slaat geen acht op de door de echtgenote overgelegde productie, zodat Dexia niet in de gelegenheid moet worden gesteld om zich nog uit te laten over die productie.
De echtgenote is bij het tussenarrest toegelaten tot het leveren van tegenbewijs tegen het bewijsvermoeden dat de echtgenote vóór 13 maart 2000 daadwerkelijk met het bestaan van de effectenleaseovereenkomsten bekend is geworden. De echtgenote heeft zichzelf als getuige doen horen.
Het hof is van oordeel dat met de getuigenverklaringen het bewijsvermoeden voldoende is ontzenuwd en overweegt daartoe als volgt.
Het bewijsvermoeden is gestoeld op het vaststaande feit dat de betalingen met betrekking tot de effectenleaseovereenkomsten vanaf de en/of-rekening van de echtgenote en wijlen haar echtgenoot (hierna: afnemer). Vaststaat dat de afschriften van die rekening mede aan de echtgenote waren gericht. De echtgenote heeft verklaard dat zij bedoelde afschriften niet bekeek en dat afnemer de financiële huishouding voor zijn rekening nam.
Het hof is verder van oordeel dat Dexia ook overigens niet is geslaagd in het bewijs van haar stelling dat de echtgenote vóór 13 maart 2000 daadwerkelijk bekend is geworden met het bestaan van de effectenleaseovereenkomsten. Het hof overweegt daartoe als volgt.
Op grond van de getuigenverklaring en de in het geding gebrachte stukken kan, ook in onderling verband en samenhang bezien, niet worden vastgesteld dat de echtgenote eerder dan 13 maart 2000 daadwerkelijk bekend is geworden met het bestaan van de effectenlease-overeenkomsten. De echtgenote heeft bij het getuigenverhoor over het moment waarop zij daarmee bekend werd verklaard:
“Ik wist niet dat mijn man drie contracten met Dexia had afgesloten. U vraagt mij wanneer ik te weten ben gekomen dat hij deze contracten had afgesloten. Ik kan daar geen datum op plakken. Ik weet dat echt niet meer.
(…)
U vraagt mij of ik mij herinner dat mijn man mij vertelde over de verlieslatende overeenkomsten. Ik weet alleen nog dat hij dat vertelde met veel gestotter. Hij vond het heel gênant dat dat gebeurd was. Ik kan mij niet meer herinneren hoe ik daarop gereageerd heb.”
Dexia doet in haar memorie na enquête nog een beroep op het met pen ingevulde antwoord van de afnemer op vraag 11 in het door hem ondertekende antwoordformulier van Leaseproces van 3 juni 2007 (overlegd als productie 12 in eerste aanleg door de echtgenote), inhoudende:
“11. Als uw partner niet meteen vanaf het begin met het contract bekend was, hoe kwam dat?
(bijvoorbeeld: u regelt dit soort zaken alleen, die opbrengst was bedoeld voor verrassing, etc.)
partner was op de hoogte van transacties maar niet gekend in de details”.
Dat beroep kan Dexia echter niet baten. De echtgenote heeft blijkens de door haar ondertekende schriftelijke verklaring van 25 oktober 2023, die is opgesteld naar aanleiding van een telefoongesprek met een medewerker van Leaseproces, in dat gesprek meegedeeld dat zij pas wetenschap van het bestaan van de contracten had toen de afnemer in 2006 had gehoord van Leaseproces en hij zich daarbij wilde aansluiten. Deze verklaring sluit aan bij haar getuigenverklaring op dit punt: “U houdt mij voor het door mijn man ingevulde vragenforumlier van Leaseproces van 3 juni 2007 (productie 12 bij voormelde akte.) U leest vraagt 11 en het antwoord van mijn man daarop voor. Het klopt wat mijn man daar schrijft. Hij heeft mij verteld over de overeenkomsten toen hij zich wilde aansluiten bij Leaseproces. Ik moest daar namelijk ook voor tekenen. Hij heeft nooit tegen mij gezegd wat voor een soort overeenkomsten het waren. Dat formulier wat u nu bespreekt zat ook bij de mail die ik zojuist noemde die ik heb gekregen van Leaseproces voorafgaand aan dit verhoor.”
Dexia gaat er ten onrechte vanuit dat uit het antwoord van de afnemer op de hiervoor aangehaalde vraag 11 volgt dat de echtgenote “altijd” op de hoogte is geweest van de effectenlease-overeenkomsten. Deze schriftelijke verklaring is daarvoor onvoldoende concreet en past evenzeer bij de verklaring van de echtgenote dat zij pas later, toen afnemer zich aansloot bij Leaseproces, op de hoogte is geraakt van de effectenlaese-overeenkomsten en de uit hoofde daarvan gedane betalingen.
Overigens, anders dan Dexia meent, is art. 164 lid 2 (oud) Rv hier niet van toepassing, aangezien op haar de bewijslast rust.
Dexia wijst voorts ter onderbouwing van de door haar gestelde bekendheid op verschillende omstandigheden, maar haar argumenten betreffen in essentie veronderstellingen en aannames. Dit is niet voldoende om te kunnen vaststellen dat de echtgenote vóór 13 maart 2000 daadwerkelijk bekend is geworden met het bestaan van de effectenleaseovereenkomsten.
Dexia doet ook nog een beroep op de verjaring van de rechtsvordering van de echtgenote uit onverschuldigde betaling. De echtgenote voert aan dat zij de verjaring tijdig heeft gestuit. Het hof overweegt als volgt.
De verjaringstermijn van een vordering uit onverschuldigde betaling bedraagt vijf jaar nadat de schuldeiser zowel met het bestaan van de vordering als de persoon van de ontvanger bekend is geworden (artikel 3:309 BW). De effectenleaseovereenkomsten zijn op 1 februari 2006 buitengerechtelijk vernietigd door de echtgenote. Op dat moment was een collectieve actie aanhangig die de verjaring van de vordering uit onverschuldigde betaling van de echtgenote heeft gestuit tot zes maanden nadat dit hof in zijn beschikking van 25 januari 2007 de WCAM-overeenkomst verbindend heeft verklaard, dus tot en met 25 juli 2007 (HR
9 oktober 2015, ECLI:NL:HR:2015:3018 en HR 19 mei 2017, ECLI:NL:HR:2017:936).
De echtgenote betoogt dat de verjaring vervolgens is gestuit door onder meer de brieven van 24 januari 2012, 27 oktober 2016 en 19 oktober 2021 die Leaseproces namens al haar cliënten, waaronder de afnemer en de echtgenoten van de betreffende cliënten, waaronder de echtgenote, aan Dexia heeft gestuurd en die in eerste aanleg zijn overgelegd.
Ten aanzien van deze brieven heeft dit hof reeds als volgt geoordeeld (hof Amsterdam 15 oktober 2019, ECLI:NL:GHAMS:2019:3735, rov. 2.4):
“(…)
De brief van 24 januari 2012 luidt, voor zover van belang, als volgt:
“Namens de op de bijgesloten lijsten A en B vermelde personen berichten wij u dat zij hun vorderingen op Dexia onverkort handhaven en dat deze brief met bijlagen bedoeld is om de verjaring van deze vorderingen, voor zover nodig, te stuiten. Dit geldt ook voor de vorderingen van de eega’s (…) van de op deze lijst vermelde personen uit hoofde van de artikelen 1:88 en 1:89 BW.”
Dexia brengt daartegen in dat genoemde brieven dermate algemeen van aard zijn dat daaruit geenszins kan worden afgeleid welke specifieke vordering Leaseproces namens haar cliënten wenst te stuiten en dat [Y] niet in de bijlagen staat.
Voor zover Dexia met dit betoog het oog heeft op de vordering uit hoofde van onverschuldigde betaling wegens de door [Y] ingeroepen buitengerechtelijke vernietiging, overweegt het hof dat in de brief van 24 januari 2012 deze bevoegdheid uitdrukkelijk wordt vermeld. Dit geldt eveneens voor de brief van 27 oktober 2016 die op dit punt gelijkluidend is. Het bestaan van en de inhoud van deze brieven heeft Dexia niet weersproken. Anders dan Dexia nog heeft betoogd, is het hof van oordeel dat met de verwijzing in de brieven naar de eega’s van de op de bijgesloten lijsten vermelde personen, hier: [X], wel aan de eisen van artikel 3:317 BW is voldaan.”
Het hof blijft bij dit oordeel. Dexia heeft geen feiten en omstandigheden aangevoerd die het hof aanleiding geven om hiervan terug te komen. Dit betekent dat het hof ervan uitgaat dat de brieven van 24 januari 2012 en 27 oktober 2016 ook zien op de echtgenote, nu Dexia erkent dat de afnemer staat vermeld op de lijsten die behoren bij die brieven. Hetzelfde geldt voor de brief van 19 oktober 2021, die verwijst naar diezelfde brieven met lijsten.
Dexia betwist in hoger beroep dat Leaseproces gemachtigd was om namens de echtgenote enige verjaring te stuiten. In grief II voert Dexia in dat verband aan dat de brieven van 17 en 27 oktober 2016 op grond van artikel 3:71 BW geen rechtsgevolg hebben gehad. Op grond van dat artikel kunnen verklaringen die een gevolmachtigde heeft afgelegd, door de wederpartij als ongeldig van de hand worden gewezen, indien zij de gevolmachtigde terstond om bewijs van de volmacht heeft gevraagd en dit bewijs niet op de in artikel 3:71 BW omschreven wijze wordt geleverd. Dexia stelt dat zij in haar brief aan Leaseproces van
31 oktober 2016 de volmacht heeft betwist. Leaseproces heeft na deze brief een zeer groot aantal volmachten aan Dexia toegezonden, maar daaronder bevond zich volgens Dexia geen volmacht van de echtgenote.
Grief II slaagt niet. Niet gesteld of gebleken is dat Dexia destijds ten aanzien van de brief van 24 januari 2012 heeft betwist dat de afnemer als cliënt van Leaseproces een volmacht heeft verstrekt aan Leaseproces om namens hem de verjaring te stuiten en dat Leaseproces tevens gevolmachtigd was om dit ook namens de echtgenote te doen, zodat op die grond ervan moet worden uitgegaan dat deze brief mede namens de echtgenote is verzonden. De stuitingsbrieven van 27 oktober 2016 en 19 oktober 2021 bouwen hierop voort. Nu Dexia na ontvangst van de brief van 24 januari 2012 niet terstond om bewijs van een volmacht heeft gevraagd, kan op artikel 3:71 BW geen beroep meer worden gedaan. Niet gesteld of gebleken is dat de echtgenote op enig moment na 24 januari 2012 de volmacht heeft herroepen dan wel dat Leaseproces de volmacht heeft opgezegd. Bovendien heeft de echtgenote ook steeds gesteld dat deze volmacht bestond. Na de brief van 19 oktober 2021 is de dagvaarding vervolgens binnen de lopende verjaringstermijn van vijf jaar vanaf 20 oktober 2021 uitgebracht, namelijk op 7 april 2022 (hof Amsterdam 22 december 2020, ECLI:NL:GHAMS:2020:3567, rov. 2.16). Bij bespreking van de door Dexia genoemde brief van 17 oktober 2016 bestaat, gezien het voorgaande, geen belang.
Of en op welke wijze Leaseproces voorafgaand aan de brief van 24 januari 2012 gevolmachtigd was en of Dexia in haar brief van 31 oktober 2016 de volmacht van de echtgenote aan Leaseproces heeft betwist, is in het licht van het bovenstaande niet meer relevant. Grief III behoeft daarom geen behandeling.
Het voorgaande leidt tot de conclusie dat de echtgenote de effectenlease-overeenkomsten tijdig en rechtsgeldig heeft vernietigd. Voorts volgt uit het vorenstaande dat namens de echtgenote de verjaring van de vordering uit onverschuldigde betaling tijdig is gestuit. Het verjaringsverweer van Dexia wordt verworpen. Dit betekent dat Dexia gehouden is tot terugbetaling van al hetgeen aan haar uit hoofde van de effectenleaseovereenkomsten is betaald.
Gezien deze uitkomst heeft de erfgename geen belang meer bij haar vorderingen als tussenkomende partij, die immers dezelfde strekking hebben als de vorderingen van de echtgenote, zodat deze geen afzonderlijke bespreking behoeven en daarom worden afgewezen.
Slotsom en kosten
De grieven van Dexia slagen niet. Dexia heeft geen belang bij aparte bespreking van de grieven I, IV, V en VI, aangezien het hof een bewijsopdracht heeft gegeven. Het bestreden vonnis wordt bekrachtigd.
Dexia is in het hoger beroep in het ongelijk gesteld en zal daarom worden veroordeeld in de proceskosten in hoger beroep. Het hof stelt de proceskosten in hoger beroep als volgt vast:
- griffierecht € 798
- salaris advocaat € 2.580 (tarief II, 2 punten)
Totaal € 3.378
De erfgename is als tussenkomende partij in hoger beroep in het ongelijk gesteld en zal worden veroordeeld in de kosten van Dexia in de hoofdzaak voor zover die de vorderingen van de erfgename betreffen. De kosten van de echtgenote worden gecompenseerd.
Het hof stelt deze kosten van Dexia als volgt vast:
- salaris advocaat € 1.290 (tarief II, 1 punt)
3 Beslissing
Het hof:
bekrachtigt het bestreden vonnis;
veroordeelt Dexia in de proceskosten in hoger beroep van de echtgenote, tot nu vastgesteld op € 3.378, te vermeerderen met de wettelijke rente als niet binnen veertien dagen na dit arrest aan de kostenveroordeling is voldaan;
veroordeelt Dexia tot betaling aan de echtgenote van € 189 voor nasalaris, te vermeerderen met € 98 voor nasalaris en de kosten van het betekeningsexploot als betekening van dit arrest plaatsvindt;
wijst de vorderingen van de erfgename af;
veroordeelt de erfgename in de proceskosten van Dexia in de hoofdzaak voor zover die de vorderingen van de erfgename betreffen, tot op heden begroot op € 1.290 aan salaris advocaat;
veroordeelt de erfgename tot betaling aan Dexia van € 189 voor nasalaris, te vermeerderen met € 98 voor nasalaris en de kosten van het betekeningsexploot als betekening van dit arrest plaatsvindt;
compenseert de proceskosten tussen de erfgename en de echtgenote in de hoofdzaak voor zover die de vorderingen van de erfgename betreffen, in die zin dat ieder van deze partijen de eigen kosten draagt;
verklaart deze veroordelingen uitvoerbaar bij voorraad.
Dit arrest is gewezen door mrs. J.W.M. Tromp, L. Alwin en M.M. Kruithof en door de rolraadsheer in het openbaar uitgesproken op 3 november 2026.