Personen- en familierecht

“Nakoming zorgregeling. Dwangsommen bekrachtigd muv nakoming videocontactregeling”.

Gerechtshof Amsterdam, 3 november 2026

Zaakgegevens

Op 3 november 2026 heeft het Gerechtshof Amsterdam in hoger beroep uitspraak gedaan in een zaak over personen- en familierecht.

Instantie
Gerechtshof Amsterdam
Zittingsplaats
Amsterdam
Datum uitspraak
3 november 2026
Datum publicatie
9 november 2026
Zaaknummer
200.356.576/01
Procedure
Hoger beroep
Advocaat
mr. M.H. Schmidt te Amsterdam, mr. J.E. Wigman te Den Haag
ECLI
ECLI:NL:GHAMS:2026:3097
E-mail
Inhoud van deze uitspraak

Samenvatting

“Nakoming zorgregeling. Dwangsommen bekrachtigd muv nakoming videocontactregeling”.

Uitspraak

GERECHTSHOF AMSTERDAM

Afdeling civiel recht en belastingrecht

Team III (familie- en jeugdrecht)

zaaknummer: 200.356.576/01 KG

zaak-/rolnummer rechtbank: C/13/769289 / KG ZA 25-368 MdV/LO

arrest van de meervoudige familiekamer van 3 november 2026

in de zaak van:

[de moeder] ,

wonende te [plaats A] ,

appellante,

advocaat: mr. M.H. Schmidt te Amsterdam,

tegen

[de vader] ,

wonende te [plaats B] ,

geïntimeerde,

advocaat: mr. J.E. Wigman te Den Haag.

Partijen worden hierna respectievelijk de moeder en de vader genoemd.

1 Het geding in hoger beroep

1.1

De moeder is bij dagvaarding van 27 juni 2025 in hoger beroep gekomen van het mondelinge vonnis van de voorzieningenrechter in de rechtbank Amsterdam (hierna: de voorzieningenrechter) van 2 juni 2025 (hierna: het bestreden vonnis), in kort geding gewezen onder het hierboven genoemde zaak-/rolnummer tussen de vader als eiser en de moeder als gedaagde en zoals neergelegd in het op 3 juni 2025 afgegeven proces-verbaal van mondelinge uitspraak van 2 juni 2025.

1.2

Partijen hebben daarna de volgende stukken ingediend:

- memorie van grieven van de moeder, met productie A;

- memorie van antwoord van de vader, met producties (1 t/m 10);

- een bericht van de zijde van de moeder van 28 januari 2026 met producties B t/m F;

- een bericht van de zijde van de vader van 30 januari 2026 met producties 1A t/m 4;

- een bericht van de zijde van de moeder van 27 augustus 2026, met producties J t/m M;

- een bericht van de zijde van de vader van 31 augustus 2026, met producties 5 t/m 12;

- een bericht van de zijde van de moeder van 7 september 2026, met een bijlage;

- een bericht van de zijde van de vader van 8 september 2026;

- een bericht van de zijde van de moeder van 9 september 2026, met producties N en O.

1.3

De mondelinge behandeling van de zaak heeft plaatsgevonden op 10 september 2026. Hierbij waren aanwezig:

- de moeder, bijgestaan door haar advocaat en een tolk in de Spaanse taal;

- de vader, bijgestaan door zijn advocaat.

Beide advocaten hebben een pleitnotitie overgelegd.

Het hof heeft ter zitting, gehoord partijen, beslist dat de op 9 september 2026 ingediende producties N en O van de moeder buiten beschouwing dienen te blijven vanwege strijd met de goede procesorde. Het hof heeft eveneens beslist dat de vordering van de vader, zoals verwoord in het bericht van 8 september 2026, wegens strijd met de twee-conclusie-regel geen onderdeel uitmaakt van het debat in hoger beroep.

1.4

Ten slotte is arrest gevraagd.

2 Feiten

2.1.

De moeder en de vader (verder gezamenlijk te noemen: de ouders) zijn met elkaar gehuwd geweest. Hun huwelijk is ontbonden door inschrijving van de echtscheidingsbeschikking van de rechtbank Amsterdam van 11 maart 2020 in de registers van de burgerlijke stand.

2.2.

Tijdens het huwelijk van de ouders is [minderjarige] geboren [in] 2017 te Singapore.

2.3.

Partijen zijn gezamenlijk belast met het gezag over [minderjarige] . Sinds 2019 wonen [minderjarige] en de moeder in Nederland. De vader woont nog steeds in [plaats B] .

2.4.

Bij beschikking van 22 november 2022 heeft de rechtbank onder meer bepaald dat de reguliere regeling in het kader van de zorg- en opvoedingstaken als volgt is:

- Als de vader één week in Nederland is, verblijft [minderjarige] deze week aaneengesloten bij de man;

- Als de vader twee weken in Nederland is, verblijft [minderjarige] bij de vader en gaat zij naar de moeder op het eind van dag acht (rond 18:30 uur) tot en met het begin van dag elf (ofwel naar school ofwel in het weekend rond 10:00 uur naar de man).

- Als de vader drie weken in Nederland is, verblijft [minderjarige] bij de vader en gaat zij naar de moeder op het eind van dag acht (rond 18:30 uur) tot en met het begin van dag tien (ofwel naar school ofwel in het weekend rond 10:00 uur naar de man) en op het eind van dag zestien (rond 18:30 uur) tot en met het begin van dag achttien (ofwel naar school ofwel in het weekend rond 10:00 naar de man);

- Als de vader in het buitenland verblijft, heeft de vader minimaal driemaal per week videocontact met [minderjarige] , namelijk op dinsdag om 17:00 uur, op donderdag om 17:00 uur en op zondag om 10:00 uur, voor de duur van dertig minuten, tenzij [minderjarige] langer of korter met de vader wil bellen.

Voor de betreffende weken dat de vader in Nederland verblijft, heeft de rechtbank verwezen naar een aan de beschikking gehecht schema. Daarnaast heeft de rechtbank bepaald dat het schema van de vakantieregeling in het kader van de zorg- en opvoedingstaken conform het aanhecht schema is.

2.5

De moeder is op 21 februari 2023 in hoger beroep gekomen van de beschikking van 22 november 2022. De vader heeft op 24 maart 2023 de moeder in kort geding gedagvaard en nakoming gevorderd van deze beschikking, op straffe van een dwangsom. Nadat partijen in onderling overleg tot overeenstemming zijn gekomen, hebben zij beide procedures ingetrokken.

2.6

Op 22 mei 2025 heeft de vader de moeder opnieuw in kort geding gedagvaard en nakoming gevorderd van de beschikking van 22 november 2022, op straffe van een dwangsom, hetgeen heeft geleid tot het bestreden vonnis van de voorzieningenrechter van 2 juni 2025.

3 De vorderingen en het bestreden vonnis

3.1

De voorzieningenrechter heeft in het bestreden vonnis, uitvoerbaar bij voorraad:

- aan de vader vervangende toestemming verleend om samen met [minderjarige] van 4 augustus 2025 tot en met 22 augustus 2025 naar [plaats B] te reizen en aldaar te verblijven;

- de moeder veroordeeld om in het kader van alle vakanties waarbij [minderjarige] volgens het schema bij de beschikking van 22 november 2022 bij de vader zal zijn tijdig en op eerste verzoek het paspoort van [minderjarige] aan de vader af te geven, op straffe van een dwangsom van € 2.000,- voor iedere dag dat zij niet voldoet aan deze veroordeling, tot een maximum van € 50.000,- is bereikt;

- de moeder veroordeeld om uiterlijk twee maanden voor elke vakantie van de vader met [minderjarige] naar het buitenland, zoals bepaald in de beschikking van 22 november 2022, de door de vader ingevulde douane-verklaring te ondertekenen en aan hem ter beschikking te stellen, op straffe van een dwangsom van € 500,- voor iedere dag dat zij niet voldoet aan deze veroordeling, tot een maximum van € 10.000,- is bereikt;

Verder heeft de voorzieningenrechter de moeder veroordeeld:

- tot nakoming van de in de beschikking van 22 november 2022 onder 5.1 bepaalde videocontactregeling, met inachtneming van hetgeen hierover bij de gronden van de beslissing is overwogen,

- tot nakoming van de in de beschikking van 22 november 2022 onder 5.3 bepaalde informatieregeling,

- om tijdig per e-mail met de vader te overleggen over zaken met betrekking tot [minderjarige] waarvoor toestemming van de vader is vereist, op straffe van een dwangsom van € 500,- voor iedere keer dat zij niet voldoet aan deze veroordelingen, tot een maximum van € 10.000,- is bereikt.

Tot slot heeft de voorzieningenrechter de kosten van de procedure tussen partijen gecompenseerd, in die zin dat iedere partij de eigen kosten draagt.

3.2

De moeder heeft geconcludeerd dat het hof het bestreden vonnis zal vernietigen en alsnog de vorderingen van de vader zal afwijzen, met veroordeling van de vader in de kosten van beide instanties.

3.3

De vader heeft geconcludeerd tot ongegrondverklaring danwel afwijzing van de vorderingen van de moeder en te bepalen dat de moeder wordt veroordeeld in de kosten van beide instanties, uitvoerbaar bij voorraad.

4 De beoordeling

Spoedeisend belang

4.1

Het hof stelt voorop dat, gelet op de aard van de voorliggende voorziening en de daarbij geschetste omstandigheden, het spoedeisend belang gegeven is, hetgeen de vader overigens niet heeft betwist.

4.2

De moeder komt met vijf grieven op tegen de beslissing van de voorzieningenrechter en de daaraan ten grondslag gelegde motivering. De grieven lenen zich, gelet op hun samenhang en inhoud, voor gezamenlijke bespreking.

Standpunten van partijen

4.3

De moeder kan zich niet verenigen met de beslissingen van de voorzieningen-rechter. Zij voert daartoe – samengevat –aan dat zij altijd heeft voldaan en nog steeds voldoet aan alle verplichtingen die volgen uit de beschikking van 22 november 2022. Dat de voorzieningenrechter vervangende toestemming aan de vader heeft verleend om in 2025 met [minderjarige] naar [plaats B] te reizen en daaraan een dwangsom had verbonden, acht de moeder nog enigszins begrijpelijk aangezien zij daaraan - zij het om haar moverende redenen - niet heeft meegewerkt. De moeder betwist echter dat zij zodanig tekort is geschoten in het nakomen van de vakantieregeling voor de vakanties, de videocontactregeling, de informatieregeling en het overleg ten aanzien van gezagszaken, dat het opleggen van dwangsommen ten aanzien van die verplichtingen gerechtvaardigd is. De voorzieningenrechter heeft dit ook onvoldoende gemotiveerd en niet geconcretiseerd waar de moeder dan is tekortgeschoten. Wat betreft de vakanties brengt de moeder naar voren dat deze nog in de toekomst liggen -Ten aanzien van het videobellen voert de moeder aan dat zij door de jaren heen slechts incidenteel een videogesprek heeft gemist. Daar staat tegenover dat zij ook regelmatig heeft geprobeerd te bellen op momenten waarop [minderjarige] bij de vader verbleef en zij geen contact met [minderjarige] kon krijgen. Voor zover de vader stelt dat er periodes zijn geweest waarin geen videobelcontact heeft plaatsgevonden, betreft dit volgens de moeder periodes waarin [minderjarige] bij de vader verbleef. Dat de gesprekken tussen de vader en [minderjarige] soms kort duren, kan de moeder niet worden verweten. Zij faciliteert het bellen zo goed mogelijk. [minderjarige] is inmiddels ouder, eigenwijzer en ervaart dat de vader druk op haar legt. De moeder betwist dat zij [minderjarige] geen emotionele toestemming geeft om contact met de vader te hebben. Zij stelt voorts ook aan haar informatieverplichting te voldoen. Zo informeert zij de vader maandelijks over de gezondheid van [minderjarige] , medische afspraken, speelafspraken, schoolresultaten en activiteiten, waaronder sport en muziek, en vraagt zij telkens om toestemming van de vader als dat nodig is. Volgens de moeder is het bovendien moeilijk om bij de videocontact- en informatieregeling de oorzaak van een eventuele tekortkoming of onvolledige nakoming vast te stellen. Daarvoor kunnen verschillende oorzaken bestaan die niet aan haar zijn toe te rekenen. De moeder wijst erop dat tussen partijen reeds sprake was van een onevenwichtige verhouding en dat het bestreden vonnis deze verhouding verder onder druk heeft gezet. Er is onvoldoende rekening gehouden met de financiële gevolgen van de uitspraak. De moeder voert in dat verband aan dat zij afhankelijk is van de partneralimentatie die zij van de vader ontvangt. Indien de vader kan stellen dat zij op enig onderdeel niet aan het bestreden vonnis voldoet, kan hij de betaling van de partneralimentatie verminderen, aldus de moeder. De dwangsommen werken volgens haar daarmee een verkeerde prikkel in de hand en kunnen tot misbruik leiden. Hoewel de vader de dwangsommen nog niet ten uitvoer heeft gelegd, hangen deze voortdurend als een zwaard van Damocles boven haar hoofd. Dit belemmert haar in haar functioneren en in het onbezorgd zorgen voor [minderjarige] . Ook wordt de moeder hierdoor beperkt in haar gezag en moet zij in de praktijk steeds blind akkoord gaan met beslissingen van de vader, aldus nog steeds de moeder.

4.4

De vader weerspreekt de grieven van de moeder. Hij voert daartoe – samengevat – aan dat de moeder zich al jarenlang niet houdt aan de verplichtingen die voortvloeien uit de beschikking van 22 november 2022. Ook na het bestreden vonnis heeft de moeder op verschillende manieren geprobeerd de vakantie van [minderjarige] naar [plaats B] te dwarsbomen. Zij geeft [minderjarige] geen emotionele toestemming voor contact met de vader, waardoor [minderjarige] niet onbezwaard met haar vader kan omgaan, hetgeen tot meerdere rechtszaken heeft geleid. Het is evident dat de moeder geen uitvoering geeft aan haar wettelijke verplichting om de band tussen [minderjarige] en de vader te stimuleren, maar juist een loyaliteitsconflict creëert dat uiteindelijk zal leiden tot een situatie van oudervervreemding.

De vader wijst erop dat hij eerder heeft verzocht dwangsommen op te leggen aan het nakomen van de op de moeder rustende verplichtingen uit hoofde van de uitspraak van de rechtbank. Zo heeft hij dit ook verzocht in de procedure die leidde tot de beschikking van 22 november 2022, maar dit verzoek is destijds afgewezen omdat de rechtbank de moeder toen nog een kans wilde geven tot vrijwillige nakoming. De voorzieningenrechter heeft bij het bestreden vonnis terecht een duidelijk signaal afgegeven door de dwangsommen op te leggen en heeft hiertoe terecht mee laten wegen dat de vader in [plaats B] woont en dat hij gezien die afstand afhankelijk is van de rol van de moeder in het contact met [minderjarige] . De vader constateert inmiddels dat de opgelegde dwangsommen effect hebben en daarmee het doel van het kort geding wordt bereikt. Het gaat hem daarbij niet om het dwarszitten van de moeder of om het incasseren van verbeurde dwangsommen, maar om de mogelijkheid om zonder voortdurende conflicten zijn vaderrol uit te oefenen en de band met [minderjarige] te waarborgen.

Ten aanzien van de dwangsommen die zijn verbonden aan de videobelafspraken merkt de vader op dat de moeder sinds het bestreden vonnis weliswaar de telefoon beantwoordt, maar zij ervoor zorgt dat de gesprekken tussen [minderjarige] en de vader erg kort duren. Zij zit altijd naast [minderjarige] als de vader belt en geeft haar geen emotionele toestemming om onbezwaard met hem te praten.

Als de moeder zich gewoon houdt aan haar verplichtingen, heeft zij geen last van de dwangsommen. Bovendien is geen sprake van beperkte middelen aan haar zijde. De moeder woont in een duur appartement, heeft een royale overwaarde overgehouden aan de verkoop van de echtelijke woning, ontvangt maandelijks partner- en kinderalimentatie en bezit vastgoed in Colombia. Zij houdt de strijd gaande door hoger beroep in te stellen, aldus de vader.

Beoordeling door het hof

4.5

Aan de orde is de vraag of de rechtbank in het bestreden vonnis terecht dwangsommen aan de nakoming van de veroordelingen in de beschikking van 22 november 2022 heeft verbonden. Bij de beantwoording van die vraag stelt het hof voorop dat een dwangsom ertoe strekt de nakoming van een rechterlijke veroordeling te bevorderen. De rechter heeft daarbij beoordelingsruimte ten aanzien van de vraag of aan een veroordeling een dwangsom wordt verbonden en, zo ja, welke modaliteiten daaraan worden verbonden (artikel 611a lid 1 van het Wetboek van Rechtsvordering). De appelrechter kan, indien hij de hoofdveroordeling geheel of gedeeltelijk in stand laat, de daaraan verbonden dwangsom verminderen, vermeerderen of geheel afwijzen.

De moeder voert in grief 2 aan dat de voorzieningenrechter bij de beoordeling van de gevorderde dwangsommen geen onderscheid heeft gemaakt tussen de verschillende verplichtingen waaraan deze zijn verbonden, maar heeft volstaan met een algemeen oordeel. Het hof acht deze grief terecht voorgesteld voor zover daarin wordt betoogd dat de vraag of een dwangsom aan een bepaalde verplichting moet worden verbonden, afzonderlijk aan de hand van de aard en strekking van die verplichting dient te worden beoordeeld. De omstandigheid dat de voorzieningenrechter dit onderscheid niet (kenbaar) heeft gemaakt, brengt evenwel niet mee dat de dwangsommen reeds daarom niet in stand kunnen blijven. Het hof zal de verschillende aan de moeder opgelegde verplichtingen hierna afzonderlijk beoordelen.

4.6

Ten aanzien van de verplichting om driemaal per week een videogesprek tussen de vader en [minderjarige] tot stand te brengen, is het hof van oordeel dat aan deze verplichting geen dwangsom dient te worden verbonden. Strikt genomen doet de moeder hetgeen haar op dit punt is opgedragen: zij brengt driemaal per week een videogesprek tot stand. Indien [minderjarige] vervolgens niet, of slechts gedurende korte tijd, aan het gesprek wenst deel te nemen, kan dit voorhands niet zonder meer als een niet-nakoming door de moeder worden aangemerkt. Indien en voor zover juist is dat de moeder [minderjarige] geen of onvoldoende emotionele toestemming geeft om echt met de vader contact te hebben, dan kan dit bovendien niet door het opleggen van een dwangsom worden ondervangen Het hof acht het daarom niet aangewezen de nakoming van deze verplichting met een dwangsom te blijven verzekeren en zal de aan deze verplichting verbonden dwangsom dan ook alsnog afwijzen. Dit laat onverlet dat op de moeder de verplichting blijft rusten om de videogesprekken driemaal per week tot stand te brengen en zich daartoe daadwerkelijk in te spannen door [minderjarige] te stimuleren met haar vader te praten. Ter zitting is met partijen besproken dat de ouders zich ervoor moeten inspannen om de gesprekken te laten plaatsvinden op een zodanige manier dat het voor [minderjarige] leuk is om met haar vader te praten, bijvoorbeeld doordat de vader [minderjarige] een verhaal voorleest of [minderjarige] en de vader samen een spelletje doen.

4.7

Ten aanzien van de verplichting van de moeder om haar medewerking te verlenen aan alle vakanties waarbij [minderjarige] volgens het schema bij de beschikking van 22 november 2022 bij de vader zal zijn, komt het hof tot het oordeel dat de daaraan verbonden dwangsom in stand moet blijven. Van de moeder mag worden verlangd dat zij haar medewerking aan dergelijke vakanties niet zonder deugdelijke grond onthoudt en dat zij zich, indien haar toestemming is vereist, tijdig en op constructieve wijze opstelt bij de beoordeling van een voorgenomen reis. Ten aanzien van de reis naar [plaats B] in 2025 heeft de vader vervangende toestemming van de voorzieningenrechter gekregen omdat de moeder hier niet aan wilde meewerken. Ook in voorafgaande jaren is door de rechtbank meermalen vervangende toestemming verleend aan de vader om met [minderjarige] op vakantie te gaan. De beletselen die door de moeder werden opgeworpen zijn door de rechtbank telkens als ongegrond afgewezen. Ook het afgeven van het paspoort van [minderjarige] en het tekenen door de moeder van de juiste reis-en douaneverklaringen leverde veel strijd en vertraging op.

Tegen deze achtergrond acht het hof geboden om aan de op de vrouw rustende verplichting tot medewerking aan alle vakanties waarbij [minderjarige] volgens het schema bij de beschikking van 22 november 2022 bij de vader zal zijn, en aan de verplichting om uiterlijk twee maanden voor elke vakantie van de vader met [minderjarige] naar het buitenland, de door de vader ingevulde douane-verklaring te ondertekenen en aan hem ter beschikking te stellen, als prikkel tot nakoming een dwangsom te verbinden, om zo de nakoming van deze veroordelingen in de beschikking van 22 november 2022 te verzekeren en te voorkomen dat de man voor iedere vakantie opnieuw tot procederen wordt gedwongen. De moeder heeft onvoldoende onderbouwd waarom de dwangsom, gelet op de aard van de verplichting en de voorgeschiedenis tussen partijen, niet langer gerechtvaardigd is.

4.8

Ook ten aanzien van de verplichting van de moeder om de vader te informeren over de ontwikkelingen van [minderjarige] , is het hof van oordeel dat de daaraan verbonden dwangsom in stand moet blijven. Deze verplichting ligt naar haar aard binnen de invloedssfeer van de moeder. Zij is gehouden de vader eenmaal per maand schriftelijk te informeren Uit de stukken en hetgeen ter zitting is besproken naar voren is gekomen dat de moeder in het verleden de vader niet steeds of niet volledig heeft geïnformeerd over belangrijke ontwikkelingen van [minderjarige] . Tegen deze achtergrond acht het hof een prikkel tot nakoming van de informatieverplichting gerechtvaardigd. Dat de moeder, zoals zij stelt, thans aan deze verplichting voldoet, leidt vanwege de eerdere gang van zaken niet tot een ander oordeel. De moeder heeft onvoldoende feiten of omstandigheden aangevoerd die het vertrouwen rechtvaardigen dat zij zonder de prikkel van een dwangsom stipt aan deze verplichting zal blijven voldoen.

4.9

Het voorgaande geldt eveneens voor de verplichting van de moeder om de vader tijdig per e-mail te informeren en met hem te overleggen over aangelegenheden betreffende [minderjarige] waarvoor de toestemming van de vader is vereist. Deze verplichting strekt ertoe de vader voorafgaand aan een dergelijke beslissing in de gelegenheid te stellen zijn standpunt kenbaar te maken en, waar zijn toestemming vereist is, daadwerkelijk bij de besluitvorming te worden betrokken. Ook deze verplichting betreft handelen dat binnen de invloedssfeer van de moeder ligt. Het hof acht, gelet op de voorgeschiedenis tussen partijen en nu de moeder in het verleden op onderdelen keuzes heeft gemaakt zonder voorafgaand overleg met de vader, voldoende grond aanwezig voor het verbinden van een dwangsom aan deze verplichting. Juist bij beslissingen waarvoor de toestemming van de vader is vereist, is het van belang dat de moeder zich tijdig tot hem wendt en hem de mogelijkheid biedt daarover met haar te overleggen, temeer nu de vader zich het grootste deel van de tijd in [plaats B] bevindt en dus goeddeels afhankelijk is van de informatievoorziening door de moeder.

4.10

Voor het matigen van de op te leggen dwangsommen, zoals de moeder met haar grief 5 heeft betoogd, bestaat naar het oordeel van het hof geen grond. De door de moeder aangevoerde bezwaren tegen de hoogte en mogelijke gevolgen van de dwangsommen zijn daarvoor onvoldoende. Daarbij is van belang dat de dwangsommen slechts worden verbeurd indien de moeder de desbetreffende verplichtingen niet nakomt. Het enkele bestaan van een dwangsom vormt daarom geen grond voor matiging. Bijzondere omstandigheden die maken dat onverkorte handhaving van de dwangsommen tot een onaanvaardbaar resultaat leidt, zijn onvoldoende gesteld noch gebleken.

4.11

Het voorgaande brengt mee dat enkel de aan de verplichting tot het driemaal per week tot stand brengen van een videogesprek verbonden dwangsom, niet in stand blijft. In zoverre zal het vonnis worden vernietigd en zal het hof de betreffende dwangsom alsnog afwijzen. Voor het overige slagen de grieven niet en blijven de opgelegde dwangsommen gehandhaafd.

4.12

Het hof acht het tot slot van belang partijen erop te wijzen dat sinds de beschikking van 22 november 2022 geruime tijd is verstreken en dat de omstandigheden sindsdien zijn gewijzigd. [minderjarige] is vier jaar ouder geworden en heeft daardoor andere behoeften. Zoals ook ter zitting is besproken, kan dit aanleiding geven om de bestaande regeling opnieuw tegen het licht te houden. Het hof geeft de ouders daarom in overweging om met elkaar in overleg te treden over de vraag of de bestaande regeling nog aansluit bij de huidige omstandigheden en behoeften van [minderjarige] . Daarbij kan in het bijzonder worden bezien of aanleiding bestaat de duur en invulling van de vakanties en de frequentie en wijze van het contact tussen [minderjarige] en de vader aan te passen aan de leeftijd van [minderjarige] . Het hof acht het in het belang van alle betrokkenen, en in het bijzonder van [minderjarige] , dat ouders trachten hierover in onderling overleg tot passende afspraken te komen, in plaats van bij iedere gewenste wijziging van de regeling opnieuw een juridische procedure te voeren.

Proceskosten

4.13

Partijen hebben over en weer verzocht om veroordeling van de ander in de proceskosten in beide instanties. Omdat zij gewezen echtelieden zijn en deze procedure hieruit voortvloeit, zal het hof de kosten van de procedure in hoger beroep compenseren aldus dat ieder de eigen kosten draagt. Om dezelfde reden ziet het hof aanleiding de kostencompensatie in eerste aanleg te bekrachtigen.

4.14

Dit alles leidt tot de volgende beslissing.

5 Beslissing

Het hof, rechtdoende in kort geding:

vernietigt het vonnis waarvan beroep op het punt van de aan de nakoming van de in de beschikking van 22 november 2022 onder 5.1 bepaalde videocontactregeling verbonden dwangsom;

in zoverre opnieuw rechtdoende;

bepaalt dat aan de voornoemde videocontactregeling geen dwangsom is verbonden;

verklaart dit arrest in zoverre uitvoerbaar bij voorraad;

bekrachtigt het vonnis waarvan beroep voor het overige;

compenseert de kosten van het geding in hoger beroep aldus dat ieder van partijen de eigen kosten draagt;

wijst af het in hoger beroep meer of anders gevorderde.

Dit arrest is gewezen door mrs. R.M. Troost, T.A.M. Tijhuis, en D.H. Steenmetser-Bakker en door de rolraadsheer in het openbaar uitgesproken op 3 november 2026.