Personen- en familierecht
Ondertoezichtstelling beëindigd.
Gerechtshof Amsterdam, 15 oktober 2026
ECLI:NL:GHAMS:2026:3101 · Gerechtshof Amsterdam · 15 oktober 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/gerechtshof-amsterdam/civiel-recht/personen-en-familierecht/hoger-beroep/ecli-nl-ghams-2026-3101
Zaakgegevens
Op 15 oktober 2026 heeft het Gerechtshof Amsterdam in hoger beroep uitspraak gedaan in een zaak over personen- en familierecht.
- Instantie
- Gerechtshof AmsterdamGerechtshofDe rechter in hoger beroep in civiele zaken, strafzaken en belastingzaken. Nederland heeft vier gerechtshoven.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Amsterdam
- Datum uitspraak
- 15 oktober 2026
- Datum publicatie
- 9 november 2026
- Zaaknummer
- 200.366.782/01
- Rechtsgebied
- Civiel recht » Personen- en familierecht
- Procedure
- Hoger beroepHoger beroepEen hogere rechter behandelt de zaak opnieuw, zowel de feiten als het recht, omdat een partij het niet eens is met de eerste uitspraak.Meer uitleg
- Advocaat
- mr. H. Loonstein te Amsterdam
- ECLI
- ECLI:NL:GHAMS:2026:3101
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
Ondertoezichtstelling beëindigd.
Uitspraak
GERECHTSHOF AMSTERDAM
Afdeling civiel recht en belastingrecht
Team III (familie- en jeugdrecht)
zaaknummer: 200.366.782/01
zaaknummer rechtbank: C/13/774391 / JE RK 25-603
beschikking van de meervoudige kamer van 15 oktober 2026 in de zaak van
[de moeder] ,
wonende te [plaats A] ,
verzoekster in hoger beroep,
hierna: de moeder,
advocaat: mr. H. Loonstein te Amsterdam,
en
de Raad voor de Kinderbescherming,
gevestigd te Den Haag,
locatie [plaats A] ,
verweerder in hoger beroep,
hierna: de Raad.
Het hof heeft daarnaast als belanghebbenden aangemerkt:
- de minderjarige [minderjarige] (hierna: [minderjarige] );
- [de vader] , wonende te [plaats B] (hierna: de vader);
- Stichting Jeugdbescherming Regio [plaats A] , gevestigd te [plaats A] (hierna: de GI).
1 De zaak in het kort
De zaak gaat over de ondertoezichtstelling van [minderjarige] . De kinderrechter heeft [minderjarige] onder toezicht van de GI gesteld, voor de duur van een jaar (vanaf 22 december 2025 tot 22 december 2026). De moeder is het niet eens met deze beslissing.
Het hof is van oordeel dat de ondertoezichtstelling ten tijde van de bestreden beschikking terecht is verleend, maar dat op dit moment de ondertoezichtstelling niet meer in het belang is van [minderjarige] . Het hof beëindigt daarom de ondertoezichtstelling.
2 De procedure in hoger beroep
De moeder is op 20 maart 2026 in hoger beroep gekomen van een beschikking van 22 december 2025 (hierna: de bestreden beschikking) van de kinderrechter van de rechtbank Amsterdam (hierna: de kinderrechter).
De Raad heeft geen verweerschrift ingediend, maar ter zitting mondeling verweer gevoerd.
Het hof heeft verder een bericht van de zijde van de moeder van 5 oktober 2026 met bijlagen ontvangen.
De zitting heeft op 15 oktober 2026 plaatsgevonden. Daarbij waren aanwezig:
- de moeder via een videoverbinding, bijgestaan door haar advocaat die in de zittingszaal aanwezig was;
- de Raad, vertegenwoordigd door F.L.M. Huizinga;
- de GI, vertegenwoordigd door de jeugdbeschermer.
De vader is, alhoewel behoorlijk opgeroepen, niet verschenen.
Het hof heeft tijdens een schorsing van de zitting op 15 oktober 2016 via dezelfde videoverbinding met [minderjarige] gesproken. Daarbij waren geen andere procesdeelnemers aanwezig.
Aan het eind van de mondelinge behandeling heeft het hof op de voet van artikel 29a lid 5 Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering mondeling uitspraak gedaan. Deze beschikking vormt daarvan de schriftelijke uitwerking.
3 De feiten
De moeder en de vader hebben met elkaar een affectieve relatie gehad en samengewoond. Tijdens deze relatie is geboren hun minderjarige kind:
[minderjarige] , geboren [in] 2011 te [plaats C] .
[minderjarige] is door de vader erkend. De moeder heeft van rechtswege het eenhoofdig ouderlijk gezag over [minderjarige] .
De moeder heeft uit een eerdere relatie nog een meerderjarige zoon, genaamd [zoon 1] .
De vader heeft uit een eerdere relatie nog een meerderjarige zoon, genaamd [zoon 2] en een meerderjarige dochter, genaamd [dochter] .
In 2014 is de relatie van de moeder en de vader geëindigd. [minderjarige] is toen bij de moeder (en [zoon 1] ) blijven wonen. In de periode vanaf 2014 tot eind augustus 2022 had [minderjarige] wekelijks omgang met de vader, ook met overnachtingen, op basis van een (mondeling) overeengekomen regeling. Sinds eind augustus 2022 vindt er geen omgang tussen de vader en [minderjarige] meer plaats. Zij hebben elkaar in december 2022 voor het laatst gezien.
Op 2 augustus 2023 heeft de vader een verzoekschrift ingediend bij de rechtbank tot vaststelling van een omgangsregeling met [minderjarige] . Daarnaast heeft de vader verzocht om het gezamenlijk ouderlijk gezag. De moeder heeft verweer gevoerd. In die procedure heeft de kinderrechter op 7 oktober 2024 aan de Raad verzocht om onderzoek te doen naar en advies te geven over de mogelijkheden tot omgang tussen de vader en [minderjarige] en over het door de vader gewenste gezamenlijk ouderlijk gezag (hierna: het G&O-onderzoek).
Op 9 juli 2025 heeft de Raad in intern overleg besloten om het G&O-onderzoek ambtshalve uit te breiden naar een beschermingsonderzoek, gelet op de zorgen van de Raad over de ontwikkeling van [minderjarige] .
Dit beschermingsonderzoek heeft erin geresulteerd dat de Raad op 15 augustus 2025 een verzoekschrift tot ondertoezichtstelling van [minderjarige] heeft ingediend bij de kinderrechter. Het verzoek van de Raad is ter zitting van 21 november 2025 behandeld, gelijktijdig met de gezag- en omgangsverzoeken van de vader. De moeder en de vader, ieder bijgestaan door een eigen advocaat, hebben ter zitting op het verzoek van de Raad gereageerd. In de bestreden beschikking van 22 december 2025 heeft de kinderrechter [minderjarige] onder toezicht gesteld. In een afzonderlijke beschikking van dezelfde datum is de beslissing op de verzoeken van de vader met betrekking tot de omgangsregeling en het gezamenlijk ouderlijk gezag aangehouden.
[afbeelding niet beschikbaar] 4. De omvang van het hoger beroep
De kinderrechter heeft in de bestreden beschikking [minderjarige] onder toezicht gesteld van de GI met ingang van 22 december 2025 tot 22 december 2026.
De moeder verzoekt de bestreden beschikking te vernietigen.
5 De motivering van de beslissing
Het wettelijk kader
Uit artikel 1:255, eerste lid, van het Burgerlijk Wetboek (BW) volgt, dat de kinderrechter een minderjarige onder toezicht kan stellen van een gecertificeerde instelling indien die minderjarige zodanig opgroeit, dat hij in zijn ontwikkeling ernstig wordt bedreigd, en:
a. de zorg die in verband met het wegnemen van de bedreiging noodzakelijk is voor de minderjarige of voor zijn ouders of de ouder die het gezag uitoefenen, door dezen niet of onvoldoende wordt geaccepteerd, en
b. de verwachting gerechtvaardigd is dat de ouders of de ouder die het gezag uitoefenen binnen een gelet op de persoon en de ontwikkeling van de minderjarige aanvaardbaar te achten termijn, de verantwoordelijkheid voor de verzorging en opvoeding, bedoeld in artikel 1:247, tweede lid BW, in staat zijn te dragen.
Het hof dient te beoordelen of ten tijde van de bestreden beschikking aan deze gronden was voldaan en of dat nu nog steeds het geval is.
De standpunten
De moeder voert aan dat niet aan de gronden voor een ondertoezichtstelling is voldaan. Zij vindt de ondertoezichtstelling bovendien niet in het belang van [minderjarige] . Daartoe stelt de moeder allereerst dat het niet klopt dat zij de zorg, die noodzakelijk is om de ontwikkelingsbedreiging van [minderjarige] weg te nemen, niet of onvoldoende accepteert. Voor haar is niet duidelijk welke concrete hulpverlening zij (of [minderjarige] ) dan zou hebben geweigerd. Verder voert de moeder aan dat het de keuze van [minderjarige] zelf is geweest om het (onvoldoende concrete) aanbod tot hulpverlening af te slaan. Hij wil niet gedwongen worden en hij wil zijn eigen keuzes kunnen maken. De moeder vindt dat daarnaar geluisterd moet worden.
Bovendien is de moeder van mening dat onvoldoende (met stukken) is onderbouwd dat [minderjarige] zodanig opgroeit dat hij ernstig in zijn ontwikkeling wordt bedreigd. Daarvan is volgens haar pas sprake wanneer in de actuele situatie van het kind concrete en niet mis te verstane aanwijzingen voor die bedreiging aan de dag treden. Dat is hier niet het geval. Als er al van een ontwikkelingsbedreiging sprake zou zijn, dan is deze in ieder geval niet als ‘ernstig’ te kwalificeren. [minderjarige] doet immers goed zijn best op school, hij heeft een rijk sociaal leven en hij doet aan sport. [minderjarige] ervaart rust en stabiliteit bij de moeder. De enkele stelling dat contactbreuk met de vader kan leiden tot problemen op latere leeftijd, is niet voldoende grond voor een ondertoezichtstelling. Dat de laatste toetsweek van [minderjarige] minder goed is verlopen, is volgens de moeder juist een indicatie dat gedwongen hulpverlening niet in zijn belang is. De op [minderjarige] uitgeoefende druk veroorzaakt te veel onrust in zijn leven.
De Raad is van mening dat [minderjarige] in ernstige mate wordt bedreigd in zijn ontwikkeling omdat sprake is van langdurig contactverlies met zijn vader. [minderjarige] heeft een zeer negatief vaderbeeld en dat is volgens de Raad schadelijk, zeker gelet op de ontwikkelingsfase waarin [minderjarige] nu zit, namelijk de puberfase waarin zijn identiteit wordt gevormd. De Raad ziet geen gegronde redenen die de contactbreuk kunnen verklaren.
De Raad voert verder aan dat de ouders van [minderjarige] onvoldoende bereid en/of in staat zijn om onder eigen verantwoordelijkheid deze ontwikkelingsbedreiging weg te nemen en hulpverlening te accepteren. Dit komt doordat er geen communicatie is tussen de ouders. Bovendien weigert de moeder om de vader te informeren, omdat [minderjarige] dat niet wil. De moeder geeft aan [minderjarige] de ruimte om zelf te beslissen wat hij wil in het contact met zijn vader. Volgens de Raad krijgt [minderjarige] op die manier onvoldoende emotionele toestemming om een fijn en onbelast contact met zijn vader te mogen hebben. De Raad blijft van mening dat de ondertoezichtstelling op juiste gronden is afgegeven, maar heeft ter zitting in hoger beroep verklaard in te zien dat het op dit moment een onuitvoerbare maatregel is.
Ter zitting heeft de GI verklaard dat het contact met de moeder gedurende de ondertoezichtstelling moeizaam is verlopen. Daarom heeft de GI in de zomer van 2026 een schriftelijke aanwijzing gegeven, die ook door de kinderrechter is bekrachtigd. Vervolgens heeft er een gesprek met de moeder plaatsgevonden. In dat gesprek heeft de moeder, net als in deze procedure, het standpunt ingenomen dat [minderjarige] geen contact met zijn vader wil en dat hij daar niet toe kan worden gedwongen.
Volgens de GI is [minderjarige] zeer consequent in zijn wens om geen contact meer te willen met de vader. De omgangsregeling wordt al sinds zijn elfde levensjaar niet meer uitgevoerd. Er is nu bijna vier jaar geheel geen contact meer tussen [minderjarige] en de vader. De GI heeft de indruk dat het [minderjarige] goed duidelijk is wat de Raad, de GI en de kinderrechter voor hem wensen en dat hem een onbelast contact met zijn vader wordt gegund. De behoefte van [minderjarige] is echter vooral dat naar hem geluisterd wordt. Hij staat (op dit moment) niet open voor contactherstel en dan is het de vraag hoe zinvol het nog is om op een jongen van vijftien nog verdere druk uit te oefenen. De GI ziet daarom geen reële mogelijkheden meer om binnen de ondertoezichtstelling de gestelde doelen te behalen. Hoewel de GI de wettelijke gronden voor de ondertoezichtstelling nog aanwezig acht, is de maatregel volgens haar inmiddels niet goed uitvoerbaar.
De vader heeft in eerste aanleg aangevoerd dat zijn band met [minderjarige] in het verleden altijd goed was en dat [minderjarige] zijn beide ouders nodig heeft. De vader wil graag weer contact met [minderjarige] , maar hij wil hem er niet toe dwingen. De ondertoezichtstelling is volgens de vader nodig om op neutrale wijze te onderzoeken wat er nog mogelijk is.
De beoordeling
Zoals het hof ter zitting heeft benadrukt, beschikte het in de aanloop naar de zitting over geen enkele informatie van de zijde van de Raad of de GI over het verloop van de ondertoezichtstelling, hoewel die al zo’n tien maanden in werking was. Het hof tastte daarover vrijwel volledig in het duister. De Raad heeft ter zitting verklaard dat dit het gevolg is van een fout van zijn kant en daarvoor zijn excuses aangeboden.
Ter zitting heeft het hof uiteindelijk toch voldoende informatie gekregen om te kunnen beslissen.
Het hof overweegt dat [minderjarige] sinds eind 2022 in het geheel geen contact meer heeft met zijn vader. Het hof acht het, net zoals de Raad en de GI, zorgelijk dat [minderjarige] zijn vader volledig afwijst en om die reden geen contact meer met hem heeft. Het langdurig ontbreken van contact met een ouder kan, ook als een kind daar zelf voor kiest, een ernstige bedreiging van zijn ontwikkeling opleveren omdat dit gevolgen kan hebben voor de sociaal-emotionele ontwikkeling en de identiteitsontwikkeling van een kind. Het hof is dan ook van oordeel dat, gelet op het ontbreken van enig contact met de vader, op dit moment nog steeds sprake is van een ernstige ontwikkelingsbedreiging bij [minderjarige] .
Uit de beschikking van de kinderrechter van 22 december 2025 blijkt dat met de ondertoezichtstelling werd beoogd, dat er zicht zou komen op de belemmeringen in het huidige gezinssysteem van [minderjarige] en/of de eventuele belemmeringen bij de vader voor contactherstel en dat er door gespecialiseerde hulpverlening gericht zou worden gewerkt aan de opheffing van die belemmeringen. Dit, met als uiteindelijk doel dat [minderjarige] een fijn en onbelast contact met beide ouders heeft, op een manier die passend is voor hem.
Vanaf 22 december 2025 heeft de GI op verschillende manieren geprobeerd om aan deze doelen van de ondertoezichtstelling te werken. Het contact met de moeder en ook met [minderjarige] verliep echter moeizaam. De door de Raad en de kinderrechter beoogde hulpverlening kwam mede daardoor niet van de grond.
De ondertoezichtstelling heeft niet geleid tot duidelijkheid over wat precies ten grondslag ligt aan [minderjarige] afwijzing van de vader en welke rol de langdurige strijd tussen de ouders daarin heeft gespeeld. Er kan dan ook niet worden vastgesteld in hoeverre de weerstand van [minderjarige] voortkomt uit zijn eigen ervaringen met de vader en welke rol een mogelijk loyaliteitsconflict van [minderjarige] daarin speelt. Daarbij komt dat het hof er niet van overtuigd is dat de moeder zich steeds voldoende heeft ingezet om de doelen te bereiken. De moeder heeft ter zitting gesteld dat zij [minderjarige] niet tegenhoudt om naar zijn vader te gaan. Voor een vrij en onbelast contact met de beide ouders is echter meer nodig, namelijk emotionele toestemming van de moeder aan [minderjarige] om omgang te hebben met de vader. Met emotionele toestemming bedoelt het hof: de impliciete boodschap die een kind van een ouder ontvangt over de vraag of het emotioneel veilig en aanvaardbaar is om van de andere ouder te houden, contact met hem te hebben en zich aan hem te verbinden. Het gaat daarbij niet noodzakelijk om wat de moeder letterlijk zegt, maar vooral om wat [minderjarige] in nabijheid van zijn moeder aanvoelt, waarneemt en leert en hoe vrij hij zich in dát licht voelt om contact te onderhouden met zijn vader.
Het hof is van oordeel dat ten tijde van de bestreden beschikking nog een reële mogelijkheid bestond om de doelen van de ondertoezichtstelling te behalen. Door middel van een vorm van hulpverlening (specifiek Arkin) zou kunnen worden onderzocht welke belemmeringen er zijn voor contactherstel tussen de vader en [minderjarige] . Vanwege de forse wachtlijst van Arkin, zou daaraan voorafgaand alvast op laagdrempelige manier bekeken worden wat mogelijk is aan contactherstel. Het hof is van oordeel dat, gelet op de ontwikkelingsbedreiging van [minderjarige] en de mogelijke inzet van Arkin, ten tijde van de bestreden beschikking de ondertoezichtstelling terecht en op de juiste gronden is verleend.
Inmiddels is de situatie echter anders gebleken. De GI heeft toegelicht dat inschakeling van Arkin niet tot stand komt, omdat zowel de moeder als [minderjarige] dat niet ondersteunen. Zodoende is er onvoldoende basis om dit traject een echte kans te geven. De GI heeft ter zitting in hoger beroep verklaard op dit moment geen andere reële mogelijkheden meer te zien om binnen de ondertoezichtstelling de gestelde doelen te bereiken. Ook de Raad acht voortzetting van de ondertoezichtstelling niet meer uitvoerbaar.
Daar komt bij dat [minderjarige] inmiddels vijftien jaar oud is en gedurende een langere periode, tegenover verschillende hulpverleners, de GI en meerdere rechters, consequent en duidelijk aangeeft dat hij geen contact met zijn vader wil. Ook wil hij niet langer over contactherstel of over zijn vader in gesprek met hulpverleners. In het gesprek met het hof heeft [minderjarige] zijn mening ondubbelzinnig herhaald. Verder heeft [minderjarige] in het gesprek met het hof aangegeven dat het op dit moment goed met hem gaat, wat door de moeder en de GI is bevestigd. [minderjarige] zou graag zelf willen kunnen bepalen wanneer hij weer contact zoekt met zijn vader. Dat zou hem rust geven. Hij weet dat de deur voor hem openstaat.
Hoewel de ontwikkelingsbedreiging van [minderjarige] nog aanwezig is, acht het hof onder deze omstandigheden voortzetting van de ondertoezichtstelling niet langer zinvol. Het hof acht het niet langer in het belang van [minderjarige] om vanuit een gedwongen kader druk te blijven uitoefenen om hem te bewegen tot hulpverlening die gericht is op (het onderzoeken van de mogelijkheden tot) contactherstel met de vader. Voortzetting van de maatregel kan, gelet op de leeftijd van [minderjarige] en zijn weerstand daartegen, juist averechts werken. Aan [minderjarige] moet op dit moment de ruimte worden gegeven om zich zonder verdere druk op zijn eigen ontwikkeling en toekomst te kunnen richten. Nu bovendien de GI aangeeft dat geen concrete hulpverlening meer voorhanden is waarmee de doelen van de ondertoezichtstelling alsnog kunnen worden bereikt, is voortzetting van de maatregel ook niet langer doelmatig.
Voortzetting daarvan zal ook niet meer kunnen bijdragen aan het door de vader in eerste aanleg voorgestane doel om op neutrale wijze te onderzoeken wat er nog mogelijk is in het kader van contactherstel.
Het voorgaande leidt ertoe dat het hof de bestreden beschikking zal bekrachtigen voor zover daarbij de ondertoezichtstelling is verleend tot de datum van deze beschikking. Voor zover het de periode vanaf 15 oktober 2026 betreft zal het hof de bestreden beschikking vernietigen en het inleidend verzoek van de Raad tot ondertoezichtstelling alsnog afwijzen.
Ten overvloede overweegt het hof als volgt. Geen duidelijkheid is verkregen over wat precies ten grondslag ligt aan de afwijzing van de vader door [minderjarige] . Dat is voor alle betrokkenen, en in het bijzonder voor [minderjarige] , te betreuren. Het hof spreekt de hoop uit dat [minderjarige] in de toekomst de ruimte zal vinden om, al dan niet met hulp van een derde, het contact met zijn vader weer op te pakken, om zich zodoende een actueel eigen beeld van hem te kunnen vormen.
Tijdens het gesprek met [minderjarige] heeft de voorzitter met [minderjarige] afgesproken dat de beslissing van het hof aan hem persoonlijk zal worden teruggekoppeld. Het hof zal dit doen door middel van een brief die aan hem zal worden gestuurd, en die als bijlage aan deze beschikking is gehecht.
6 De beslissing
Het hof:
bekrachtigt de bestreden beschikking van de kinderrechter van de rechtbank Amsterdam van 22 december 2025, voor zover daarbij [minderjarige] onder toezicht is gesteld van de GI met ingang van 22 december 2025 tot 15 oktober 2026;
vernietigt de bestreden beschikking voor zover daarbij [minderjarige] onder toezicht is gesteld van de GI voor de periode vanaf 15 oktober 2026 tot 22 december 2026;
wijst alsnog af het inleidend verzoek van de Raad om ondertoezichtstelling van [minderjarige] , voor zover het de periode vanaf 15 oktober 2026 betreft;
draagt de griffier op krachtens het bepaalde in het Besluit gezagsregisters een afschrift van deze uitspraak toe te zenden aan de griffier van de rechtbank Amsterdam, afdeling civiel recht, team familie- en jeugdrecht ter attentie van het openbaar register;
wijst af het in hoger beroep meer of anders verzochte.
Deze beschikking is gegeven door mr. A.V.T. de Bie, mr. M.C. Schenkeveld en mr. M. Perfors, in tegenwoordigheid van mr. K.M. Lans als griffier en is op 15 oktober 2026 in het openbaar uitgesproken door de voorzitter.
De schriftelijke uitwerking van de beschikking is vastgesteld op 29 oktober 2026 door voornoemde raadsheren en ondertekend door de voorzitter.