Personen- en familierecht
kinderbijdrage, partnerbijdrage, verdiencapaciteit, gebruiksvergoeding, bruidsgave Iraans recht.
Gerechtshof Amsterdam, 13 oktober 2026
ECLI:NL:GHAMS:2026:3143 · Gerechtshof Amsterdam · 13 oktober 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/gerechtshof-amsterdam/civiel-recht/personen-en-familierecht/hoger-beroep/ecli-nl-ghams-2026-3143
Zaakgegevens
Op 13 oktober 2026 heeft het Gerechtshof Amsterdam in hoger beroep uitspraak gedaan in een zaak over personen- en familierecht.
- Instantie
- Gerechtshof AmsterdamGerechtshofDe rechter in hoger beroep in civiele zaken, strafzaken en belastingzaken. Nederland heeft vier gerechtshoven.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Amsterdam
- Datum uitspraak
- 13 oktober 2026
- Datum publicatie
- 11 november 2026
- Zaaknummer
- 200.363.789/01 en 200.366.035/01
- Rechtsgebied
- Civiel recht » Personen- en familierecht
- Procedure
- Hoger beroepHoger beroepEen hogere rechter behandelt de zaak opnieuw, zowel de feiten als het recht, omdat een partij het niet eens is met de eerste uitspraak.Meer uitleg
- Advocaat
- mr. K. van der Meij te Amsterdam, mr. A. Hashem Jawaheri te Amsterdam
- ECLI
- ECLI:NL:GHAMS:2026:3143
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
kinderbijdrage, partnerbijdrage, verdiencapaciteit, gebruiksvergoeding, bruidsgave Iraans recht.
Uitspraak
GERECHTSHOF AMSTERDAM
Afdeling civiel recht en belastingrecht
Team III (familie- en jeugdrecht)
zaaknummers: 200.363.789/01 en 200.366.035/01
zaaknummers rechtbank: C/13/753678 / FA RK 24-4588 en C/13/769485 / FA RK 24-3757
beschikking van de meervoudige kamer van 13 oktober 2026 in de zaak van
[de vrouw] ,
wonende te [plaats A] , gemeente [gemeente] ,
verzoekster in principaal hoger beroep,
verweerster in incidenteel hoger beroep,
verder te noemen: de vrouw,
advocaat: mr. K. van der Meij te Amsterdam,
en
[de man] ,
wonende te [plaats B ] ,
verweerder in principaal hoger beroep,
verzoeker in incidenteel hoger beroep,
verder te noemen: de man,
advocaat: mr. A. Hashem Jawaheri te Amsterdam.
Het hof merkt daarnaast als belanghebbende aan:
- de minderjarige [minderjarige] .
1 De zaak in het kort
De zaak gaat over de door de man te betalen kinderbijdrage voor [minderjarige] , de door de vrouw aan de man te betalen partnerbijdrage, de gouden sieraden, de bruidsgave, de eigenaarslasten van de echtelijke woning, een gebruiksvergoeding, de Nederlandse en/of rekening en de schuld aan de belastingdienst.
2 De procedure in hoger beroep
De vrouw is op 19 januari 2026 in hoger beroep gekomen tegen een gedeelte van de echtscheidingsbeschikking van 22 oktober 2025 (hierna: de bestreden beschikking) van de rechtbank Amsterdam (hierna: de rechtbank).
De man heeft op 26 februari 2026 een verweerschrift met daarin ook een incidenteel hoger beroep ingediend.
De vrouw heeft op 7 april 2026 een verweerschrift op het incidenteel hoger beroep ingediend.
Het hof heeft daarnaast de volgende stukken ontvangen:
- een brief van de zijde van de vrouw van 13 april 2026 met een bijlage;
- een brief van de zijde van de vrouw van 14 juni 2026 met bijlagen;
- een bericht van de zijde van de man van 15 juni 2026 met bijlagen.
De zitting heeft op 25 juni 2026 plaatsgevonden. Daarbij waren aanwezig:
- de vrouw, bijgestaan door haar advocaat en door E. Kosanovic, een tolk in de Engelse taal,
- de man, bijgestaan door zijn advocaat en door M. Abdi, een tolk Farsi.
3 De feiten
Partijen zijn [in] 2018 gehuwd te [plaats C] , Iran. Hun huwelijk is op 11 december 2025 ontbonden door inschrijving van de, in zoverre niet bestreden, echtscheidingsbeschikking van 22 oktober 2025 in de registers van de burgerlijke stand.
Partijen hebben de Iraanse en de Nederlandse nationaliteit.
De Iraanse huwelijksakte bevat huwelijkse voorwaarden.
De vrouw was in Iran een procedure gestart over de bruidsgave, maar zij heeft deze beëindigd voordat de echtscheidingsprocedure in Nederland aanhangig werd.
Het minderjarige kind van partijen is [minderjarige] , geboren tijdens het huwelijk, [in] 2020 te [plaats D] . [minderjarige] heeft de Nederlandse nationaliteit
Bij beschikking van 30 mei 2025 betreffende voorlopige voorzieningen is het volgende bepaald:
- [minderjarige] wordt aan de vrouw toevertrouwd;
- de man en [minderjarige] hebben elke vrijdag van 15:00 tot zaterdagmiddag 15:00 omgang met elkaar waarbij de man [minderjarige] op vrijdag ophaalt van school of bij de vrouw en de vrouw [minderjarige] op zaterdag ophaalt bij de man waarbij de man minimaal één dag voorafgaand aan het eerste contactmoment de vrouw informeert over zijn verblijfadres en eventueel huisgenoten;
- de man en [minderjarige] hebben elke maandag en woensdag om 17:30 uur een kort video belmoment en de vrouw zal dit contact tot stand brengen.
Bij de, in zoverre niet bestreden, echtscheidingsbeschikking van 22 oktober 2025 is bepaald dat:
- [minderjarige] haar hoofdverblijfplaats zal hebben bij de vrouw;
- een verdeling van de zorg- en opvoedingstaken (hierna: zorgregeling) zal gelden waarbij [minderjarige] bij de man verblijft:
Tot de man geschikte (zelfstandige) woonruimte heeft:
-iedere week van vrijdag uit school tot 18:00 uur, waarbij de man [minderjarige] ophaalt op school en de vrouw [minderjarige] ophaalt bij de man;
-in de oneven weken op zaterdag van 10:00 tot 15:00 uur, waarbij de man [minderjarige] ophaalt bij de vrouw en de vrouw [minderjarige] ophaalt bij de man;
Vanaf het moment dat de man (zelfstandige) woonruimte heeft:
-in de even weken van vrijdag uit school tot 18:00 uur, waarbij de man [minderjarige] ophaalt op school en de vrouw [minderjarige] ophaalt bij de man;
-in de oneven weken van vrijdag uit school tot zaterdag 15:00 uur, waarbij de man [minderjarige] op vrijdag ophaalt op school en de vrouw [minderjarige] op zaterdag ophaalt bij de man.
Verder is in de, in zoverre niet bestreden, beschikking het verzoek van de vrouw tot medewerking door de man aan de echtscheiding naar religieus recht afgewezen en is de wijze van verdeling van de gemeenschappelijke woning gelast.
4 De omvang van het hoger beroep
Bij de bestreden beschikking is, voor zover hier van belang, bepaald dat:
- de man over de periode van 1 november 2024 tot en met de datum van deze beschikking een bedrag van € 50,- per maand moet betalen aan de vrouw als bijdrage in de kosten van verzorging en opvoeding van [minderjarige] (hierna: kinderbijdrage);
- de man met ingang van de datum van deze beschikking een bedrag van € 61,- per maand moet betalen aan de vrouw als kinderbijdrage waarbij de man de bijdrage steeds vóór de eerste van de maand moet betalen;
- de vrouw vanaf de datum van inschrijving van de echtscheiding in de registers van de burgerlijke stand een bedrag van € 737,- per maand moet betalen aan de man, als bijdrage in de kosten van zijn levensonderhoud (hierna: partnerbijdrage) waarbij de vrouw de bijdrage steeds vóór de eerste van de maand moet betalen;
- de vrouw de sieraden weer aan de man moet teruggeven dan wel een bedrag van € 2.000,- dient te vergoeden aan de man;
- de vrouw een bedrag van € 532,- moet voldoen aan de man in verband met het opheffen van de en/of rekening.
De verzoeken van de vrouw met betrekking tot de eigenaarslasten van de woning, de belastingschuld en de bruidsgave zijn afgewezen.
De vrouw verzoekt in principaal hoger beroep, met vernietiging van de bestreden beschikking in zoverre:
1. het verzoek van de vrouw tot vaststelling van de kinderbijdrage toe te wijzen en te bepalen dat de man aan de vrouw een kinderbijdrage dient te voldoen van € 434,- per maand, althans een bijdrage in goede justitie te bepalen, met ingang van 1 januari 2025;
2. het verzoek van de man tot vaststelling van een partnerbijdrage af te wijzen;
3. het verzoek van de man tot het vaststellen van een vergoeding uit hoofde van overbedeling ten aanzien van de sieraden alsnog af te wijzen;
4. het verzoek tot verdeling van de en/of rekening af te wijzen;
5. het verzoek van de vrouw te bepalen dat de man gehouden is de helft van de eigenaarslasten van de echtelijke woning te vergoeden, alsnog toe te wijzen;
6. het verzoek van de vrouw te bepalen dat de man € 887,- uit hoofde van de belastingschuld van partijen aan de vrouw dient te vergoeden, alsnog toe te wijzen;
7. het verzoek van de vrouw de man te veroordelen de overeengekomen bruidsgave aan de vrouw te voldoen door 300 volle Bahar-e Azadi gouden munten dan wel de waarde daarvan ad € 205.980,- aan de vrouw te overhandigen/voldoen, alsnog toe te wijzen.
De man verzoekt de verzoeken van de vrouw in principaal hoger beroep af te wijzen.
In incidenteel hoger beroep verzoekt de man de bestreden beschikking te vernietigen, enkel voor zover het de waardering van de sieraden op € 2.000,- betreft en in plaats daarvan een nieuwe beslissing te nemen waarbij het hof bepaalt:
- ten aanzien van de sieraden dat de vrouw de sieraden weer aan de man moet teruggeven dan wel een bedrag van € 10.000,- aan de man moet vergoeden;
- dat de vrouw een gebruiksvergoeding aan de man verschuldigd is voor het gebruik van de echtelijke woning en deze vergoeding vast te stellen op een bedrag gelijk aan de eigenaarslasten van de echtelijke woning, althans op een door het hof in goede justitie te bepalen bedrag.
De vrouw verzoekt de man in het door hem ingestelde incidenteel hoger beroep niet-ontvankelijk te verklaren dan wel zijn verzoeken af te wijzen.
5 De motivering van de beslissing
Principaal en incidenteel hoger beroep
Het hof zal de grieven van de vrouw in principaal hoger beroep en de grieven van de man in incidenteel hoger beroep per na te noemen onderdeel bespreken.
Kinderbijdrage (grief 1 t/m 10 van de vrouw)
Rechtsmacht
Aangezien de Nederlandse rechter op basis van de gemeenschappelijke Nederlandse nationaliteit rechtsmacht heeft met betrekking tot het verzoek tot echtscheiding, heeft hij op grond van artikel 3 sub c van de Alimentatieverordening (nr. 4/2009 Raad van 18 december 2008) tevens rechtsmacht met betrekking tot het verzoek tot vaststelling van een bijdrage in de kosten van verzorging en opvoeding van de minderjarige.
Toepasselijk recht
De rechtbank heeft Nederlands recht op het verzoek tot vaststelling van een kinderbijdrage toegepast. Dit is tussen partijen niet in geschil, zodat ook het hof daarvan uitgaat.
Het hof zal hierna eerst de geschilpunten tussen partijen over de kinderbijdrage beoordelen en vervolgens vaststellen wat dit betekent voor de verschillende periodes van de door de man te betalen kinderbijdrage.
Ingangsdatum
Tussen partijen is de ingangsdatum van de te berekenen bijdrage in geschil. De vrouw verzoekt de kinderbijdrage van 1 november 2024 tot 1 januari 2025 vast te stellen op € 50,- per maand en vanaf 1 januari 2025 op een bedrag van € 434,- per maand. De man is volgens de vrouw in staat om dit bedrag vanaf 1 januari 2025 te betalen. De man is het eens met de kinderbijdrage van € 50,- over de periode vanaf 1 november 2024 tot de datum van de bestreden beschikking. De rechtbank heeft bij het bepalen van de ingangsdatum voor de kinderbijdrage van € 61,- per maand terecht aansluiting gezocht bij de datum van de echtscheidingsbeschikking, te weten 22 oktober 2025, aldus de man.
Het hof overweegt als volgt. De wet laat de rechter grote vrijheid bij het vaststellen van de ingangsdatum van de alimentatieverplichting. De rechter kan een bijdrage wijzigen over een periode in het verleden, maar moet daar terughoudend mee omgaan omdat dit aanzienlijke gevolgen voor (de financiële positie van) partijen kan hebben. Partijen twisten over de hoogte van de kinderbijdrage met ingang van 1 januari 2025.
De vrouw heeft pas in haar verzoekschrift in hoger beroep van 19 januari 2026 verzocht om de hogere bijdrage van € 434,- in plaats van de kinderbijdrage van € 50,- respectievelijk
€ 61,- die zij bij de rechtbank verzocht. De man mocht er, naar het oordeel van het hof, tot de datum van het verzoek van de vrouw in hoger beroep op vertrouwen dat de hoogte van de door hem te betalen kinderbijdrage maximaal € 50,- respectievelijk € 61,- per maand zou kunnen bedragen. Dit zijn de bedragen die de vrouw in eerste aanleg heeft verzocht en door de rechtbank zijn toegewezen. Het hof zal, gelet op het voorafgaande, over de periode van 1 januari 2025 tot 1 februari 2026 de kinderbijdrage, die door de rechtbank is vastgesteld, in stand laten, waarbij is gekozen voor de eerste van de maand volgend op 19 januari 2026 omdat een kinderbijdrage maandelijks wordt betaald. Pas vanaf 1 februari 2026 kan van de man gevergd worden een hogere bijdrage te betalen, zoals hierna zal worden berekend en vastgesteld. Over januari 2026 kan van de man worden gevergd dat hij de wettelijke indexering betaalt over het bedrag van € 61,-, wat maakt dat de kinderbijdrage in de maand januari 2026 € 64,- bedraagt. Omwille van de duidelijkheid zal het hof hierna in het dictum de kinderbijdrage over de gehele periode vanaf 1 november 2024 opnemen.
Peiljaar voor de behoefte van [minderjarige]
Het peiljaar voor de behoefte van [minderjarige] houdt partijen verdeeld. Volgens de vrouw moet voor de bepaling van de behoefte worden uitgegaan van het gezamenlijk inkomen van de ouders in 2023. De vrouw had in 2023 een lager inkomen dan in 2024. Sinds begin 2024 was het duidelijk dat het huwelijk van partijen geen stand zou houden. Vanaf februari 2024 zijn partijen hun eigen financiën gaan beheren en gescheiden gaan leven. Zij woonden nog wel samen in een huis maar verbleven op verschillende verdiepingen. Zij aten altijd apart. De inkomens over 2024 en 2023 verschillen ook zodanig, dat het jaar 2024 niet maatgevend is voor de behoefte van [minderjarige] , aldus de vrouw.
De man voert daartegen aan dat uit het enkel ter sprake komen van een echtscheiding niet kan worden geconcludeerd dat het huwelijk van partijen in 2024 reeds duurzaam was ontwricht. Partijen waren ook niet feitelijk uit elkaar. Partijen waren ten tijde van de indiening van het verzoekschrift tot echtscheiding op 9 juli 2024 en het hele jaar 2024 op hetzelfde adres woonachtig. Door de vrouw wordt onvoldoende gemotiveerd waarom moet worden afgeweken van het uitgangspunt dat voor de berekening van de behoefte dient te worden uitgegaan van het laatste moment van samenwonen, aldus de man.
Het hof overweegt als volgt. Voor de behoefte van [minderjarige] geldt in beginsel het volgende. Omdat de ouders in gezinsverband hebben geleefd met [minderjarige] , wordt de behoefte van [minderjarige] gerelateerd aan de welstand tijdens de (gehuwde) samenleving. De welstand waaraan [minderjarige] gewend is geraakt wordt benaderd vanuit het gezinsinkomen in de tijd dat partijen en [minderjarige] nog één gezin vormden. Het uitgangspunt is dat de (echt)scheiding voor [minderjarige] geen financiële gevolgen zou moeten hebben.
Voor de vaststelling van de behoefte van [minderjarige] hanteert het hof de tabel ‘Eigen aandeel van ouders in de kosten van kinderen’ van het NIBUD, die behoort bij het rapport van de Expertgroep Alimentatienormen (hierna: Tremarapport). Uitgangspunt van deze tabel is dat ouders een bepaald percentage van hun gezinsinkomen aan hun kind(eren) besteden. Naast het aantal kinderen en de leeftijd van de kinderen, is het netto besteedbare gezinsinkomen van partijen een belangrijke factor bij de bepaling van de hoogte van de behoefte. Dit inkomen wordt in de regel gevormd door de middelen die ouders gebruikelijk voorafgaand aan het verbreken van de samenleving ter beschikking stonden.
Anders dan de vrouw is het hof van oordeel dat voor de bepaling van de behoefte van [minderjarige] moet worden uitgegaan van het netto-gezinsinkomen in 2024. Hoewel partijen zoals de vrouw stelt begin 2024 wisten dat zij gingen scheiden, woonden zij het hele jaar 2024 nog met elkaar in één huis en kwam het inkomen van hen beiden aan [minderjarige] ten goede. De stelling van de vrouw dat zij in hetzelfde huis op verschillende verdiepingen verbleven maakt dit niet anders. Als van het jaar 2023 zou worden uitgegaan, zou de echtscheiding voor [minderjarige] nadelige financiële gevolgen hebben - de vrouw had in dat jaar een lager inkomen - hetgeen niet strookt met het voornoemde uitgangspunt. Het voorgaande leidt tot de conclusie dat het hof, net als de rechtbank, de behoefte van [minderjarige] zal berekenen op basis van het gezinsinkomen in 2024.
Bijzondere kosten
Partijen twisten verder over de vraag of de kosten van buitenschoolse opvang (bso) de behoefte van [minderjarige] verhogen. De vrouw stelt dat zij kosten voor bso moet maken. Zij werkt fulltime en de man heeft geen uitgebreide zorgtaken. In 2025 heeft zij voor [minderjarige] een vast maandcontract afgesloten van gemiddeld € 300,- netto. Daarnaast voert de vrouw aan dat zij genoodzaakt is om extra flexuren in te kopen, in 2025 gemiddeld € 335,- netto per maand. De man weerspreekt -samengevat- dat deze kosten (geheel) behoefte verhogend zijn.
Het hof overweegt als volgt. Partijen zijn het erover eens dat de behoefte van [minderjarige] vastgesteld dient te worden aan de hand van de hiervoor genoemde tabel. Verhoging van de tabelbedragen is volgens het Tremarapport slechts mogelijk indien sprake is van noodzakelijke bijzondere kosten voor een kind die niet worden geacht te zijn begrepen in de tabelbedragen. De tabellen zijn vastgesteld op basis van forfaitaire bedragen en in het algemeen geldt als uitgangspunt dat hoge kosten op een bepaald onderdeel in de kosten van de kinderen een lagere besteding aan overige kostenposten met zich brengt en dus geen verhoging van de behoefte tot gevolg heeft.
Er is slechts dan aanleiding om het eigen aandeel van ouders in de kosten van een kind te verhogen als sprake is van bijzondere en noodzakelijke kosten die zo hoog zijn dat zij niet door besparingen op andere kosten kunnen worden gecompenseerd.
In het berekende eigen aandeel is een component voor de kosten van kinderopvang verdisconteerd. Uit de door de vrouw in het geding gebrachte stukken blijkt niet welke financiële tegemoetkomingen de vrouw ontvangt. Door de flexibele bso uren is het naar het oordeel van het hof onduidelijk welk bedrag de vrouw elke maand aan bso kosten betaalt. Daarbij komt dat de vrouw sinds oktober 2025 ziek thuis is en ten tijde van de mondelinge behandeling er nog geen zicht was op terugkeer van de vrouw op de werkvloer. De inzet van bso voor [minderjarige] is daarom op dit moment niet zonder meer noodzakelijk, waardoor ook de bso kosten niet zonder meer noodzakelijke bijzondere kosten zijn.
Concluderend is het hof van oordeel dat onvoldoende is komen vast te staan dat de resterende netto kosten voor de kinderopvang van [minderjarige] dusdanig hoog zijn dat de behoefte van [minderjarige] daarmee (deels) zou moeten worden gecorrigeerd.
De draagkracht van de man
Tussen partijen is in geschil of bij de bepaling van de draagkracht van de man moet worden uitgegaan van zijn huidige inkomen dan wel van een hogere, aan hem toe te rekenen verdiencapaciteit. De vrouw stelt zich op het standpunt dat de rechtbank ten onrechte heeft overwogen dat onvoldoende aannemelijk is geworden dat de man op dit moment in staat moet worden geacht een hoger inkomen te verwerven dan hij nu doet. De man heeft in eerste aanleg stukken overgelegd waaruit zou blijken dat hij een jaarinkomen van € 38.880,- had, op basis van een vierdaagse werkweek. De man is in staat om fulltime te werken. Hij is jong, gezond, ingeburgerd en heeft verschillende talenten om – desnoods – verschillende banen te hebben. Vanwege een hormoonprobleem heeft de man gedurende twee maanden in de ziektewet gezeten. De man heeft nagelaten te bewijzen dat het hem niet lukt om meer dan vier dagen per week te werken. Aan de zijde van de man moet volgens de vrouw worden uitgegaan van een verdiencapaciteit van € 48.600,- bruto per jaar. Dat is het jaarinkomen dat de man stelt te hebben gegenereerd, berekend naar een vijfdaagse werkweek.
De man is van mening dat de rechtbank, volgens vaste jurisprudentie, terecht heeft aangesloten bij het feitelijke inkomen van de man. Er kan slechts rekening worden gehouden met een hogere verdiencapaciteit indien aannemelijk is dat de man in staat moet worden geacht om een hoger inkomen te verwerven dan hij geniet. De man betwist dat hij in staat is om vijf dagen per week te werken. Nog daargelaten dat de man kampt met gezondheidsproblemen is de vraag of hij op hetzelfde niveau en een zelfde functie actief kan zijn als hij vijf dagen per week werkt en daarmee hetzelfde dagloon zou genereren. Die mogelijkheid bestaat niet bij zijn huidige werkgever.
Het hof overweegt als volgt. De man werkt vier dagen per week. De man heeft zich begin juni 2026 bij Marc, volgens zijn zeggen zijn leidinggevende, ziek gemeld. De man heeft nagelaten officiële stukken hierover in het geding te brengen, of stukken waaruit blijkt van gedeeltelijke arbeidsongeschiktheid. Uit de door de man in het geding gebrachte stukken blijkt van een aantal medische klachten. Het ging blijkens de stukken in augustus 2024 om nekpijn met uitstraling naar de rechterarm, in augustus 2025 om stressklachten in verband met het komende verlies van zijn woning en in februari 2026 om een verwijzing voor orthopedie in verband met kniepijn. Daarmee heeft de man niet het bewijs geleverd dat sprake is van een chronische medische aandoening die van invloed is op zijn mogelijkheden om arbeid te verrichten.
Het hof is van oordeel dat van de man mag worden verlangd dat hij zich inspant om zijn draagkracht te verhogen met het oog op zijn onderhoudsplicht jegens [minderjarige] . De man is hoog opgeleid en heeft een financiële opleiding afgerond die in Nederland wordt erkend, zoals hij ter zitting heeft verklaard. Gelet op de betwisting door de vrouw heeft de man onvoldoende onderbouwd dat hij zijn werkzaamheden niet kan uitbreiden bij zijn huidige werkgever, of een andere werkgever. Met de vrouw is het hof van oordeel dat, gelet op zijn werkervaring en opleiding, zijn leeftijd en situatie op de arbeidsmarkt het aannemelijk is dat de man in staat is een hoger inkomen te verwerven dan dat hij op dit moment geniet, namelijk een inkomen gelijk aan zijn huidige inkomen op basis van een fulltime dienstverband. Met ingang van de datum van deze beschikking gaat het hof uit van de door de vrouw gestelde verdiencapaciteit van
€ 48.600,- bruto per jaar.
De draagkracht van de vrouw
Partijen verschillen van mening over de draagkracht van de vrouw. De vrouw stelt zich ten aanzien van haar draagkracht op het standpunt dat de rechtbank ten onrechte heeft gerekend met een bruto jaarsalaris van € 87.431,-. Dat is het jaarinkomen pensioen. Het fiscaal jaarloon bedraagt in 2025 € 75.198,88 en daar moet mee worden gerekend. Dat is namelijk het belastbaar brutosalaris inclusief bonussen, vakantiegeld en dergelijke. Ook stelt zij dat de rechtbank in grotere mate rekening had moeten houden met de inhoudingen voor het ouderschapsverlof. Zij voert verder aan dat zij genoodzaakt is om in de nabije toekomst minder te gaan werken omdat de huidige gang van zaken voor haar niet is vol te houden. Zij zal met haar werkgever bespreken haar werkweek terug te brengen van 36 uur naar 28 uur. Haar inkomen zal dan € 60.000,- per jaar bedragen, aldus de vrouw.
De man betwist het door de vrouw gestelde inkomen. Buiten beschouwing moet blijven dat de vrouw haar inkomen (vrijwillig) verlaagt. De stelling van de vrouw over het ouderschapsverlof is volgens de man onvoldoende bepaald. Daarnaast betwist de man de noodzaak van de opgenomen uren onbetaald ouderschapsverlof. Een eventuele vrijwillige daling in het inkomen van de vrouw dient voor rekening van de vrouw te blijven, dat geldt ook voor het beperken van de arbeidsomvang van 36 naar 28 uur per week.
Het hof overweegt als volgt. Het hof zal voor de bepaling van haar draagkracht geen rekening houden met door de vrouw eventueel op te nemen ouderschapsverlof. Met de man is het hof van oordeel dat deze stelling door de vrouw onvoldoende concreet en onderbouwd is. Nu de vrouw is ziek gemeld, neemt zij momenteel bovendien geen ouderschapsverlof op, waardoor het in het licht van haar onderhoudsverplichting jegens [minderjarige] niet gerechtvaardigd is om met ouderschapsverlof rekening te houden. Ook houdt het hof geen rekening met een eventuele toekomstige vermindering van het aantal uren dat de vrouw per week werkt. Deze omstandigheid is nog onzeker en zoals de vrouw heeft aangegeven, nu nog niet aan de orde. Het hof zal uitgaan van het inkomen van de vrouw dat zij in 2026 verdient. Voor dit inkomen zal het hof uitgaan van het inkomen zoals dat uit de salarisspecificaties 2026 blijkt.
Zorgkorting
Ten aanzien van de kinderbijdrage is tot slot de zorgkorting in geschil.
De kosten van de verdeling van de zorg worden in aanmerking genomen als een percentage van de behoefte, de zorgkorting. Het percentage van de zorgkorting is afhankelijk van de frequentie van de zorg. De vrouw stelt dat de rechtbank onterecht een zorgkorting van 15% heeft gehanteerd. In 14 dagen tijd is [minderjarige] volgens de huidige zorgregeling slechts 11 uur bij de man. De omgang gaat vaak niet door. Zelfs in één maand is [minderjarige] niet één volledige dag bij de man. Een zorgkorting van 15% is daarom volgens de vrouw niet gerechtvaardigd. Daar komt bij dat zorgkorting is bedoeld om de kosten die de man voor [minderjarige] maakt als zij bij hem is, te betalen. Het gaat dan om kosten zoals eten, drinken, energielasten etc. Deze kosten heeft de man op dit moment niet. Zodra de man over zelfstandige woonruimte beschikt zal [minderjarige] één volledige dag per 14 dagen bij de man verblijven. Daarbij hoort een zorgkorting van 5%, aldus de vrouw.
De man is het eens met de beslissing van de rechtbank om met een zorgkorting van 15% te rekenen. Het feit dat [minderjarige] , gezien de huidige omstandigheden, niet bij de man overnacht maakt niet dat hij geen recht heeft op zorgkorting. De zorg is gelet op de leeftijd van [minderjarige] in de nachtelijke uren nihil. Hij heeft juist relatief hoge kosten omdat de omgang met [minderjarige] buiten de omgeving van een woning plaatsvindt.
Het hof overweegt het volgende. De man beschikt nog niet over zelfstandige woonruimte. Hij ziet [minderjarige] 3 uur per week en af en toe ook op zaterdag. Het is bij gebrek aan zelfstandige woonruimte niet te verwachten dat de man en [minderjarige] binnen afzienbare tijd meer contact zullen hebben. Omdat sprake is van zorg gedurende minder dan 1 dag per week, zal het hof een zorgkorting van 5 % hanteren.
Berekening kinderbijdrage
Uit al hetgeen hiervoor is overwogen volgt dat het hof voor de berekening van de kinderbijdrage tot twee periodes komt:
- van 1 februari 2026 tot de datum van deze beschikking;
- vanaf de datum van deze beschikking.
Het hof heeft, voor zover hierna bedragen zijn genoemd, deze telkens afgerond, tenzij anders vermeld.
Behoefte [minderjarige]
Het hof gaat bij de bepaling van de behoefte van [minderjarige] uit van het netto besteedbaar gezinsinkomen (hierna: NGBI) ten tijde van de samenleving van partijen en stelt op basis daarvan de behoefte ingevolge de gangbare NIBUD-tabellen vast. Het netto besteedbaar gezinsinkomen (hierna: NBI) van iedere ouder wordt vastgesteld door het bruto inkomen en de werkelijke inkomsten uit vermogen te verminderen met de belastingen en premies die daarover verschuldigd zijn. Voor de behoefte van [minderjarige] zal het hof uitgaan van het NBGI van 2024, zoals hiervoor overwogen.
De vrouw had in 2024 volgens haar jaaropgaven een bruto inkomen uit arbeid van
€ 78.379,-. Het NBI van de vrouw komt daarmee op € 4.340,- per maand.
De man had volgens zijn aangifte Inkomstenbelasting in 2024 een bruto jaarinkomen uit arbeid ( [X] B.V.) van € 27.486,- en een Ziektewetuitkering van bruto € 6.969,-. Zijn totale bruto inkomen bedroeg € 34.455,-. Het NBI van de man komt daarmee op € 2.676,- per maand.
Gelet op het voorgaande bedroeg het NBGI in 2024 € 7.016,- per maand. Het eigen aandeel in de kosten van [minderjarige] bedraagt € 880,- per maand in 2024 ( 1 kind en een NBGI boven € 6.000,-). Van dit bedrag is de rechtbank ook uitgegaan. Gecorrigeerd in verband met de inflatie (geïndexeerd) is dat € 937,- in 2025 per maand en € 980,- in 2026.
Periode 1 van 1 februari 2026 tot datum van deze beschikking
Behoefte [minderjarige]
Het hof neemt bij de bepaling van ieders draagkracht steeds ieders netto besteedbaar inkomen (NBI) tot uitgangspunt. Dit inkomen wordt vastgesteld door het bruto inkomen en het eventueel te ontvangen kindgebonden budget, te verminderen met de belastingen en premies die daarover verschuldigd zijn. Gerekend wordt met de tarieven 2026-1. Het NBI van de vrouw (op basis van de salarisstroken februari, maart en april 2026, waaruit een bruto inkomen van afgerond € 6.373,- vermeerderd met IKB van € 1.052,- blijkt, de heffingskortingen en kindgebondenbudget) bedroeg € 5.026,-, dat na toepassing van de draagkrachtformule 70% [NBI-(0,3 x NBI + € 1.365,-)] leidt tot een draagkracht van € 1.507,- per maand. Uit de salarisstroken 2026 van de man blijkt een inkomen van € 3.000,- bij [plaats C] per maand, totaal
€ 38.880,-. Het NBI van de man (op basis van de salarisstroken 2026 en heffingskortingen) bedroeg € 2.650,- . Na toepassing van de draagkrachtformule leidt dit tot een draagkracht aan de zijde van de man van € 343,- per maand.
Conclusie
De man heeft een draagkracht van € 343,- per maand en de vrouw een draagkracht van € 1.507,- per maand. De gezamenlijke draagkracht van partijen bedraagt € 1.850,-. Dit is voldoende om in de kosten van [minderjarige] te voorzien. Zoals hiervoor overwogen wordt een zorgkorting van 5% van de behoefte (is € 49,-) toegepast. Op basis van de draagkrachtvergelijking (€ 343,-/€ 1.850,- x € 980,-) is het aandeel van de man , na aftrek van de zorgkorting € 133,- per maand.
Over de periode van 1 februari 2026 tot de datum van deze beschikking bedraagt de door de man te betalen kinderbijdrage dus € 133,- per maand.
Periode 2 vanaf de datum van deze beschikking
De behoefte van [minderjarige]
De behoefte van [minderjarige] bedraagt in 2026, zoals hiervoor vermeld, geïndexeerd € 980,- per maand.
De draagkracht
Gerekend wordt met de tarieven 2026-2. Het NBI van de vrouw (op basis van de salarisspecificaties februari, maart 2026, heffingskortingen en kindgebondenbudget) bedraagt in deze periode eveneens € 5.026,-, dat na toepassing van de draagkrachtformule leidt tot een draagkracht van € 1.507,- per maand.
Het NBI (inclusief heffingskortingen) van de man waarbij rekening is gehouden met zijn verdiencapaciteit (vijf dagen werken met een salaris van € 48.600,-) bedraagt € 3.095,-. Na toepassing van de draagkrachtformule leidt dit tot een draagkracht aan de zijde van de man van € 561,- per maand.
Zoals hiervoor overwogen is het hof van oordeel dat een zorgkorting van 5% dient te worden toegepast. Op basis van de draagkrachtvergelijking (€ 561,-/ € 2.068,- x € 980,-) is het aandeel van de vader vanaf de datum van deze beschikking, na aftrek van de zorgkorting van 5 %, € 217,- per maand.
Conclusie
Over de periode vanaf de datum van deze beschikking bedraagt de door de man te betalen kinderbijdrage dus € 217,- per maand. Het voorgaande betekent dat het hof de bestreden beschikking ten aanzien van de door de man te betalen kinderbijdrage (deels) zal vernietigen en deze bijdrage zal vaststellen op:
voor de periode
- 1 februari 2026 tot de datum van deze beschikking op een bedrag van € 133,- per maand,
- vanaf de datum van deze beschikking op een bedrag van € 217,- per maand.
Partnerbijdrage (grief 11 t/m 14 van de vrouw)
Rechtsmacht en toepasselijk recht
De Nederlandse rechter is op grond van artikel 3 sub a van de Alimentatieverordening (nr. 4/2009 Raad van 18 december 2008) bevoegd om van het alimentatieverzoek kennis te nemen.
De rechtbank heeft Nederlands recht toegepast. Dit is in hoger beroep niet in geschil zodat het hof hiervan ook zal gaan.
Ingangsdatum
Niet in geschil is dat de partneralimentatie niet eerder kan ingaan dan het moment dat de echtscheiding definitief is. Dat is het geval als de echtscheiding is ingeschreven in de registers van de burgerlijke stand (bij de gemeente), te weten 11 december 2025.
Het hof zal hierna eerst de geschilpunten tussen partijen over de partnerbijdrage beoordelen en vervolgens vaststellen wat dit betekent voor de hoogte en duur van de door de vrouw aan de man te betalen bijdrage.
Huwelijksgerelateerde behoefte
Tussen partijen is niet in geschil dat de netto behoefte van de man conform de zogenoemde hofnorm kan worden vastgesteld op 60% van het gezamenlijk gezinsinkomen. De vrouw is echter van mening dat de rechtbank de behoefte van de man ten onrechte heeft berekend aan de hand van het jaar 2024. Zij verwijst naar hetgeen zij bij de vaststelling van de kinderbijdrage heeft gesteld. Het jaar 2023 is het laatste jaar dat partijen als gehuwden hebben geleefd en dat is het jaar dat volgens de vrouw als referentiejaar dient te gelden.
De man betwist dat partijen gedurende het gehele jaar 2024 niet meer hebben geleefd ‘als waren zij gehuwd’. Partijen hadden geen nieuwe relatie en waren tot in 2025 woonachtig op hetzelfde adres en deelden in de kosten.
Het hof stelt voorop dat voor de vaststelling van de behoefte van de onderhoudsgerechtigde aan een onderhoudsbijdrage rekening dient te worden gehouden met alle relevante omstandigheden, waaronder de hoogte en de aard van zowel de inkomsten als de uitgaven van partijen tijdens het huwelijk, waarin een aanwijzing kan worden gevonden voor de mate van welstand waarin zij hebben geleefd. Met de vrouw is het hof van oordeel dat het jaar 2024 niet representatief is voor de mate van welstand tijdens het huwelijk van partijen. De man heeft in februari 2024 aan de vrouw kenbaar gemaakt dat hij wil scheiden. Partijen zijn in 2024 apart gaan wonen in hetzelfde huis. In mei 2024 is de vrouw meer gaan verdienen met een nieuwe baan. Twee maanden daarna is het verzoek tot echtscheiding ingediend. Aangenomen kan worden dat de man voor wat betreft zijn bestedingspatroon niet gewend is geraakt aan het hogere inkomen van de vrouw in 2024. Het hof neemt, zoals door de vrouw verzocht, om die reden als referentiejaar voor de behoefte van de man aan partneralimentatie het jaar 2023.
Uit de in het geding gebrachte stukken, waaronder de aangiften Inkomstenbelasting 2023, blijkt dat vrouw in 2023 een bruto inkomen had van € 51.895,- en de man € 26.011,- . Het NBI van de vrouw bedroeg € 3.179,- per maand. Het NBI van de man inclusief de heffingskortingen bedroeg € 1.668,-. Het netto besteedbaar gezinsinkomen in 2023 bedroeg dus € 4.847,- per maand. Rekening houdend met het eigen aandeel van partijen in de kosten van [minderjarige] (€ 829,- per maand in 2023), bedraagt dit besteedbaar inkomen € 4.018,-. De netto behoefte van de man bedraagt 60% van € 4.018,-, dus € 2.411,- per maand in 2023. Geïndexeerd naar 2026 bedraagt de netto behoefte van de man € 2.852,- per maand.
Aanvullende behoefte
Op de netto behoefte van de man van € 2.852,- wordt in mindering gebracht het eigen inkomen van de man. De vrouw heeft ook ten aanzien van de partnerbijdrage gesteld dat aan de zijde van de man sprake is van verdiencapaciteit. Dit heeft de man weersproken. Het hof verwijst ten aanzien van het inkomen van de man en zijn verdiencapaciteit naar hetgeen eerder in 5.15 is overwogen. Dit geldt naar het oordeel van het hof ook ten aanzien van de partnerbijdrage. Bij de verdere bepaling van de aanvullende behoefte van de man zal daarom over de periode vanaf de datum van de ontbinding van het huwelijk tot de datum van deze beschikking rekening gehouden worden met een bruto jaarinkomen van € 38.880,- (zie r.o. 5.29) en vanaf de datum van deze beschikking met een bruto jaarinkomen van € 48.600,- (zie r.o. 5.32).
Op grond hiervan berekent het hof de bruto aanvullende behoefte van de man over de periode vanaf 11 december 2025 tot de datum van deze beschikking (periode 1) als volgt: Het netto besteedbaar van de man bedraagt € 2.756,-. De netto aanvullende behoefte van de man bedraagt € 96,- (€ 2.852,- minus € 2.756,- ). De bruto aanvullende behoefte van de man bedraagt in periode 1 € 190,-.
Over de periode vanaf deze beschikking (periode 2) resteert er geen aanvullende behoefte. Het netto besteedbaar inkomen van de man bedraagt in deze periode namelijk € 3.095,- per maand. Dit bedrag overstijgt de netto behoefte van de man van € 2.852,- per maand.
Over de behoefte van de man stelt de vrouw tot slot dat deze is verbleekt. De man weerspreekt dit.
Het hof overweegt dat volgens vaste jurisprudentie het enkele tijdsverloop onvoldoende reden is om een verminderde behoefte aan te nemen. Alle omstandigheden van het geval zullen bij de beoordeling moeten worden betrokken. De vrouw heeft tijdsverloop aangevoerd en de omstandigheid dat de man een aanzienlijk bedrag uit de verkoop van de woning zal en inmiddels heeft ontvangen. Met de man is het hof van oordeel dat, nog los van de vraag of van de man verlangd kan worden dat hij inteert op dit vermogen, te verwachten valt dat de man dit bedrag nodig heeft voor het verkrijgen van andere woonruimte. Het hof gaat daarom voorbij aan de stelling van de vrouw dat de behoefte van de man verbleekt is.
Draagkracht van de vrouw
Volgens de vrouw is de rechtbank ten onrechte tot de conclusie gekomen dat de vrouw draagkracht heeft om een partnerbijdrage te betalen en dat van haar ook verlangd kan worden dat zij dat doet. Zij verwijst naar hetgeen zij over haar draagkracht bij de vaststelling van de kinderbijdrage heeft gesteld. De man is het eens met het oordeel van de rechtbank. Volgens hem is de berekening van de rechtbank conform de wettelijke maatstaven.
Het hof verwijst naar hetgeen hiervoor is overwogen over de draagkracht van de vrouw. Hoewel de vrouw vrijwel de volledige zorg voor [minderjarige] draagt, is dit geen reden om af te wijken van de bij de partnerbijdrage te hanteren beginselen van behoefte en draagkracht.
Partnerbijdrage tot de datum van deze beschikking
Bij het vaststellen van de draagkracht van de vrouw voor partneralimentatie zal het hof de tarieven 2026-1 hanteren. Het NBI van de vrouw (op basis van de salarisstroken februari, maart en april 2026, waaruit een bruto inkomen van afgerond € 6.373,- vermeerderd met IKB van € 1.052,- blijkt en de heffingskortingen) bedroeg € 4.865,-. Voor de draagkracht hanteert het hof dezelfde methode als bij de kinderalimentatie, alleen wordt een draagkrachtpercentage gebruikt van 60%. Voor de berekening van de partnerbijdrage geldt namelijk dat 60% van de draagkrachtruimte beschikbaar is voor een partnerbijdrage. Rekening houdend met het woonbudget van € 1.460,- resteert een netto draagkracht voor partneralimentatie van
€ 1.224,-. Een uitkering van die hoogte overstijgt de aanvullende bruto behoefte van de man van € 190,- per maand. De hoogte van de door de vrouw te betalen partnerbijdrage wordt begrensd tot een bedrag van € 190,- per maand (over de periode vanaf de ingangsdatum tot de datum van deze beschikking).
conclusie
Het voorgaande betekent dat het hof de bestreden beschikking ten aanzien van de door de vrouw te betalen partnerbijdrage zal vernietigen en deze bijdrage zal vaststellen op € 190,- per maand over de periode vanaf 11 december 2025 tot de datum van deze beschikking. Vanaf de datum van deze beschikking wordt de partnerbijdrage vastgesteld op nihil. Dit betekent dat – indien de vrouw de in de bestreden beschikking betaalde partneralimentatie heeft voldaan – voor de man een terugbetalingsverplichting ontstaat. Het hof is van oordeel dat van de man kan worden verwacht dat hetgeen hij teveel heeft ontvangen, moet terugbetalen aan de vrouw.
De alimentatieberekeningen worden aan deze beschikking gehecht.
Vermogensrechtelijke afwikkeling
Tussen partijen is in geschil de afwikkeling van de sieraden, een vergoeding van de door de vrouw betaalde eigenaarslasten van de woning, een gebruiksvergoeding, de Nederlandse en/of rekening, een schuld aan de belastingdienst en de bruidsgave. Het hof zal hierna de bezwaren van partijen tegen de beslissing van de rechtbank per onderdeel beoordelen.
Rechtsmacht
De Nederlandse rechter heeft rechtsmacht ten aanzien van de echtscheiding omdat partijen de Nederlandse nationaliteit hebben. De Nederlandse rechter heeft daardoor ook rechtsmacht ten aanzien van het verzochte met betrekking tot het huwelijksvermogensregime van partijen op grond van artikel 5 lid 1, Verordening huwelijksvermogensstelsels.
Toepasselijk recht
De rechtbank heeft Iraans recht op het huwelijksvermogensregime van partijen toegepast. Dit is in hoger beroep niet in geschil zodat het hof hiervan uit zal gaan.
Het Iraanse huwelijksvermogensrecht kent slechts de uitsluiting van iedere gemeenschap van goederen. Uit het stelsel van de scheiding van goederen volgt in beginsel dat hetgeen de echtgenoten ten tijde van het aangaan van het huwelijk bezaten en hetgeen zij tijdens het huwelijk hebben verworven, privé-eigendom is en blijft.
Sieraden
De vrouw stelt dat de rechtbank ten onrechte aan haar stellingen voorbij is gegaan en ten onrechte heeft geoordeeld dat een schenking van de sieraden aan haar niet bewezen is. Naar Iraans recht worden volgens de vrouw sieraden of goud die een echtgenoot aan zijn echtgenote geeft, in beginsel juridisch aangemerkt als een schenking (hiba) tenzij het tegendeel wordt bewezen door een schriftelijke voorwaarde of bewijs van een bewaargevingsafspraak (amanat). Naar Iraans recht ligt het dus op de weg van de man om te bewijzen dat er geen sprake is van een schenking. Daar komt bij dat de sieraden niet meer in de oorspronkelijke vorm bestaan en daarom niet kunnen worden terug gevorderd.
De man voert verweer en betoogt dat hij de sieraden niet in eigendom aan de vrouw heeft overgedragen. Volgens de man geeft de vrouw een verkeerde uitleg van het Iraans recht door te stellen dat sprake is van een schenking. Het dragen van de sieraden door de vrouw kan volgens hem hooguit worden aangemerkt als bruikleen.
In incidenteel appel stelt de man dat de rechtbank met een bedrag van € 2.000,- een onjuiste waarde van de sieraden heeft vastgesteld; de man is het daarmee niet eens. Er is onder meer geen rekening gehouden met de stijging van de goudprijs. Een waarde van € 10.000,- is volgens de man realistischer.
Volgens de vrouw hebben partijen tijdens de zitting gesproken over de waarde van de sieraden. De man is bereid gebleken zijn aanvankelijke standpunt met betrekking tot de waarde te verlagen en zich te conformeren aan hetgeen de vrouw daarover had opgemerkt. In de bestreden beschikking wordt vastgesteld dat tussen partijen overeenstemming over de waarde is bereikt. De overeenstemming is in de beschikking opgenomen. Feitelijk is daarmee een bindende procesafspraak gemaakt waartegen niet meer in hoger beroep kan worden gekomen.
Het hof overweegt als volgt. Ten aanzien van de stellingen over het bewijsrisico en de bewijslast stelt het hof voorop dat de regels van procesrecht worden beheerst door Nederlands recht. Waar de man zich beroept op de rechtsgevolgen van de door hem gestelde bruikleenovereenkomst (het eigendom is niet overgedragen) en de daaruit voortvloeiende teruggave verplichting voor de vrouw, rust op hem - op grond van de hoofdregel van artikel 150 van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering - de stelplicht en, gelet op de gemotiveerde betwisting door de vrouw, de bewijslast (en daarmee het bewijsrisico) van het bestaan van een dergelijke overeenkomst. Dat de vrouw zich, in het kader van haar betwisting, op het standpunt heeft gesteld dat sprake is van een schenking, brengt niet met zich dat zij daarvan de bewijslast heeft. Het hof is van oordeel dat de man niet heeft bewezen dat er sprake is van bruikleen. Nu hij ook geen ter zake dienend bewijsaanbod heeft gedaan, gaat het hof ervanuit dat van bruikleen geen sprake was. Dit betekent dat de vrouw de rechthebbende is van de sieraden. Gelet hierop behoeft de waarde van de sieraden verder geen beoordeling. Het hof zal de beslissing van de rechtbank over de sieraden vernietigen en het verzoek van de man alsnog afwijzen.
Verrekeningen
Rechtsmacht
Omdat de verzoeken van de vrouw en de man niet voortvloeien uit het huwelijksvermogensregime van partijen, is het hof op grond van artikel 4 Brussel I-bis Vo (Verordening EU, nr. 1215/2012) bevoegd om van dit verzoek kennis te nemen.
Toepasselijk recht
Niet in geschil is het oordeel van de rechtbank dat op de verzoeken van partijen het Nederlandse recht van toepassing is, zodat het hof ook hiervan uitgaat.
a) Woonlasten en gebruiksvergoeding
De vrouw is van mening dat de rechtbank ten onrechte heeft geoordeeld dat het in strijd is met de redelijkheid en billijkheid om ten gunste van haar een vergoedingsrecht jegens de man vast te stellen voor de door haar betaalde eigenaarslasten. Op grond van art. 3:172 BW dragen deelgenoten naar evenredigheid van hun aandeel in het gemeenschappelijk goed bij tot de uitgaven die voortvloeien uit de handelingen welke ten behoeve van de gemeenschap zijn verricht. Dit betekent volgens de vrouw dat, zolang partijen ieder voor de onverdeelde helft eigenaar zijn van de woning, de met die woning verband houdende kosten tussen partijen gedeeld moeten worden, tenzij partijen anders zijn overeengekomen of een verdeling bij helfte in strijd is met de eisen van redelijkheid en billijkheid. Zij is het niet eens met een door haar te betalen gebruiksvergoeding. Volgens de vrouw heeft de man dit verzoek ook niet tijdig gedaan.
De man voert daartegen aan dat hij, zowel gelet op hetgeen partijen zijn overeengekomen als gelet op de eisen van redelijkheid en billijkheid, niet gehouden is bij helfte bij te dragen aan de lasten van de woning. De vrouw is in de woning blijven wonen. De man heeft daardoor niet het genot gehad van de woning, terwijl hij kosten heeft moeten maken voor verblijf elders. De te betalen bijdrage in de lasten van de woning moet op nihil worden gesteld. Volledigheidshalve verzoekt de man bij zelfstandig verzoek om een gebruiksvergoeding vast te stellen. In incidenteel hoger beroep verzoekt de man te bepalen dat de vrouw een gebruiksvergoeding aan de man verschuldigd is voor het voortgezet gebruik van de echtelijke woning, gelijk aan de door de vrouw betaalde eigenaarslasten, althans een door het hof te bepalen vergoeding. Dit weerspreekt de vrouw in haar verweer in incidenteel appel.
Het hof overweegt als volgt. De vrouw heeft in eerste aanleg een verzoek gedaan tot vergoeding van de eigenaarslasten ten bedrage van € 6.562,56 en de man heeft geen zelfstandig verzoek tot het vaststellen van een gebruiksvergoeding gedaan. Nu het een echtscheidingsprocedure betreft kan de man ook in hoger beroep voor het eerst nevenvoorzieningen verzoeken.
Naar het oordeel van het hof is er voldoende grond om zowel het verzoek van de vrouw als het verzoek van de man toe te wijzen. Toen de man de echtelijke woning verliet, hebben partijen geen afspraken gemaakt over de betaling van de woonlasten. De man heeft weliswaar gesteld dat op basis van een afspraak hij niet gehouden kan worden om bij te dragen aan de kosten, maar hij heeft die afspraak niet nader onderbouwd.
De vrouw heeft vanaf februari 2025 het exclusieve gebruik gehad van de woning en heeft alle lasten van de woning betaald. De man heeft een eenmalige betaling van € 350,- gedaan.
Partijen waren gezamenlijk eigenaar van de woning en dienden gezamenlijk de verplichtingen te dragen ter zake van onder meer de hypothecaire geldlening. De man diende de helft van de eigenaarslasten (hierna tezamen: de woonlasten) voor zijn rekening te nemen over de periode vanaf 21 februari 2025 tot de datum van verdeling van de woning, 12 maart 2026. De man heeft de hoogte van het door de vrouw verzochte bedrag van € 6.562,56 niet weersproken, zodat het hof van dit bedrag uitgaat.
In de voornoemde periode heeft de man niet de beschikking gehad over zijn aandeel in de eigendom van de woning. De vrouw had het uitsluitend gebruik. Het hof acht het redelijk dat hij – vanaf 21 februari 2025 – wordt gecompenseerd voor het verlies van rendement op het vermogen dat hij niet ter vrije beschikking had. Het hof berekent de vergoeding dan ook over de helft van de overwaarde, te weten € 66.264,-. Gelet op de huidige marktrente gaat het hof in redelijkheid uit van 2,5%, zodat aan de man een vergoeding van € 1.657,- per jaar, zijnde € 138,- per maand toekomt. Over de periode van 21 februari 2025 tot en 12 maart 2026 betreft het een bedrag van afgerond € 1.752,-. De woning is op 12 maart 2026 aan de vrouw toegedeeld en overgedragen. Vanaf die datum is er derhalve geen grond meer voor een gebruiksvergoeding ten laste van de vrouw.
Het hof zal de beslissing van de rechtbank over het vergoedingsrecht vernietigen en beslissen in voornoemde zin.
b) Nederlandse en/of rekening
Volgens de vrouw heeft de rechtbank ten onrechte bepaald dat de man de helft van het saldo (zijnde € 532,-) toekomt. Het saldo van de en/of rekening bedroeg op 9 juli 2024
€ 1.063,77 en is op 17 februari 2025 omgezet op naam van de vrouw. Partijen zijn buiten elke gemeenschap van goederen gehuwd en de en/of rekening is geen gemeenschappelijk bezit. Feitelijk maakt het dus niet uit welk bedrag er op 9 juli 2024 op de rekening stond. Beide partijen hebben het geld dat aan hen toebehoort van de rekening opgenomen, zodat er geen betalingen meer hoeven te worden verricht. De vrouw heeft, op een zitting die voor haar heel stressvol was, uiteindelijk aangegeven zich in de betaling te kunnen vinden maar ging toen uit van onjuiste informatie daarover. Het verzoek van de man moet alsnog worden afgewezen, aldus de vrouw.
De stelling van de vrouw dat zij op een stressvolle zitting heeft aangegeven zich te kunnen vinden in de betaling maar dat zij van onjuiste informatie uitging kan volgens de man niet geloofwaardig worden geacht. Het sluit bovendien ook niet aan bij het proces-verbaal van de zitting waaruit volgt dat niet de vrouw maar haar (toenmalige) advocaat over de gezamenlijke bankrekening heeft verklaard. Naar de mening van de man is er geen andere reden waarom het saldo niet over partijen verdeeld dient te worden.
Het hof overweegt als volgt. Uit de bestreden beschikking blijkt dat de vrouw zonder voorbehoud heeft ingestemd met het betalen aan de man van een bedrag van € 532,-. De man heeft de door de vrouw aangevoerde redenen om op de afspraak terug te komen (stressvolle zitting, onjuiste informatie) weersproken. De vrouw heeft vervolgens (na de betwisting door de man) onvoldoende onderbouwd waarom zij op deze afspraak kan terugkomen. Het hof zal de beslissing van de rechtbank dan ook bekrachtigen.
c) Schuld belastingdienst
De vrouw is van mening dat de rechtbank haar verzoek ten aanzien van de schuld aan de belastingdienst ten onrechte heeft afgewezen. Deze schuld is ontstaan doordat de vrouw teveel ontvangen voorlopige teruggave aan de belastingdienst heeft moeten terug betalen. De rechtbank heeft volgens de vrouw ten onrechte geoordeeld dat uit de brief van de belastingdienst van 21 juni 2025 niet blijkt dat de aanslag (uitsluitend) teveel ontvangen hypotheekrente betreft. Ter nadere onderbouwing van haar stelling heeft de vrouw een e-mail van 4 december 2025 van de belastingadviseur van de vrouw, Taxsavers, in het geding gebracht.
De man is het eens met de beslissing van de rechtbank. Uit de e-mail van 4 december 2025 kan geen andere conclusie worden getrokken dan de rechtbank heeft gedaan. De rechtbank heeft bovendien overwogen dat de man gemotiveerd betwist heeft ongerechtvaardigd verrijkt te zijn zonder dat de vrouw daar een verdere onderbouwing van haar standpunt tegenover heeft gesteld.
Het hof overweegt als volgt. De vrouw heeft verzocht te bepalen dat de man een bedrag van € 887,- uit hoofde van de belastingschuld van partijen voor de te veel ontvangen hypotheekrenteaftrek over 2024 aan de vrouw dient te vergoeden. Naar het oordeel van het hof blijkt uit de e-mail van de belastingadviseur van 4 december 2025 dat de verplichte terugbetaling aan de belastingdienst over 2024 is ontstaan doordat in de voorlopige aanslag 100% van de hypotheekrenteaftrek aan de vouw was toegerekend, terwijl in de definitieve aangifte slechts 50% is opgenomen. De vrouw heeft naar het oordeel van het hof voldoende aangetoond, door de brief van de belastingdienst en de toelichting van haar belastingadviseur dat zij een bedrag van totaal € 1.774,- moest betalen aan de belastingdienst, wegens teveel ontvangen teruggave die verband hield met de eigen woning.
Ter zitting heeft de vrouw onweersproken verklaard dat dit teveel ontvangen bedrag op de Nederlandse en/of rekening van partijen is gestort. Zowel de man als de vrouw konden dus beschikken over de tegoeden op die rekening en hebben kunnen profiteren van het van de belastingdienst teveel ontvangen bedrag.
Het hof is met de vrouw van oordeel dat de man aan de vrouw een bedrag van € 887,- dient te betalen (de helft van € 1.774,-). Het hof zal, anders de rechtbank, bepalen dat de man de vrouw dit bedrag vergoedt.
Bruidsgave
Rechtsmacht
Nu beide partijen hun woonplaats in Nederland hebben, is het hof op grond van artikel 3 (en in geval het een 827 Rv nevenvoorziening betreft: artikel 4) Rv bevoegd om van het verzoek tot afgifte van de bruidsgave kennis te nemen.
Toepasselijk recht
De rechtbank heeft Iraans recht op de overeenkomst tot betaling van de bruidsgave toegepast. Daartegen zijn geen grieven gericht zodat ook het hof hiervan uit zal gaan.
Het hof overweegt daarbij nog ten overvloede dat de overeenkomst (bruidsgave) een naar zijn aard Islamitische oorsprong heeft en naar Iraans recht onlosmakelijk met het aldaar gesloten huwelijk is verbonden, met inachtneming van Iraanse wettelijke en religieuze bepalingen. Onderdeel van het rechtsgeldig sluiten van een huwelijk naar Iraans recht kan een afspraak omtrent een bruidsgave zijn. Partijen hadden ook beiden de Iraanse nationaliteit op het moment van sluiten van het huwelijk.
De bruidsgave (mahr) is een rechtsfiguur uit het Iraanse recht. Zij houdt een toezegging in van de man aan de vrouw tot betaling van geld of goederen ter gelegenheid van de huwelijkssluiting. Op grond van artikel 1082 van het Iraanse Burgerlijk Wetboek (IBW) wordt de vrouw bij de huwelijkssluiting eigenaar van de bruidsgave en kan zij daarover in beginsel vrij beschikken. Naar Iraans recht behouden echtgenoten ieder hun eigen vermogen. Omdat de vrouw na de ontbinding van het huwelijk in beginsel geen aanspraak kan maken op het vermogen van de man, vervult de bruidsgave de functie van financiële zekerheid voor de vrouw in geval van echtscheiding.
De betaling wordt vaak (gedeeltelijk) uitgesteld tot het einde van het huwelijk, zodat de vrouw bij echtscheiding of overlijden van de man over een financiële waarborg beschikt.
Tussen partijen is niet in geschil dat zij bij gelegenheid van hun huwelijkssluiting in Iran een bruidsgave zijn overeengekomen. In de huwelijksakte hebben partijen, naar het Engels vertaald, de volgende bepaling opgenomen.
Marriage Portion and Manner of Payment: A Volume of the Holy Quran, a rock candy, a pane of mirror and a pair of candlesticks, which are handed over to the wife, together with 300 (three hundred) Bahar Azadi whole gold coins, which are the liability of the husband to grant to the wife on demand.
Signed: Couple
In de huwelijksakte hebben partijen voorts, naar het Engels vertaald, de volgende (aanvullende) echtscheidingsgronden opgenomen:
Terms and conditions provided by a separate binding contract:
A. Through this and / or a separate binding contract, the husband agreed that where divorce has not been requested by wife, and where at the discretion of the court of law, the request for divorce has not emanated from the wife’s misconduct and / or from her failure in fulfilling the marital obligations, the husband shall share half the assets he has acquired during his martial life with her and / or shall pay the wife an equivalent amount free of charge as the court may deem appropriate.
B. Through this and / or a separate binding contract, the husband irrevocably empowered his wife with the right of substitution to resort to a court of law, where any of the following conditions arise, obtain the writ or order so required and divorce herself after choosing the kind of divorce. Also, the husband irrevocably empowered his wife with the right of substitution to accept on his behalf the endowment of the marriage portion if she so proposes. (1) When she does not receive her alimony for six months. (2) Husband’s misbehavior. (3) When the husband is afflicted with a refractory disease. (4) When the husband is insane. (5) When the husband does not obey the court’s order. (6) When the husband is sentenced by a court of law to five years imprisonment. (7) When the husband is afflicted with any noxious addiction. (8) When the husband abandons the family life. (9) When the husband is convicted of a crime. (10) When the wife cannot bear a child due to the husband’s infertility. (11) When the husband has been absent without leaving any trace. (12) When the husband marries another woman.”
Indien de echtscheiding wordt verzocht door de vrouw en niet is gebaseerd op een van voornoemde echtscheidingsgronden, is er sprake van een khul echtscheiding.
De khul echtscheiding is geregeld in het volgende artikel, naar het Engels vertaald:
- Artikel 1146 Iraans Burgerlijk Wetboek (hierna: IBW): “A Khul’a divorce occurs when the wife obtains a divorce owing to dislike of her husband, against property which she cedes to the husband. The property in question may consist of the original marriage portion, or the monetary equivalent thereof, whether more or less than the marriage portion.”
Als sprake is van een khul echtscheiding zal de vrouw aan haar echtgenoot een vergoeding aanbieden in ruil voor zijn toestemming om te kunnen scheiden. De compensatie bestaat meestal uit de (gedeeltelijke) kwijtschelding van het onbetaalde deel van de bruidsgave.
De vrouw stelt dat de rechtbank haar verzoek tot betaling van de bruidsgave ten onrechte heeft afgewezen. Meer in het bijzonder is de vrouw het niet eens met de conclusies van de rechtbank dat de echtscheiding door de vrouw is verzocht op grond van de duurzame ontwrichting van het huwelijk, dat er sprake is van een Khul-scheiding, dat de vrouw daarom naar Iraans recht niet zonder meer aanspraak heeft op een uitkering van de bruidsgave en gehouden is de man te compenseren door afstand te doen van haar recht daarop en dat de rechtbank geen grond ziet om het Iraanse recht wegens strijd met de Nederlandse openbare orde buiten toepassing te laten. De vrouw heeft inderdaad zelf het verzoekschrift tot echtscheiding ingediend omdat de man dit weigerde. Het was echter zijn initiatief om te scheiden. De vrouw had geen andere keus dan de duurzame ontwrichting van het huwelijk te stellen en het echtscheidingsverzoek in te dienen. De rechtbank heeft vastgesteld dat het Iraanse recht de duurzame ontwrichting niet kent en deze grond niet in de huwelijksakte is opgenomen en dat daarom sprake is van een Khul-scheiding. Dat is volgens de vrouw onjuist. Het is bezwaarlijk dat op deze manier een vermenging van het Nederlands en Iraans recht plaatsvindt die verregaande consequenties heeft. Dit levert strijd op met de openbare orde. Nederlands recht is van toepassing op de echtscheiding en Iraans recht is van toepassing op het huwelijksvermogensregime. Het verzoek van de vrouw dient uitsluitend naar Iraans recht te worden beoordeeld. Naar Iraans recht vereist een Khul scheiding twee dingen: een afkeer van de vrouw jegens de man én een vrijwillige afstand van eigendom (fidyah). De rechtbank heeft miskend dat dit tweede vereiste ontbreekt. De vrouw heeft nooit afstand gedaan van een deel van haar aanspraak op de bruidsgave. Een khul-echtscheiding is dus niet tot stand gekomen. In de Iraanse huwelijksakte is de bruidsgave uitdrukkelijk als zodanig aangeduid wat betekent dat zij opeisbaar is op eerste verzoek en onvoorwaardelijk verschuldigd is, aldus de vrouw.
De man voert verweer. Het standpunt van de vrouw dat de man het initiatief tot echtscheiding heeft genomen kan volgens de man niet worden gevolgd. De vrouw heeft het verzoekschrift tot echtscheiding ingediend. Dat de vrouw zegt zich hiertoe genoodzaakt te voelen omdat de man dit weigerde maakt het niet anders. De rechtbank heeft volgens de man terecht geoordeeld dat niet is voldaan aan de gronden zoals genoemd in de huwelijksakte of de artikelen 1029, 1129, 1130 IBW en dat daarom sprake is van een Khul-scheiding. Dit heeft volgens de man tot gevolg dat de vrouw afstand moet doen van haar aanspraak op de bruidsgave. Een aanspraak op de bruidsgave op grond van 1146 IBW vervalt bij een echtscheiding op verzoek van de vrouw. Bovendien heeft de vrouw geen grieven gericht tegen de overweging van de rechtbank omtrent de religieuze scheiding. Daaruit volgt dat de vrouw zich heeft neergelegd bij het oordeel dat de voorwaarden waaronder de ontbinding van de religieuze echtscheiding kan plaatsvinden genoegzaam vast zijn komen te staan. Daaronder valt volgens de man ook het oordeel van de rechtbank omtrent de bruidsgave.
Het hof oordeelt als volgt. De echtscheiding en inschrijving daarvan in de Nederlandse registers van de burgerlijke stand heeft niet tot gevolg dat partijen ook naar Iraans recht zijn gescheiden. Tijdens de mondelinge behandeling in hoger beroep hebben de man en de vrouw verklaard dat zij ook naar het recht van Iran gescheiden willen zijn. Beiden wensen nog een ontbinding van het huwelijk naar Iraans recht. Onduidelijk is nog wie daartoe het initiatief zal nemen.
De rechtbank heeft in de bestreden beschikking het verzoek tot echtscheiding op grond van het toepasselijke Nederlands recht beoordeeld. Partijen zijn naar Nederlands recht op grond van de duurzame ontwrichting van het huwelijk gescheiden. Dat is naar Nederlands recht de enige grond voor echtscheiding. De verschuldigdheid en omvang van de bruidsgave is evenwel onlosmakelijk verbonden met de Iraanse (religieuze) echtscheiding en wordt beheerst door Iraans recht. Daarbij is onder meer van belang wie van de echtgenoten de echtscheiding vraagt, wat voor soort echtscheiding het betreft en wat de gronden voor, en de omstandigheden rond de echtscheiding zijn. Het ligt niet op de weg van de Nederlandse rechter om de echtscheiding tussen partijen naar Iraans recht te kwalificeren; dat gebeurt op het moment dat deze aan een bevoegde Iraanse (religieuze) beoordelaar voorligt. Verder staat vast dat tussen partijen geen procedure tot echtscheiding in Iran aanhangig is, dat voor partijen de mogelijkheid openstaat deze te starten en dat zij dit ook voornemens zijn te doen.
Indien een van partijen alsnog een dergelijke procedure in Iran of bij/via de Iraanse ambassade zal starten, zal de kwalificatie van de echtscheiding naar Iraans recht plaatsvinden. Daarbij zullen ook de daaruit voortvloeiende gevolgen voor de aanspraak van de vrouw op de bruidsgave tussen partijen worden vastgesteld. De Iraanse rechter/autoriteiten zal/zullen daarbij een zelfstandige beoordeling uitvoeren, ongeacht de beslissing die een Nederlandse rechter over de echtscheiding en verschuldigdheid dan wel omvang van de bruidsgave reeds heeft gegeven. Een beslissing van een Nederlandse rechter hierover zal door een Iraanse rechter/(overheids)instantie (net als de in Nederland uitgesproken echtscheiding) niet worden erkend. Hoewel de Nederlandse rechter rechtsmacht heeft om over het verzoek tot betaling van de bruidsgave te oordelen, kan het verzoek van de vrouw tot betaling van de bruidsgave onder de gegeven omstandigheden niet toegewezen worden nu het bestaan daarvan en de omvang in het licht van de nog te bereiken Iraanse echtscheiding geenszins vaststaat.
Het bestaan en de omvang van de aanspraak van de vrouw dient tussen partijen naar het toepasselijke recht van Iran te worden vastgesteld en kan niet los worden gezien van de tussen partijen naar dat recht te bereiken echtscheiding. Beide partijen kunnen zich inspannen (en zij zijn daartoe jegens elkaar verplicht) om een (religieuze) echtscheiding naar Iraans recht te verkrijgen; de daarbij behorende kwalificatie van die echtscheiding naar Iraans recht kan in dat kader plaatsvinden. Omdat de omvang van de vordering van de vrouw vanwege dit gegeven op dit moment geenszins vaststaat, terwijl de mogelijkheid om deze omvang vastgesteld te krijgen voor ieder van partijen openstaat maar door geen van partijen wordt benut, slaagt grief 19 van de vrouw niet, en komt haar verzoek ten aanzien van de bruidsgave– zij het op andere gronden dan de rechtbank heeft geoordeeld - op dit moment niet voor toewijzing in aanmerking.
Slotsom
De slotsom van het voorgaande is dat de grieven van de vrouw in het principaal hoger beroep deels slagen. Ook de grieven van de man slagen gedeeltelijk.
6 De beslissing
Het hof:
In principaal en incidenteel hoger beroep
vernietigt de bestreden beschikking voor wat betreft de kinderbijdrage, partnerbijdrage, de sieraden, de verrekening van de woonlasten, de gebruiksvergoeding voor de woning en de schuld aan de belastingdienst en in zoverre opnieuw rechtdoende:
bepaalt dat de man aan de vrouw als bijdrage in de kosten van verzorging en opvoeding van [minderjarige] :
- in de periode van 1 november 2024 tot 1 januari 2025 € 50,- per maand zal betalen,
- in de periode van 1 januari 2025 tot 1 januari 2026 € 61,- per maand zal betalen,
- in de periode van 1 januari 2026 tot 1 februari 2026 € 64,- zal betalen,
- in de periode van 1 februari 2026 tot de datum van deze beschikking € 133,- per maand zal betalen,
- vanaf de datum van deze beschikking € 217,- per maand zal betalen;
toekomstige termijnen bij vooruitbetaling te voldoen;
bepaalt dat de vrouw aan de man met ingang van 11 december 2025 tot de datum van deze beschikking als uitkering tot zijn levensonderhoud € 190,- per maand zal betalen;
stelt met ingang van de datum van deze beschikking de door de vrouw aan de man als uitkering tot zijn levensonderhoud op nihil;
bepaalt dat de man aan de vrouw een bedrag van € 6.562,56 zal betalen, zijnde de helft van de door de vrouw betaalde woonlasten over de periode 21 februari 2025 tot 12 maart 2026;
bepaalt dat de vrouw aan de man als gebruiksvergoeding voor de voormalige echtelijke woning een bedrag van totaal € 1.752,- zal betalen;
bepaalt dat de man aan de vrouw een bedrag van € 887,- (de helft van de schuld aan de belastingdienst) zal betalen;
verklaart deze beschikking uitvoerbaar bij voorraad;
wijst af het inleidende verzoek van de man met betrekking tot de sieraden;
bekrachtigt de bestreden beschikking voor wat betreft de Nederlandse en/of rekening;
wijst af het in hoger beroep meer of anders verzochte.
Deze beschikking is gegeven door mr. J. Schoemaker, mr. J.M. van Baardewijk en mr. D.H. Steenmetser-Bakker, in tegenwoordigheid van mr. S.G. Risseeuw als griffier en is op 13 oktober 2026 uitgesproken in het openbaar.