Civiel recht overig
Ontbinding huurovereenkomst woonruimte na sluiting woning op grond van artikel 13b Opiumwet. Vordering in…
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden, 27 oktober 2026
ECLI:NL:GHARL:2026:7195 · Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · 27 oktober 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/gerechtshof-arnhem-leeuwarden/civiel-recht/civiel-recht-overig/hoger-beroep/ecli-nl-gharl-2026-7195
Zaakgegevens
Op 27 oktober 2026 heeft het Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden in hoger beroep uitspraak gedaan in een zaak over civiel recht.
- Instantie
- Gerechtshof Arnhem-LeeuwardenGerechtshofDe rechter in hoger beroep in civiele zaken, strafzaken en belastingzaken. Nederland heeft vier gerechtshoven.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Leeuwarden
- Datum uitspraak
- 27 oktober 2026
- Datum publicatie
- 9 november 2026
- Zaaknummer
- 200.367.562/01
- Rechtsgebied
- Civiel recht » Civiel recht overig
- Procedure
- Hoger beroepHoger beroepEen hogere rechter behandelt de zaak opnieuw, zowel de feiten als het recht, omdat een partij het niet eens is met de eerste uitspraak.Meer uitleg
- Advocaat
- mr. W. Wallinga, mr. C.E. van der Wijk
- ECLI
- ECLI:NL:GHARL:2026:7195
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
Ontbinding huurovereenkomst woonruimte na sluiting woning op grond van artikel 13b Opiumwet. Vordering in kort geding tot ontruiming woning wordt toegewezen. Artikel 7:231 lid 2 BW.
Uitspraak
GERECHTSHOF ARNHEM-LEEUWARDEN
locatie Leeuwarden
afdeling civiel recht
zaaknummer gerechtshof 200.367.562/01
zaaknummer rechtbank Noord-Nederland 12077136
arrest in kort geding van 27 oktober 2026
in de zaak van
[appellante]
die woont in [woonplaats]
hierna: [appellante]
advocaat: mr. W. Wallinga
en
[geïntimeerde]
die is gevestigd in [vestigingsplaats]
hierna: [geïntimeerde]
advocaat: mr. C.E. van der Wijk
1 Het verloop van de procedure in hoger beroep
[appellante] heeft hoger beroep ingesteld tegen het kortgedingvonnis dat de kantonrechter in de rechtbank Noord-Nederland, locatie Groningen, op 3 maart 2026 tussen partijen heeft uitgesproken. Het verloop van de procedure in dit hoger beroep blijkt uit:
• de dagvaarding in hoger beroep, met de grieven en met producties;
• de memorie van antwoord, met producties;
• een akte van mr. Wallinga van 10 september, met productie 26;
• de akten van mr. Wallinga van 16 september, met producties 27 t/m 29;
• het verslag (proces-verbaal) van de mondelinge behandeling van 18 september 2026.
Hierna heeft het hof een datum voor de uitspraak bepaald.
2 De kern van de zaak
De politie heeft in juli 2025 een inval gedaan in de huurwoning van [appellante] en heeft daarbij een handelshoeveelheid harddrugs aangetroffen. De burgemeester van [plaats] heeft de woning vervolgens op grond van artikel 13b Opiumwet voor zes maanden gesloten. De verhuurder van de woning – [geïntimeerde] – heeft de huurovereenkomst daarna ontbonden. [appellante] legt zich daar niet bij neer en zij weigert de woning te ontruimen. [geïntimeerde] vordert in dit kort geding dat [appellante] veroordeeld wordt om de woning te ontruimen. De kantonrechter heeft die vordering op 3 maart 2026 toegewezen. [appellante] heeft tegen dat vonnis hoger beroep ingesteld.
Het hof komt, net als de kantonrechter, tot de conclusie dat [appellante] de woning moet ontruimen. Het hoger beroep van [appellante] zal worden verworpen. Dit oordeel wordt hierna toegelicht. Daarbij geeft het hof eerst een kort overzicht van de feiten.
3 De feiten
[appellante] huurt sinds 1 februari 2002 van [geïntimeerde] de woning aan de [adres] in [plaats] (hierna: de woning). Het gaat om een sociale huurwoning. [appellante] heeft tot voor kort een latrelatie gehad met de heer [naam] (hierna: de vriend). De vriend heeft gedurende de twaalf jaar dat de relatie duurde, regelmatig in de woning verbleven. De kinderen van [appellante] zijn meerderjarig en wonen elders.
[geïntimeerde] heeft op 8 maart 2023, naar aanleiding van meldingen van overlast, een gesprek gevoerd met [appellante] . [geïntimeerde] heeft daarover in een gespreksnotitie vermeld:
“Bewoonster gesproken en aangegeven dat zowel de wijkagent als ik melding hebben ontvangen van mogelijk drugsdealen vanuit haar woning. Mevrouw zegt te weten waar de melding vandaan komt en het verbaast haar ergens niet. Ze geeft aan dat haar vader en moeder gebruikers zijn en dat er ook weleens een bekend bij haar langskomt voor wat eten of kleingeld. Ze heeft van dichtbij meegemaakt hoe het niet moet en helpt waar ze kan. Ze werkt […] en heeft alles goed voor elkaar. Dit zou ze nooit in gevaar brengen. Afspraak verplaatst naar 3/4. De wijkagent is dan ook aanwezig.”
Op 3 april 2023 heeft [geïntimeerde] nogmaals een gesprek gehad met [appellante] , deze keer in aanwezigheid van de wijkagent. [geïntimeerde] heeft hierover in een gespreksnotitie vermeld:
“Gisteren heb ik samen met de wijkagent een gesprek gevoerd op kantoor. Bewoonster is erg geschrokken en wil helemaal niets met drugs te maken hebben gezien haar ouders altijd verslaafd zijn geweest en mevrouw de keerzijde kent. Ze denkt aan pesterijen door anderen en voelt zich hier niet prettig bij. Ze woont al 20 jaar om het adres en zou nooit iets hebben veroorzaakt. Ze heeft een getinte vriend en denkt dat mensen dit als gevaarlijk zien en associëren met drugs. Vanuit de Politie zijn er ook geen bijzonderheden wat betreft mevrouw en haar vriend.
(…)
Melding afgehandeld aangezien we de melding niet kunnen hard maken.”
Op 16 mei 2025 ontving [geïntimeerde] een melding van een omwonende over overlast vanuit de woning. Volgens de anonieme melder woont er iemand in de woning die drugs dealt.
Op 16 juli 2025 heeft de politie naar aanleiding van '’Meld Misdaad Anoniem’-meldingen een inval gedaan in de woning. Daarbij is een handelshoeveelheid harddrugs aangetroffen (28 bolletjes cocaïne; totaal 4,28 gram). Verder vond de politie onder meer een grote hoeveelheid contant geld, een grammenweegschaal met daarop sporen van cocaïne en MDMA, een luchtdrukwapen en een paspoort van een persoon die bij de politie bekend is als drugsverslaafde.
Op 28 juli 2025 kreeg [geïntimeerde] een melding van een bewoner over treitergedrag door de vriend van [appellante] .
Op 30 juli 2025 heeft de burgemeester van de gemeente [plaats] per brief aan [geïntimeerde] laten weten het voornemen te hebben de woning voor zes maanden te sluiten. De brief van de burgemeester vermeldt onder meer:
“Inhoud bestuurlijke rapportage
Uit de bestuurlijke rapportage van de politie [b]lijkt het volgende. Recentelijk zijn er bij de politie meerdere meldingen binnengekomen dat er vanuit de woning aan de [adres] in [plaats] handel in verdovende middelen plaatsvindt. Deze middelen zouden door de huurster en een andere man worden verkocht.
Op 16 juli 2025 is de politie de woning binnengetreden. Tijdens de doorzoeking in de woning werden in een blikje 28 bolletjes cocaïne aangetroffen. Dit blikje bevond zich achter de radiator in de hal van de woning, vlakbij de voordeur. In de kast in de woonkamer werd een grammenweegschaaltje met een residu aangetroffen. Dit weegschaaltje zat verpakt in vetvrij papier. Aannemelijk is dat dit weegschaaltje wordt gebruikt voor het afwegen van verdovende middelen.
Tevens werd er een grote hoeveelheid contant geld aangetroffen, namelijk 23 bankbiljetten van € 50,- (totaal € 1150,-), een emmertje met twee euro munten (totaal 494,-) en een witte bus met muntgeld en bankbiljetten van € 5,- en muntgeld (totaal € 328,-).
Verder lag er een vuurwapen in uw woning en werd een paspoort aangetroffen van een persoon die niet staat ingeschreven op het adres, maar waarvan bekend is dat deze verslaafd is aan verdovende middelen.
De witte substantie uit de aangetroffen bolletjes is indicatief getest met de Thermo Scientific TruNarc Analyzer (Trunarc). Op het display van de TruNarc werd een indicatie gegeven voor de aanwezigheid van cocaïne. Cocaïne staat op lijst I van de Opiumwet.”
Naar aanleiding van de brief van de burgemeester heeft [geïntimeerde] aan [appellante] verzocht om de huur van de woning per direct op te zeggen. [appellante] heeft dat verzoek afgewezen. [appellante] heeft een zienswijze ingediend tegen het voornemen van de burgemeester.
Op 13 augustus 2025 heeft [geïntimeerde] naar aanleiding van de politie-inval een e-mail ontvangen van het ‘comité [park] ’. Het zou gaan om een comité dat de bewoners van de [adres] en omgeving zou vertegenwoordigen. De e-mail vermeldt dat er aanhoudend ernstige drugshandel- en andere overlast in de buurt wordt ervaren en dat daarvan veelvuldig melding is gedaan. Verder wordt aan [geïntimeerde] dringend gevraagd om maatregelen te nemen.
Op 21 augustus 2025 heeft de burgemeester besloten om de woning met ingang van 9 september 2025 te sluiten voor een periode van zes maanden, tot 9 maart 2026. [appellante] heeft hiertegen tevergeefs bezwaar gemaakt. [appellante] heeft tegen de afwijzende beschikking op bezwaar geen beroep ingesteld.
Op 14 september 2025 heeft [geïntimeerde] een e-mail van een niet nader genoemde groep omwonenden ontvangen. Zij hebben aangegeven dat de situatie in de buurt na sluiting van de woning is verbeterd en dat zij vrezen dat bij terugkeer van [appellante] in de woning opnieuw problemen zullen ontstaan.
[geïntimeerde] heeft op 2 december 2025 per brief aan [appellante] bericht dat zij de huurovereenkomst per diezelfde datum buitengerechtelijk ontbindt (op grond van artikel 7:231 lid 2 van het Burgerlijk Wetboek). [appellante] heeft niet in die ontbinding berust.
In januari 2026 heeft een e-mailwisseling plaatsgevonden tussen comité [park] en [geïntimeerde] . Het comité heeft vragen gesteld over een mogelijke terugkeer van [appellante] naar de woning. In reactie op de schriftelijke toelichting van [geïntimeerde] heeft het comité in een e-mail van 30 januari 2026 geschreven dat de bewoners gedurende de periode dat de vriend bij [appellante] woonde, hebben waargenomen dat zowel [appellante] als de vriend structureel en gezamenlijk betrokken waren bij het drugsdealen, onder meer zichtbaar tijdens het uitlaten van de honden. Het comité schrijft dat zij dit vermeldt naar aanleiding van de opmerking van [geïntimeerde] dat van belang is of de huurder wist of had moeten weten van de drugshandel dan wel of dit aan de huurder is toe te rekenen.
[appellante] heeft een groot aantal schriftelijke verklaring van omwonenden ingebracht. In deze verklaringen staat onder meer dat de omwonenden geen overlast hebben ervaren van [appellante] , dat zij geen criminele activiteiten hebben waargenomen en dat zij zich veilig voelen in de buurt. Er is ook een groot aantal verklaringen van omwonenden ingebracht waarin de omwonenden uitdrukkelijk afstand nemen van de e-mails die afkomstig zijn van comité [park] .
[geïntimeerde] heeft [appellante] op 9 februari 2026 gedagvaard in kort geding. Op 3 maart 2026 heeft de kantonrechter in de rechtbank Noord-Nederland, locatie Groningen, de vordering van [geïntimeerde] toegewezen. De kantonrechter heeft [appellante] veroordeeld om de woning binnen tien dagen na betekening van het vonnis te ontruimen.
De sluiting van de woning is per 9 maart 2026 geëindigd. [appellante] woont sindsdien weer in de woning. Partijen hebben in afwachting van de uitkomst van dit hoger beroep geen uitvoering gegeven aan het vonnis van de kantonrechter.
De strafzaak tegen [appellante] wegens bezit van verdovende middelen is geseponeerd wegens onvoldoende bewijs. Het contante geld dat de politie bij de inval in beslag had genomen is (geheel of gedeeltelijk) aan [appellante] teruggegeven.
4 De beoordeling
de vordering
[geïntimeerde] vordert in dit kort geding dat [appellante] veroordeeld wordt om de woning te ontruimen. Aan deze vordering legt [geïntimeerde] ten grondslag dat zij de huurovereenkomst op 2 december 2025 buitengerechtelijk ontbonden heeft. Volgens [geïntimeerde] was zij op grond van artikel 7:231 lid 2 BW bevoegd om de overeenkomst te ontbinden omdat de burgemeester de woning op grond van artikel 13b Opiumwet gesloten had na het aantreffen van onder meer een handelshoeveelheid harddrugs. Volgens [geïntimeerde] wist [appellante] dat er vanuit haar woning drugshandel plaatsvond. [geïntimeerde] meent dat [appellante] in elk geval een verwijt treft omdat zij wist dat er meldingen waren gedaan over drugshandel vanuit de woning en zij onvoldoende heeft gedaan om drugshandel vanuit de woning tegen te gaan. [geïntimeerde] stelt dat de huurovereenkomst geëindigd is en dat [appellante] de woning nu zonder recht of titel gebruikt.
spoedeisend belang
Voor behandeling van een vordering in kort geding is vereist dat er een spoedeisend belang is (zie artikel 254 lid 1 Rv). Het hof oordeelt dat in dit geval aan dat vereiste voldaan is. [geïntimeerde] stelt dat de huurovereenkomst geëindigd is en dat [appellante] geen recht meer heeft op gebruik van de woning. Het gaat om een sociale huurwoning en [geïntimeerde] wil de woning weer tot haar beschikking krijgen voor verhuur aan een woningzoekende. Er zijn volgens [geïntimeerde] bovendien signalen dat terugkeer van [appellante] in de woning (opnieuw) leidt tot onrust in de buurt en tot gevoelens van onveiligheid bij een of meer omwonenden. Op deze belangen heeft [geïntimeerde] – anders dan [appellante] kennelijk meent – ook in de procedure bij de kantonrechter overigens al gewezen. Hoewel [appellante] er op zichzelf terecht op wijst dat [geïntimeerde] in deze kwestie niet steeds (even) voortvarend te werk is gegaan (en nadat de kantonrechter de vordering in dit kort geding op 3 maart 2026 had toegewezen, niet is overgegaan tot gedwongen ontruiming) neemt dat naar het oordeel van het hof niet weg dat uit de hiervoor genoemde omstandigheden volgt dat het spoedeisend belang aanwezig was en nog steeds aanwezig is. Daarbij tekent het hof aan dat de keuze van [geïntimeerde] om (nog) niet over te gaan tot gedwongen ontruiming, kennelijk mede is ingegeven door het belang van [appellante] bij het afwachten van de uitkomst van dit hoger beroep.
behandeling in kort geding
[appellante] heeft betoogd dat de zaak zich niet leent voor behandeling in kort geding. Het hof verwerpt dat verweer. De rechter in kort geding dient zich te richten naar de te verwachten uitkomst van een bodemprocedure. Het gegeven dat in een kort geding bijvoorbeeld beperkt ruimte kan zijn voor feitenonderzoek, moet daarbij in aanmerking worden genomen. Anders dan [appellante] kennelijk meent, vormen de beperkingen die nu eenmaal eigen zijn aan de kortgedingprocedure echter geen reden om toewijzing van een ontruimingsvordering zoals hier aan de orde, in kort geding op voorhand uitgesloten te achten. Anders dan [appellante] betoogt, is het geschil ook niet te complex van aard om in kort geding te kunnen worden behandeld en beslecht.
verdere beoordeling
Het hof stelt bij de beoordeling voorop dat vaststaat dat de burgemeester de woning op grond van artikel 13b Opiumwet voor zes maanden gesloten heeft (wegens gedragingen in strijd met artikel 2, 3, 10a, eerste lid, aanhef en onder 3°, of 11a van de Opiumwet). Artikel 7:231 lid 2 BW brengt mee dat de verhuurder in zo’n geval in beginsel bevoegd is de huurovereenkomst buitengerechtelijk te ontbinden. De rechter moet, als daarvoor voldoende is aangevoerd, wel toetsen of de ontbinding en de ontruiming naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid onaanvaardbaar zijn en of de verhuurder zijn bevoegdheid tot ontbinding heeft misbruikt (zie artikelen 6:248 lid 2 BW en 3:13 BW). Verder brengt artikel 8 EVRM mee dat, in het geval van niet zuiver particuliere verhuur, de huurder er aanspraak op heeft dat de rechter de proportionaliteit van het definitieve verlies van de woonruimte toetst. In de belangenafweging kunnen onder meer worden betrokken de aard en ernst van de feiten en omstandigheden die aanleiding hebben gegeven tot sluiting van de woning door het bevoegd gezag en in hoeverre de huurder een verwijt kan worden gemaakt van deze feiten en omstandigheden (zie HR 10 april 2026, ECLI:NL:HR:2026:587).
Het definitieve oordeel over de ontbinding en ontruiming kan gegeven worden in een eventuele bodemprocedure. In dit kort geding – als opgemerkt een spoedprocedure – moet (slechts) beoordeeld worden of voldoende aannemelijk is dat de ontbinding in een eventuele bodemprocedure zal standhouden en of vooruitlopend daarop ontruiming mag plaatsvinden. Het hof oordeelt dat de vordering van [geïntimeerde] aan deze toets voldoet en dat de vordering van [geïntimeerde] tot ontruiming in dit kort geding moet worden toegewezen. De redenen daarvoor zijn als volgt.
Het hof stelt allereerst vast dat [geïntimeerde] in 2023 meermalen met [appellante] gesproken heeft over meldingen van drugsoverlast bij de woning. In maart 2023 hebben [geïntimeerde] en [appellante] eerst telefonisch over de meldingen gesproken. Vervolgens heeft in april 2023 een gesprek plaatsgevonden op het kantoor van [geïntimeerde] . Bij dat tweede gesprek was ook de wijkagent aanwezig. [geïntimeerde] wijst er terecht op dat [appellante] daarmee concreet en duidelijk gewaarschuwd was voor drugshandel in of bij haar woning. [appellante] verklaart daarover overigens dat zij dacht dat de meldingen betrekking hadden op bezoeken van haar drugsverslaafde ouders aan de woning. Volgens [appellante] heeft zij de gesprekken niet opgevat als een waarschuwing. [geïntimeerde] merkt terecht op dat het op haar verzoek gehouden gesprek van april 2023, waarbij ook de wijkagent aanwezig was, door [appellante] in redelijkheid niet anders kon en mocht worden opgevat dan als een serieuze waarschuwing. [appellante] moet zich er na dat gesprek zonder meer bewust van zijn geweest dat er serieuze aanwijzingen waren voor drugshandel vanuit de woning en ook dat drugshandel door [geïntimeerde] als verhuurder niet getolereerd wordt. Het hof merkt daarbij op dat door [appellante] ook niet voldoende weersproken is dat de meldingen die in de twee gesprekken van 2023 besproken zijn, gingen over overlast door aanloop van drugsverslaafden bij de woning. [appellante] verklaart immers dat zij meende dat de meldingen gedaan waren naar aanleiding van bezoeken van haar drugsverslaafde ouders. [appellante] verklaart overigens ook dat in het gesprek van april 2023 haar vriend ter sprake is gebracht. [appellante] wist toen dus al dat er meldingen waren van overlast door drugshandel en het had dan ook op de weg van [appellante] als huurder gelegen om vervolgens de nodige maatregelen te nemen om te voorkomen dat de woning gebruikt zou (blijven) worden voor drugshandel. Tussen partijen staat niet ter discussie dat dergelijke maatregelen door haar niet genomen zijn.
Vast staat verder dat op 16 juli 2025 in de woning een handelshoeveelheid harddrugs is aangetroffen. Het gaat om 28 bolletjes cocaïne (totaal 4,28 gram). De drugs zijn aangetroffen in een blik achter de verwarming bij de voordeur. [geïntimeerde] wijst er terecht op dat het aantreffen van de drugs in combinatie met eerdere meldingen uit 2023 en 2025 over overlast door drugshandel, voldoende aantonen de woning gebruikt werd voor handel in harddrugs.
[appellante] betoogt dat zij niets wist van de aanwezigheid van harddrugs en van handel in harddrugs in of vanuit de woning. [appellante] verklaart dat het aangetroffen luchtdrukwapen, het vele contant geld, de weegschaal met sporen van cocaïne en MDMA, en het aangetroffen paspoort, niet wijzen op drugshandel. Het contant geld is volgens [appellante] onder meer afkomstig van vergoedingen die zij ontvangt voor vrijwilligerswerk. De grammenweegschaal met sporen van drugs zou afkomstig zijn van haar drugsverslaafde vader; [appellante] zelf zou de weegschaal alleen gebruikt hebben voor huishoudelijke doeleinden. Het luchtdrukpistool is volgens [appellante] eveneens van haar vader. [appellante] zou het tasje met dit pistool van hem hebben afgepakt toen het slecht met hem ging en hij naar begeleid wonen verhuisde; zij zou het wapen bij de politie-inval voor het eerst hebben gezien. Het in de woning aangetroffen paspoort van een persoon die bij de politie bekend is als drugsverslaafde, wijst volgens [appellante] evenmin op drugshandel. Het paspoort zou aan [appellante] in bewaring zijn gegeven om kwijtraken te voorkomen. Met [geïntimeerde] is het hof het eens dat die verklaringen, gezien de veelheid van aanwijzingen voor drugshandel, de herhaalde meldingen van omwonenden over overlast door drugshandel en het feit dat in de woning daadwerkelijk een handelshoeveelheid harddrugs is aangetroffen (in een blikje achter de verwarming en dus niet onzichtbaar achter radiatorfolie, zoals [appellante] heeft bepleit) als geheel niet geloofwaardig zijn. Met de verklaringen bevestigt [appellante] overigens ook juist dat zij wel degelijk weet had van de aanwezigheid in haar huis van de genoemde voorwerpen. Het hof acht het om die reden ook wel degelijk aannemelijk dat [appellante] van de drugshandel in of vanuit de woning op de hoogte was. Dat op de eigen camerabeelden van [appellante] uit juni/juli 2025 geen drugshandel te zien zou zijn, maakt dat – reeds gelet op het beperkte blikveld van de camera – niet anders.
Het is voorts een feit van algemene bekendheid dat het gebruik van een woning voor handel in harddrugs, voor de bewoners en voor omwonenden grote veiligheidsrisico’s meebrengt. Zulk gebruik van een woning kan ook ernstig afbreuk doen aan de leefbaarheid van de buurt en kan leiden tot gevoelens van onveiligheid. [geïntimeerde] wijst er terecht op dat zij als woningcorporatie – ook vanwege de belangen van de andere huurders – er groot belang bij heeft om gebruik van een huurwoning voor drugshandel te beëindigen en waar mogelijk te voorkomen.
Het hof neemt ook in aanmerking dat ontbinding van de huurovereenkomst en ontruiming van de woning voor [appellante] ingrijpende gevolgen hebben. [appellante] woont al sinds 2002 in de woning. [appellante] wijst er verder op dat zij ernstige gezondheidsklachten heeft en dat een gedwongen vertrek uit de woning zou haar gezondheid ernstig zou schaden. Er is, aldus [appellante] , onder meer sprake van OCD en PTSS, en zij heeft dit ook onderbouwd met de overgelegde verklaring van haar voormalig huisarts, dr. [naam2] . Deze huisarts verklaart onder meer dat het verlies van de woning ‘een keten van ingrijpende gevolgen in gang zet’. Volgens [appellante] heeft de stress zij heeft vanwege deze procedure en vanwege de eventuele ontruiming, er inmiddels toe geleid heeft dat zij is uitgevallen op werk. [appellante] heeft verder opgemerkt dat het na een beëindiging van de huur wegens betrokkenheid bij drugshandel, voor haar niet mogelijk zal zijn om in [plaats] een andere huurwoning te vinden. Dat laatste heeft [geïntimeerde] overigens gemotiveerd weersproken, waarbij [geïntimeerde] heeft verwezen naar het gezamenlijke beleid van de plaatselijke woningcorporaties. Het is naar het oordeel van het hof echter duidelijk dat het vinden van een huurwoning in [plaats] voor [appellante] in elk geval niet eenvoudig zal zijn. Volgens [appellante] heeft zij de relatie met de vriend – die volgens [appellante] kennelijk verantwoordelijk is voor de aanwezigheid van drugs in de woning – inmiddels beëindigd.
Het hof komt, alles afwegende, tot de slotsom dat voldoende aannemelijk is dat de buitengerechtelijke ontbinding van de huurovereenkomst in een eventuele bodemprocedure zal standhouden. Verder oordeelt het hof dat, mede gelet op de (hoge) mate van waarschijnlijkheid dat [geïntimeerde] in een bodemprocedure in het gelijk zal worden gesteld, de vordering van [geïntimeerde] tot ontruiming in dit kort geding dient te worden toegewezen. Het hof acht het, gelet op de hiervoor genoemde aanwijzingen aannemelijk dat er in of vanuit de woning handel in harddrugs plaatsvond en dat [appellante] daarvan op de hoogte was. [geïntimeerde] kon en mocht, gelet ook op de in 2023 al aan [appellante] gegeven waarschuwing, na de sluiting van de woning op grond van artikel 13b Opiumwet, in redelijkheid overgaan tot buitengerechtelijke ontbinding van de huurovereenkomst (op grond van artikel 7:231 lid 2 BW). Dat geldt dus ook als de persoonlijke omstandigheden van [appellante] en de gevolgen die ontbinding en ontruiming voor [appellante] hebben en kunnen hebben, in aanmerking worden genomen. Vanwege dit alles kan niet worden gezegd dat de ontbinding van de huurovereenkomst en de gevorderde ontruiming naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid onaanvaardbaar zijn en evenmin is er reden om te spreken van misbruik van bevoegdheid. Naar het oordeel van het hof zijn de ontbinding en ontruiming ook proportioneel en is geen sprake van strijd met artikel 8 EVRM. [geïntimeerde] wijst er in dit kader terecht op dat zij er – mede vanwege de risico’s die handel in harddrugs oplevert voor de omwonenden – een zwaarwegend belang heeft bij beëindiging van de huurovereenkomst en bij ontruiming van de woning op korte termijn. Die belangen van [geïntimeerde] (en de omwonenden) wegen hier zwaarder dan de belangen van [appellante] . Daarbij kent het hof een aanzienlijk gewicht toe aan het feit dat [appellante] na de eerdere waarschuwing geen maatregelen heeft genomen om gebruik van de woning voor drugshandel te voorkomen en daarmee de ontstane situatie voor een belangrijk deel aan zichzelf te wijten heeft. Ontbinding en ontruiming zijn in redelijkheid noodzakelijk ter bescherming van onder meer de veiligheid en het welzijn van omwonenden, en dit is gelet op die belangen proportioneel en passend.
Ook indien juist zou zijn dat, zoals [appellante] stelt, er na de politie-inval van 16 juli 2025 geen sprake meer is geweest van overlast of van drugshandel in of vanuit de woning, maakt dit het voorgaande niet anders. [geïntimeerde] heeft voldoende aangetoond dat de angst in de buurt en de gevoelens van onveiligheid die de eerdere drugshandel bij omwonenden veroorzaakt hebben, gelet op de terugkeer van [appellante] naar de woning niet zijn weggenomen en voor het wegnemen ervan noodzakelijk is dat [appellante] definitief uit de woning vertrekt. [geïntimeerde] merkt terecht op dat zij er om die reden onverminderd belang bij heeft om zichtbaar op te treden tegen gebruik van de woning voor drugshandel door de huurovereenkomst te beëindigen en de woning te ontruimen.
Het hof merkt hierbij nog op dat [appellante] een groot aantal schriftelijke verklaringen van omwonenden heeft overgelegd. De verklaringen komen er kort samengevat op neer dat [appellante] een prima buurvrouw is en dat van overlast geen sprake is. Naar het oordeel van het hof rechtvaardigen dergelijke verklaringen echter niet de conclusie dat van overlast of van drugshandel in of vanuit de woning geen sprake was. Dat geldt ook als daarbij in aanmerking wordt genomen dat [geïntimeerde] slechts een beperkt aantal concrete meldingen over overlast heeft ontvangen, en dat deze meldingen bovendien bijna allemaal anoniem zijn. Het is, zoals [geïntimeerde] opmerkt, immers een feit van algemene bekendheid dat drugshandel in of vanuit een woning veelal gepaard gaat met dreiging met geweld en met angst bij omwonenden. Volgens [geïntimeerde] is daarvan hier ook sprake; er zou zelfs een ‘heksenjacht’ hebben plaatsgevonden op vermeende melders van overlast door drugshandel. Of dat laatste juist is, kan hier echter in het midden blijven omdat dit niet van invloed is op de uitkomst van dit kort geding.
Het hof komt, zoals vermeld, tot de slotsom dat de vorderingen van [geïntimeerde] moeten worden toegewezen. Het betoog van [appellante] dat de ontruimingstermijn van tien dagen na betekening van de uitspraak te kort is, wordt verworpen. [appellante] heeft na de ontbindingsbrief van [geïntimeerde] al ruimschoots de tijd gehad elders woonruimte te vinden, al dan niet in [plaats] . Het belang van [geïntimeerde] bij ontruiming op korte termijn, weegt (en woog) gelet daarop zwaarder bij het belang van [appellante] om (nog) langer in de woning te kunnen blijven.
De conclusie
Het hof komt tot de slotsom dat het hoger beroep verworpen moet worden. Het hof zal het vonnis van de kantonrechter bekrachtigen. Omdat [appellante] in het ongelijk wordt gesteld, zal het hof haar ook veroordelen tot betaling van de proceskosten van [geïntimeerde] voor dit hoger beroep. Onder die kosten vallen ook de nakosten die nodig zijn voor de betekening van de uitspraak en de wettelijke rente daarover. De rente is verschuldigd vanaf veertien dagen na de betekening.
De veroordelingen in deze uitspraak kunnen ook ten uitvoer worden gelegd als een partij de beslissing van het hof voorlegt aan de Hoge Raad (uitvoerbaarheid bij voorraad).
5 De beslissing
Het hof:
bekrachtigt het vonnis in kort geding van de kantonrechter in de rechtbank Noord-Nederland, locatie Groningen, van 3 maart 2026;
veroordeelt [appellante] tot betaling van de volgende proceskosten van [geïntimeerde] in hoger beroep:
-
€ 851 aan griffierecht;
-
€ 2.580 aan salaris van de advocaat (2 punten x tarief II ad € 1.290);
en bepaalt dat al deze kosten moeten worden betaald binnen 14 dagen na vandaag; als niet op tijd wordt betaald, dan worden die kosten verhoogd met de wettelijke rente;
verklaart de veroordelingen uitvoerbaar bij voorraad;
wijst af wat verder is gevorderd.
Dit arrest is gewezen door mrs. A.A.J. Smelt, P.S. Bakker en C.W. Inden, en is door de rolraadsheer in tegenwoordigheid van de griffier in het openbaar uitgesproken op 27 oktober 2026.