Personen- en familierecht

Het hof is van oordeel dat het de uithuisplaatsing van de kinderen tot 10 november 2026 noodzakelijk is. Het…

Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden, 20 oktober 2026

Zaakgegevens

Op 20 oktober 2026 heeft het Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden in hoger beroep uitspraak gedaan in een zaak over personen- en familierecht.

Instantie
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden
Zittingsplaats
Arnhem
Datum uitspraak
20 oktober 2026
Datum publicatie
20 oktober 2026
Zaaknummer
200.372.710
Procedure
Hoger beroep
Advocaat
mr. A.L. Witteveen
ECLI
ECLI:NL:GHARL:2026:6740
E-mail
Inhoud van deze uitspraak

Samenvatting

Het hof is van oordeel dat het de uithuisplaatsing van de kinderen tot 10 november 2026 noodzakelijk is.

Het hof kan zich niet uitlaten over de inhoud van het perspectiefbesluit. Het hof overweegt dat de rechtbank de inhoud van het perspectiefbesluit niet had mogen toetsen en niet had mogen onderschrijven.

Uitspraak

GERECHTSHOF ARNHEM-LEEUWARDEN

locatie Arnhem, afdeling civiel

zaaknummer gerechtshof 200.372.710

zaaknummer rechtbank Overijssel 339115

beschikking van 20 oktober 2026

over de uithuisplaatsing van [de minderjarige1] en [de minderjarige2]

in de zaak van

[verzoekster] (de moeder)

die woont in [woonplaats1]

advocaat: mr. A.L. Witteveen

en

de gecertificeerde instelling,

Stichting Leger des Heils Jeugdbescherming & Reclassering (de GI),

die is gevestigd in Enschede

en

[verweerder] (de vader)

die woont in [woonplaats2]

en

[belanghebbende] (de pleegouders)

die wonen in [woonplaats3] .

1 Samenvatting

De meervoudige kamer van de rechtbank Overijssel, locatie Almelo, heeft op 8 mei 2026 de machtiging tot uithuisplaatsing van [de minderjarige1] en [de minderjarige2] in een voorziening voor pleegzorg verlengd voor de duur van de ondertoezichtstelling, tot 10 november 2026. Het hof beslist dat dit zo moet blijven en legt hierna uit waarom.

2 De feiten

2.1.

De moeder en de vader zijn de ouders van:

  • [de minderjarige1] , geboren [in] 2013, en

  • [de minderjarige2] , geboren [in] 2017.

2.2.

De ouders hebben samen het gezag over de kinderen.

2.3.

De kinderrechter heeft de kinderen op 10 november 2023 onder toezicht van de GI gesteld. De ondertoezichtstelling is daarna telkens verlengd, voor het laatst tot 10 november 2026.

2.4.

Op 13 mei 2024 heeft de kinderrechter een machtiging tot uithuisplaatsing van de kinderen in een pleeggezin verleend tot 13 augustus 2024 en de beslissing over de resterende duur van het verzoek aangehouden.

2.5.

Op 12 augustus 2024 heeft de rechtbank het verzoek over de resterende duur toegewezen en de machtiging tot uithuisplaatsing verleend tot 10 november 2024. Daarna is de machtiging tot uithuisplaatsing verlengd tot 10 november 2025.

2.6.

De kinderen verblijven sinds 13 mei 2024 bij de pleegouders.

3 De procedure bij de rechtbank

3.1.

De GI heeft de rechtbank verzocht om de ondertoezichtstelling van de kinderen te verlengen voor de duur van een jaar en de machtiging tot uithuisplaatsing te verlengen voor de duur van de ondertoezichtstelling.

3.2.

De rechtbank heeft op 7 november 2025 de ondertoezichtstelling verlengd voor de duur van een jaar, tot 10 november 2026. Daarnaast heeft de rechtbank de machtiging tot uithuisplaatsing van de kinderen verlengd voor de duur van zes maanden, tot 10 mei 2026. De rechtbank heeft Curess gevraagd onderzoek te doen bij de moeder naar de veertien punten van "Goed Genoeg Ouderschap" om antwoord te geven op de vraag of de kinderen thuis kunnen worden geplaatst. In afwachting daarvan heeft de rechtbank de beslissing over de resterende duur van de uithuisplaatsing aangehouden.

3.3.

De rechtbank heeft op 8 mei 2026 de machtiging tot uithuisplaatsing van de kinderen verlengd voor de duur van de ondertoezichtstelling, tot 10 november 2026. Daarnaast heeft de rechtbank overwogen dat zij het perspectiefbesluit van de GI onderschrijft.

3.4.

De rechtbank heeft beslist dat uithuisplaatsing mag worden uitgevoerd, ook al is er hoger beroep ingesteld (uitvoerbaar bij voorraad verklaard).

4 De procedure bij het hof

4.1.

De moeder is het niet eens met de beslissing van de rechtbank van 8 mei 2026 over de uithuisplaatsing. Zij komt daarvan in hoger beroep. De moeder wil dat het hof de beslissing van de rechtbank ongedaan maakt en het verzoek van de GI alsnog afwijst of voor een kortere duur toewijst.

4.2.

De GI wil dat de beslissing van de rechtbank in stand blijft.

De informatie die het hof heeft ontvangen

4.3.

Het hof heeft de volgende stukken ontvangen:

  • het beroepschrift, ontvangen op 30 juli 2026;

  • het verweerschrift van de GI;

  • de brief van de raad van 24 augustus 2026, waarin de raad zich afmeldt voor de zitting;

  • een bericht namens de moeder van 8 september 2026.

4.4.

[de minderjarige1] en [de minderjarige2] hebben een brief geschreven. Zij hebben verteld wat zij vinden van de uithuisplaatsing.

4.5.

De zitting bij het hof was op 15 september 2026. Aanwezig waren:

- de moeder met haar advocaat;

- de vader;

- twee vertegenwoordigers van de GI.

5 Het oordeel van het hof

Wat in de wet staat

5.1.

De kinderrechter kan een machtiging geven om een kind uit huis te plaatsen. De rechter kan die machtiging geven als dat noodzakelijk is voor de verzorging en opvoeding van het kind of voor onderzoek van het kind. De rechter kan die machtiging ook verlengen als de GI of de raad dat verzoeken.

Het standpunt van de moeder

5.2.

De moeder voert aan dat zij zich niet kan vinden in de uitkomsten van het perspectiefonderzoek van Curess. Dit onderzoek was afgerond, voordat de moeder met haar traumabehandeling was gestart. Zij had nog niet voldoende kunnen profiteren van de hulpverlening om aan haar problematiek te werken. Daarnaast zijn niet alle pijlers in het perspectiefonderzoek beoordeeld, waardoor geen deugdelijke conclusie over het perspectief van de kinderen kan worden getrokken. Verder heeft Ambiq geadviseerd om hulpverlening in te zetten voor [de minderjarige1] . Dat heeft de GI niet gedaan. Er is onvoldoende gedaan om aan de trauma- en hechtingsproblematiek van [de minderjarige1] te werken. De moeder heeft gewerkt aan haar persoonlijke problematiek en haar draagkracht vergroot. De GI heeft echter niets ingezet om de problematiek bij de kinderen, en daarmee de draaglast, te verkleinen.

Het standpunt van de GI

5.3.

De GI voert aan dat een verlenging van de machtiging tot uithuisplaatsing noodzakelijk is. De moeder heeft te maken met diverse trauma's die haar draagkracht beïnvloeden. De hulpverlening komt niet of onvoldoende van de grond, waardoor de overbelasting blijft bestaan. Uit de Intensieve Systeem Begeleiding (ISB) komt naar voren dat het ouders onvoldoende lukt om duidelijke regels en grenzen te stellen, consequent te zijn, de basale verzorging te ondersteunen en emotioneel beschikbaar te zijn. De ouders pakken adviezen op, maar vervallen daarna in oude patronen. De moeder ontvangt sinds 2017 hulpverlening op huishoudelijk vlak en opvoedondersteuning. Die hulp heeft echter niet geleid tot een structurele verandering.

Het oordeel van het hof

5.4.

Het hof is, net als de rechtbank, maar wel om andere redenen dan de rechtbank, van oordeel dat verlenging van de machtiging tot uithuisplaatsing van [de minderjarige1] en [de minderjarige2] voor de duur van de ondertoezichtstelling, tot 10 november 2026, noodzakelijk is. Het hof zal de beschikking van de rechtbank daarom bekrachtigen. Het hof legt hierna uit hoe het tot dit oordeel is gekomen.

De uithuisplaatsing

5.5.

[de minderjarige1] en [de minderjarige2] zijn op 13 mei 2024 uithuisgeplaatst. Op dat moment waren er zorgen over de thuissituatie, de opvoedvaardigheden en de emotionele beschikbaarheid van de ouders. De kinderen hadden, mede door hun eigen problematiek, een grotere zorgbehoefte dan de ouders toen konden bieden. Sindsdien heeft Curess onderzoek uitgevoerd. In de Evaluatie ouderschap van 16 februari 2026 is een risicotaxatie uitgevoerd. Daaruit volgt dat op 6 februari 2026, tijdens de startmeting, sprake was van drie risicofactoren die duiden op toekomstige onveiligheid in de thuissituatie. Daarmee is volgens de risicotaxatie sprake van een laag risico op toekomstige onveiligheid. In dit verslag wordt echter ook beschreven dat er op 23 maart 2026 sprake was van negen risicofactoren die duiden op toekomstige onveiligheid in de thuissituatie. Daarmee is volgens de risicotaxatie sprake van een hoog risico op toekomstige onveiligheid. Het is niet duidelijk geworden wat in die relatief korte periode zou zijn voorgevallen, waardoor opeens sprake is van een hoog risico op toekomstige onveiligheid. De GI kon op de zitting niet toelichten wat hiervan de oorzaak zou zijn en kon geen antwoord geven op de vragen van het hof over het onderzoek van Curess. Verder zijn in het onderzoek van Curess niet alle veertien onderdelen beoordeeld, zoals de educatie van de kinderen, de omgang met leeftijdsgenoten en de stabiliteit in levensomstandigheden. In het onderzoek van Curess wordt daarmee geen volledig beeld gegeven van de situatie rond de kinderen. Ondanks de grote vraagtekens van het hof bij de zorgvuldigheid van het onderzoek en de onduidelijkheid over de reden van de wijziging van het risico op toekomstige onveiligheid, ziet het hof geen mogelijkheden om de uithuisplaatsing eerder te beëindigen.

5.6.

Uit het onderzoek van Ambiq, dat tussen oktober 2024 en februari 2025 is uitgevoerd, is gebleken dat bij [de minderjarige1] sprake is van een posttraumatische stressstoornis en hechtingsproblematiek. De moeder voert terecht aan dat de GI onvoldoende hulpverlening heeft ingezet om hieraan te werken. Het is voor [de minderjarige1] en de ouders van belang dat de behandeladviezen uit dit onderzoek worden opgevolgd, zodat [de minderjarige1] hulp krijgt bij de problematiek en de ouders kunnen werken aan de opvoedvaardigheden en de hechtingsrelatie met [de minderjarige1] , door inzet van een hulpverleningstraject bij NIKA. Gelet op het tijdelijke karakter van de uithuisplaatsing, moet binnen het NIKA traject dus ook worden ingezet op de vaardigheden die nodig zijn voor een thuisplaatsing van de kinderen en niet alleen de hechtingsrelatie tussen de ouders en de kinderen, zoals de GI had beoogd.

5.7.

Gelet op de hulpverlening die nog voor de kinderen en de ouders moet worden ingezet, is het hof van oordeel dat de uithuisplaatsing van de kinderen voor de duur van de ondertoezichtstelling nog noodzakelijk is. Het hof ziet geen aanleiding om de machtiging tot uithuisplaatsing voor een kortere duur toe te wijzen, omdat de machtiging tot uithuisplaatsing tot 10 november 2026 is verleend.

Het perspectiefbesluit

5.8.

Het hoger beroep van de moeder is ook gericht tegen het perspectiefbesluit van de GI en de manier waarop dit besluit door de rechtbank is meegenomen in de beslissing. Het perspectiefbesluit heeft geen wettelijke grondslag, zodat het voor een rechter niet mogelijk is om de inhoud van dit besluit zelfstandig te toetsen. De rechter kan een perspectiefbesluit wel meenemen in de overwegingen bij de beoordeling van een ander verzoek, zoals een verzoek tot (een verlenging van) een machtiging tot uithuisplaatsing. Als de rechter dit doet, heeft het oordeel van de rechter over het perspectiefbesluit in dat kader een voorlopig karakter. Zo heeft de advocaat-generaal bij de Hoge Raad overwogen dat de rechter, in een procedure tot verlenging van de machtiging tot uithuisplaatsing, een oordeel moet vormen over het tijdelijke opgroeiperspectief van het kind voor de duur van en met het oog op de verzochte verlenging. Hierbij moet de rechter zich onthouden van een oordeel over het structurele opgroeiperspectief van het kind.

5.9.

Hoewel de rechtbank in het dictum geen beslissing heeft genomen over het perspectiefbesluit, heeft de rechtbank in haar overwegingen wel een oordeel gegeven over de inhoud van het perspectiefbesluit. De rechtbank onderschrijft in overweging 2.14. het perspectiefbesluit van de GI en daarmee het structurele opgroeiperspectief van [de minderjarige1] en [de minderjarige2] . De rechtbank had de inhoud van het perspectiefbesluit niet mogen toetsen en niet mogen onderschrijven. Het hof kan zich evenmin uitlaten over de inhoud van het perspectiefbesluit, vanwege het ontbreken van een wettelijke grondslag. Wel benadrukt het hof dat een uithuisplaatsing naar haar aard een tijdelijke maatregel is, waardoor de GI moet werken aan een thuisplaatsing.

6 De beslissing

Het hof:

6.1.

bekrachtigt de beschikking van de rechtbank Overijssel, locatie Almelo, van 8 mei 2026 over de machtiging tot uithuisplaatsing van [de minderjarige1] en [de minderjarige2] ;

6.2.

wijst af wat verder is verzocht.

Deze beschikking is gegeven door mrs. S. Kuijpers, D.J.M. van de Voort en A.W. Beversluis, bijgestaan door mr. T.F. de Ruiter als griffier en is in het openbaar uitgesproken op 20 oktober 2026.

artikel 1:265b lid 1 BW. artikel 1:265c lid 2 BW. PHR 10 juli 2026, ECLI:NL:PHR:2026:729