Personen- en familierecht
Kinderalimentatie. Diverse geschilpunten: behoefte kind partijen, behoefte andere kinderen man, draagkracht man.
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden, 27 oktober 2026
ECLI:NL:GHARL:2026:6903 · Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · 27 oktober 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/gerechtshof-arnhem-leeuwarden/civiel-recht/personen-en-familierecht/hoger-beroep/ecli-nl-gharl-2026-6903
Zaakgegevens
Op 27 oktober 2026 heeft het Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden in hoger beroep uitspraak gedaan in een zaak over personen- en familierecht.
- Instantie
- Gerechtshof Arnhem-LeeuwardenGerechtshofDe rechter in hoger beroep in civiele zaken, strafzaken en belastingzaken. Nederland heeft vier gerechtshoven.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Arnhem
- Datum uitspraak
- 27 oktober 2026
- Datum publicatie
- 27 oktober 2026
- Zaaknummer
- 200.361.937
- Rechtsgebied
- Civiel recht » Personen- en familierecht
- Procedure
- Hoger beroepHoger beroepEen hogere rechter behandelt de zaak opnieuw, zowel de feiten als het recht, omdat een partij het niet eens is met de eerste uitspraak.Meer uitleg
- Advocaat
- mr. E.J. Coxon, mr. M.M. Strengers
- ECLI
- ECLI:NL:GHARL:2026:6903
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
Kinderalimentatie. Diverse geschilpunten: behoefte kind partijen, behoefte andere kinderen man, draagkracht man.
Uitspraak
GERECHTSHOF ARNHEM-LEEUWARDEN
locatie Arnhem
afdeling civiel recht
zaaknummer gerechtshof 200.361.937
(zaaknummer rechtbank Midden-Nederland 585305)
beschikking van 27 oktober 2026
inzake
[verzoeker] ,
wonende op een bij het hof bekend adres,
verzoeker in het principaal hoger beroep,
verweerder in het incidenteel hoger beroep,
verder te noemen: de man,
advocaat: mr. E.J. Coxon,
en
[verweerster] ,
wonende in [woonplaats] ,
verweerster in het principaal hoger beroep,
verzoekster in het incidenteel hoger beroep,
verder te noemen: de vrouw,
advocaat: mr. M.M. Strengers.
1 Het geding in eerste aanleg
Het hof verwijst voor het geding in eerste aanleg naar de beschikking van de rechtbank Midden-Nederland, locatie Utrecht, van 15 augustus 2025, uitgesproken onder zaaknummer 585305 (hierna ook: de bestreden beschikking).
2 Het geding in hoger beroep
Het verloop van de procedure blijkt uit:
- het beroepschrift met producties, ingekomen op 14 november 2025;
- het verweerschrift tevens incidenteel hoger beroep met producties;
- het verweerschrift in het incidenteel hoger beroep met een productie;
- een journaalbericht namens de vrouw van 30 juni 2026 met producties;
- twee journaalberichten namens de man van 2 juli 2026 met producties;
- een journaalbericht namens de man van 3 juli 2026 met een productie.
De hierna te noemen minderjarige [de minderjarige] heeft een brief geschreven. Zij heeft verteld wat zij vindt van het verzoek van de man in hoger beroep.
De mondelinge behandeling heeft op 14 juli 2026 plaatsgevonden. Aanwezig waren:
- de man en zijn advocaat;
- de vrouw en haar advocaat.
Met partijen is op de mondelinge behandeling afgesproken dat de beslissing op de zaak zal worden aangehouden, omdat partijen in onderling overleg willen proberen tot afspraken te komen. Afgesproken is dat partijen het hof uiterlijk op 15 september 2026 laten weten of het overleg heeft geleid tot overeenstemming. Uit het bericht namens de vrouw van 16 september 2026 blijkt dat het niet is gelukt om tot overeenstemming te komen.
3 De feiten
De man en de vrouw zijn de ouders van [de minderjarige] , geboren [in] 2009. [de minderjarige] woont bij de vrouw.
De man is gehuwd met [naam] (verder te noemen: [naam] ). Zij hebben samen vier kinderen.
De man en de vrouw hebben [in] 2019 een ouderschapsplan getekend en artikel 6, dat voor deze procedure van belang is, luidt als volgt:
“Artikel 6 - Kosten [de minderjarige]
Ouders voldoen beiden de kosten van [de minderjarige] , in die zin dat iedere ouder de eigen kleding voor [de minderjarige] (welke kleding blijft in de woning van die ouder) koopt en de eigen kosten betaalt voor uitstapjes en vakanties, etc..
De kosten van school in de ruimste zin des woords (zoals laptop, fiets, studiemateriaal, schoolreizen etc..) worden door de beide ouders in overleg bij helfte bekostigd..
[de minderjarige] heeft maximaal 2 hobby’s. Moeder betaalt het paardrijden; vader de andere hobby.”
De rechtbank Midden-Nederland, locatie Utrecht, heeft bij beschikking van 12 december 2023 de in het ouderschapsplan opgenomen zorgregeling (co-ouderschap) beëindigd en bepaald dat er tussen de man en [de minderjarige] geen zorgregeling meer geldt.
4 De omvang van het geschil
De rechtbank heeft in de bestreden beschikking conform het verzoek van de vrouw - met wijziging van het ouderschapsplan van 18 juni 2019 - de door de man aan de vrouw te betalen bijdrage in de kosten van verzorging en opvoeding (hierna: kinderalimentatie) van [de minderjarige] gewijzigd met ingang van 4 december 2024 en bepaald op € 750,- per maand. Daarnaast is door de rechtbank het verzoek van de vrouw om bij wijze van provisionele voorziening de man te bevelen om financiële stukken over te leggen om de behoefte en draagkracht te kunnen berekenen, afgewezen.
De man is in hoger beroep gekomen van de bestreden beschikking. Hij verzoekt het hof die beschikking te vernietigen en het verzoek van de vrouw alsnog af te wijzen, althans te bepalen dat de kinderalimentatie € 160,- per maand bedraagt, telkens bij vooruitbetaling te voldoen met ingang van de datum van indiening van het verzoekschrift.
De vrouw voert verweer en heeft ook hoger beroep ingesteld. Zij vraagt het hof
in het principaal hoger beroep de man niet-ontvankelijk te verklaren, althans de grieven van de man ongegrond te verklaren. Zij verzoekt in het incidenteel hoger beroep de bestreden beschikking te vernietigen en de door de man te betalen kinderalimentatie met ingang van 4 december 2024 vast te stellen op € 1.035,54 per maand, maandelijks bij
vooruitbetaling te voldoen, althans op een bedrag zodanig hoger dan € 750,- per maand
als het hof juist acht.
De man heeft in zijn verweerschrift op het incidenteel hoger beroep het hof gevraagd de vrouw niet ontvankelijk te verklaren, althans de grieven van de vrouw ongegrond te verklaren.
5 De motivering van de beslissing
De beslissing
Het hof zal de kinderalimentatie met ingang van 4 december 2024 bepalen op een bedrag van € 433,- per maand en met ingang van 1 januari 2026 op een bedrag van € 453,- per maand. Het hof zal de proceskosten in hoger beroep compenseren en het meer of anders verzochte afwijzen. Het hof legt hierna uit waarom.
De motivering van de beslissing
Het hof neemt bij de beoordeling de systematiek van berekening van de kinderalimentatie op basis van de aanbevelingen van het rapport van de Expertgroep Alimentatie tot uitgangspunt.
Wijzigingsgrond
Tussen de man en de vrouw staat niet ter discussie dat zich een wijziging van omstandigheden heeft voorgedaan in de zin van artikel 1:401 van het Burgerlijk Wetboek die een herbeoordeling van de kinderalimentatie rechtvaardigt.
Ingangsdatum
5.4 De rechtbank heeft als ingangsdatum van de gewijzigde kinderalimentatie 4 december 2024 (datum indiening verzoekschrift) gehanteerd. Partijen hebben geen grief gericht tegen de ingangsdatum, zodat het ook het hof hiervan uitgaat.
Behoefte van [de minderjarige]
Tussen de man en de vrouw is de behoefte van [de minderjarige] in geschil. De rechtbank overweegt in de bestreden beschikking dat partijen het erover eens zijn dat voor de behoefte van [de minderjarige] gekeken moet worden naar de behoeftetabel 2025, uitgaande van een kind en een inkomen hoger dan € 7.500,- per maand, omdat de man nu meer verdient dan partijen samen in het jaar voor zij uit elkaar gingen.
Het hof sluit zich aan bij het oordeel van de rechtbank en gaat uit van een behoefte van € 990,- per maand. Hoewel de man wil dat de behoefte opnieuw wordt berekend aan de hand van zijn huidige inkomen, dan wel op basis van het gemiddelde inkomen over de jaren 2022 tot en met 2025, ziet het hof daarvoor geen aanleiding. Partijen zijn tijdens de mondelinge behandeling bij de rechtbank overeengekomen dat de behoefte € 990,- bedraagt. Door de man is niet, althans onvoldoende, onderbouwd dat deze overeenkomst moet worden gewijzigd. Niet blijkt dat er - conform artikel 1:401 Burgerlijk Wetboek (BW) - op dit punt in dit hoger beroep sprake is van een relevante wijziging van omstandigheden, noch dat deze overeenkomst is aangegaan met een grove miskenning van de wettelijke maatstaven. Het voorgaande geldt te meer, nu uit de stukken blijkt dat de man in 2023 een winst uit zijn onderneming had van € 179.408,-, waarmee zijn netto besteedbaar inkomen inderdaad hoger is dan € 7.500,- per maand. Dat nadien het inkomen daalt is, in lijn met het voornoemde rapport van de Expertgroep Alimentatie, geen reden om de behoefte opnieuw te gaan berekenen. Grief I van de man faalt.
Behoefte andere kinderen van de man
De man is onderhoudsplichtig voor de vier kinderen van hem en [naam] . Hoewel partijen voor deze kinderen bij de rechtbank in overleg tot een behoefte van € 426,- zijn gekomen, voert de man in hoger beroep aan dat de behoefte € 560,- per kind per maand bedraagt. Het hof volgt de man in dat standpunt. Gebleken is namelijk dat partijen allebei vinden dat op basis van de behoeftetabel 2025 van het hoogste tabelbedrag voor deze vier kinderen (€ 2.240,-) moet worden uitgegaan, omdat het netto besteedbaar gezinsinkomen hoger is dan € 7.500,-. Bij de rechtbank hebben partijen afgesproken dat de door vader berekende behoefte van € 404,- per kind per maand en de door moeder berekende behoefte van € 448,- per kind per maand wordt gemiddeld. Weliswaar stelt moeder terecht dat partijen dit bedrag zijn overeengekomen, maar ook voor haar is duidelijk dat zij daarbij het voornoemde behoeftebedrag van € 2.240,- ten onrechte hebben verdeeld over vijf kinderen. In het gezin van de man wonen vier kinderen, zodat de totale behoefte van € 2.240,- moet worden verdeeld over vier kinderen en dat leidt tot een behoefte van € 560,- per kind per maand. De man heeft dat in hoger beroep terecht op die wijze berekend. Dat bedrag is ook aanzienlijk hoger dan wat partijen bij de rechtbank zijn overeengekomen, zodat er sprake is van een overeenkomst die is aangegaan met een grove miskenning van de wettelijke maatstaven. Immers, had de rechter de behoefte van deze vier kinderen berekend op basis van het hoogste tabelbedrag, dan is sprake van een duidelijke wanverhouding met wat partijen daarover zijn overeengekomen. Van een gerechtelijke erkentenis, zoals de moeder stelt, is geen sprake. Het betrof namelijk een afspraak tussen partijen, geen uitdrukkelijke erkenning van de waarheid van een stelling van de moeder. Gelet daarop slaagt de tweede grief van de man en moet worden uitgegaan van een behoefte van € 560,- per kind per maand voor de vier in zijn gezin wonende kinderen.
Draagkracht van partijen
De man en de vrouw dienen samen naar rato van hun draagkracht (en bij onvoldoende draagkracht tot de grens daarvan) te voorzien in de behoefte van [de minderjarige] . Het hof zal bij de bepaling van de draagkracht van de man en de vrouw uitgaan van het netto besteedbaar inkomen (NBI). Gelet op de ingangsdatum zal het hof de draagkracht van partijen beoordelen vanaf 4 december 2024.
Draagkracht van de man
De rechtbank heeft de draagkracht van de man berekend op € 3.404,- per maand, uitgaande van de winst uit onderneming in 2023 ter hoogte van € 179.408,-. De rechtbank heeft die winst niet gemiddeld met de jaren 2021 en 2022, omdat 2023 een veel beter jaar was en de man te kennen heeft gegeven dat het in 2024 ook erg goed ging.
De man is vanaf 2025 directeur-grootaandeelhouder (DGA) en geniet daarom inkomen uit loondienst. De man is van mening dat voor de bepaling van zijn draagkracht moet worden uitgegaan van een bruto inkomen van € 7.000,- per maand, zijnde € 84.000,- per jaar. Subsidiair kan volgens de man op grond van de te verwachten winst in 2026 een fictieve dividenduitkering worden toegepast, waarbij een bedrag van € 37.000,- niet onaannemelijk is.
De vrouw is het eens met de beslissing van de rechtbank voor wat betreft de draagkracht van de man. Zij vindt dat de man onvoldoende heeft gesteld en bewezen om te concluderen dat de huidige ondernemingen van de man minder zouden opleveren, althans minder zouden kunnen opleveren dan in het verleden. Subsidiair is zij van mening dat, naast het inkomen over 2025, ook het inkomen van de jaren 2023 en 2024 bij de beoordeling van de draagkracht moet worden betrokken.
Het hof oordeelt als volgt. Allereerst is van belang dat de ingangsdatum van de kinderalimentatie 4 december 2024 is, daarover zijn partijen het eens. Op dat moment had de man een eenmanszaak, genaamd BOVD en een vennootschap onder firma (vof), genaamd Encora VOF. De activiteiten van beide ondernemingen zijn, zo blijkt uit de toelichting van de accountant van de man van 1 juli 2026, in de loop van 2025 overgedragen aan respectievelijk BOVD B.V. en Encora Zorg B.V.
De man heeft verder toegelicht dat, op grond van de te verwachten winst over 2026, rekening zou kunnen worden gehouden met een fictieve dividenduitkering over dat jaar. Het hof heeft echter geen tussentijdse financiële overzichten en/of prognoses van de man ontvangen, terwijl dat wel van de man mocht worden verwacht op basis van het Procesreglement verzoekschriftprocedures familiezaken gerechtshoven (zie artikel 2.1.2.). Overigens heeft de man ook geen belastingaanslagen in het geding gebracht, zodat niet valt te verifiëren of de ingediende aangiften ook door de Belastingdienst akkoord zijn bevonden.
Wel heeft het hof, anders dan de rechtbank, de jaarstukken en belastingaangiften van de man en zijn ondernemingen over 2024 ontvangen. Naar het oordeel van het hof dient in dit geval te worden uitgegaan van de gemiddelde winst uit onderneming van de man over de jaren 2022 tot en met 2024 van respectievelijk € 83.111,-, € 179.408,- en € 128.936,-. De gemiddelde winst uit onderneming over die jaren bedraagt aldus € 130.485,-. Waarom van die winst moet worden uitgegaan motiveert het hof als volgt.
Ten eerste gaat het hof uit van de gemiddelde winst over voornoemde jaren, omdat de ingangsdatum van de alimentatieverplichting 4 december 2024 is. Het gemiddelde resultaat over de drie daaraan voorafgaande jaren is naar het oordeel van het hof een gebruikelijke en ook in dit geval juiste methode om een inschatting te kunnen maken van de toekomstige ontwikkelingen van het inkomen van de man.
Ten tweede acht het hof het niet redelijk om rekening te houden met het inkomen dat de man heeft in 2025, omdat dit jaar ook blijkens de informatie van de accountant een jaar is waarin de activiteiten van de ondernemingen zijn overgedragen. Het betreft een overgangsjaar en is daarom maar de vraag in hoeverre dat jaar representatief is voor de resultaten en het inkomen van de man. Daar komt nog bij dat de man in dat jaar weliswaar inkomen uit loondienst had, maar ook blijkt dat Encora Zorg B.V. een winst heeft gemaakt (resultaat voor belastingen) ter hoogte van € 109.662,-. Ter zitting is ook besproken dat, zou de rechtsvorm niet zijn gewijzigd, de helft daarvan winst uit onderneming voor de man zou zijn geweest. Dat betekent dat de man in dat geval nog € 54.831,- aan winst uit onderneming zou hebben genoten in 2025, naast het inkomen waar hij zelf vanuit gaat in 2025 ter hoogte van € 84.000,-. Wanneer beide bedragen bij elkaar zouden worden opgeteld, bedraagt het totaalbedrag € 138.831,-. Weliswaar kunnen deze inkomens niet zonder meer worden opgeteld en omgezet in een netto besteedbaar inkomen, maar hierin ziet het hof wel een bevestiging dat het gemiddelde resultaat over de jaren 2022 tot en met 2024 een goed beeld geeft van het inkomen of in ieder geval de verdiencapaciteit van de man.
Ten derde zal het hof rekening houden met een gemiddelde winst uit onderneming en niet, zoals de man wil, een inkomen uit loondienst eventueel aangevuld met een dividenduitkering. De winst uit onderneming geeft namelijk de feitelijke situatie in 2022 tot en met 2024 weer en de ingangsdatum van de alimentatie is 4 december 2024, zodat het hof daarbij aan zal sluiten. Het hof heeft bovendien te weinig informatie van de man ontvangen om rekening te kunnen houden met zijn positie als DGA. Zoals hiervoor is overwogen, betreft 2025 immers een overgangsjaar en zijn er over het lopende jaar helemaal geen gegevens in het geding gebracht.
Het hof zal, anders dan de man wenst, zijn draagkrachtloos inkomen niet verhogen vanwege de lening die hij stelt te zijn aangegaan voor de aanschaf van een auto. De vrouw heeft betwist dat deze kosten moeten worden meegenomen en de man heeft, tegenover de gemotiveerde betwisting, niet onderbouwd dat deze kosten niet-vermijdbaar en niet-verwijtbaar zijn. Voor zover de man een beroep doet op de aanvaardbaarheidstoets, heeft hij naar het oordeel van het hof niet onderbouwd dat het vaststellen van de kinderalimentatie zonder rekening te houden met deze gestelde schuldenlast leidt tot een onaanvaardbare situatie. De man heeft zijn stellingen op dit punt immers in het geheel niet onderbouwd.
Uitgaande van een (gemiddelde) winst uit onderneming ter hoogte van € 130.485,-, blijkt uit de aangehechte draagkrachtberekening dat dit leidt tot een netto besteedbaar inkomen van de man van € 6.778,- per maand en een draagkracht van € 2.404,- per maand (evenals de rechtbank met tarieven 2025-1).
Draagkracht vrouw
Tussen partijen is niet in geschil dat de draagkracht van de vrouw € 945,- per maand bedraagt, zodat ook het hof daar vanuit zal gaan.
Draagkracht [naam]
De vrouw heeft ter zitting haar grief in het incidenteel hoger beroep betreffende de draagkracht van [naam] ingetrokken. Het hof gaat daarom, nu dit niet langer ter discussie staat, uit van de door de rechtbank berekende draagkracht van [naam] van € 592,- per maand.
Verdeling van de draagkracht van de man over de kinderen
De totale behoefte van de kinderen in 2025 is € 990,- (voor [de minderjarige] ) + € 2.240,- (voor de vier kinderen van de man en [naam] ) = € 3.230,- per maand. De man heeft een draagkracht van € 2.404,- per maand zodat zijn draagkracht niet voldoende is om in de totale behoefte van de vijf kinderen te voorzien.
Ten aanzien van de verdeling van de draagkracht van de man over de kinderen voor wie hij onderhoudsplichtig is, overweegt het hof als volgt. Een redelijke wetstoepassing brengt mee dat wanneer iemand onderhoudsverplichtingen heeft jegens kinderen uit zijn eerste en uit zijn tweede relatie, terwijl zijn draagkracht niet voldoende is om aan die verplichtingen volledig te voldoen, het voor het onderhoud beschikbare bedrag tussen die kinderen wordt verdeeld, in beginsel gelijkelijk, tenzij bijzondere omstandigheden tot een andere verdeling aanleiding geven, zoals bijvoorbeeld het geval kan zijn bij een duidelijk verschil in behoefte (Vgl. HR 27 oktober 2023, ECLI:NL:HR:2023:1480).
De behoefte van [de minderjarige] (€ 990,- per maand) is aanmerkelijk hoger dan de behoefte van de kinderen van de man en [naam] (€ 560,- per kind per maand). Daarom verdeelt het hof de draagkracht van de man naar rato van de behoefte van de kinderen. Dit leidt tot een beschikbare draagkracht van de man voor [de minderjarige] van (€ 990,- / € 3.230,-) x € 2.404,- = afgerond € 737,- per maand en voor de kinderen van de man en [naam] van (€ 2.240,- / € 3.230,-) x € 2.404,- = afgerond € 1.667,- per maand, te weten afgerond € 417,- per kind per maand.
Draagkrachtvergelijking man en vrouw
De man en de vrouw hebben een gezamenlijke draagkracht voor [de minderjarige] van € 737,- (de man) en € 945,- (de vrouw) in totaal € 1.682,-. Zij kunnen daarmee voorzien in de behoefte van [de minderjarige] van € 990,- per maand.
De draagkrachtvergelijking ziet er op grond van de formule draagkracht / totale draagkracht x behoefte als volgt uit:
- draagkracht man: € 737,- / € 1.682,- x € 990,- = afgerond € 434,-;
- draagkracht vrouw: € 945,- / € 1.682,- x € 990,- = afgerond € 556,-.
Ten overvloede merkt het hof op dat gelet op de hiervoor berekende beschikbare draagkracht van de man voor de kinderen van de man en [naam] van € 1.667,- per maand en de draagkracht van [naam] van € 592,- per maand (zie r.o. 5.21), deze ouders tezamen ook voldoende draagkracht (in totaal € 2.259,-) hebben om volledig in de behoefte van hun kinderen (€ 2.240,-) te kunnen voorzien.
Zorgkorting
Tussen de man en de vrouw is niet in geschil dat geen zorgkorting wordt toegepast, omdat geen sprake is van een zorgregeling.
Bijdrage van de man
Gelet op het vorengaande dient de man met ingang van 4 december 2024 een bijdrage van € 434,- per maand te betalen.
Indexering
Net als de rechtbank zal het hof de door de man te betalen kinderalimentatie niet met ingang van 1 januari 2025 verhogen met de wettelijke indexering, omdat voor de vaststelling van de behoefte van [de minderjarige] is uitgegaan van de behoeftetabel over het jaar 2025 en de draagkracht van de man ook is berekend op basis van de belastingtarieven over 2025. De kinderalimentatie wordt wel per 1 januari 2026 verhoogd met de wettelijke indexering van 4,6%. Dit betekent dat de man aan de vrouw met ingang van 1 januari 2026 afgerond € 454,- per maand aan kinderalimentatie dient te betalen.
Proceskosten
Het hof zal de proceskosten in hoger beroep tussen de man en de vrouw compenseren in die zin, dat iedere partij de eigen kosten draagt omdat de procedure de bijdrage ten behoeve van hun dochter [de minderjarige] betreft.
6 De beslissing
Het hof, beschikkende in het principaal en het incidenteel hoger beroep:
vernietigt de beschikking van de rechtbank Midden-Nederland, locatie Utrecht, van 15 augustus 2025 en opnieuw beschikkende:
wijzigt het door de man en de vrouw [in] 2019 getekende ouderschapsplan en bepaalt dat de man aan de vrouw als bijdrage in de kosten van verzorging en opvoeding van [de minderjarige] , geboren [in] 2009, dient te betalen:
- met ingang van 4 december 2024 een bedrag van € 434,- per maand en
- met ingang van 1 januari 2026 een bedrag van € 454,- per maand
de toekomstige termijnen telkens bij vooruitbetaling te voldoen vóór de eerste van de maand;
verklaart deze beschikking tot zover uitvoerbaar bij voorraad;
compenseert de kosten van het geding in hoger beroep;
wijst het meer of anders verzochte af.
Deze beschikking is gegeven door mrs. D.J.M. van de Voort, M.H.F. van Vugt en A.L.H. Ernes, en is in het openbaar uitgesproken op 27 oktober 2026.