Personen- en familierecht

Familierecht. Gezag. Kinder- en partneralimentatie.

Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden, 27 oktober 2026

Zaakgegevens

Op 27 oktober 2026 heeft het Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden in hoger beroep uitspraak gedaan in een zaak over personen- en familierecht.

Instantie
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden
Zittingsplaats
Leeuwarden
Datum uitspraak
27 oktober 2026
Datum publicatie
27 oktober 2026
Zaaknummer
200.364.671/01
Procedure
Hoger beroep
Advocaat
voorheen mr. D.G. Peters, mr. A.F. Kevenaar te Almere
ECLI
ECLI:NL:GHARL:2026:6929
E-mail
Inhoud van deze uitspraak

Samenvatting

Familierecht. Gezag. Kinder- en partneralimentatie.

Uitspraak

GERECHTSHOF ARNHEM-LEEUWARDEN

locatie Leeuwarden

afdeling civiel recht

zaaknummer gerechtshof 200.364.671/01

(zaaknummer rechtbank Midden-Nederland 584667)

beschikking van 27 oktober 2026

in de zaak van

[verzoekster] (de vrouw),

die woont in [woonplaats] ,

verzoekster in hoger beroep,

advocaat: voorheen mr. D.G. Peters, thans mr. I. Heijselaar te Amsterdam,

en

[verweerder] (de man),

die woont in [woonplaats] ,

verweerder in hoger beroep,

advocaat: mr. A.F. Kevenaar te Almere.

In zijn toetsende en/of adviserende taak is gekend:

de raad voor de kinderbescherming (de raad),

regio Midden Nederland, locatie Lelystad.

1 De procedure in eerste aanleg

Het hof verwijst voor het geding in eerste aanleg naar de beschikking van de rechtbank Midden-Nederland, locatie Almere, van 29 oktober 2025, uitgesproken onder voormeld zaaknummer.

2 De procedure in hoger beroep

2.1.

Het verloop van de procedure blijkt uit:

- het beroepschrift met bijlage(n), ingekomen op 29 januari 2026;

- een journaalbericht namens de vrouw van 26 februari 2026 met bijlage(n);

- een journaalbericht namens de vrouw van 10 maart 2026 met bijlage(n);

- het verweerschrift met bijlage(n);

- een brief van de raad van 9 april 2026, waarin de raad zich afmeldt voor de mondelinge behandeling met betrekking tot de echtscheiding van 25 juni 2026;

- een journaalbericht namens de vrouw van 22 mei 2026 met bijlage(n);

- een journaalbericht namens de man van 15 juni 2026;

- een journaalbericht namens de man van 23 juni 2026.

2.2.

De hierna te noemen minderjarige [de minderjarige] heeft op 22 juni 2026 gesproken met een raadsheer en een griffier van het hof. Zij heeft verteld wat zij vindt van het gezag van haar vader over haar en de lopende zorgregeling. De voorzitter heeft tijdens de mondelinge behandeling een korte samenvatting van de inhoud van deze gesprekken gegeven.

2.3.

De mondelinge behandeling van het door de vrouw ingestelde hoger beroep tegen de door de rechtbank tussen partijen uitgesproken echtscheiding heeft plaatsgevonden op 25 juni 2026. Daarna heeft het hof op grond van artikel 29a Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering mondeling (eind)uitspraak gedaan met betrekking tot de echtscheiding. Verder heeft het hof bepaald dat de behandeling van de zaak wat betreft de overige verzoeken plaatsvindt op dinsdag 8 september 2026 en iedere verdere beslissing aangehouden.

2.4.

Nadien heeft het hof nog ontvangen een brief van de raad van 31 augustus 2026, waarin de raad zich afmeldt voor de mondelinge behandeling van 8 september 2026.

2.5

De mondelinge behandeling met betrekking tot het gezag over [de minderjarige] en de kinder- en de partneralimentatie heeft plaatsgevonden op 8 september 2026. Verschenen zijn:

- de vrouw, bijgestaan door mr. Heijselaar en een tolk;

- namens de man mr. Kevenaar. De man is zelf niet verschenen.

3 De feiten

3.1.

Partijen zijn [in] 2013 met elkaar getrouwd in [plaats] , Marokko.

3.2.

De man heeft de Nederlandse nationaliteit. De vrouw heeft de Marokkaanse

nationaliteit.

3.3.

Partijen zijn de ouders van [de minderjarige] , geboren [in] 2015, over wie partijen gezamenlijk het ouderlijk gezag uitoefenen. [de minderjarige] woont bij de vrouw.

[de minderjarige] heeft de Nederlandse nationaliteit.

3.4.

De rechtbank heeft bij beschikking van 29 oktober 2025 de echtscheiding tussen partijen uitgesproken. Naast het uitspreken van de echtscheiding heeft de rechtbank, voor zover hier verder van belang, bepaald dat de man met ingang van de datum van inschrijving van die beschikking in de registers van de burgerlijke stand een bedrag van € 25,- per maand moet betalen aan de vrouw, als bijdrage in de kosten van verzorging en opvoeding van [de minderjarige] . Het meer of anders gevraagde ten aanzien van de alimentatie, alsook het verzoek van de vrouw om haar alleen met het ouderlijk gezag over [de minderjarige] te belasten, is door de rechtbank afgewezen.

4 De omvang van het geschil

4.1.

Het hof heeft de vrouw bij mondelinge uitspraak van 25 juni 2026 niet-ontvankelijk verklaard in haar hoger beroep tegen de echtscheiding. In de onderhavige procedure dient het hof nu nog enkel te oordelen over de volgende nevenvoorzieningen:

- het gezag over [de minderjarige] ;

- de bijdragen van de man in de kosten van verzorging en opvoeding van [de minderjarige] (hierna ook: kinderalimentatie) en in de kosten van levensonderhoud van de vrouw (hierna ook: partneralimentatie).

4.2.

De vrouw verzoekt het hof de bestreden beschikking van 29 oktober 2025 gedeeltelijk te vernietigen en, voor zover hier thans nog van belang, opnieuw rechtdoende:

- de vrouw alleen met het gezag over [de minderjarige] te belasten;

- te bepalen dat de man aan de vrouw een bijdrage in de kosten van [de minderjarige] zal betalen

van € 150,- per maand, althans een zodanig bedrag als het hof juist acht;

- te bepalen dat de man aan de vrouw een bijdrage in de kosten van haar levensonderhoud zal betalen van € 490,- per maand, althans een zodanig bedrag als het hof juist acht.

4.3.

De man voert verweer en hij verzoekt de bestreden beschikking te bekrachtigen en de vrouw te veroordelen in de volledige proceskosten van € 676,-.

5 De motivering van de beslissing

Gezag

5.1.

De zaak heeft een internationaal karakter, omdat de vrouw de Marokkaanse nationaliteit heeft. Omdat [de minderjarige] ten tijde van de start van de procedure bij de rechtbank haar gewone verblijfplaats in Nederland had, komt de Nederlandse rechter op grond van artikel 7, eerste lid, Brussel II-ter rechtsmacht toe om over het ouderlijk gezag te oordelen.

De rechtbank heeft Nederlands recht toegepast. Omdat hiertegen geen grief is gericht, zal ook het hof het Nederlandse recht toepassen.

5.2.

Op grond van artikel 1:251a van het Burgerlijk Wetboek (BW) kan de rechter na ontbinding van het huwelijk anders dan door de dood of na scheiding van tafel en bed op verzoek van de ouders of van een van hen bepalen dat het gezag over een kind aan een van hen toekomt indien:

a. er een onaanvaardbaar risico is dat het kind klem of verloren zou raken tussen de ouders en niet te verwachten is dat hierin binnen afzienbare tijd voldoende verbetering zou komen, of

b. wijziging van het gezag anderszins in het belang van het kind noodzakelijk is.

5.3.

Het uitgangspunt van de wetgever is dat gezamenlijk gezag van de ouders in het belang van het kind is. Slechts in uitzonderingsgevallen kan worden aangenomen dat het belang van het kind vereist dat een van de ouders met het gezag wordt belast. De vrouw is van mening dat er een dergelijke uitzonderingssituatie is, kort gezegd, omdat de ouders niet met elkaar (kunnen) communiceren over [de minderjarige] . De man bestrijdt dat er een uitzonderingssituatie is. Hij wil graag het gezag over [de minderjarige] houden, omdat hij een band wil behouden met [de minderjarige] en zonder gezag vervreemd zal raken van haar.

5.4.

De rechtbank heeft in de bestreden beschikking beslist dat beide ouders het gezag over [de minderjarige] moeten houden. Het hof is net als de rechtbank van oordeel dat er in het onderhavige geval onvoldoende redenen zijn om het gezamenlijke gezag van de ouders te beëindigen. De door de vrouw aangevoerde omstandigheden, zoals de gezondheid van de man, zijn leeftijd (88 jaar) en de gebrekkige communicatie tussen de ouders zijn daarvoor ontoereikend. De beslissing van de rechtbank zal daarom in stand blijven (worden bekrachtigd). Naar het oordeel van het hof heeft de rechtbank haar beslissing goed uitgelegd. Het hof neemt de motivering van de rechtbank over en voegt daaraan nog het volgende toe.

5.5.

De verstandhouding tussen de ouders en het contact tussen de man en [de minderjarige] is tijdens de zitting van het hof uitgebreid besproken.

Het enkele feit dat de ouders niet of nauwelijks met elkaar communiceren over [de minderjarige] brengt niet zonder meer mee dat het ouderlijk gezag over haar alleen aan de vrouw moet worden toegekend. Daarmee dient immers uiterst terughoudend te worden omgegaan.

Het hof is niet gebleken dat de man gezagsbeslissingen zodanig belemmert dat dit de beëindiging van zijn gezag rechtvaardigt. Weliswaar heeft de vrouw ter zitting naar voren gebracht dat zij afgelopen zomer geen toestemming van de man heeft kunnen verkrijgen om met [de minderjarige] naar Marokko te gaan, maar dit is namens de man betwist en door de vrouw gezien deze betwisting vervolgens onvoldoende onderbouwd. Ook de omstandigheid dat de man op dit moment - zoals de vrouw stelt - onvoldoende op de hoogte is van wat er speelt in het leven van [de minderjarige] omdat hij weinig contact met haar heeft, is geen reden om de vrouw alleen met het gezag te belasten. Daarbij verdient opmerking dat er op de vrouw een inspanningsverplichting rust om contact met de man te leggen, met hem te overleggen en hem te informeren over [de minderjarige] .

5.6.

Het hof komt dus tot hetzelfde oordeel als de rechtbank, namelijk dat het verzoek van de vrouw om haar alleen met het gezag over [de minderjarige] te belasten, moet worden afgewezen.

Kinder- en partneralimentatie

5.7.

Aangezien partijen en [de minderjarige] ten tijde van de indiening van het echtscheidingsverzoek (21 november 2024) bij de rechtbank hun gewone verblijfplaats in Nederland hadden, komt de Nederlandse rechter op grond van artikel 3, aanhef en onder c, van de Alimentatieverordening rechtsmacht toe.

De rechtbank heeft Nederlands recht toegepast. Omdat hiertegen geen grief is gericht, zal ook het hof het Nederlandse recht toepassen.

5.8.

Ouders zijn verplicht tot het verstrekken van levensonderhoud aan hun minderjarige kinderen. De man dient daarom naar draagkracht bij te dragen in de kosten voor [de minderjarige] .

5.9.

De rechter kan ook partneralimentatie vaststellen voor de echtgenoot die niet voldoende inkomsten heeft voor levensonderhoud en daarin in redelijkheid ook zelf niet kan voorzien. Daarbij wordt voor de vaststelling van die bijdrage rekening gehouden met de behoefte bij de ene echtgenoot en de draagkracht van de andere. In deze zaak is tussen partijen niet in geschil dat de vrouw behoefte heeft aan een bijdrage van de man.

* draagkracht van de man

5.10.

Het geschil tussen partijen spitst zich toe op de draagkracht van de man, oftewel op de mogelijkheid voor de man om kinderalimentatie en partneralimentatie te betalen.

5.11.

De rechtbank heeft vastgesteld dat de man op basis van zijn inkomen uit AOW-uitkering een minimale draagkracht heeft van € 25,- per maand om in de kosten van verzorging en opvoeding van [de minderjarige] te kunnen bijdragen. De partneralimentatie heeft de rechtbank vanwege het gebrek aan draagkracht bij de man afgewezen.

5.12.

De vrouw is het daarmee niet eens en stelt dat de draagkracht van de man in werkelijkheid hoger ligt, omdat hij naast inkomsten uit zijn AOW-uitkering over vermogen in Marokko beschikt, hetgeen hij tegenover de rechtbank heeft verzwegen. Hij zal, aldus de vrouw, rendement uit zijn bezittingen hebben, dat mee dient te wegen in het kader van zijn draagkracht. Omdat de man niet naar waarheid heeft verklaard, verzoekt de vrouw het hof de kinder- en partneralimentatie, zoals bij de rechtbank verzocht, alsnog toe te wijzen.

5.13.

Het hof ziet in hetgeen de vrouw stelt geen aanleiding om rekening te houden met inkomen uit vermogen. Gezien de inhoud van de stukken en het verhandelde ter zitting is het hof niet in voldoende mate gebleken dat de man een hogere draagkracht heeft dan door de rechtbank is vastgesteld. De man heeft dit ook uitdrukkelijk betwist.

5.14.

Het ligt gezien deze betwisting vervolgens op de weg van de vrouw om te onderbouwen dat de man (op dit moment) eigenaar is van onroerend goed in Marokko waarmee hij inkomsten kan genereren, althans over (inkomen uit) vermogen beschikt dat relevant is voor de vaststelling van de bijdragen. Dit heeft de vrouw echter verzuimd. Uit de door haar in het geding gebrachte stukken blijkt namelijk niet genoegzaam dat de man eigenaar is van onroerend goed, dan wel beschikt over enig vermogen waaruit hij inkomsten kan genereren.

5.15.

Dit brengt mee dat de vrouw in het hoger beroep haar verzoek onvoldoende heeft onderbouwd en dat de beschikking van de rechtbank voor bekrachtiging in aanmerking komt.

Proceskosten

5.16.

Ten aanzien van de kosten van de procedure ziet het hof aanleiding te bepalen dat de kosten worden gecompenseerd, in die zin dat iedere partij de eigen kosten draagt, zoals in familiezaken gebruikelijk is. Het hof verwerpt dus het verzoek van de man.

6 De beslissing

Het hof, beschikkende in hoger beroep:

bekrachtigt de beschikking van de rechtbank Midden-Nederland, locatie Almere, van 29 oktober 2025, voor zover daarbij is beslist over het gezag over [de minderjarige] , over de kinderalimentatie voor [de minderjarige] en over de partneralimentatie;

bepaalt dat ieder van partijen de eigen kosten draagt;

wijst het meer of anders verzochte af.

Deze beschikking is gegeven door mr. C. Coster, mr. E.B.E.M. Rikaart-Gerard en mr. P.B. Kamminga, bijgestaan door mr. M. Marsnerova als griffier, en is op 27 oktober 2026 uitgesproken in het openbaar in tegenwoordigheid van de griffier.

artikel 7 lid 1 van Verordening (EU) 2019/1111 van de Raad van 25 juni 2019 (Brussel II-ter) artikel 3, aanhef en sub c van de Alimentatieverordening (Verordening (EG) 4/2009) jo. artikel 3, aanhef en sub a onder i Brussel II-ter artikel 392 BW artikel 1:156 lid 1 BW