Strafrecht overig
Na tweede terugwijzing Hoge Raad. Vrijspraak 2 feiten verduistering. Onvoldoende onderzoek naar de…
Gerechtshof Den Haag, 17 november 2026
ECLI:NL:GHDHA:2026:3307 · Gerechtshof Den Haag · 17 november 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/gerechtshof-den-haag/strafrecht/strafrecht-overig/hoger-beroep/ecli-nl-ghdha-2026-3307
Zaakgegevens
Op 17 november 2026 heeft het Gerechtshof Den Haag in hoger beroep uitspraak gedaan in een zaak over strafrecht.
- Instantie
- Gerechtshof Den HaagGerechtshofDe rechter in hoger beroep in civiele zaken, strafzaken en belastingzaken. Nederland heeft vier gerechtshoven.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Den Haag
- Datum uitspraak
- 17 november 2026
- Datum publicatie
- 17 november 2026
- Zaaknummer
- 22-002364-24
- Rechtsgebied
- Strafrecht » Strafrecht overig
- Procedure
- Hoger beroepHoger beroepEen hogere rechter behandelt de zaak opnieuw, zowel de feiten als het recht, omdat een partij het niet eens is met de eerste uitspraak.Meer uitleg
- ECLI
- ECLI:NL:GHDHA:2026:3307
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
Na tweede terugwijzing Hoge Raad. Vrijspraak 2 feiten verduistering. Onvoldoende onderzoek naar de administratie, afspraken niet vast te stellen, aanwijzingen dat meerdere personen in dit dossier niet (helemaal) de waarheid spreken en dat er mogelijk ook valse documenten zijn opgemaakt. De benadeelde partij is niet-ontvankelijk in de vordering tot schadevergoeding.
Uitspraak
Rolnummer: 22-002364-24
Parketnummer: 09-715696-12
Datum uitspraak: 17 november 2026
TEGENSPRAAK
Arrest van de meervoudige kamer voor strafzaken van het gerechtshof Den Haag gewezen op het hoger beroep tegen het vonnis van de rechtbank Den Haag van 14 december 2017 in de strafzaak tegen de verdachte:
[verdachte] ,
geboren te [geboorteplaats] op [geboortedatum] 1965,
adres: [woonadres] , [woonplaats] .
Onderzoek van de zaak
Dit arrest is gewezen naar aanleiding van het onderzoek op de terechtzittingen in eerste aanleg en -na terugwijzing van de zaak door de Hoge Raad der Nederlanden- het onderzoek ter terechtzitting in hoger beroep van dit hof.
Het hof heeft kennisgenomen van de vordering van de advocaat-generaal en van hetgeen door en namens de verdachte naar voren is gebracht.
Procesgang
Bij vonnis van 14 december 2017 is de verdachte ter zake van het onder 1 en 2 tenlastegelegde veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van 7 maanden, met aftrek van het voorarrest, waarvan 3 maanden voorwaardelijk, met een proeftijd twee jaren. Voorts is een beslissing genomen omtrent de vordering van de benadeelde partij, met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel, als omschreven in het vonnis waarvan beroep.
Namens de verdachte is tegen het vonnis hoger beroep ingesteld.
Bij arrest van dit hof van 27 november 2019 is het vonnis waarvan beroep bevestigd.
Tegen dit arrest is namens de verdachte bij de Hoge Raad beroep in cassatie ingesteld.
Bij arrest van 8 juni 2021 heeft de Hoge Raad der Nederlanden voormeld arrest van het hof vernietigd en de zaak teruggewezen naar dit hof.
Bij arrest van dit hof van 29 april 2022 is het vonnis waarvan beroep vernietigd en is de verdachte ter zake van het onder 1 en 2 tenlastegelegde veroordeeld tot een voorwaardelijke gevangenisstraf voor de duur van 3 maanden, met een proeftijd twee jaren, en een taakstraf voor de duur van 160 uren, subsidiair 80 dagen hechtenis, met aftrek van het voorarrest. Voorts is een beslissing genomen omtrent de vordering van de benadeelde partij, met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel, als omschreven in het arrest.
Tegen dit arrest is namens de verdachte bij de Hoge Raad beroep in cassatie ingesteld.
Bij arrest van 9 juli 2024 heeft de Hoge Raad der Nederlanden voormeld arrest van het hof vernietigd en de zaak teruggewezen naar dit hof.
Tenlastelegging
Aan de verdachte is – na wijzigingen van de tenlastelegging ter terechtzitting in eerste aanleg van 30 november 2017 – tenlastegelegd dat:
1.
hij op één of meerdere tijdstip(pen) in of omstreeks de periode van 21 oktober 2008 tot en met 18 juni 2011 te Leiden, althans op Nederlands grondgebied opzettelijk één of meerdere geldbedrag(en), in elk geval enig goed, dat/die geheel of ten dele toebehoorde(n) aan [benadeelde partij 1] , in elk geval aan een ander of anderen dan aan verdachte, en welk(e) goed(eren) verdachte uit hoofde van zijn persoonlijke dienstbetrekking en/of zijn beroep van/als letselschadejurist, althans als juridisch dienstverlener, in elk geval anders dan door misdrijf onder zich had, wederrechtelijk zich heeft toegeëigend;
2.
hij op één of meerdere tijdstip(pen) in of omstreeks de periode van 1 mei 2009 tot en met 13 december 2011 te Leiden, althans op Nederlands grondgebied opzettelijk één of meerdere geldbedrag(en), in elk geval enig goed, dat/die geheel of ten dele toebehoorde(n) aan [benadeelde partij 2] , in elk geval aan een ander of anderen dan aan verdachte, en welk(e) goed(eren) verdachte uit hoofde van zijn persoonlijke dienstbetrekking en/of zijn beroep van/als letselschadejurist, althans als juridisch dienstverlener, in elk geval anders dan door misdrijf onder zich had, wederrechtelijk zich heeft toegeëigend.
Vordering van de advocaat-generaal
De advocaat-generaal heeft gevorderd dat het vonnis waarvan beroep zal worden vernietigd en dat de verdachte ter zake van het onder 1 en 2 tenlastegelegde zal worden veroordeeld tot een taakstraf voor de duur van 160 uren, subsidiair 80 dagen hechtenis en een voorwaardelijke gevangenisstraf voor de duur van 1 maand, met een proeftijd van twee jaren.
Het vonnis waarvan beroep
Het vonnis waarvan beroep kan niet in stand blijven omdat het hof zich daarmee niet verenigt.
Vrijspraak
Ter terechtzitting in hoger beroep heeft de advocaat-generaal zich – kort gezegd – op het standpunt gesteld dat wettig en overtuigend is bewezen dat de verdachte de onder 1 en 2 tenlastegelegde feiten heeft begaan door uit hoofde van zijn beroep als letselschadejurist geldbedragen – die aan [benadeelde partij 1] (hierna: [benadeelde partij 1] ) en [benadeelde partij 2] (hierna: [benadeelde partij 2] ) toebehoren – te verduisteren.
De verdediging heeft zich ter terechtzitting in hoger beroep op het standpunt gesteld dat de verdachte dient te worden vrijgesproken van de tenlastegelegde feiten. Hiertoe is – onder meer – aangevoerd dat met [benadeelde partij 1] en [benadeelde partij 2] was afgesproken dat zogenoemde ‘buitengerechtelijke kosten’ mochten worden verrekend met de door de verzekeringsmaatschappijen uitgekeerde voorschotten en dat, mede gelet daarop, geen gelden zijn achtergehouden. Voor zover er al sprake was van opnames van gelden van één van de rekeningen van de maatschap [naam maatschap] waartoe de verdachte behoorde, voor andere doeleinden, is dit gedaan door [mede-eigenaar maatschap] (hierna: [mede-eigenaar maatschap] ), met wie de verdachte de maatschap [naam maatschap] dreef en die diverse gelden gebruikte voor privédoeleinden. [mede-eigenaar maatschap] heeft onjuiste verklaringen afgelegd en de verdachte overal onterecht van beschuldigd.
Feiten
Bij de beoordeling gaat het hof uit van de volgende feiten en omstandigheden, die buiten twijfel vaststaan.
Zo staat vast dat [benadeelde partij 1] en [benadeelde partij 2] beiden en los van elkaar betrokken zijn geweest bij een (bedrijfs)ongeval waardoor zij letselschade hebben opgelopen. De verdachte is werkzaam geweest als juridisch adviseur/letselschadejurist en heeft samen met [mede-eigenaar maatschap] de maatschap [naam maatschap] (hierna: [naam maatschap] ) gehad. In die hoedanigheid heeft de verdachte de letselschadezaken van zowel [benadeelde partij 1] als [benadeelde partij 2] in behandeling genomen en hen bijgestaan in de procedures over die letselschadezaken.
Op de derdengeldenrekening van [naam maatschap] zijn door respectievelijk [naam verzekeringsmaatschappij 1] en [naam verzekeringsmaatschappij 2] geldbedragen gestort die in beide gevallen een voorschot op de schade-uitkering behelsden, bestemd voor respectievelijk [benadeelde partij 1] en [benadeelde partij 2] . Vast staat dat de door [naam verzekeringsmaatschappij 1] en [naam verzekeringsmaatschappij 2] betaalde bedragen niet in zijn geheel zijn doorbetaald aan [benadeelde partij 1] en [benadeelde partij 2] . Bovendien staat vast dat geldbedragen vanaf de derdengeldenrekening zijn overgemaakt naar de bankrekeningen met de nummers die eindigen op [nummer 1] (op naam van [naam maatschap] ) en [nummer 2] (op naam van de verdachte) en dat vanaf de derdengeldenrekening ook rechtstreeks allerlei uitgaven zijn bekostigd.
Juridisch kader
Volgens vaste jurisprudentie is van wederrechtelijke toe-eigening sprake indien een persoon, zonder daartoe gerechtigd te zijn, als heer en meester beschikt over een goed (in dit geval, een geldbedrag) dat aan een ander toebehoort. Hier valt ook onder dat geld opzettelijk en tegen de afspraken in wordt beheerd of indien teruggave van dat geld onmogelijk is gemaakt of aanmerkelijk is bemoeilijkt.
Beoordeling
De verdachte heeft verklaard dat een deel van de ten behoeve van [benadeelde partij 1] en [benadeelde partij 2] op de derdengeldrekening van [naam maatschap] uitgekeerde geldbedragen is aangewend om de buitengerechtelijke kosten te voldoen die [benadeelde partij 1] en [benadeelde partij 2] hem verschuldigd waren. Volgens de verklaringen van de verdachte zou deze werkwijze met [benadeelde partij 1] en [benadeelde partij 2] zijn overeengekomen. Ook zou een deel van het geld dat aan [benadeelde partij 1] en [benadeelde partij 2] toekomt, contant aan hen zijn uitgekeerd.
Het hof constateert dat in het strafdossier een onderzoek in de administratie van [naam maatschap] ontbreekt. Uit het dossier kan afgeleid worden dat dit onderzoek niet heeft kunnen plaatsvinden, omdat de administratie ontbrak dan wel deze zich, blijkens een in het dossier opgenomen e-mail van [mede-eigenaar maatschap] , bij [mede-eigenaar maatschap] bevond en – kennelijk – niet ter beschikking van de politie is gesteld.
Bij het ontbreken van (onderzoek in) deze administratie is op grond van het dossier niet vast te stellen of en in hoeverre met [benadeelde partij 1] en [benadeelde partij 2] is overeengekomen dat de buitengerechtelijke kosten mochten worden verrekend met op de derdengeldrekening gestorte voorschotten. Ook van de zijde van [benadeelde partij 1] en [benadeelde partij 2] zijn er geen overeenkomsten of facturen overgelegd waaruit bepaalde afspraken, of juist het ontbreken daarvan, kunnen blijken, terwijl dit ook anderszins niet (voldoende) uit het dossier blijkt. Hierdoor blijft de mogelijkheid open dat de verdachte, zoals hij zelf heeft verklaard, recht had op (een gedeelte van) de door [naam verzekeringsmaatschappij 1] en [naam verzekeringsmaatschappij 2] gestorte voorschotten.
Door de verdediging is voorts aangevoerd dat de verdachte in ieder geval in de veronderstelling verkeerde dat hij mocht verrekenen, omdat deze handelwijze van tussentijdse verrekening met voorschotten een gebruikelijke praktijk was, dit vanwege het feit dat de buitengerechtelijke kosten vaak pas na jaren bij de eindafrekening door de verzekeringsmaatschappij konden worden vastgesteld.
Het hof overweegt dat ook indien niet schriftelijk overeengekomen is dat de buitengerechtelijke kosten verrekend mochten worden met de gelden op de derdengeldrekening, de voor de bewezenverklaring van wederrechtelijke toe-eigening vereiste opzet op dit punt, zodoende niet (met voldoende zekerheid) kan worden vastgesteld.
Bij het ontbreken van (onderzoek in) de administratie is evenmin vast te stellen of sprake is geweest van mogelijke contante uitkeringen aan [benadeelde partij 1] en [benadeelde partij 2] . Het strafdossier geeft op dat punt geen eenduidige informatie. Zo heeft [benadeelde partij 2] in een politieverhoor van 13 april 2012 verklaard dat er geen sprake is geweest van contante uitbetalingen, terwijl het dossier tegelijkertijd e-mails bevat van 25 maart 2010 en 30 maart 2010 waarin [benadeelde partij 2] om een contante uitbetaling vraagt en vervolgens bedankt voor het geld. Ook zijn er ontvangstbewijzen van contant betaalde bedragen, waarvan de echtheid is betwist. Bij die stand van zaken is het hof op basis van het dossier niet voldoende in staat om buiten twijfel vast te stellen óf geldbedragen contant zijn uitgekeerd en zo ja, om welke bedragen dit dan gaat.
Uit het dossier blijkt voorts dat het niet uitsluitend de verdachte was die toegang had tot de verschillende rekeningen van [naam maatschap] en dus – als enige – zou kunnen beschikken over de gelden op de derdengeldrekening en de bankrekeningen die eindigen op de nummers [nummer 1] en [nummer 2] , welke laatste rekening weliswaar op naam van de verdachte stond, maar volgens de verdachte ook door [mede-eigenaar maatschap] werd gebruikt. Ook [mede-eigenaar maatschap] had zodoende toegang tot deze drie bankrekeningen en kon over de gelden op die rekeningen beschikken.
Hoewel duidelijk is dát er afschrijvingen van de zakelijke bankrekeningen waren die een niet-zakelijk karakter lijken te hebben, kan daarmee naar het oordeel van het hof nog niet buiten twijfel worden vastgesteld dat het (enkel) de verdachte is geweest die (al die) geldbedragen voor andere doeleinden heeft aangewend, terwijl ook niet kan worden uitgesloten dat dit, gelet op de gestelde afspraken over de buitengerechtelijke kosten, toch (deels) gerechtvaardigd was.
Het dossier biedt ten slotte bovendien aanwijzingen dat meerdere personen in dit dossier niet (helemaal) de waarheid spreken en dat er mogelijk ook valse documenten zijn opgemaakt. Dit bemoeilijkt een vaststelling van de feiten om tot een bewezenverklaring te kunnen komen nog eens extra.
Bij die stand van zaken is het hof, gelet op het vorenstaande, van oordeel dat onvoldoende kan worden vastgesteld dat de verdachte zich de gelden van [benadeelde partij 1] en [benadeelde partij 2] wederrechtelijk heeft toegeëigend. Er is derhalve niet wettig en overtuigend bewezen hetgeen aan de verdachte is tenlastegelegd, zodat de verdachte daarvan behoord te worden vrijgesproken.
Vordering tot schadevergoeding [benadeelde partij 1]
In het onderhavige strafproces heeft [benadeelde partij 1] zich als benadeelde partij gevoegd en een vordering ingediend tot vergoeding van geleden materiële schade als gevolg van het aan de verdachte tenlastegelegde, tot een bedrag van € 12.500,-.
In hoger beroep is deze vordering gehandhaafd en daarmee aan de orde tot dit in eerste aanleg volledig toegewezen bedrag van € 12.500,-.
De advocaat-generaal heeft geconcludeerd tot toewijzing van de vordering van de benadeelde partij, met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel.
De vordering van de benadeelde partij is namens de verdachte betwist.
Omdat de verdachte ter zake van het onder 1 tenlastegelegde wordt vrijgesproken, dient de benadeelde partij niet-ontvankelijk te worden verklaard in de vordering.
Proceskosten
Gelet op het voorgaande dient de benadeelde partij te worden veroordeeld in de kosten die de verdachte tot aan deze uitspraak in verband met de verdediging tegen die vordering heeft moeten maken, welke kosten het hof begroot op nihil.
BESLISSING
Het hof:
Vernietigt het vonnis van de rechtbank Den Haag van 14 december 2017 en doet opnieuw recht.
Verklaart niet bewezen dat de verdachte het onder 1 en 2 tenlastegelegde heeft begaan en spreekt de verdachte daarvan vrij.
Vordering van de benadeelde partij [benadeelde partij 1]
Verklaart de benadeelde partij [benadeelde partij 1] niet-ontvankelijk in de vordering tot schadevergoeding.
Veroordeelt de verdachte in de door de benadeelde partij gemaakte en ten behoeve van de tenuitvoerlegging nog te maken kosten, tot aan de datum van deze uitspraak begroot op nihil.
Dit arrest is gewezen door mr. J.P.L.M. Remmerswaal als voorzitter, mr. J.A.M. Jansen en mr. J.C. van den Bos, leden, in bijzijn van de griffier mr. C.F. Kuiper.
Het is uitgesproken op de openbare terechtzitting van het hof van 17 november 2026.