Personen- en familierecht

Partneralimentatie; aanvullende behoefte; verdiencapaciteit alimentatiegerechtigde. Draagkracht; onvoldoende…

Gerechtshof 's-Hertogenbosch, 4 december 2025

Zaakgegevens

Op 4 december 2025 heeft het Gerechtshof 's-Hertogenbosch in hoger beroep uitspraak gedaan in een zaak over personen- en familierecht.

Instantie
Gerechtshof 's-Hertogenbosch
Zittingsplaats
's-Hertogenbosch
Datum uitspraak
4 december 2025
Datum publicatie
4 december 2025
Zaaknummer
200.346.911/01
Procedure
Hoger beroep
ECLI
ECLI:NL:GHSHE:2025:3461
E-mail
Inhoud van deze uitspraak

Samenvatting

Partneralimentatie; aanvullende behoefte; verdiencapaciteit alimentatiegerechtigde. Draagkracht; onvoldoende financiële gegevens met betrekking tot onderneming; artikel 21 Rv.

Uitspraak

GERECHTSHOF ’s-HERTOGENBOSCH

Team familie- en jeugdrecht

zaaknummer : 200.346.911/01

zaaknummer rechtbank : C/02/406900 / FA RK 23-968

beschikking van de meervoudige kamer van 4 december 2025

inzake

[de man] ,

wonende te Duitsland ,

verzoeker in hoger beroep,

hierna te noemen: de man,

advocaat mr. R. Holland te [plaats] ,

tegen

[de vrouw] ,

wonende te [woonplaats] ,

verweerster in hoger beroep,

hierna te noemen: de vrouw,

advocaat mr. M.J.E.M. Edelmann te [plaats] .

1 Het verloop van het geding in eerste aanleg

Het hof verwijst voor het verloop van het geding in eerste aanleg naar de beschikking van de rechtbank Zeeland-West-Brabant (Breda) van 10 juli 2024, uitgesproken onder voormeld zaaknummer.

2 Het geding in hoger beroep

2.1.

De man is op 9 oktober 2024 in hoger beroep gekomen van voornoemde beschikking van 10 juli 2024.

2.2.

De vrouw heeft op 22 november 2024 een verweerschrift ingediend.

2.3.

Bij het hof zijn voorts de volgende stukken ingekomen:

- het proces-verbaal van de mondelinge behandeling in eerste aanleg op 24 juni 2024;

- een journaalbericht van de zijde van de man van 6 maart 2025 met bijlagen;

- een journaalbericht van de zijde van de vrouw van 16 juli 2025 met bijlagen;

- een journaalbericht van de zijde van de man van 20 oktober 2025 met bijlagen.

2.4.

De mondelinge behandeling heeft op 30 oktober 2025 plaatsgevonden. Partijen zijn in persoon verschenen, bijgestaan door hun advocaten.

3 De feiten

3.1.

Het hof gaat uit van de door de rechtbank vastgestelde feiten voor zover daartegen in hoger beroep niet is opgekomen. Onder meer staat het volgende vast.

3.2.

Partijen zijn met elkaar gehuwd geweest. Bij beschikking van de rechtbank Oost-Brabant van 13 september 2019 is tussen partijen de echtscheiding uitgesproken. De echtscheidingsbeschikking is op 4 december 2019 ingeschreven in de registers van de burgerlijke stand.

Partijen hebben beiden de Duitse nationaliteit.

3.3.

Partijen zijn de ouders van de inmiddels meerderjarige [kind 1] , geboren op [geboortedatum 1] 2004 (hierna: [kind 1] ) en de jongmeerderjarige [kind 2] , geboren op [geboortedatum 2] 2007 (hierna: [kind 2] ), (hierna ook: de kinderen).

3.4.

Bij de echtscheidingsbeschikking heeft de rechtbank Oost-Brabant, overeenkomstig het aan die beschikking gehechte echtscheidingsconvenant, bepaald dat de man als bijdrage in de kosten van verzorging en opvoeding van de kinderen met ingang van 1 maart 2019 een bedrag van € 533,- per maand dient te voldoen en als bijdrage in de kosten van levensonderhoud van de vrouw een bedrag van € 5.565,- per maand met ingang van de datum van inschrijving van de echtscheidingsbeschikking.

4 De omvang van het geschil

4.1.

Bij de bestreden beschikking is, voor zover thans van belang, de uitkering in de kosten van levensonderhoud van de vrouw (hierna ook: partneralimentatie) met ingang van 1 juni 2024 nader vastgesteld op € 948,- bruto per maand.

4.2.

De man verzoekt in hoger beroep de bestreden beschikking te vernietigen en, opnieuw rechtdoende (naar het hof begrijpt: met wijziging van de beschikking van de rechtbank Oost-Brabant van 13 september 2019 en het daaraan gehechte echtscheidingsconvenant), de door de man te betalen bijdrage in de kosten van levensonderhoud van de vrouw:

- met ingang van 1 augustus 2023 nader vast te stellen op € 2.500,05 bruto per maand;

- en met ingang van 1 januari 2024 op nihil,

- althans, subsidiair: de bijdrage van de man in de kosten van levensonderhoud van de vrouw over de vier te onderscheiden periodes (zie onder punt 66 van het hoger beroepschrift) te bepalen zoals het hof juist acht;

en de proceskosten te compenseren.

De grieven van de man zien op:

- de aanvullende behoefte van de vrouw (grief I);

- de draagkracht vaan de man (grief II t/m IV).

5 De motivering van de beslissing

Rechtsmacht en toepasselijk recht

5.1.

Omdat de vrouw in Nederland woont, komt de Nederlandse rechter op grond van artikel 3 sub a/b van de Alimentatieverordening (Verordening (EG) nr. 4/2009 Raad van 18 december 2008) rechtsmacht toe ten aanzien van het alimentatieverzoek.

Geen grieven zijn gericht tegen het oordeel van de rechtbank dat Nederlands recht van toepassing is. Ook het hof zal daarom uitgaan van toepasselijkheid van Nederlands recht (vgl. HR 10 februari 2023, ECLI:NL:HR:2023:200).

Wijziging van omstandigheden

5.2.

Tussen partijen is in hoger beroep niet in geschil dat sprake is van gewijzigde omstandigheden die herbeoordeling van de eerder overeengekomen en in de echtscheidingsbeschikking vastgestelde partneralimentatie rechtvaardigt.

Ingangsdatum van de wijziging

5.3.

De door rechtbank vastgestelde ingangsdatum van de wijziging, te weten 1 augustus 2023, is niet in geschil zodat het hof deze datum als uitgangspunt neemt.

Huwelijksgerelateerde behoefte

5.4.

In hoger beroep staat tussen partijen vast dat de huwelijksgerelateerde behoefte € 4.104,- netto per maand bedraagt in 2019.

Rekening houdend met de verhoging analoog aan de wettelijke indexering bedraagt de netto huwelijksgerelateerde behoefte (afgerond) € 4.565,- per maand in 2023, € 4.848,- per maand in 2024 en € 5.163,- per maand in 2025.

Aanvullende behoefte (grief I)

5.5.

De rechtbank heeft geoordeeld dat de vrouw van 1 augustus 2023 tot 1 juni 2024 geen inkomen had, zodat haar aanvullende behoefte in die periode gelijk is aan de huwelijksgerelateerde behoefte. De rechtbank heeft het niet redelijk geacht om over deze periode verdiencapaciteit aan te nemen.

Met ingang van 1 juni 2024 heeft de vrouw een baan gevonden voor 24 uur per week. De rechtbank heeft de aanvullende behoefte van de vrouw per die datum bepaald op basis van haar werkelijke inkomen, te weten 2.389,- bruto per maand en heeft geen rekening gehouden met een hogere verdiencapaciteit. De rechtbank heeft het netto besteedbaar inkomen (NBI) van de vrouw vastgesteld op € 2.315,- per maand. Hiermee heeft de vrouw met ingang van 1 juni 2024 een aanvullende behoefte van (€ 4.848,- -/- € 2.315,- =) € 2.533,- netto per maand.

5.5.1.

De man voert in zijn eerste grief aan dat de rechtbank ten onrechte niet met ingang van 1 augustus 2023 is uitgegaan van een verdiencapaciteit.

Partijen waren in 2023 al ruim vier jaar gescheiden en de kinderen waren al negentien en zestien jaar oud. De vrouw heeft op geen enkele wijze onderbouwd waarom zij niet in staat zou zijn geweest om zich in die periode te oriënteren op de arbeidsmarkt c.q. te solliciteren. Hoewel de man als geen ander begrijpt dat men na een echtscheiding de tijd nodig heeft om aan de nieuwe situatie te wennen, betwist hij met klem dat de vrouw daar vier jaar de tijd voor nodig heeft gehad. Het is een bewuste keuze van de vrouw geweest om al die jaren niet actief op zoek te gaan naar een baan. Zij heeft niet voldaan aan de op haar rustende inspanningsverplichting om in haar eigen levensonderhoud te voorzien.

Dat de vrouw in 2023 de zorg voor de moeder van de man op zich heeft genomen siert haar, maar ook dit is een keuze geweest. Deze verzorging was bovendien van relatief korte duur, want de moeder van de man was niet ernstig ziek en binnen enkele weken weer op de been. Van mantelzorg die maakt dat van de vrouw niet verwacht kon worden dat zij werkte, is nimmer sprake geweest en dat wordt door de vrouw ook niet aangetoond.

Gelet op het personeelstekort in de hospitality sector, waarin de vrouw werkzaam was, zou zij in staat moeten worden geacht een fulltime baan te vinden. De man stelt zich daarom op het standpunt dat met ingang van 1 augustus 2023 moet worden uitgegaan van een verdiencapaciteit op basis van een fulltime dienstverband ter hoogte van € 40.000,- bruto per jaar. De man heeft als productie 14 in hoger beroep berekeningen van het NBI van de vrouw op basis van deze verdiencapaciteit overgelegd. Hij berekent het NBI van de vrouw in 2023 op een bedrag van € 2.679,- per maand en in 2024 op € 2.758,- per maand, zodat uitgegaan moet worden van een aanvullende behoefte van (€ 4.565,- -/- € 2.679,- =) € 1.886,- netto per maand in 2023 en (€ 4.848,- -/- € 2.758,- =) € 2.090,- netto per maand in 2024.

5.5.2.

De vrouw is van mening dat de rechtbank terecht geen verdiencapaciteit heeft aangenomen. Partijen hebben tijdens het huwelijk de keuze gemaakt om vanuit Duitsland naar Nederland te verhuizen voor het werk van de man. Ook hebben zij er voor gekozen dat dat vrouw niet (meer) zou werken en voor de kinderen zou zorgen. De echtscheiding heeft impact gehad op zowel de vrouw als de kinderen, die destijds nog pubers waren. Verder heeft de vrouw de moeder van de man in huis genomen en verzorgd. Vanaf het moment dat haar ex-schoonmoeder weer was opgeknapt, heeft de vrouw zich geconcentreerd op de arbeidsmarkt. De vrouw is opgeleid in het hotelwezen maar is twintig jaar niet actief geweest op de arbeidsmarkt. De vrouw heeft enkel diploma’s van dertig jaar geleden en zij is inmiddels 57 jaar oud. In deze branche, waarin 24/7 gewerkt moet worden, geven werkgevers de voorkeur aan jonge mensen.

De vrouw heeft zich aangemeld bij de “ [instantie] ” en bij de Wijkraad, om op deze manier een netwerk op te bouwen en weer aan het werk te komen. Via dit netwerk heeft zij ook haar baan gevonden. Het betreft een overeenkomst voor bepaalde tijd voor zes maanden (1 juni 2024 tot 1 december 2024) ter vervanging van een zieke werkneemster. Deze arbeidsovereenkomst is wegens terugkeer van de zieke collega niet verlengd. Van 1 december 2024 tot 26 januari 2025 heeft de vrouw een WW-uitkering ontvangen.

Met ingang van 26 januari 2025 heeft de vrouw een arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd tot en met 31 december 2025, voor 24 uur per week als sociaal werkster, met een basissalaris van € 2.485,- bruto per maand. De vrouw gaat er van uit dat zij een verlenging zal krijgen. Zij heeft bij haar werkgever aangegeven dat zij meer uren wil werken, maar dit is niet mogelijk omdat het door de gemeente gesubsidieerd werk betreft, dat op maximaal 24 uur per week is berekend. In de zorg- en welzijnssector zijn nauwelijks fulltime banen beschikbaar. De vrouw heeft zich ook georiënteerd op werk in de uitvaartverzorging en zij heeft hier twee keer meegelopen. Omdat dit vrij zwaar werk is, zijn de dienstverbanden in die sector meestal ook maar voor 24 uur per week. Een verdiencapaciteit van € 40.000,- bruto per jaar is op dit moment dus niet realistisch en er moet uit worden gegaan van haar feitelijke inkomen.

5.5.3.

Het hof oordeelt als volgt.

Op de vrouw rust de inspanningsverplichting om na de echtscheiding zo veel mogelijk in eigen levensonderhoud te voorzien. De echtscheiding is op 13 september 2019 uitgesproken en op 4 december 2019 ingeschreven in de registers van de burgerlijke stand. De kinderen van partijen waren op dat moment al vijftien en twaalf jaar oud. Het hof heeft er begrip voor dat de echtscheiding voor zowel de vrouw als de kinderen een moeilijke periode is geweest en dat de vrouw enige tijd moest worden gegund om, na 20 jaar niet actief te zijn geweest de arbeidsmarkt, weer aan het werk te komen. Het hof is evenwel van oordeel dat op 1 augustus 2023, bijna vier jaar na de echtscheidingsbeschikking, toch wel van de vrouw gevergd kon worden dat zij haar eigen inkomen verdient. Dat er bij de werkgever(s) waar de vrouw sinds 1 juni 2024 werkzaam is (geweest) geen fulltime dienstverband mogelijk is, ontslaat de vrouw niet van de verantwoordelijkheid om elders een fulltime dienstverband te zoeken, dan wel een tweede dienstverband te zoeken voor de overige twee dagen per week. Het inkomen in haar huidige dienstverband zou op fulltime-basis hoger zijn dan de door de man gestelde verdiencapaciteit van € 40.000,- bruto, zodat het hof dit een reële verdiencapaciteit acht.

Het hof zal daarom met ingang van 1 augustus 2023 uitgaan van een verdiencapaciteit van € 40.000,- bruto per jaar. Het hof volgt voor het netto besteedbaar inkomen de berekeningen van de man (productie 14 in hoger beroep), die door de vrouw verder niet zijn betwist, namelijk een NBI in 2023 van € 2.679,- per maand. Hiermee bedraagt de aanvullende behoefte van de vrouw in 2023 (€ 4.565,- -/- € 2.679,- =) € 1.886,- netto per maand.

Dit komt neer op een bruto aanvullende behoefte van € 3.626,- in 2023 en - ingevolge de jaarlijkse verhoging analoog aan de wettelijke indexering - € 3.851,- (afgerond) in 2024. Het hof verwijst naar de berekening die als bijlage I aan deze beschikking is gehecht.

Draagkracht van de man (grieven II t/m V)

Inkomen (grief II en III)

5.6.

De rechtbank heeft geoordeeld dat er in de periode van 1 augustus 2023 tot 1 juni 2024 geen sprake is geweest van een rechtens relevante wijziging van omstandigheden in de draagkracht van de man. De man had immers met de door hem van [werkgever] ontvangen transitievergoeding van € 155.000,- bruto en een WW-uitkering zijn inkomen tot 1 juni 2024 op een zodanig peil kunnen houden dat hij aan zijn bestaande onderhoudsverplichtingen kon blijven voldoen. De transitievergoeding van € 155.000,- bruto levert, wanneer je die uitstrijkt over een jaar, maandelijks namelijk een bedrag op van € 12.917,- bruto. Dit verschilt niet veel van het inkomen dat de man had bij [werkgever] . Als dat bedrag zou worden aangevuld met een WW-uitkering, had de man naar het oordeel van de rechtbank voldoende middelen om zijn alimentatieverplichtingen tot juni 2024 te kunnen blijven voldoen, zodat in deze periode geen sprake is van een rechtens relevante wijziging van omstandigheden.

De rechtbank heeft verder geoordeeld dat de man geacht kan worden met ingang van 1 juni 2024 een inkomen te genereren van € 100.000,- bruto per jaar. De man had immers recht op een WW-uitkering van 70% van zijn laatstverdiende loon, hetgeen neerkomt op ongeveer € 100.000,- bruto per jaar, zodat hij ofwel door een baan ofwel door een WW-uitkering dit inkomen zou kunnen ontvangen. Op basis van deze verdiencapaciteit heeft de rechtbank het NBI van de man becijferd op € 5.123,- per maand met ingang van 1 juni 2024.

5.6.1.

De man betwist dat hij de transitievergoeding heeft kunnen aanwenden om zijn inkomen tot 1 juni 2024 op peil te houden. Hij heeft deze namelijk gebruikt om investeringen in zijn nieuwe onderneming, de eenmanszaak [eenmanszaak] , te doen. Deze onderneming is ingeschreven in Roemenië vanwege de fiscale voordelen die kleine ondernemers daar genieten en vanwege het feit dat de huidige partner van de man een netwerk heeft in Roemenië waarmee zij de man zou kunnen helpen. De transitievergoeding is aangewend voor het sluiten van een huurcontract ten behoeve van een kantoorpand, het opzetten van een website en visitekaartjes. Hiervoor leende de man geld aan zijn onderneming. Helaas werd eind 2023 duidelijk dat de man geen (stabiel) inkomen kon verwerven via zijn onderneming. Hij is toen gaan solliciteren. Het vinden van een baan met een vergelijkbaar inkomen als bij [werkgever] bleek echter onmogelijk. Het inkomen van de man bij [werkgever] was namelijk exorbitant hoog. Dit was ook de reden dat partijen voor het werk van de man naar Nederland verhuisden en de vrouw destijds geen baan hoefde te zoeken. Partijen wisten beiden dat de baan bij [werkgever] een buitenkans was. Het is realistisch noch redelijk van de vrouw om enerzijds te stellen dat zij alles kon opgeven vanwege deze buitenkans en anderzijds het standpunt in te nemen dat de man een baan met een dergelijk salaris eenvoudig weer moet kunnen vinden. In zijn tijd bij [werkgever] werd de man met grote regelmaat door headhunters benaderd, maar de gesprekken eindigden steeds zodra de man zijn salaris noemde.

Verder was de man in 2023 reeds 56 jaar oud. Hoewel een werkgever niet mag discrimineren op leeftijd, is algemeen bekend dat dit in de praktijk veelvuldig voorkomt. Er zijn vaak kandidaten die (een stuk) jonger zijn en daarmee goedkoper voor een bedrijf. Het feit dat de man keer op keer is afgewezen, is daar indirect een bewijs van.

De man heeft uiteindelijk tóch een nieuwe vaste baan gevonden. Hij begint echter weer onderaan de salarisladder: zijn bruto maandinkomen bedraagt € 5.400,-.

De man is in Duitsland in loondienst getreden, wat maakt dat er andere belastingtarieven gelden. Omgerekend, zou de man in Nederland als fiscaal loon € 4.799,- genieten. Omwille van eenvoud wordt in de berekening desalniettemin het brutoloon van de man zoals vermeld op zijn salarisstroken gehanteerd. De man overlegt als productie 18 zijn draagkrachtberekening. De man geniet géén vakantietoeslag, dus die toeslag is niet meegenomen. Wel is rekening gehouden met (de Nederlandse equivalenten van) een premie ziektekosten van € 408,- per maand, een pensioenpremie van € 502,- per maand, een premie zorgverzekering van € 119,03 per maand en een premie arbeidsongeschiktheid van € 70,20 per maand. Daarmee komt het netto besteedbaar inkomen van de man op € 3.643,- per maand (overigens is zijn daadwerkelijke netto salaris vanwege de Duitse belastingdruk nóg lager) en resteert er géén draagkracht meer voor het voldoen van partneralimentatie. De uitkomst is niet anders indien er wél gerekend zou worden met de (maximale) WW-uitkering die de man had kunnen ontvangen. De rechtbank heeft de WW-uitkering onjuist berekend, omdat de rechtbank er geen rekening mee heeft gehouden dat de WW-uitkering begrensd zou zijn geweest tot 70% van het maximale dagloon. Als productie 19 wordt een draagkracht-berekening in het geding gebracht op basis van de maximale WW-uitkering van € 5.969,- per maand. Ook dan zou de man met ingang van 1 januari 2024 géén partneralimentatie kunnen voldoen, gelet op zijn onderhoudsverplichting jegens [kind 1] en [kind 2] .

5.6.2.

De vrouw voert in haar verweerschrift het volgende aan.

De rechtbank heeft terecht geoordeeld dat het feit dat de man geen aanspraak kon maken op een WW-uitkering voor zijn rekening en risico dient te blijven. Tijdens de mondelinge behandeling heeft de man aangegeven dat er tijdens de onderhandelingen over de transitievergoeding bijstand was van de rechtsbijstand (zie proces verbaal mondelinge behandeling in eerste aanleg). De man was dus ook geïnformeerd over het tijdstip van aanvragen van de WW-uitkering alsmede over de bezwaarmogelijkheden. Dit laatste heeft hij kennelijk niet gedaan; hij heeft bij de verkeerde instantie in Duitsland een WW-uitkering naar Duits recht aangevraagd. Dit komt volledig voor zijn rekening en risico. De man had een WW-uitkering uit Nederland kunnen ontvangen, als hij deze op de juiste manier had aangevraagd. De man is kennelijk ook niet in bezwaar of beroep gegaan tegen de afwijzing. Of hij is wel in bezwaar gegaan en heeft wel een uitkering ontvangen. Er is geen enkele informatie over verstrekt.

De vrouw heeft steeds gevraagd om de aangiftes IB 2021, 2022 en 2023 van de man in Nederland, Duitsland en Roemenië , waar de onderneming van de man gevestigd is. De man toont niet aan dat de transitievergoeding is opgesoupeerd. In het aanvullend verweerschrift eerste aanleg heeft de vrouw al uiteengezet wat de man aan vermogen heeft; de vraag is waar dit is gebleven. De man heeft hierop nog steeds geen antwoord gegeven.

Volgens de vrouw is de rechtbank terecht uitgegaan van een verdiencapaciteit van € 100.000,- bruto per jaar. Het salaris dat de man verdiende bij [werkgever] was in zijn sector niet exorbitant hoog. De vrouw betwist dat werkgevers de man links laten liggen voor jongere, goedkopere werknemers; ook dertigers verdienen in dergelijke functies al € 120.000,- á € 150.000,- per jaar, exclusief bonus. Juist vanwege zijn ervaring en netwerk is de man een meerwaarde voor bedrijven en heeft hij juist een streepje voor op jonge, onervaren concurrenten.

5.6.3.

Het hof komt tot de volgende beoordeling.

Voor zover de grief van de man is gericht tegen het oordeel van de rechtbank dat hij geacht kon worden met de door hem ontvangen transitievergoeding van € 155.000,- zijn inkomen in ieder geval tot 1 juni 2024 op een zodanig peil te houden dat hij daarmee aan zijn bestaande onderhoudsverplichting kon blijven voldoen, is het hof van oordeel dat deze faalt. De man heeft zijn stelling dat de transitievergoeding is opgesoupeerd als gevolg van investeringen in zijn nieuwe onderneming, [eenmanszaak] , tegenover de gemotiveerde betwisting door de vrouw, onvoldoende onderbouwd.

Verder heeft de man volstaan met de blote stelling dat de door hem opgerichte onderneming, die ingeschreven staat in Roemenië , niet van de grond is gekomen. De man heeft desgevraagd tijdens de mondelinge behandeling in hoger beroep gesteld dat de onderneming nog altijd geregistreerd staat in Roemenië , maar dat hierin geen activiteiten meer plaatsvinden, zodat er geen inkomen is uit deze onderneming maar enkel kosten worden gemaakt. De man heeft echter nagelaten jaarrekeningen, aangiften IB of anderszins financiële stukken met betrekking tot deze onderneming in het geding te brengen. Ook met betrekking tot zijn vermogen heeft de man geen stukken in het geding gebracht, ondanks vragen die de vrouw hierover heeft opgeworpen.

Het is aan de man, die zich beroept op een gebrek aan draagkracht om de door de rechtbank vastgestelde bijdrage te voldoen, om te stellen en, bij gemotiveerde betwisting, te onderbouwen dat het hem aan deze draagkracht ontbreekt. De man heeft dit nagelaten. Het hof is dus niet volledig geïnformeerd over de inkomsten van de man. De man heeft hiermee niet voldaan aan de in artikel 21 van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering (Rv) neergelegde verplichting om de rechter volledig en naar waarheid te informeren. Het hof mag hieraan de gevolgtrekking verbinden die het geraden acht. Het hof is van oordeel dat de man zijn grief dat sprake is van inkomensverlies onvoldoende heeft onderbouwd, zodat deze faalt.

Woonbudget (grief IV)

5.7.

Omdat de man het hof onvoldoende heeft geïnformeerd om zijn inkomen te kunnen beoordelen, komt het hof niet toe aan de bespreking van de grief met betrekking tot het woonbudget.

Periodes (grief V)

5.8.

In zijn vijfde grief voert de man aan dat de rechtbank ten onrechte slechts onderscheid heeft gemaakt tussen twee periodes. De beslissingen van het hof in het voorgaande brengen mee dat het hof, zij het op andere gronden dan de rechtbank, ook uitkomt op twee periodes. Het hof licht dit als volgt toe.

De grieven van de man met betrekking tot zijn draagkracht falen. Dat betekent dat het hof voor wat betreft de draagkracht van de man de beslissing van de rechtbank zal bekrachtigen. Dit betekent dat de draagkracht van de man tot 1 juni 2024 ongewijzigd is en hij in staat wordt geacht de in het echtscheidingsconvenant vastgestelde partneralimentatie te blijven voldoen. Met ingang van 1 juni 2024 heeft de rechtbank de draagkracht van de man vastgesteld op € 948,- per maand, zodat het hof hiervan zal uitgaan. Ingevolge de jaarlijkse verhoging analoog aan de wettelijke indexering bedraagt deze bijdrage met ingang van 1 januari 2025 € 1.009,62 per maand.

Anders dan de rechtbank komt het hof met ingang van 1 augustus 2023 tot een lagere aanvullende behoefte van de vrouw, te weten een bruto aanvullende behoefte van € 3.626,- per maand en met ingang van 1 januari 2024 € 3.851,- per maand. Dit betekent dat het hof met ingang van 1 augustus 2023 tot 1 juni 2024 tot een lagere door de man te betalen partneralimentatie komt dan de rechtbank, omdat deze begrensd wordt door de aanvullende behoefte van de vrouw.

Conclusie

5.9.

Het hof zal omwille van de duidelijkheid de bestreden beschikking in zijn geheel vernietigen en de door de man te betalen bijdrage nader vaststellen op de volgende bedragen:

- met ingang van 1 augustus 2023 tot 1 januari 2024 € 3.626,- bruto per maand;

- met ingang van 1 januari 2024 tot 1 juni 2024 € 3.851,- bruto per maand;

- met ingang van 1 juni 2024 tot 1 januari 2025 € 948,- bruto per maand;

- met ingang van 1 januari 2025 € 1.009,62 bruto per maand.

6 De slotsom

in het hoger beroep

6.1.

Op grond van hetgeen hiervoor is overwogen, zal het hof de bestreden beschikking vernietigen en beslissen als hierna onder 7 is bepaald.

6.2.

Het hof zal de proceskosten in hoger beroep compenseren omdat partijen gewezen echtgenoten zijn.

6.3.

Het hof heeft een berekening van de bruto aanvullende behoefte van de vrouw gemaakt (bijlage I). Een gewaarmerkt exemplaar van deze berekening is aan deze beschikking gehecht en maakt daarvan deel uit.

7 De beslissing

Het hof:

vernietigt de beschikking van de rechtbank Zeeland-West-Brabant ( Breda ) van 10 juli 2024, voor zover aan het oordeel van het hof onderworpen, en opnieuw beschikkende:

wijzigt de beschikking van de rechtbank Oost-Brabant van 13 september 2019 en het daaraan gehechte echtscheidingsconvenant en bepaalt dat de man aan de vrouw als uitkering tot haar levensonderhoud zal voldoen:

met ingang van 1 augustus 2023 tot 1 januari 2024 € 3.626,- bruto per maand;

- met ingang van 1 januari 2024 tot 1 juni 2024 € 3.851,- bruto per maand;

- met ingang van 1 juni 2024 tot 1 januari 2025 € 948,- bruto per maand;

- met ingang van 1 januari 2025 € 1.009,62 bruto per maand, de toekomstige termijnen telkens bij vooruitbetaling te voldoen;

verklaart deze beschikking tot zover uitvoerbaar bij voorraad;

compenseert de kosten van het geding in hoger beroep in die zin dat elke partij de eigen kosten draagt;

wijst af het meer of anders verzochte.

Deze beschikking is gegeven door mrs. G.M. Goes, E.P de Beij en A.C. van den Boogaard en is op 4 december 2025 uitgesproken in het openbaar door mr. S.P.A. Wensink-Vergunst, in tegenwoordigheid van de griffier.