Strafrecht overig
Medeplichtigheid aan opzettelijk handelen in strijd met een in artikel 3 onder B van de Opiumwet gegeven verbod.
Gerechtshof 's-Hertogenbosch, 22 december 2025
ECLI:NL:GHSHE:2025:3743 · Gerechtshof 's-Hertogenbosch · 22 december 2025
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/gerechtshof-s-hertogenbosch/strafrecht/strafrecht-overig/hoger-beroep/ecli-nl-ghshe-2025-3743
Zaakgegevens
Op 22 december 2025 heeft het Gerechtshof 's-Hertogenbosch in hoger beroep uitspraak gedaan in een zaak over strafrecht.
- Instantie
- Gerechtshof 's-HertogenboschGerechtshofDe rechter in hoger beroep in civiele zaken, strafzaken en belastingzaken. Nederland heeft vier gerechtshoven.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- 's-Hertogenbosch
- Datum uitspraak
- 22 december 2025
- Datum publicatie
- 13 januari 2026
- Zaaknummer
- 20-001388-25
- Rechtsgebied
- Strafrecht » Strafrecht overig
- Procedure
- Hoger beroepHoger beroepEen hogere rechter behandelt de zaak opnieuw, zowel de feiten als het recht, omdat een partij het niet eens is met de eerste uitspraak.Meer uitleg
- ECLI
- ECLI:NL:GHSHE:2025:3743
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
Medeplichtigheid aan opzettelijk handelen in strijd met een in artikel 3 onder B van de Opiumwet gegeven verbod.
Uitspraak
Parketnummer : 20-001388-25
Uitspraak : 22 december 2025
TEGENSPRAAK
Arrest van de meervoudige kamer voor strafzaken van het gerechtshof
’s-Hertogenbosch
gewezen op het hoger beroep tegen het vonnis van de politierechter in de rechtbank Limburg, zittingsplaats Roermond, van 17 juni 2024, in de strafzaak met parketnummer 03-210365-21 tegen:
[verdachte] ,
geboren te [geboorteplaats] op [geboortedag] 1981,
wonende te [adres 1] .
Hoger beroep
Bij vonnis waarvan beroep is de verdachte vrijgesproken van de onder 1 primair en onder 2 tenlastegelegde feiten. De politierechter heeft het onder 1 subsidiair tenlastegelegde feit bewezenverklaard, dat gekwalificeerd als ‘medeplichtigheid aan opzettelijk handelen in strijd met een in artikel 3 onder B van de Opiumwet gegeven verbod’, de verdachte deswege strafbaar verklaard en hem te dien aanzien veroordeeld tot een taakstraf voor de duur van 80 uren, subsidiair 40 dagen hechtenis.
Voorts heeft de politierechter [benadeelde partij] niet-ontvankelijk verklaard in de vordering tot schadevergoeding en de benadeelde partij veroordeeld in de proceskosten door de verdachte ter verdediging tegen die vordering gemaakt, tot datum vonnis begroot op nihil.
Van de zijde van de verdachte is tegen voormeld vonnis hoger beroep ingesteld.
Ontvankelijkheid van het hoger beroep
De rechtbank heeft de verdachte vrijgesproken van het onder 2 tenlastegelegde feit. Het hof is van oordeel dat deze vrijspraak als een beschermde vrijspraak moet worden beschouwd.
Tegen het vonnis is bij appelakte van 26 mei 2025 namens de verdachte onbeperkt hoger beroep ingesteld. Gelet op het bepaalde in artikel 404, eerste en vijfde lid, van het Wetboek van Strafvordering staat voor een verdachte geen hoger beroep open tegen een vrijspraak. Het hof zal de verdachte daarom niet-ontvankelijk verklaren in het hoger beroep, voor zover gericht tegen de vrijspraak van hetgeen onder 2 ten laste is gelegd.
Al hetgeen hierna wordt overwogen en beslist heeft uitsluitend betrekking op dat gedeelte van het bestreden vonnis dat aan het oordeel van het hof is onderworpen.
Onderzoek van de zaak
Dit arrest is gewezen naar aanleiding van het onderzoek op de terechtzitting in hoger beroep.
Het hof heeft kennisgenomen van de vordering van de advocaat-generaal en van hetgeen door en namens de verdachte naar voren is gebracht.
De advocaat-generaal heeft gevorderd dat het hof het vonnis zal vernietigen en, opnieuw rechtdoende, de verdachte zal vrijspreken van het onder 1 primair tenlastegelegde feit, het onder 1 subsidiair tenlastegelegde feit bewezen zal verklaren en de verdachte te dien aanzien zal veroordelen tot een taakstraf voor de duur van 80 uren, subsidiair 40 dagen hechtenis.
Door de verdediging is primair integrale vrijspraak bepleit. Subsidiair heeft de raadsvrouw ten aanzien van het onder 1 subsidiair tenlastegelegde feit ontslag van alle rechtsvervolging bepleit. Uiterst subsidiair heeft de verdediging een strafmaatverweer gevoerd.
Vonnis waarvan beroep
Het beroepen vonnis zal worden vernietigd omdat de politierechter heeft volstaan met aantekening van de uitspraak op een aan het dubbel van de dagvaarding gehecht stuk, maar het hof gebonden is aan het motiveringsvoorschrift van artikel 359 van het Wetboek van Strafvordering.
Tenlastelegging
Aan de verdachte is tenlastegelegd dat:
primair
hij op of omstreeks 18 juli 2019 in de gemeente Landgraaf, tezamen en in vereniging met een of meer anderen, althans alleen, opzettelijk aanwezig heeft gehad (ongeveer) 239 (hennep)planten, in elk geval een hoeveelheid van meer dan 30 gram hennep, zijnde hennep een middel als bedoeld in de bij de Opiumwet behorende lijst II, dan wel aangewezen krachtens het vijfde lid van artikel 3a van die wet;
subsidiair
een of meer onbekend gebleven personen op of omstreeks 18 juli 2019 in de gemeente Landgraaf met elkaar, althans één van hen, opzettelijk heeft/hebben geteeld en/of bereid en/of bewerkt en/of verwerkt, in elk geval opzettelijk aanwezig heeft/hebben gehad (in een pand aan [adres 2] ) een hoeveelheid van (in totaal) (ongeveer) 239 (hennep)planten, althans een groot aantal hennepplanten en/of delen daarvan, in elk geval (telkens) een hoeveelheid van meer dan 30 gram van een materiaal bevattende hennep, zijnde hennep een middel vermeld op de bij de Opiumwet behorende lijst II, tot en/of bij het plegen van welk(e) misdrijf/misdrijven verdachte in of omstreeks de periode van 1 januari 2019 tot en met 18 juli 2019 in de gemeente Landgraaf, in elk geval in Nederland, meermalen, althans eenmaal, (telkens) opzettelijk gelegenheid en/of middelen en/of inlichtingen heeft verschaft en/of opzettelijk behulpzaam is geweest, door aan die onbekend gebleven persoon/personen voornoemd pand voor de teelt/het kweken van hennepplanten ter beschikking te stellen.
De in de tenlastelegging voorkomende taal- en/of schrijffouten of omissies zijn verbeterd. De verdachte is daardoor niet geschaad in de verdediging.
Vrijspraak
Het hof heeft uit het onderzoek ter terechtzitting niet door de inhoud van wettige bewijsmiddelen de overtuiging bekomen dat verdachte het onder 1 primair tenlastegelegde feit heeft begaan, zodat hij daarvan zal worden vrijgesproken.
Bewezenverklaring
Het hof acht wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte het onder 1 subsidiair tenlastegelegde feit heeft begaan, met dien verstande dat:
een of meer onbekend gebleven personen op 18 juli 2019 in de gemeente Landgraaf met elkaar, althans één van hen, opzettelijk heeft/hebben geteeld en/of bereid en/of bewerkt en/of verwerkt, in elk geval opzettelijk aanwezig heeft/hebben gehad in een pand aan [adres 2] een hoeveelheid van in totaal 239 hennepplanten, zijnde hennep een middel vermeld op de bij de Opiumwet behorende lijst II, tot en bij het plegen van welk misdrijf verdachte in de periode van 1 januari 2019 tot en met 18 juli 2019 in de gemeente Landgraaf, opzettelijk gelegenheid heeft verschaft, door aan die onbekend gebleven persoon/personen voornoemd pand voor de teelt/het kweken van hennepplanten ter beschikking te stellen.
Het hof acht niet bewezen hetgeen de verdachte meer of anders ten laste is gelegd dan hierboven bewezen is verklaard, zodat hij daarvan zal worden vrijgesproken.
Bewijsmiddelen
Indien tegen dit verkorte arrest beroep in cassatie wordt ingesteld, worden de door het hof gebruikte bewijsmiddelen die redengevend zijn voor de bewezenverklaring opgenomen in een aanvulling op het arrest. Deze aanvulling wordt dan aan dit arrest gehecht.
Bewijsoverwegingen
De verdediging heeft primair bepleit dat het hof de verdachte zal vrijspreken. Daartoe heeft de raadsvrouw – kort gezegd – aangevoerd dat verdachte door andere personen onder druk werd gezet om de garage ter beschikking stellen, maar dat hij ten tijde van dat ter beschikking stellen geen wetenschap had van het doeleinde daarvan. Verdachte heeft wel eens materialen in de vorm van dozen naar binnen gebracht, maar die hadden niet de uiterlijke verschijningsvorm van hennep-gerelateerde goederen. Pas achteraf is verdachte te weten gekomen dat het om een hennepkwekerij ging. Het opzet aan de zijde van de verdachte ontbreekt, aldus de raadsvrouw.
Het hof is van oordeel dat het door de verdediging gevoerde vrijspraakverweer zijn weerlegging vindt in de feiten en omstandigheden als vervat in de hierboven bedoelde bewijsmiddelen in onderling verband en samenhang beschouwd. Aldus behoeft het verweer geen nadere bespreking.
Strafbaarheid van het bewezenverklaarde
Het onder 1 subsidiair bewezenverklaarde feit wordt als volgt gekwalificeerd:
medeplichtigheid aan opzettelijk handelen in strijd met een in artikel 3 onder B van de Opiumwet gegeven verbod.
Er zijn geen feiten of omstandigheden aannemelijk geworden die de strafbaarheid van het bewezenverklaarde uitsluiten. Het feit is strafbaar.
Strafbaarheid van de verdachte
Door de verdediging is subsidiair bepleit dat het hof de verdachte zal ontslaan van alle rechtsvervolging ten aanzien van het onder 1 subsidiair tenlastegelegde feit. Daartoe heeft de raadsvrouw – kort gezegd – aangevoerd dat verdachte dermate onder (financiële) druk is gezet dat er sprake was van psychische overmacht. Verdachte had geen andere keuze dan gehoor te geven aan de eisen van de personen die hem onder druk zetten en zodoende de garage ter beschikking te stellen, niet alleen omdat hij zichzelf moest beschermen, maar ook zijn vader, die hij tevens moest huisvesten.
Het hof overweegt dienaangaande als volgt.
Op grond van vaste jurisprudentie geldt dat, indien een beroep op psychische overmacht als bedoeld in artikel 40 van het Wetboek van Strafrecht is gedaan, de rechter gehouden is om onderzoek te doen naar de voorwaarden die worden gesteld ter aanvaarding van psychische overmacht. Deze voorwaarden houden in dat sprake moet zijn van een van buiten komende drang waaraan de verdachte redelijkerwijze geen weerstand kon en ook niet behoefde te bieden. Deze drang moet acuut zijn en voor de dader dusdanig onweerstaanbaar, dat hij geen enkele keuzevrijheid had op het moment dat hij tot het bewezenverklaarde is overgegaan.
De onweerstaanbaarheid moet worden afgeleid uit een combinatie van objectieve, situatieve factoren en meer subjectieve, individuele factoren. In deze afweging kan de persoonlijkheid van de verdachte worden betrokken bij de beantwoording van de vraag of die verdachte redelijkerwijs geen weerstand kon en ook niet behoefde te bieden aan de ter verweer aangevoerde drang. Daarnaast kan onder omstandigheden het feit dat de verdachte zich heeft gebracht in de situatie waarin die drang op hem is uitgeoefend, in de weg staan aan het slagen van een beroep op psychische overmacht.
Het hof is van oordeel dat het verweer van de raadsvrouw geenszins invulling geeft aan de voorwaarden die worden gesteld aan een beroep op psychische overmacht. Omtrent de persoonlijkheid van de verdachte zijn geen op gedragskundig onderzoek gebaseerde feiten gesteld of gebleken die tot een ander inzicht zouden moeten leiden. De aanwezigheid van psychische overmacht is dan ook volstrekt onaannemelijk gebleven.
Ten overvloede merkt het hof op dat zelfs met aanname van de verklaringen van de verdachte, in zoverre dat er een bepaalde mate van druk op hem werd uitgeoefend om de garage ter beschikking te stellen, van verdachte redelijkerwijs kon worden verwacht dat hij deze druk kon weerstaan door andere – niet misdadige – oplossingen te overwegen en daarvoor te kiezen. Zo heeft verdachte kennelijk op geen enkel moment ook maar overwogen om de politie in te lichten over hetgeen zich afspeelde in en omtrent de loods.
Het verweer wordt derhalve verworpen.
Er zijn geen feiten of omstandigheden aannemelijk geworden die de strafbaarheid van verdachte uitsluiten. De verdachte is daarom strafbaar voor het hiervoor bewezenverklaarde.
Op te leggen straf
Uiterst subsidiair heeft de verdediging een strafmaatverweer gevoerd. Daartoe heeft de raadsvrouw – kort gezegd – aangevoerd dat er sprake is van een forse overschrijding van de redelijke termijn van maar liefst 2 jaren, hetgeen moet leiden tot strafmatiging. Daarnaast is verdachte sinds de pleegdatum niet meer in aanraking geweest met justitie voor Opiumwet-gerelateerde feiten en is er ernstige psychische druk op hem uitgeoefend door de uitbaters van de hennepplantage, hetgeen verdere aanleiding vormt om te volstaan met de oplegging van een geheel voorwaardelijke straf.
Het hof heeft bij de bepaling van de op te leggen straf gelet op de aard en de ernst van hetgeen bewezen is verklaard, op de omstandigheden waaronder het bewezenverklaarde is begaan en op de persoon van de verdachte, zoals een en ander uit het onderzoek ter terechtzitting naar voren is gekomen. Daarnaast is gelet op de verhouding tot andere strafbare feiten, zoals onder meer tot uitdrukking komende in de hierop gestelde wettelijke strafmaxima en in de straffen die voor soortgelijke feiten worden opgelegd.
Ten laste van de verdachte is bewezen verklaard dat hij zich schuldig heeft gemaakt aan medeplichtigheid aan een hennepkwekerij. Verdachte heeft zijn sleutels afgegeven aan derden, zodat zij gedurende meerdere maanden de door verdachte gehuurde garage konden gebruiken om een hennepkwekerij te installeren en hennepplanten te telen. Het hof rekent de verdachte dit handelen ernstig aan.
Bij de straftoemeting heeft het hof acht geslagen op de omstandigheid dat de verdachte, blijkens een hem betreffende Uittreksel Justitiële Documentatie d.d. 16 oktober 2025, eerder ter zake van strafbare feiten onherroepelijk is veroordeeld, doch niet ter zake van overtreding van de Opiumwet.
Voorts heeft het hof rekening gehouden met de overige persoonlijke omstandigheden van de verdachte, zoals daarvan ter terechtzitting in hoger beroep is gebleken.
Het hof heeft tevens acht geslagen op de landelijke oriëntatiepunten voor de straftoemeting van het Landelijk Overleg Vakinhoud Strafrecht (LOVS), waarin het gebruikelijke rechterlijke straftoemetingsbeleid zijn neerslag heeft gevonden. Deze oriëntatiepunten gaan bij het als pleger aanwezig hebben van 100 tot 500 hennepplanten uit van een taakstraf voor de duur van 120 uren en een voorwaardelijke gevangenisstraf voor de duur van 1 maand. Verdachte wordt evenwel veroordeeld voor medeplichtigheid.
Gelet op het vorenoverwogene ziet het hof aanleiding om de verdachte te veroordelen tot een taakstraf voor de duur van 60 uren, subsidiair 30 dagen hechtenis. Het hof heeft hierbij rekening gehouden met het tijdsverloop sinds de bewezenverklaarde feiten.
Anders dan de verdediging is het hof van oordeel dat de redelijke termijn, als bedoeld in artikel 6, eerste lid, van het EVRM, in eerste aanleg niet is overschreden. De aanvang van de redelijke termijn in eerste aanleg stelt het hof in de onderhavige zaak op 3 april 2024, zijnde de datum van betekening van de inleidende dagvaarding, nu er nimmer inverzekeringstelling van de verdachte heeft plaatsgevonden. Deze termijn eindigt op 17 juni 2024, zijnde de datum van het vonnis van de politierechter. Daarmee is de termijn, die voor deze fase doorgaans op twee jaren wordt gesteld, niet overschreden en kan er niet worden gesproken van een overschrijding van de redelijke termijn.
Toepasselijke wettelijke voorschriften
De beslissing is gegrond op de artikelen 3 en 11 van de Opiumwet en de artikelen 9, 22c, 22d, 48 en 63 van het Wetboek van Strafrecht, zoals deze ten tijde van het bewezenverklaarde rechtens golden dan wel ten tijde van het wijzen van dit arrest rechtens gelden.
BESLISSING
Het hof:
verklaart de verdachte niet-ontvankelijk in het hoger beroep, voor zover gericht tegen de beslissing ter zake van het onder 2 tenlastegelegde;
vernietigt het vonnis waarvan beroep en doet opnieuw recht:
verklaart niet bewezen dat de verdachte het onder 1 primair tenlastegelegde heeft begaan en spreekt de verdachte daarvan vrij;
verklaart zoals hiervoor overwogen bewezen dat de verdachte het onder 1 subsidiair tenlastegelegde heeft begaan;
verklaart niet bewezen hetgeen de verdachte meer of anders is tenlastegelegd dan hierboven is bewezenverklaard en spreekt de verdachte daarvan vrij;
verklaart het onder 1 subsidiair bewezenverklaarde strafbaar, kwalificeert dit als hiervoor vermeld en verklaart de verdachte strafbaar;
veroordeelt de verdachte tot een taakstraf voor de duur van 60 (zestig) uren, indien niet naar behoren verricht te vervangen door 30 (dertig) dagen hechtenis.
Aldus gewezen door:
mr. A.J.M. van Gink, voorzitter,
mr. C.A. van Roosmalen en mr. W.P.A. Korver, raadsheren,
in tegenwoordigheid van mr. M.C.F. Jansen, griffier,
en op 22 december 2025 ter openbare terechtzitting uitgesproken.
mr. C.A. van Roosmalen en mr. W.P.A. Korver zijn buiten staat dit arrest mede te ondertekenen.