Openlijk in vereniging geweld plegen tegen personen.

gewezen op het hoger beroep tegen het vonnis van de politierechter in de rechtbank Zeeland-West-Brabant, zittingsplaats Breda, van 4 maart 2025, in de strafzaak met parketnummer 02-390675-24, tegen:

geboren te [geboorteplaats] op [geboortedag] 1973,

met als postadres [adres] .

Hoger beroep

Bij vonnis waarvan beroep heeft de politierechter het tenlastegelegde bewezenverklaard, dat gekwalificeerd als ‘openlijk in vereniging geweld plegen tegen personen’, de verdachte strafbaar verklaard en hem veroordeeld tot een taakstraf voor de duur van 80 uren, waarbij Reclassering Nederland dient te bepalen uit welke werkzaamheden de taakstraf dient te bestaan. Van de taakstraf zal een gedeelte, groot 50 uren niet ten uitvoer worden gelegd, tenzij de rechter later anders mocht gelasten, waarbij een proeftijd wordt gesteld van 2 jaren;

Voor het geval de veroordeelde het onvoorwaardelijk deel van de taakstraf niet naar behoren

verricht, zal vervangende hechtenis worden toegepast voor de duur van 15 dagen;.

Van de zijde van de verdachte is tegen voormeld vonnis hoger beroep ingesteld.

Onderzoek van de zaak

Dit arrest is gewezen naar aanleiding van het onderzoek op de terechtzitting in hoger beroep en in eerste aanleg.

Het hof heeft kennisgenomen van de vordering van de advocaat-generaal en van hetgeen door en namens de verdachte naar voren is gebracht.

De advocaat-generaal heeft gevorderd dat het hof het vonnis waarvan beroep integraal zal bevestigen.

De raadsvrouw van de verdachte heeft primair vrijspraak bepleit. Subsidiair is ontslag van alle rechtsvervolging bepleit en tenslotte is een straftoemetingsverweer gevoerd.

Vonnis waarvan beroep

Het hof kan zich op onderdelen niet met het beroepen vonnis verenigen. Om redenen van efficiëntie zal het hof evenwel het gehele vonnis vernietigen.

Tenlastelegging

Aan de verdachte is tenlastegelegd dat:

hij op of omstreeks 9 december 2024 te Roosendaal, openlijk, te weten, aan de [straatnaam] , in elk geval op of aan de openbare weg en/of op een voor het publiek toegankelijke plaats, in vereniging geweld heeft gepleegd tegen een of meerdere personen te weten [slachtoffer] door die [slachtoffer] :

- meermalen, althans eenmaal in/tegen het gezicht en/of het lichaam te slaan en/of schoppen.

De in de tenlastelegging voorkomende taal- en/of schrijffouten of omissies zijn verbeterd. De verdachte is daardoor niet geschaad in de verdediging.

Bewezenverklaring

Het hof acht wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte het tenlastegelegde heeft begaan, met dien verstande dat:

hij op 9 december 2024 te Roosendaal, openlijk, te weten, aan de [straatnaam] , in vereniging geweld heeft gepleegd tegen [slachtoffer] door die [slachtoffer] :

- te schoppen en meermalen tegen het gezicht en/of het lichaam te slaan.

Het hof acht niet bewezen hetgeen de verdachte meer of anders ten laste is gelegd dan hierboven bewezen is verklaard, zodat hij daarvan zal worden vrijgesproken.

Bewijsmiddelen

Indien tegen dit verkorte arrest beroep in cassatie wordt ingesteld, worden de door het hof gebruikte bewijsmiddelen die redengevend zijn voor de bewezenverklaring opgenomen in een aanvulling op het arrest. Deze aanvulling wordt dan aan dit arrest gehecht.

Bewijsoverwegingen

Algemene bewijsoverweging

De beslissing dat het bewezenverklaarde door de verdachte is begaan, berust op de

feiten en omstandigheden als vervat in de hierboven bedoelde bewijsmiddelen in onderlinge samenhang beschouwd.

Bijzondere bewijsoverweging

De raadsvrouw van de verdachte heeft vrijspraak bepleit. Daartoe werd primair aangevoerd dat geen sprake is van openlijk geweld plegen in vereniging, maar van afzonderlijke mishandelingen. Nu mishandeling niet ten laste is gelegd, dient vrijspraak te volgen. Subsidiair werd bepleit dat sprake was van een burgeraanhouding en dat het daarmee gepaarde geweld nodig was om de aanhouding te laten slagen.

Het hof overweegt dienaangaande als volgt.

Het hof stelt voorop dat voor een veroordeling ter zake van openlijke geweldpleging als bedoeld in artikel 141 van het Wetboek van Strafrecht onder meer is vereist dat het geweld ‘in vereniging’ is gepleegd. Hiervan is sprake indien en voor zover er een voldoende significante of wezenlijke bijdrage aan het geweld is geleverd (vgl. HR 26 mei 2015, ECLI:NL:HR:2015:1328). Het dient daarbij te gaan om een materiële en/of intellectuele bijdrage van voldoende gewicht aan het openlijk in vereniging gepleegde geweld (HR 13 oktober 2015, ECLI:NL:HR:2015:3029). Voor een significante en wezenlijke bijdrage aan het geweld is echter niet vereist dat de deelnemers gelijktijdig aan het geweld zijn begonnen (vgl. HR 2 juli 2013, ECLI:NL:HR:2013:132).Bij geweldshandelingen binnen een ongestructureerd, mogelijk spontaan ontstaan samenwerkingsverband kan uit de omstandigheid dat de betrokkene zich ervan bewust was dat ook anderen deelnamen aan de openlijke geweldpleging worden afgeleid dat verdachte opzet had op het in vereniging plegen van geweld (HR 27 september 2016, NJ 2016/437).

Het hof overweegt dat voor een bewezenverklaring van openlijke geweldpleging niet vereist is dat de verdachte zelf fysiek geweld pleegt, doch voldoende is dat de verdachte opzet op het in vereniging plegen van openlijk geweld heeft gehad, en daaraan een voldoende significante bijdrage heeft geleverd.

Het hof stelt op basis van het dossier, de ter terechtzitting afgespeelde camerabeelden en de verklaring van de verdachte ter terechtzitting van het hof het volgende vast. De verdachte verklaart dat hij samen met de medeverdachten [medeverdachte 1] op zoek is gegaan naar de aangever. De verdachte en de medeverdachte hebben samen een afspraak gemaakt met het slachtoffer, hebben samen op hem gewacht en lopen samen naar hem toe waarbij zij worden vergezeld door [medeverdachte 2] die eveneens ter plaatse was. Als aangever probeert weg te komen wordt hij door de verdachte vastgegrepen. Bij die gelegenheid sneuvelt de bril van aangever en raakt hij gewond in het gezicht.. De verdachte verklaart dat hij en de medeverdachten aangever meevoeren richting een geldautomaat die zich verderop zou bevinden zodat hij kan pinnen. Hij wordt daarbij door de verdachte en de medeverdachten vastgehouden. Als blijkt dat aangever niet kan pinnen, geeft medeverdachte [medeverdachte 1] aangever een stomp in de buik. Vervolgens geeft de verdachte aangever een trap tegen de bovenbenen. Medeverdachte [medeverdachte 2] geeft direct daarna aangever nog een klap in het gezicht.

Met het plegen van vorenstaande geweldshandelingen jegens aangever heeft de verdachte zich schuldig gemaakt aan het plegen van openlijk geweld in vereniging. Immers, met deze handelingen is een voldoende significante bijdrage aan het geweld geleverd. Hij heeft aangever opgewacht, vastgegrepen en meegevoerd, heeft zich niet gedistantieerd toen aangever werd geslagen en heeft vervolgens zelf aangever een trap gegeven. Daarmee heeft de verdachte zich gemanifesteerd als lid van de groep die openlijk geweld heeft gepleegd jegens aangever. Dat verdachte mogelijk geprobeerd heeft om meer of verdergaande geweldshandelingen van zijn medeverdachten te voorkomen, maakt dat niet anders.

Door de verdediging is bepleit dat de verdachte geen openlijk geweld heeft gepleegd, omdat de handelingen van de verdachte enkel gericht waren op het aanhouden en het in bedwang houden van aangever tot de politie hem kon overnemen.

Het hof overweegt dat de gedragingen van de verdachte en de medeverdachten verder gaan dan het enkel in bedwang (willen) houden van aangever om hem aan de politie te kunnen overdragen. Daarvoor was het slaan en schoppen van aangever immers niet noodzakelijk bij deze overmacht van drie tegen één. De verdachte had de komst van de politie kunnen en moeten afwachten op het moment dat hij aangever had beetgepakt. Het door de verdachte en medeverdachten gepleegde geweld is een vorm van eigenrichting die niet toelaatbaar is.

De verweren worden dan ook in al zijn onderdelen verworpen.

Resumerend acht het hof, op grond van hetgeen hiervoor is overwogen en de gebezigde bewijsmiddelen in onderling verband en samenhang bezien, dan ook wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte het tenlastegelegde heeft begaan op de wijze zoals in de bewezenverklaring is vermeld.

Strafbaarheid van het bewezenverklaarde

Het bewezenverklaarde wordt als volgt gekwalificeerd:

Er zijn geen feiten of omstandigheden aannemelijk geworden die de strafbaarheid van het bewezenverklaarde uitsluiten. Het feit is strafbaar.

Strafbaarheid van de verdachte

Er zijn geen feiten of omstandigheden aannemelijk geworden die de strafbaarheid van verdachte uitsluiten. De verdachte is daarom strafbaar voor het hiervoor bewezenverklaarde.

Op te leggen sanctie

Het hof heeft bij het bepalen van de op te leggen straf gelet op de aard en de ernst van hetgeen bewezen is verklaard, op de omstandigheden waaronder het bewezenverklaarde is begaan en op de persoon van de verdachte, zoals een en ander uit het onderzoek ter terechtzitting naar voren is gekomen. In het bijzonder is gelet op de verhouding tot andere strafbare feiten, zoals onder meer tot uitdrukking komt in de hierop gestelde wettelijke strafmaxima en in de straffen die voor soortgelijke feiten worden opgelegd.

Ten laste van de verdachte is bewezenverklaard dat hij zich samen met medeverdachte [medeverdachte 1] en [medeverdachte 2] schuldig heeft gemaakt aan openlijke geweldpleging. De verdachte en de medeverdachten, hebben aangever na escalatie van een conflict tussen medeverdachte [medeverdachte 1] en aangever met geweld vastgepakt, geschopt en geslagen. Door zo te handelen hebben zij inbreuk gemaakt op de lichamelijke integriteit van de aangever. Het hof rekent het de verdachte dan ook aan dat hij heeft gehandeld zoals bewezen is verklaard.

Het hof heeft bij de strafoplegging acht geslagen op de inhoud van het uittreksel Justitiële Documentatie d.d. 13 februari 2024, betreffende het justitiële verleden van de verdachte. Hieruit blijkt dat de verdachte niet eerder ter zake van soortgelijke feiten is veroordeeld.

Het hof heeft bij de bepaling van de straf voorts acht geslagen op de binnen de zittende magistratuur ontwikkelde oriëntatiepunten, dienende als oriëntatiepunt voor een gebruikelijk rechterlijk straftoemetingsbeleid. Het oriëntatiepunt voor een overtreding van artikel 141, ‘openlijke geweldpleging zonder lichamelijk letsel’ geeft als indicatie een taakstraf voor de duur van 120 uren, subsidiair 60 dagen hechtenis.

Voorts heeft het hof gelet op de overige persoonlijke omstandigheden van de verdachte. Ten overstaan van het hof heeft de verdachte verklaard dat hij een dochter heeft, dat hij geen goede mentale en fysieke gezondheid heeft, dat hij schulden heeft en dat hij een uitkering ontvangt, op een boot woont en de zorg heeft voor zijn konijnen.

Het hof weegt enigszins in strafmitigerende zin mee dat hij de intentie had om de ruzie te de-escaleren om zo erger te voorkomen. Dit komt overeen met de beelden waaruit blijkt dat de verdachte de gemoederen ook heeft proberen te sussen. Dat de confrontatie evenwel is uitgelopen op een openlijke geweldpleging maakt dat het hof de toepassing van artikel 9a Wetboek van Strafvordering, zoals verzocht door de verdediging, niet passend acht.

Alles afwegende acht het hof een taakstraf voor de duur van 40 uren, subsidiair 20 dagen hechtenis, passend en geboden.

Toepasselijke wettelijke voorschriften

De beslissing is gegrond op de artikelen 9, 22c, 22d en 141 van het Wetboek van Strafrecht, zoals deze ten tijde van het bewezenverklaarde rechtens golden dan wel ten tijde van het wijzen van dit arrest rechtens gelden.

Het hof:

Vernietigt het vonnis waarvan beroep en doet opnieuw recht:

Verklaart zoals hiervoor overwogen bewezen dat de verdachte het tenlastegelegde heeft begaan.

Verklaart niet bewezen hetgeen de verdachte meer of anders is tenlastegelegd dan hierboven is bewezenverklaard en spreekt de verdachte daarvan vrij.

Verklaart het bewezenverklaarde strafbaar, kwalificeert dit als hiervoor vermeld en verklaart de verdachte strafbaar.

Veroordeelt de verdachte tot een taakstraf voor de duur van 40 (veertig) uren, indien niet naar behoren verricht te vervangen door 20 (twintig) dagen hechtenis.

Aldus gewezen door:

mr. R. Lonterman, voorzitter,

mr. M.J.M.A. van der Put en mr. I.R. Rigter, raadsheren,

in tegenwoordigheid van mr. H. Smits, griffier,

en op 2 november 2026 ter openbare terechtzitting uitgesproken.

Mrs. Lonterman en Rigter zijn buiten staat dit arrest mede te ondertekenen.