Diefstal door twee of meer verenigde personen, waarbij de schuldige het weg te nemen goed onder zijn bereik…

gewezen op het hoger beroep tegen het vonnis van de politierechter in de rechtbank Zeeland-West-Brabant, zittingsplaats Breda, van 23 mei 2025, in de strafzaak met parketnummer 02-067484-25 tegen:

geboren te [geboorteplaats] op [geboortedag] 2000,

wonende te [adres] .

Hoger beroep

Bij vonnis waarvan beroep heeft de politierechter het tenlastegelegde bewezenverklaard, dat gekwalificeerd als ‘diefstal door twee of meer verenigde personen’, de verdachte strafbaar verklaard en hem veroordeeld tot een taakstraf voor de duur van 150 uren, subsidiair 75 dagen hechtenis.

Van de zijde van de verdachte is tegen voormeld vonnis hoger beroep ingesteld.

Onderzoek van de zaak

Dit arrest is gewezen naar aanleiding van het onderzoek op de terechtzitting in hoger beroep en in eerste aanleg.

Het hof heeft kennisgenomen van de vordering van de advocaat-generaal en van hetgeen door en namens de verdachte naar voren is gebracht.

De advocaat-generaal heeft gevorderd dat het hof het vonnis waarvan beroep zal bevestigen, met uitzondering van de opgelegde straf, en in zoverre opnieuw rechtdoende, de verdachte zal veroordelen tot een taakstraf voor de duur van 120 uren, subsidiair 60 dagen hechtenis.

De raadsvrouw heeft primair vrijspraak bepleit. Subsidiair is een straftoemetingsverweer gevoerd.

Vonnis waarvan beroep

Het beroepen vonnis zal worden vernietigd omdat het hof tot een andere bewezenverklaring komt dan de politierechter.

Tenlastelegging

Aan de verdachte is tenlastegelegd dat:

hij op of omstreeks 3 maart 2025 te Zoetermeer tezamen en in vereniging met een of meer anderen, althans alleen, een (personen)auto (merk: Toyota), in elk geval enig goed, dat/die geheel of ten dele aan [benadeelde] , in elk geval aan een ander dan aan verdachte en/of zijn mededader(s) toebehoorde(n) heeft weggenomen met het oogmerk om het/die zich wederrechtelijk toe te eigenen, terwijl verdachte en/of zijn mededader(s) zich de toegang tot de plaats van het misdrijf heeft/hebben verschaft en/of dat/die weg te nemen (personen)auto onder zijn/haar/hun bereik heeft/hebben gebracht door middel van braak en/of verbreking en/of inklimming en/of een valse sleutel, door voornoemde (personen)auto te openen met een namaak-/nep (auto)sleutel.

De in de tenlastelegging voorkomende taal- en/of schrijffouten of omissies zijn verbeterd. De verdachte is daardoor niet geschaad in de verdediging.

Bewezenverklaring

Het hof acht wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte het tenlastegelegde heeft begaan, met dien verstande dat:

hij op 3 maart 2025 te Zoetermeer tezamen en in vereniging met anderen, een (personen)auto (merk: Toyota), die aan [benadeelde] toebehoorde heeft weggenomen met het oogmerk om het zich wederrechtelijk toe te eigenen, terwijl verdachte en zijn mededaders die weg te nemen (personen)auto onder hun bereik hebben gebracht door middel van een valse sleutel, door voornoemde (personen)auto te openen met een namaak- (auto)sleutel.

Het hof acht niet bewezen hetgeen de verdachte meer of anders ten laste is gelegd dan hierboven bewezen is verklaard, zodat hij daarvan zal worden vrijgesproken.

Bewijsmiddelen

Indien tegen dit verkorte arrest beroep in cassatie wordt ingesteld, worden de door het hof gebruikte bewijsmiddelen die redengevend zijn voor de bewezenverklaring opgenomen in een aanvulling op het arrest. Deze aanvulling wordt dan aan dit arrest gehecht.

Bewijsoverwegingen

Algemene bewijsoverweging

De beslissing dat het bewezenverklaarde door de verdachte is begaan, berust op de

feiten en omstandigheden als vervat in de hierboven bedoelde bewijsmiddelen in onderlinge samenhang beschouwd.

Bijzondere bewijsoverweging

De raadsvrouw van de verdachte heeft vrijspraak bepleit. Daartoe werd primair aangevoerd dat sprake is van heling in plaats van diefstal. Nu heling niet ten laste is gelegd, dient vrijspraak te volgen. Subsidiair is aangevoerd dat geen sprake was van een nauwe en bewuste samenwerking.

Het hof overweegt als volgt.

Het hof gaat uit van de volgende feiten en omstandigheden. Op 3 maart 2025 werd de verdachte omstreeks 03.45 uur als bestuurder aangetroffen in een personenauto merk Toyota. Op de passagiersstoel bevond zich medeverdachte [medeverdachte] . Het voertuig bleek eerder in die nacht te zijn gestolen van de oprit van de eigenaar, [benadeelde] . Bij een onderzoek aan de kleding van de verdachte vond verbalisant [verbalisant 1] in de jaszak een namaakautosleutel met universele zender.

Van de diefstal zijn camerabeelden beschikbaar, welke door de politie zijn bekeken en waarvan proces-verbaal is opgemaakt. Verbalisant [verbalisant 2] heeft geverbaliseerd dat een manspersoon om 01.02 uur het beeld in komt gelopen. Deze man draagt een zwarte broek, zwarte bodywarmer en draagt een zwart petje. Deze persoon draagt witte sportschoenen van het merk New Balance. Deze man bekijkt de geparkeerde auto’s. Om 01.03 uur verschijnt een tweede man in beeld. Deze man is in het zwart gekleed en op de rug van zijn jas is een brede, reflecterende streep te zien. De man draagt een muts en sportschoenen van het merk Asics. Om 01.05 uur lopen de mannen uit beeld en verdwijnen uit beeld. Bij het weglopen vanaf de auto ziet de verbalisant dat de binnenverlichting van de Toyota aanstaat. Om 01.10 uur wordt waargenomen dat de tweede man naar de Toyota loopt en blijft staan bij het bestuurdersportier. Hierna is te zien dat op seconde twaalf (12) de binnenverlichting van de Toyota aangaat.

Omstreeks 03.14 uur komen twee manspersonen in beeld gelopen. De eerste man is gekleed in een zwarte jas met strepen op de rug en draagt schoenen van het merk New Balance. Deze man loopt richting het bestuurdersportier en blijft daar stilstaan. De tweede man loopt richting de bijrijdersstoel. Deze man draagt een zwarte broek, zwarte trui met capuchon, een zwarte muts, een bodywarmer en draagt witte schoenen van het merk Asics. Om 03.35 uur is te zien dat de auto niet meer op de parkeerplek staat. Verbalisant [verbalisant 3] heeft geverbaliseerd dat hij man 1 herkende als de verdachte en man 2 herkende als medeverdachte [medeverdachte] .

De verdachte heeft ter terechtzitting verklaard dat hij twee keer bij de auto is geweest, dat de auto de eerste keer niet wilde starten, dat hij de tweede keer dat hij bij de auto was alleen maar op start hoefde te drukken om de auto te starten en dat hij daarna is weggereden. Verder heeft de verdachte verklaard dat hij met medeverdachte [medeverdachte] in de auto heeft gereden.

Het hof heeft geen redenen om te twijfelen aan de op ambtseed dan wel ambtsbelofte opgemaakte processen-verbaal met daarin de beschrijving van de camerabeelden alsmede de herkenning van de verdachte en medeverdachte en de kennisgeving van inbeslagneming waaruit volgt dat een namaakautosleutel werd aangetroffen in de jaszak van de verdachte.

Dat, zoals door de raadsvrouw naar voren is gebracht, nog andere niet geïdentificeerde personen op de camerabeelden zichtbaar zouden zijn, maakt dit naar het oordeel van het hof niet anders. De rol van de verdachte was duidelijk. Hij heeft de auto gestart, is daarmee gaan rijden vanaf de parkeerplek tezamen met medeverdachte [medeverdachte] en had een valse sleutel in zijn jaszak waarmee de auto gestart kon worden.

Naar het oordeel van het hof volgt uit hetgeen is vastgesteld dat de verdachte tezamen en in vereniging met een ander de diefstal van de auto heeft gepleegd, terwijl zij de auto onder hun bereik hebben gebracht door middel van een valse sleutel, te weten het onbevoegd gebruikmaken van de inbeslaggenomen namaakautosleutel. Naar het oordeel van het hof is sprake van een gezamenlijke uitvoering en daarmee is een nauwe en bewuste samenwerking tussen de verdachte en de medeverdachte een gegeven. Het verweer van de raadsvrouw wordt verworpen in al zijn onderdelen.

Resumerend acht het hof, op grond van het vorenoverwogene en de gebezigde bewijsmiddelen, in onderling verband en samenhang bezien, wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte het tenlastegelegde heeft begaan, op de wijze zoals in de bewezenverklaring is vermeld.

Strafbaarheid van het bewezenverklaarde

Het bewezenverklaarde wordt als volgt gekwalificeerd:

diefstal door twee of meer verenigde personen, waarbij de schuldige het weg te nemen goed onder zijn bereik heeft gebracht door middel van valse sleutels.

Er zijn geen feiten of omstandigheden aannemelijk geworden die de strafbaarheid van het bewezenverklaarde uitsluiten. Het feit is strafbaar.

Strafbaarheid van de verdachte

Er zijn geen feiten of omstandigheden aannemelijk geworden die de strafbaarheid van verdachte uitsluiten. De verdachte is daarom strafbaar voor het hiervoor bewezenverklaarde.

Op te leggen sanctie

Het hof heeft bij de bepaling van de op te leggen straf gelet op de aard en de ernst van hetgeen bewezen is verklaard, op de omstandigheden waaronder het bewezenverklaarde is begaan en op de persoon van de verdachte, zoals een en ander uit het onderzoek ter terechtzitting naar voren is gekomen. Daarnaast is gelet op de verhouding tot andere strafbare feiten, zoals onder meer tot uitdrukking komt in de hierop gestelde wettelijke strafmaxima en in de straffen die voor soortgelijke feiten worden opgelegd.

Ten laste van de verdachte is bewezenverklaard dat hij zich in vereniging schuldig heeft gemaakt aan de diefstal van een personenauto door middel van een valse sleutel. Met het plegen van diefstal wordt inbreuk gemaakt op het eigendomsrecht van een ander. De verdachte en zijn mededader hebben op brutale wijze een personenauto gestolen en hebben daarmee te kennen gegeven geen respect te hebben voor het eigendomsrecht van een ander ten behoeve van hun eigen financiële gewin.

Het hof heeft acht geslagen op de inhoud van het uittreksel uit de Justitiële Documentatie, d.d. 7 augustus 2026, betrekking hebbende op het justitiële verleden van de verdachte waaruit volgt dat de verdachte reeds eerder onherroepelijk is veroordeeld ter zake van vermogensdelicten.

Voorts heeft het hof acht geslagen op de landelijke oriëntatiepunten voor straftoemeting van het Landelijk Overleg Vakinhoud Strafrecht (LOVS), waarin het gebruikelijke rechterlijke straftoemetingsbeleid zijn neerslag heeft gevonden. Ten aanzien van de diefstal van een auto is het oriëntatiepunt in het geval van recidive een gevangenisstraf voor de duur van 3 maanden.

Verder heeft het hof gelet op de overige persoonlijke omstandigheden, voor zover daarvan ter terechtzitting gebleken. Ten overstaan van het hof heeft de verdachte verklaard dat hij vijf kinderen heeft, maar dat hij niet met alle kinderen goed contact heeft, dat hij sinds kort een baan heeft en dat hij nu stabiliteit in zijn leven ervaart.

Het hof heeft gelet op de persoonlijke omstandigheden van de verdachte. De verdachte heeft thans een stabiel inkomen, heeft zelfinzicht getoond en is gedurende een langere periode niet met politie en justitie in aanraking geweest. De verdachte heeft zijn leven kennelijk op de rit. Een onvoorwaardelijke gevangenisstraf acht het hof daarom niet passend. Gelet echter op de ernst van het feit, acht het hof een forse taakstraf aangewezen.

Alles afwegende acht het hof een taakstraf voor de duur van 120 uren, subsidiair 60 dagen hechtenis, met aftrek van het voorarrest, passend en geboden.

Toepasselijke wettelijke voorschriften

De beslissing is gegrond op de artikelen 9, 22c, 22d, 63 en 311 van het Wetboek van Strafrecht, zoals deze ten tijde van het bewezenverklaarde rechtens golden dan wel ten tijde van het wijzen van dit arrest rechtens gelden.

Het hof:

Vernietigt het vonnis waarvan beroep en doet opnieuw recht:

Verklaart zoals hiervoor overwogen bewezen dat de verdachte het tenlastegelegde heeft begaan.

Verklaart niet bewezen hetgeen de verdachte meer of anders is tenlastegelegd dan hierboven is bewezenverklaard en spreekt de verdachte daarvan vrij.

Verklaart het bewezenverklaarde strafbaar, kwalificeert dit als hiervoor vermeld en verklaart de verdachte strafbaar.

Veroordeelt de verdachte tot een taakstraf voor de duur van 120 (honderdtwintig) uren, indien niet naar behoren verricht te vervangen door 60 (zestig) dagen hechtenis.

Beveelt dat de tijd die door de verdachte vóór de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in enige in artikel 27, eerste lid, van het Wetboek van Strafrecht bedoelde vorm van voorarrest is doorgebracht, bij de uitvoering van de opgelegde taakstraf in mindering zal worden gebracht, volgens de maatstaf van twee uren taakstraf per in voorarrest doorgebrachte dag, voor zover die tijd niet reeds op een andere straf in mindering is gebracht.

Aldus gewezen door:

mr. M.J.M.A. van der Put, voorzitter,

mr. R. Lonterman en mr. I.R. Rigter, raadsheren,

in tegenwoordigheid van mr. H. Smits, griffier,

en op 2 november 2026 ter openbare terechtzitting uitgesproken.

Mrs. Lonterman en Rigter zijn buiten staat dit arrest mede te ondertekenen.