Ten laste van de verdachte is bewezenverklaard dat hij zich schuldig heeft gemaakt aan het medeplegen van…

gewezen op het hoger beroep tegen het vonnis van de rechtbank Oost-Brabant, zittingsplaats ‘s-Hertogenbosch, van 23 januari 2025, in de strafzaak met parketnummer 01-879381-18 tegen:

geboren te [geboorteplaats] op [geboortedag] 1972,

wonende te [adres 1] .

Hoger beroep

Bij vonnis waarvan beroep is de verdachte ter zake van:

veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van 27 maanden, met aftrek van voorarrest. Voorts heeft de rechtbank beslist tot verbeurdverklaring van het onder de verdachte inbeslaggenomen geldbedrag van € 1.500,00 en tot onttrekking aan het verkeer van een onder hem in beslaggenomen cryptotelefoon.

Namens de verdachte is tegen voormeld vonnis hoger beroep ingesteld.

Onderzoek van de zaak

Dit arrest is gewezen naar aanleiding van het onderzoek op de terechtzitting in hoger beroep en in eerste aanleg.

Het hof heeft kennisgenomen van de vordering van de advocaat-generaal.

De advocaat-generaal heeft, zo begrijpt het hof, gevorderd dat het hof het vonnis waarvan beroep zal bevestigen, met uitzondering van de opgelegde straf, en de verdachte in zoverre, opnieuw rechtdoende, zal veroordelen tot een gevangenisstraf voor de duur van 30 maanden, met aftrek van voorarrest.

De verdediging heeft zich voor wat betreft de bewezenverklaring gerefereerd aan het oordeel van de rechtbank. Voorts heeft de raadsman van de verdachte een straftoemetingsverweer gevoerd.

Vonnis waarvan beroep

Het beroepen vonnis zal worden vernietigd omdat het hof tot een andere bewezenverklaring komt dan de rechtbank.

Tenlastelegging

Aan de verdachte is tenlastegelegd dat:

subsidiair althans, indien het vorenstaande niet tot een veroordeling mocht of zou

kunnen leiden:

een of meer onbekend gebleven perso(o)n(en) op of omstreeks 21 februari 2018, althans in of omstreeks de periode van 23 januari 2018 tot en met 26 februari 2018 te Rotterdam en/of te Leende, gemeente Heeze-Leende, althans in Nederland, tezamen en in vereniging, althans alleen, opzettelijk binnen het grondgebied van Nederland heeft/hebben gebracht en/of heeft/hebben afgeleverd en/of verstrekt en/of vervoerd, althans aanwezig gehad, ongeveer 124,5 kilogram, in elk geval een hoeveelheid van een materiaal bevattende cocaïne, zijnde cocaïne een middel als bedoeld in de bij de Opiumwet behorende lijst I, dan wel aangewezen krachtens het vijfde lid van artikel 3a van die wet, bij en/of tot het plegen van welk misdrijf verdachte in of omstreeks de periode van 23 januari 2018 tot en met 26 februari 2018 te Venlo en/of te Leende, gemeente Heeze-Leende, althans in Nederland, opzettelijk behulpzaam is geweest en/of opzettelijk gelegenheid, middelen en/of inlichtingen heeft verschaft, door een of meer contante geldbedragen in ontvangst te nemen en/of te storten op een of meer bankrekeningen en/of een betaling voor een container met ananassen (BMOU9649292) en/of transportkosten en/of kosten voor douaneformaliteiten voor die container te doen en/of een bedrijfspand aan [adres 2] beschikbaar te stellen en/of te houden voor de aflevering van die container met ananassen;

De in de tenlastelegging voorkomende taal- en/of schrijffouten of omissies zijn verbeterd. De verdachte is daardoor niet geschaad in de verdediging.

Partiële vrijspraak ten aanzien van feit 2

Aan de verdachte is onder feit 2 onder meer tenlastegelegd dat hij een deel van de ontvangen contante geldbedragen tot een totaalbedrag van € 14.450,- van bankrekening [rekeningnummer 5] ten name van [bedrijf 1] heeft overgeschreven naar bankrekening [rekeningnummer 6] eveneens ten name van [bedrijf 1] .

Het hof is met de rechtbank op grond van de inhoud van het procesdossier en het verhandelde ter terechtzitting van oordeel dat niet wettig en overtuigend kan worden bewezen dat voornoemd geldbedrag van € 14.450,- afkomstig is van de contante geldbedragen die de verdachte heeft ontvangen. Gelet hierop zal het hof de verdachte, evenals de rechtbank, vrijspreken van dit onderdeel van het onder feit 2 tenlastegelegde.

Bewezenverklaring

Het hof acht wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte het onder 1 primair, 2 en 3 tenlastegelegde heeft begaan, met dien verstande, dat:

heeft overgeschreven naar bankrekening [rekeningnummer 6] ten name van [bedrijf 1] en

Het hof acht niet bewezen hetgeen de verdachte meer of anders ten laste is gelegd dan hierboven bewezen is verklaard, zodat hij daarvan zal worden vrijgesproken.

Bewijsmiddelen

Omwille van de leesbaarheid van dit arrest worden de door het hof gebruikte bewijsmiddelen die redengevend zijn voor de bewezenverklaring opgenomen in een aan dit arrest gehechte bewijsmiddelenbijlage. De daarin vervatte bewijsmiddelen maken integraal deel uit van dit arrest.

Bewijsoverwegingen

De beslissing dat het bewezenverklaarde door de verdachte is begaan, berust op de feiten en omstandigheden als vervat in de hierboven bedoelde bewijsmiddelen in onderlinge samenhang beschouwd.

Elk bewijsmiddel wordt - ook in zijn onderdelen - slechts gebruikt tot bewijs van dat bewezenverklaarde feit, of die bewezenverklaarde feiten, waarop het blijkens zijn inhoud betrekking heeft.

De verdediging heeft zich gerefereerd aan het oordeel van het hof voor wat betreft de tenlastegelegde feiten. Voorts heeft de verdediging zich op het standpunt gesteld dat de door de verdachte ter terechtzitting van het hof afgelegde verklaring ten aanzien van alle tenlastegelegde feiten kan worden aangemerkt als een bekennende verklaring in de zin van artikel 359 lid 3 Wetboek van Strafvordering. Het hof is op grond van de gebezigde bewijsmiddelen van oordeel dat de verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan – samengevat – het medeplegen van de invoer van cocaïne (feit 1) en het medeplegen van gewoontewitwassen (feit 2). Het hof overweegt voor wat betreft het onder feit 3 tenlastegelegde, samengevat de deelname aan een criminele organisatie, nog als volgt.

Op grond van de gebezigde bewijsmiddelen stelt het hof vast dat de verdachte zich, nadat hij daartoe was gevraagd door zijn boekhouder [medeverdachte 2] , ervoor heeft geleend om ‘op papier’, dus formeel en niet feitelijk, enig aandeelhouder en bestuurder te zijn van [bedrijf 1] in de periode van juli 2015 tot en met april/augustus 2018. De verdachte wist dat de onderneming zich bezig zou gaan houden met de invoer van fruit, hoofdzakelijk ananassen, uit Costa Rica, Midden-Amerika. Hij had nooit contact met de bedrijven waar de producten besteld werden en had nooit fruit gezien bij de onderneming. Hij kreeg alleen bericht als er een container door de douane was, en dan moest hij met [betrokkene 1] van [bedrijf 4] regelen dat de containers daar terecht konden voor afname. Volgens de verdachte gebeurden er in ‘zijn’ bedrijf een heleboel zaken waarvan hij geen weet had. De verdachte moest de facturen betalen. Als er te weinig geld was op de rekening van [bedrijf 1] gaf de verdachte dat door aan [betrokkene 2] of [betrokkene 3] . Bij de [restaurant] of op het station kreeg de verdachte, naar eigen zeggen van [betrokkene 2] of [betrokkene 3] , dan grote hoeveelheden contant geld overhandigd. Dit betrof ongeveer 10.000,00 euro per maand en bestond bijna altijd uit briefjes van 50,00 euro. De verdachte stortte deze contante geldbedragen vervolgens op zijn eigen bankrekeningen, waarna hij het overmaakte naar de rekening van [bedrijf 1] van waaruit hij vervolgens de betalingen verrichtte. De verdachte heeft verklaard dat de inkomsten van de aankoop door [bedrijf 4] van de containers ananassen de aankoopkosten van het fruit niet dekten en wist derhalve dat de legale activiteiten van de onderneming verliesgevend waren. Uit de bij- en afboekingen van de bankrekening van [bedrijf 1] over de periode 5 januari 2016 tot en met 9 april 2018 blijkt ook een negatief resultaat uit de handel in fruit van minimaal € 279.375,03.

[verdachte] was op de hoogte van de komst van de betreffende container ananassen waartussen 124,5 kilo cocaïne was verstopt. Het hof is met de rechtbank van oordeel dat het een feit van algemene bekendheid betreft dat Zuid- en Midden-Amerikaanse landen behoren tot de belangrijkste producenten en doorvoerlanden van cocaïne ter wereld. Het verstoppen van cocaïne in een container tussen een lading legale producten, zoals fruit, is een gebruikelijke en algemeen bekende smokkelmethode. In combinatie met het feit dat de verdachte wist dat hij een stroman was, dat de inkoopprijs van de container(s) fruit lager lag(en) dan de verkoopprijs aan [betrokkene 1] en dat de legale activiteiten van de onderneming dan ook verliesgevend waren en dat hij de rekeningen van [bedrijf 1] moest betalen via aan hem contant bij de [restaurant] overhandigde grote geldbedragen die hij via de omweg van stortingen op zijn eigen bankrekeningen uiteindelijk via de bankrekening van [bedrijf 1] moest voldoen, kan het niet anders dan dat de verdachte wist dat hij bezig was met het witwassen van criminele gelden om de invoer van drugs mogelijk te maken.

Het hof is van verder oordeel dat sprake was een organisatie, onder meer bestaande uit [bedrijf 1] , waarin werd samengewerkt in een samenwerkingsverband dat gericht was op witwassen en het importeren van drugs onder dekladingen fruit uit Midden- en Zuid-Amerika. Gelet op vorenstaande feiten en omstandigheden is het hof tevens van oordeel dat het niet anders kan dan dat de verdachte wist (onvoorwaardelijk opzet) dat hij deelnam aan die organisatie. De door de verdachte afgelegde verklaring omtrent de aan hem overhandigde contante geldbedragen, namelijk dat die afkomstig zouden zijn van markten waarop het fruit werd verkocht, acht het hof dan ook ongeloofwaardig. Het hof is bovendien van oordeel dat medeverdachte [medeverdachte 1] de verdachte, al dan niet via [betrokkene 2] of [betrokkene 3] , voorzag van de contante geldbedragen. Zo voerde de telefoon van de [medeverdachte 1] als gebruikersnaam [bedrijf 1] en werden daarin kopieën van de paspoorten van [betrokkene 2] en [betrokkene 3] aangetroffen (bewijsmiddel 16). Het hof wijst er verder op dat [medeverdachte 1] als contact in de telefoon stond van de verdachte, terwijl [betrokkene 2] , de destijds 25 jaar oude werkneemster van [bedrijf 1] , al geruime tijd bevriend was met [medeverdachte 1] en diens echtgenote en fungeerde als oppas van diens kinderen. Daar komt bij dat uit het bewijs voortvloeit dat medeverdachte [medeverdachte 1] een grote mate van betrokkenheid had binnen [bedrijf 1] Zo was [medeverdachte 1] betrokken bij het ontwikkelen van de website en het stopzetten daarvan, was hij tevens betrokken bij de huur van de bedrijfsruimte aan [adres 2] (de verhuurder zag [medeverdachte 1] immers aan voor de verdachte als zijnde de huurder) en regelde hij personeel om de containers te lossen, eveneens voor de container die op 26 februari 2018 binnenkwam en waarin 124,5 kilogram cocaïne werd aangetroffen.

Het hof is aldus van oordeel dat sprake was een criminele organisatie die onder meer bestond uit [medeverdachte 1] , [medeverdachte 2] (als boekhouder), de verdachte en rechtspersoon [bedrijf 1] Anders dan de rechtbank acht het hof aldus ook bewezen dat die organisatie heeft bestaan uit een samenwerkingsverband met [bedrijf 1] De gedragingen en het opzet van de verdachte en medeverdachte [medeverdachte 1] als formeel respectievelijk feitelijk bestuurder van [bedrijf 1] kunnen immers ook aan de B.V. worden toegerekend.

Het hof acht het onder feit 1 primair, 2 en 3 tenlastegelegde dan ook wettig en overtuigend bewezen op de wijze zoals in de bewezenverklaring is vermeld.

Strafbaarheid van het bewezenverklaarde

Het onder 1 primair bewezenverklaarde wordt als volgt gekwalificeerd:

medeplegen van opzettelijk handelen in strijd met het in artikel 2 onder A van de Opiumwet gegeven verbod

en

medeplegen van opzettelijk handelen in strijd met het in artikel 2 onder B van de Opiumwet gegeven verbod

Het onder 2 bewezenverklaarde wordt als volgt gekwalificeerd:

Het onder 3 bewezenverklaarde wordt als volgt gekwalificeerd:

deelneming aan een organisatie die tot oogmerk heeft het plegen van een misdrijf als bedoeld in artikel 10, vierde lid en/of vijfde lid, van de Opiumwet

deelneming aan een organisatie die tot oogmerk heeft het plegen van misdrijven.

Er zijn geen feiten of omstandigheden aannemelijk geworden die de strafbaarheid van het bewezenverklaarde uitsluiten. De feiten zijn strafbaar.

Strafbaarheid van de verdachte

Er zijn geen feiten of omstandigheden aannemelijk geworden die de strafbaarheid van de verdachte uitsluiten. De verdachte is daarom strafbaar voor het hiervoor bewezenverklaarde.

Op te leggen sanctie

De advocaat-generaal heeft gevorderd dat het hof de verdachte zal veroordelen tot een gevangenisstraf voor de duur van 30 maanden, met aftrek van voorarrest.

De raadsman van de verdachte heeft verzocht bij oplegging van de straf rekening te houden met de persoonlijke omstandigheden van de verdachte. Oplegging van een onvoorwaardelijke gevangenisstraf betekent dat de verdachte zijn bedrijfsactiviteiten zal moeten stoppen. Daarnaast zal detentie impact hebben op zowel de financiële- als woonsituatie van het gezin. Voorts heeft de verdediging bepleit dat de verdachte geen relevantie justitiële documentatie heeft en niet opnieuw met politie en justitie in aanraking is gekomen. Ten slotte is verzocht rekening te houden met de overschrijding van de redelijke termijn in eerste aanleg.

Het hof heeft bij het bepalen van de op te leggen straf gelet op de aard en de ernst van hetgeen bewezen is verklaard, op de omstandigheden waaronder het bewezenverklaarde is begaan en op de persoon van de verdachte, zoals een en ander uit het onderzoek ter terechtzitting naar voren is gekomen. Daarnaast is gelet op de verhouding tot andere strafbare feiten, zoals onder meer tot uitdrukking komt in de hierop gestelde wettelijke strafmaxima en in de straffen die voor soortgelijke feiten worden opgelegd.

Ten laste van de verdachte is bewezenverklaard dat hij zich schuldig heeft gemaakt aan het medeplegen van de invoer van 124,5 kilogram cocaïne. De verdachte heeft daarnaast deel uitgemaakt van een criminele organisatie die zich onder de dekmantel van een legale handelsonderneming heeft beziggehouden met de invoer van cocaïne en gewoontewitwassen van grote geldbedragen.

De verdachte heeft een belangrijke rol vervuld in de criminele activiteiten van [bedrijf 1] en daarmee in het criminele samenwerkingsverband. De verdachte heeft zich immers opgeworpen als enig aandeelhouder en bestuurder van die onderneming en zorgde binnen die onderneming voor het financiële verkeer. De verdachte ontving van medeverdachte [medeverdachte 1] grote contante geldbedragen, zorgde dat die via zijn eigen rekeningen giraal werden gemaakt en betaalde vervolgens de rekeningen van [bedrijf 1] Daarnaast stond de huurovereenkomst van het bedrijfspand op naam van de verdachte. De rol die de verdachte gespeeld heeft in de internationale handel in verdovende middelen is een cruciale geweest. Zonder legitiem schijnende bedrijven, plaatsen waar containers kunnen worden ontvangen en geleegd, en giraal gemaakt contant geld om de rekeningen van de deklading te betalen, is het onmogelijk om verdovende middelen in Nederland af te zetten.

Door het medeplegen van de invoer van een grote hoeveelheid cocaïne met een hoge straatwaarde, heeft de verdachte zich begeven op het terrein van de internationale handel in harddrugs en een bijdrage geleverd aan het criminele drugscircuit. De handel in cocaïne heeft niet alleen gezondheidsschade voor gebruikers tot gevolg. Deze handel gaat ook gepaard met vele vormen van criminaliteit en heeft een ontwrichtende werking op de samenleving. In de drugshandel gaat veel geld om, waardoor de financiële belangen van daders vaak groot zijn. Om die belangen te beschermen wordt (extreem) geweld niet geschuwd. Veel liquidaties die in het criminele circuit worden gepleegd, zijn direct of indirect het gevolg van conflicten in de onderwereld met betrekking tot deze handel in verdovende middelen. Daarnaast gaat er van de georganiseerde drugshandel in toenemende mate een ondermijnend en corrumperend effect uit. Boven- en onderwereld raken steeds meer met elkaar vermengd. Niet alleen worden grote sommen crimineel geld geïnvesteerd in legale activiteiten maar worden ook medewerkers van bijvoorbeeld op zichzelf bonafide bedrijven omgekocht en ingezet voor de handel in drugs. Dit tast het onderlinge vertrouwen binnen de samenleving in hoge mate aan en ondermijnt daarmee onze democratische rechtsstaat. De verdachte heeft geen oog gehad voor deze ongewenste effecten op de samenleving en was enkel uit op zijn eigen financiële gewin. Het hof rekent het de verdachte aan dat hij heeft gehandeld zoals bewezen is verklaard.

Naar het oordeel van het hof kan, gelet op de ernst van de bewezenverklaarde feiten, het georganiseerde verband en de hoeveelheid cocaïne, niet worden volstaan met een andere of lichtere sanctie dan een straf die onvoorwaardelijke vrijheidsbeneming voor aanzienlijke duur met zich brengt.

Het hof heeft daarbij ook acht geslagen op de oriëntatiepunten voor straftoemeting van het Landelijk Overleg Vakinhoud Strafrecht (LOVS), waarin het gebruikelijke rechterlijke straftoemetingsbeleid zijn neerslag heeft gevonden. Hieruit volgt dat doorgaans voor de invoer van meer dan 20 kilogram harddrugs (de hoogste trede van het oriëntatiepunt) een onvoorwaardelijke gevangenisstraf voor de duur van minimaal 60 maanden als uitgangspunt wordt genomen en in georganiseerd verband een gevangenisstraf voor de duur van minimaal 72 maanden. Bij deze uitgangspunten is nog geen rekening gehouden met de omstandigheid dat de verdachte zich tevens schuldig heeft gemaakt aan gewoontewitwassen tot een bedrag van ruim € 346.000. Uit de oriëntatiepunten volgt dat het plegen van fraude (waaronder door het hof ook witwassen wordt geschaard) met een benadelingsbedrag tussen

€ 250.000,00 en € 500.000,00 een onvoorwaardelijke gevangenisstraf voor de duur van 12 tot 18 maanden als uitgangpunt wordt genomen.

Het hof heeft tevens rekening gehouden met de inhoud van het de verdachte betreffende Uittreksel Justitiële Documentatie d.d. 10 april 2026. Daaruit blijkt dat de verdachte eerder onherroepelijk is veroordeeld ter zake van een Opiumwetfeit.

Ten slotte heeft het hof acht geslagen op de overige persoonlijke omstandigheden van de verdachte, voor zover daarvan ter terechtzitting in hoger beroep is gebleken.

Alles afwegende acht het hof – daarbij specifiek de oriëntatiepunten voor straftoemeting in acht nemende – in beginsel oplegging van een gevangenisstraf voor de duur van 87 maanden, met aftrek van de tijd die de verdachte in voorarrest heeft doorgebracht, passend en geboden.

Redelijke termijn

Het hof stelt voorop dat elke verdachte recht heeft op een openbare behandeling en afdoening van zijn of haar zaak binnen een redelijke termijn als bedoeld in artikel 6 EVRM. Deze waarborg strekt er onder meer toe te voorkomen dat een verdachte langer dan redelijk is onder de dreiging van een strafvervolging zou moeten leven. Als uitgangspunt heeft te gelden dat de behandeling ter terechtzitting dient te zijn afgerond met een vonnis binnen twee jaren nadat jegens de verdachte een handeling is verricht waaraan deze in redelijkheid de verwachting kon ontlenen dat tegen hem ter zake van een bepaald strafbaar feit door het Openbaar Ministerie strafvervolging zal worden ingesteld.

In de onderhavige zaak kan worden vastgesteld dat de redelijke termijn voor berechting in eerste aanleg is overschreden. Immers, de redelijke termijn is in eerste aanleg aangevangen op 26 februari 2018, de dag waarop de verdachte in verzekering is gesteld, en de rechtbank heeft vonnis gewezen op 23 januari 2025. De behandeling in eerste aanleg is derhalve niet afgerond met een eindvonnis binnen 2 jaren na de aanvang van de hiervoor genoemde termijn. In eerste aanleg is aldus sprake van een overschrijding van de redelijke termijn met 4 jaren en ruim 11 maanden. In hoger beroep is de redelijke termijn niet overschreden.

Het hof acht geen (zodanige) bijzondere omstandigheden aanwezig die voornoemde overschrijdingen rechtvaardigen. Er is dan ook sprake van een overschrijding van de redelijke termijn voor berechting, als bedoeld in artikel 6 EVRM. Het hof is van oordeel dat dit dient te worden verdisconteerd in de aan de verdachte op te leggen straf.

Zonder schending van de redelijke termijn in eerste aanleg zou, zoals hiervoor overwogen, een gevangenisstraf voor de duur van 87 maanden, met aftrek van voorarrest, passend zijn geweest. Nu de redelijke termijn fors is geschonden, zal worden volstaan met het opleggen van een gevangenisstraf voor de duur van 74 maanden, met aftrek van voorarrest. In hetgeen de raadsman heeft aangevoerd, ziet het hof geen redenen om anderszins te beslissen. Het hof legt daarmee een hogere straf op dan door de advocaat-generaal gevorderd, nu deze eis onvoldoende recht doet aan de ernst van de bewezenverklaarde feiten en de omstandigheden waaronder deze zijn gepleegd

Tenuitvoerlegging van de op te leggen gevangenisstraf zal volledig plaatsvinden binnen de penitentiaire inrichting, tot het moment dat de verdachte in aanmerking komt voor deelname aan een penitentiair programma, als bedoeld in artikel 4 van de Penitentiaire beginselenwet, dan wel de regeling van voorwaardelijke invrijheidsstelling, als bedoeld in artikel 6:2:10 van het Wetboek van Strafvordering, aan de orde is.

Beslag

Onttrekking aan het verkeer

Het hierna te noemen onder de verdachte in beslag genomen en nog niet teruggegeven voorwerp, die bij gelegenheid van het onderzoek naar de door de verdachte begane misdrijven is aangetroffen, dient te worden onttrokken aan het verkeer, aangezien het bewezenverklaarde met behulp van de cryptotelefoon is begaan en het ongecontroleerde bezit daarvan in strijd is met het algemeen belang en de wet. Het ongecontroleerde bezit daarvan is in strijd met het algemeen belang, omdat naar algemene ervaringsregels dergelijke telefoons louter of in elk geval in overwegende mate worden gebruikt voor het onderhouden van criminele contacten via versleuteld berichtenverkeer.

Teruggave aan de verdachte

Het hof zal ten aanzien van het onder de verdachte inbeslaggenomen geldbedrag de teruggave aan de verdachte gelasten.

Toepasselijke wettelijke voorschriften

De beslissing is gegrond op de artikelen 2, 10 en 11b van de Opiumwet en de artikelen 36b, 36c, 47, 57, 63, 140 en 420ter van het Wetboek van Strafrecht, zoals deze ten tijde van het bewezenverklaarde rechtens golden dan wel ten tijde van het wijzen van dit arrest rechtens gelden.

Het hof:

vernietigt het vonnis waarvan beroep en doet opnieuw recht:

verklaart niet bewezen dat de verdachte het onder feit 2 tenlastegelegde geldbedrag van
€ 14.450,- heeft witgewassen en spreekt de verdachte daarvan vrij;

verklaart zoals hiervoor overwogen bewezen dat de verdachte het onder 1 primair, 2 en 3 tenlastegelegde heeft begaan;

verklaart niet bewezen hetgeen de verdachte meer of anders is tenlastegelegd dan hierboven is bewezenverklaard en spreekt de verdachte daarvan vrij;

verklaart het onder 1 primair, 2 en 3 bewezenverklaarde strafbaar, kwalificeert dit als hiervoor vermeld en verklaart de verdachte strafbaar;

veroordeelt de verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van 74 (vierenzeventig) maanden;

beveelt dat de tijd die door de verdachte vóór de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in enige in artikel 27, eerste lid, van het Wetboek van Strafrecht bedoelde vorm van voorarrest is doorgebracht, bij de uitvoering van de opgelegde gevangenisstraf in mindering zal worden gebracht, voor zover die tijd niet reeds op een andere straf in mindering is gebracht;

beveelt de onttrekking aan het verkeer van het in beslag genomen, nog niet teruggegeven voorwerp, te weten:

gelast de teruggave aan de verdachte van het in beslag genomen, nog niet teruggegeven voorwerp, te weten:

Aldus gewezen door:

mr. R. Lonterman, voorzitter,

mr. C.M. Hilverda en mr. M.J.M.A. van der Put, raadsheren,

in tegenwoordigheid van mr. M Peperkamp, griffier,

en op 4 november 2026 ter openbare terechtzitting uitgesproken.

Mr. Lonterman is buiten staat dit arrest mede te ondertekenen.