Ten laste van de verdachte is bewezenverklaard dat hij zich schuldig heeft gemaakt aan het medeplegen van een…

gewezen op het hoger beroep tegen het vonnis van de rechtbank Oost-Brabant, zittingsplaats ‘s-Hertogenbosch, van 23 januari 2025, in de strafzaak met parketnummer 01-260357-22 tegen:

geboren te [geboorteplaats] op [geboortedag] 1953,

wonende te [adres 1] .

Hoger beroep

Bij vonnis waarvan beroep is de verdachte ter zake van:

veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van 20 maanden, met aftrek van voorarrest. Voorts heeft de rechtbank het onder de verdachte inbeslaggenomen geldbedrag van € 2.650,00 verbeurd verklaard.

Namens de verdachte is tegen voormeld vonnis hoger beroep ingesteld.

Omvang van het hoger beroep

Het hoger beroep is in de appelakte uitdrukkelijk beperkt tot de veroordeling ter zake van hetgeen aan de verdachte onder de feiten 2 en 3 is tenlastegelegd. Al hetgeen hierna wordt overwogen en beslist heeft uitsluitend betrekking op dat gedeelte van het beroepen vonnis dat aan het oordeel van het hof is onderworpen.

Onderzoek van de zaak

Dit arrest is gewezen naar aanleiding van het onderzoek op de terechtzitting in hoger beroep en in eerste aanleg.

Het hof heeft kennisgenomen van de vordering van de advocaat-generaal en van hetgeen door en namens de verdachte naar voren is gebracht.

De advocaat-generaal heeft gevorderd dat, zo begrijpt het hof, het hof het vonnis waarvan beroep zal bevestigen, met uitzondering van de opgelegde straf, en de verdachte in zoverre, opnieuw rechtdoende, voor de aan het oordeel van het hof onderworpen feiten 2 en 3 zal veroordelen tot een gevangenisstraf voor de duur van 24 maanden, met aftrek van voorarrest. Voorts heeft de advocaat-generaal gevorderd dat het hof, gelet op het bepaalde in artikel 423, vierde lid, van het Wetboek van Strafvordering, de straf met betrekking tot het onder feit 1 bewezenverklaarde zal bepalen op een gevangenisstraf voor de duur van 8 maanden.

De raadsman van de verdachte heeft vrijspraak bepleit ten aanzien van het onder feit 2 primair tenlastegelegde en partieel van het onder feit 3 tenlastegelegde, te weten deelneming aan een organisatie die tot oogmerk heeft het plegen van een misdrijf als bedoeld in de Opiumwet. Voor het overige heeft de raadsman zich gerefereerd aan het oordeel van het hof. Voorts is een straftoemetingsverweer gevoerd.

Vonnis waarvan beroep

Het beroepen vonnis, voor zover aan het oordeel van het hof onderworpen, te weten met betrekking tot de feiten 2 en 3, zal worden vernietigd omdat het hof tot een andere bewezenverklaring komt dan de rechtbank.

Tenlastelegging

Aan de verdachte is – voor zover in hoger beroep nog aan de orde – tenlastegelegd dat:

subsidiair althans, indien het vorenstaande niet tot een veroordeling mocht of zou

kunnen leiden:

[medeverdachte 1] en/of een of meer anderen in of omstreeks de periode van 4 juni 2018 tot en met 11 maart 2019 te Roermond en/of te Geldrop, gemeente Geldrop-Mierlo, althans in Nederland, en/of te Bogota en/of te Cali en/of te Buenaventura, althans in Colombia, ter uitvoering van het door die [medeverdachte 1] en/of een of meer anderen voorgenomen misdrijf om tezamen en in vereniging met een of meer anderen, althans alleen, opzettelijk ongeveer 3200 kilogram, in elk geval een hoeveelheid van een materiaal bevattende cocaïne, zijnde cocaïne een middel als bedoeld in de bij de Opiumwet behorende lijst I, dan wel aangewezen krachtens het vijfde lid van artikel 3a van die wet, binnen het grondgebied van Nederland te brengen, een of meer containers (oer)suiker en/of panela heeft/hebben besteld en/of mailcontact heeft/hebben onderhouden met de leverancier van die (oer)suiker en/of panela en/of (netto) ongeveer 195 kilo cocaïne in de (oer)suiker en/of panela heeft/hebben vermengd en/of verborgen, althans laten vermengen en/of verbergen, en/of transport van die containers van Colombia naar Nederland via de haven van Antwerpen heeft/hebben geregeld, terwijl de uitvoering van dat voorgenomen misdrijf niet is voltooid,

bij en/of tot het plegen van welk misdrijf verdachte in of omstreeks de periode van 1 november 2017 tot en met 11 maart 2019 te Nijmegen en/of te Roermond en/of te Geldrop, gemeente Geldrop-Mierlo, althans in Nederland, tezamen en in vereniging met een ander of anderen, althans alleen, opzettelijk behulpzaam is geweest en/of opzettelijk gelegenheid, middelen en/of inlichtingen heeft verschaft door een bedrijfspand aan [adres 2] en/of [adres 3] te huren en/of dat bedrijfspand beschikbaar te stellen en/of te houden voor de ontvangst van de bestelde containers en/of bestuurder en enig aandeelhouder te worden van het bedrijf [bedrijf 4] en/of contante geldbedragen in ontvangst te nemen en/of te storten op een of meer bankrekeningen en/of een of meer betalingen voor de bestelde containers met (oer)suiker en/of panela en/of voor de huur van dat/die bedrijfspand(en) te doen en/of contact te leggen en/of te onderhouden met [bedrijf 1] als expediteur voor die containers en/of per mail documenten te versturen naar [bedrijf 1] ten behoeve van het inklaren van die containers en/of contact te leggen met de douane om na te gaan wat voor papieren er nodig waren voor het importeren van suiker en/of zich bezig te houden met het aanpassen van een onjuiste adressering op de factuur en/of paklijst met betrekking tot de verzending van de containers met (oer)suiker en/of panela;

De in de tenlastelegging voorkomende taal- en/of schrijffouten of omissies zijn verbeterd. De verdachte is daardoor niet geschaad in de verdediging.

Bewezenverklaring

Het hof acht wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte het onder 2 primair en 3 tenlastegelegde heeft begaan, met dien verstande, dat:

Het hof acht niet bewezen hetgeen de verdachte meer of anders ten laste is gelegd dan hierboven bewezen is verklaard, zodat hij daarvan zal worden vrijgesproken.

Bewijsmiddelen

Omwille van de leesbaarheid van dit arrest worden de door het hof gebruikte bewijsmiddelen die redengevend zijn voor de bewezenverklaring opgenomen in een aan dit arrest gehechte bewijsmiddelenbijlage. De daarin vervatte bewijsmiddelen maken integraal deel uit van dit arrest.

Bewijsoverwegingen

De raadsman van de verdachte heeft vrijspraak bepleit ten aanzien van het onder feit 2 primair tenlastegelegde en partieel van het onder feit 3 tenlastegelegde, te weten deelneming aan een organisatie die tot oogmerk heeft het plegen van misdrijven als bedoeld in de Opiumwet.

Daartoe is voor wat betreft het onder feit 2 primair tenlastegelegde samengevat aangevoerd dat onvoldoende bewijs voorhanden is dat de verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan het medeplegen van een poging tot invoer van cocaïne. Het doen van contante stortingen en het versturen van e-mailberichten betrekking hebbende op de oersuiker zijn onvoldoende voor een bewezenverklaring van een nauwe en bewuste samenwerking daartoe.

Voorts is ten aanzien van het onder feit 3 tenlastegelegde aangevoerd dat de rechtbank een onjuist beoordelingscriterium heeft gebruikt. Voorwaardelijk opzet voor deelname aan een criminele organisatie is immers niet voldoende. De verdachte moet in zijn algemeenheid hebben geweten dat de organisatie tot oogmerk had het plegen van misdrijven. De verdediging stelt zich op het standpunt dat de verdachte niet wist dat de organisatie mede tot oogmerk had het invoeren van cocaïne. De verdachte heeft een ‘niet pluis’ gevoel gehad, maar dat maakt niet dat hij kan worden veroordeeld voor deelname aan een organisatie die mede tot oogmerk had het invoeren van cocaïne.

Het hof overweegt dienaangaande als volgt.

Juridisch kader

Aan de verdachte is, naast het medeplegen van de poging tot invoer van ongeveer 195 kilogram cocaïne, een combinatie tenlastegelegd van deelneming aan een criminele organisatie als bedoeld in artikel 11b van de Opiumwet voor zover het gaat om het plegen van één of meer misdrijven als bedoeld in artikel 10, derde, vierde, en vijfde lid en/of artikel 10a Opiumwet (als logische specialis van art. 140 van het Wetboek van Strafrecht) en deelneming aan een criminele organisatie als bedoeld in artikel 140 van het Wetboek van Strafrecht met betrekking tot witwassen.

Bij de beoordeling van dit feit stelt het hof het volgende voorop.

Eerst moet worden vastgesteld of sprake was van een ‘organisatie’. Onder ‘organisatie’ wordt verstaan een samenwerkingsverband met een zekere duurzaamheid en structuur tussen de verdachte en ten minste één andere rechts- dan wel natuurlijk persoon. Daarvoor is niet noodzakelijk dat binnen het samenwerkingsverband gemeenschappelijke regels en een gemeenschappelijke doelstelling hebben bestaan, waaraan individuele leden gebonden waren en waarbij op de deelnemers druk werd, of kon worden, uitgeoefend zich aan die regels te houden. Evenmin is vereist dat de samenstelling van het samenwerkingsverband steeds dezelfde was. Gezagsverhoudingen (hiërarchie), rolverdeling, regels en een onder een gemeenschappelijke naam optreden tegenover derden kunnen sterke aanwijzingen zijn voor een samenwerkingsverband en daarmee een organisatie, maar zijn niet vereist om dit vast te kunnen stellen.

Een organisatie zoals hiervoor bedoeld, wordt pas een criminele organisatie als vast komt te staan dat de organisatie tot oogmerk heeft het plegen van een of meer misdrijven. Daarvoor is van belang dat gekeken wordt naar de misdrijven die in het kader van de organisatie zijn gepleegd en naar het duurzame of gestructureerde karakter van de samenwerking, te weten de planmatigheid of stelselmatigheid van de activiteiten van de deelnemers gericht op het doel van de organisatie. Van belang hierbij is om op te merken dat het oogmerk van de organisatie niet hetzelfde is als het oogmerk van de deelnemer. In het deelnemen aan de organisatie ligt het opzet besloten. De deelnemer moet weten dat de organisatie tot oogmerk heeft het plegen van een of meer misdrijven. Niet vereist is dat de deelnemer opzet heeft op de door de organisatie beoogde of gepleegde, concrete misdrijven.

Bij de beoordeling van de vraag of sprake is van deelneming door de afzonderlijke verdachte gaat het er om of kan worden vastgesteld:

Bij deze beoordeling speelt een belangrijke, maar geen beslissende, rol of een verdachte wordt veroordeeld voor één van de afzonderlijke tenlastegelegde andere feiten in het kader van de criminele organisatie. In dit kader wordt nog opgemerkt dat niet vereist is dat komt vast te staan dat een persoon moet hebben samengewerkt met, althans bekend is geweest met, alle andere natuurlijke en rechtspersonen die deel uitmaken c.q. uitmaakten van de organisatie.

Uit de gebezigde bewijsmiddelen in onderling verband en samenhang volgt dat de verdachte van meet af aan wist dat de onder de vlag van [bedrijf 4] in te voeren partijen fruit zouden fungeren als deklading van drugs. Uit die bewijsmiddelen volgt immers dat de verdachte zich, nadat hij daartoe was gevraagd door zijn vriend [betrokkene 1] en in contact werd gebracht met boekhouder [medeverdachte 2] , ervoor heeft geleend om enig aandeelhouder en bestuurder te worden van [bedrijf 4] in de periode van 25 januari 2018 tot 26 september 2019. De bedoeling was om met het bedrijf containers fruit uit Zuid-Amerika te importeren. De verdachte heeft verklaard dat hij destijds al wist dat er veel cocaïne werd geïmporteerd met exotisch fruit. Op naam van de verdachte werd het bedrijfspand aan [adres 2] gehuurd. Na aanvang van de onderneming kreeg de verdachte van medeverdachte [medeverdachte 1] direct een ingestelde cryptotelefoon overhandigd. Daarnaast werden vanaf dat moment contante geldbedragen voor een totaalbedrag van ruim 175.000 euro door [medeverdachte 1] dan wel diens chauffeur [betrokkene 2] aan de verdachte overdragen. Als er rekeningen betaald moesten worden, nam de verdachte via de cryptotelefoon contact op met medeverdachte [medeverdachte 1] en gaf deze door hoeveel betaald moest worden, waarna hij het contante geld, meestal bij een [restaurant] , kon komen halen. Vervolgens stortte de verdachte die contante geldbedragen op de rekeningen van [bedrijf 4] of op een van zijn privérekeningen en betaalde hij via die rekeningen de rekeningen van [bedrijf 4] De verdachte wist dat deze bedragen niet door de handelsactiviteiten van [bedrijf 4] konden zijn verdiend; er kwamen immers geen inkomsten binnen aldus de verdachte. De verdachte kreeg voorts van [medeverdachte 1] een stapel valse facturen overhandigd, waarvan de verdachte ook wist dat deze vals waren, met de opdracht deze te paraferen en aan de ING-bank te verstrekken om daarmee de vele contante stortingen op de bankrekening van [bedrijf 4] bij de ING-bank te verantwoorden. Uit heimelijke afluisterapparatuur, geplaatst in het kantoorgedeelte behorende bij [bedrijf 4] , volgt verder onder meer dat de verdachte spreekt over het in elkaar zetten van een ‘goed verhaal’ dat met [medeverdachte 1] (hof: [medeverdachte 1] ) moest worden afgestemd, het huren van een tweede loods in verband met ‘pottenkijkers’, het hebben van een boekhouder die ‘ook een beetje krom denkt’ om de verliezen te camoufleren, en dat hem wordt verteld dat ‘twee van die pakketjes dit al betalen’.

Op 11 maart 2019 zijn in Colombia een drietal containers met oersuiker onderschept die waren bestemd voor [bedrijf 4] . Uit onderzoek is gebleken dat door die oersuiker netto 194,98 kilogram cocaïne zat vermengd. De verdachte heeft zich actief bezig gehouden met de invoer van deze containers. De verdachte heeft immers diverse e-mailberichten naar het bedrijf [bedrijf 5] in Colombia gestuurd voor de import van deze containers oersuiker. Dat de betreffende e-mailberichten zagen op de levering van de drie containers met daarin de cocaïne, volgt naar het oordeel van het hof uit de omstandigheid dat in het e-mailbericht van 18 januari 2019 een boekingsbevestiging wordt gestuurd van drie containers en in het e-mailbericht van 5 maart 2019, 6 dagen voordat de cocaïne in de lading wordt ontdekt, wordt medegedeeld dat de lading klaarstaat in de haven en wacht om aan boord van het schip getild te worden. De verdachte heeft namens [bedrijf 4] ook de voor de invoer van deze drie containers verschuldigde betalingen gedaan. Verder heeft de verdachte, in opdracht van [medeverdachte 1] , het adres van de onderschepte containers proberen te wijzigen en daartoe contact opgenomen met de douane.

Het hof is op grond van de gebezigde bewijsmiddelen, in onderling verband en samenhang bezien, van oordeel dat de verdachte een belangrijke en coördinerende rol heeft gehad bij de tenlastegelegde poging tot invoer van ongeveer 195 kilogram cocaïne en dat zijn rol derhalve als die van medepleger kan worden aangemerkt.

Het hof is op grond van het vorenstaande feiten en omstandigheden tevens van oordeel dat de verdachte wist dat hij deelnam aan een criminele organisatie waarin werd samengewerkt in een samenwerkingsverband dat was gericht op witwassen en, anders dan de verdediging heeft bepleit, het importeren van drugs onder dekladingen fruit uit Zuid-Amerika. Deze organisatie bestond onder meer uit de verdachte, [medeverdachte 1] , [medeverdachte 2] (als boekhouder) en [bedrijf 4] Anders dan de rechtbank acht het hof aldus ook bewezen dat die organisatie heeft bestaan uit een samenwerkingsverband met [bedrijf 4] De gedragingen en het opzet van de verdachte en medeverdachte [medeverdachte 1] als formeel respectievelijk feitelijk bestuurder van [bedrijf 4] kunnen immers ook aan de B.V. worden toegerekend.

Het hof verwerpt aldus de tot vrijspraak strekkende verweren van de verdediging.

Resumerend acht het hof, op grond van het vorenoverwogene en de weergegeven bewijsmiddelen – in onderling verband en samenhang bezien – wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte het tenlastegelegde heeft begaan op de wijze zoals in de bewezenverklaring is vermeld.

Strafbaarheid van het bewezenverklaarde

Het onder 2 primair bewezenverklaarde wordt als volgt gekwalificeerd:

medeplegen van poging tot opzettelijk handelen in strijd met het in artikel 2 onder A van de Opiumwet gegeven verbod.

Het onder 3 bewezenverklaarde wordt als volgt gekwalificeerd:

deelneming aan een organisatie die tot oogmerk heeft het plegen van een misdrijf als bedoeld in artikel 10, vierde lid en/of vijfde lid, van de Opiumwet

en

deelneming aan een organisatie die tot oogmerk heeft het plegen van misdrijven.

Er zijn geen feiten of omstandigheden aannemelijk geworden die de strafbaarheid van het bewezenverklaarde uitsluiten. De feiten zijn strafbaar.

Strafbaarheid van de verdachte

Er zijn geen feiten of omstandigheden aannemelijk geworden die de strafbaarheid van de verdachte uitsluiten. De verdachte is daarom strafbaar voor het hiervoor bewezenverklaarde.

Op te leggen sanctie

De advocaat-generaal heeft gevorderd dat het hof de verdachte zal veroordelen tot een gevangenisstraf voor de duur van 24 maanden, met aftrek van voorarrest. Voorts heeft de advocaat-generaal gevorderd dat het hof, gelet op het bepaalde in artikel 423, vierde lid, van het Wetboek van Strafvordering, de straf met betrekking tot het onder feit 1 bewezenverklaarde zal bepalen op een gevangenisstraf voor de duur van 8 maanden.

De raadsman van de verdachte heeft het hof verzocht bij oplegging van de straf rekening te houden met de overschrijding van de redelijke termijn, de leeftijd van de verdachte en de omstandigheid dat de verdachte recentelijk niet meer in aanraking is gekomen met politie en justitie. Tevens wordt verzocht rekening te houden met de coöperatieve rol van de verdachte, de omstandigheid dat hij verantwoordelijkheid neemt en het feit dat de zaken jegens medeverdachten met een grotere rol zijn geseponeerd dan wel zijn afgedaan met een transactie. De raadsman verzoekt gelet op het vorenstaande aan de verdachte in plaats van een gevangenisstraf een taakstraf op te leggen en voor het onder feit 1 bewezenverklaarde op de voet van het bepaalde in artikel 423, vierde lid, Sv te volstaan met oplegging van een korte onvoorwaardelijke gevangenisstraf.

Het hof heeft bij het bepalen van de op te leggen straf gelet op de aard en de ernst van hetgeen bewezen is verklaard, op de omstandigheden waaronder het bewezenverklaarde is begaan en op de persoon van de verdachte, zoals een en ander uit het onderzoek ter terechtzitting naar voren is gekomen. Daarnaast is gelet op de verhouding tot andere strafbare feiten, zoals onder meer tot uitdrukking komt in de hierop gestelde wettelijke strafmaxima en in de straffen die voor soortgelijke feiten worden opgelegd.

Ten laste van de verdachte is bewezenverklaard dat hij zich schuldig heeft gemaakt aan het medeplegen van een poging tot invoer van ongeveer 195 kilogram cocaïne. De verdachte heeft daarnaast deel uitgemaakt van een criminele organisatie die zich onder de dekmantel van een legale handelsonderneming heeft beziggehouden met de invoer van cocaïne en het gewoontewitwassen van grote geldbedragen.

De verdachte heeft een belangrijke rol vervuld in de criminele activiteiten van [bedrijf 4] en daarmee het criminele samenwerkingsverband. De verdachte heeft zich immers opgeworpen als enig aandeelhouder en bestuurder van die onderneming en zorgde binnen de onderneming voor het financiële verkeer. De verdachte ontving van medeverdachte [medeverdachte 1] dan wel van diens chauffeur grote contante geldbedragen, zorgde dat die giraal werden gemaakt en betaalde vervolgens de rekeningen. Daarnaast heeft de verdachte de huur van het bedrijfspand van [bedrijf 4] geregeld en contacten onderhouden met de leverancier van de betreffende containers. De rol die de verdachte gespeeld heeft in de internationale handel in verdovende middelen is een cruciale geweest. Zonder legitiem schijnende bedrijven, invoer van dekladingen en plaatsen waar containers kunnen worden ontvangen en geleegd, en giraal gemaakt contant geld om de rekeningen van de deklading te betalen, is het onmogelijk om verdovende middelen in Nederland af te zetten.

Door het medeplegen van de poging tot invoer van dergelijke grote hoeveelheden cocaïne met een hoge straatwaarde, heeft de verdachte zich begeven op het terrein van de internationale handel in harddrugs en een bijdrage geleverd aan het criminele drugscircuit. De handel in cocaïne heeft niet alleen gezondheidsschade voor gebruikers tot gevolg. Deze handel gaat ook gepaard met vele vormen van criminaliteit en heeft een ontwrichtende werking op de samenleving. In de drugshandel gaat veel geld om, waardoor de financiële belangen van daders vaak groot zijn. Om die belangen te beschermen wordt (extreem) geweld niet geschuwd. Veel liquidaties die in het criminele circuit worden gepleegd, zijn direct of indirect het gevolg van conflicten in de onderwereld met betrekking tot deze handel in verdovende middelen. Daarnaast gaat er van de georganiseerde drugshandel in toenemende mate in binnen- en buitenland een ondermijnend en corrumperend effect uit. Boven- en onderwereld raken steeds meer met elkaar vermengd. Niet alleen worden grote sommen crimineel geld geïnvesteerd in legale activiteiten maar worden ook medewerkers van bijvoorbeeld op zichzelf bonafide bedrijven omgekocht en ingezet voor de handel in drugs. Dit tast het onderlinge vertrouwen binnen de samenleving in hoge mate aan en ondermijnt daarmee onze democratische rechtsstaat. De verdachte heeft geen oog gehad voor deze ongewenste effecten op de samenleving en was enkel uit op zijn eigen financiële gewin. Het hof rekent het de verdachte aan dat hij heeft gehandeld zoals bewezen is verklaard.

Naar het oordeel van het hof kan, gelet op de ernst van de bewezenverklaarde feiten, het georganiseerde verband en de hoeveelheid cocaïne die is getracht hier te lande in te voeren, niet worden volstaan met een andere of lichtere sanctie dan een straf die onvoorwaardelijke vrijheidsbeneming voor aanzienlijke duur met zich brengt.

Het hof heeft daarbij ook acht geslagen op de oriëntatiepunten voor straftoemeting van het Landelijk Overleg Vakinhoud Strafrecht (LOVS), waarin het gebruikelijke rechterlijke straftoemetingsbeleid zijn neerslag heeft gevonden. Hieruit volgt dat doorgaans voor de invoer van meer dan 20 kilogram harddrugs (de hoogste trede van het oriëntatiepunt) een onvoorwaardelijke gevangenisstraf voor de duur van minimaal 60 maanden als uitgangspunt wordt genomen en in georganiseerd verband een gevangenisstraf voor de duur van minimaal 72 maanden.

Het hof heeft tevens rekening gehouden met de inhoud van het de verdachte betreffende Uittreksel Justitiële Documentatie d.d. 10 april 2026. Daaruit blijkt dat de verdachte eerder onherroepelijk is veroordeeld ter zake van strafbare feiten.

Ten slotte heeft het hof acht geslagen op de overige persoonlijke omstandigheden van de verdachte, voor zover daarvan ter terechtzitting in hoger beroep is gebleken.

Alles afwegende acht het hof – daarbij specifiek de oriëntatiepunten voor straftoemeting in acht nemende – in beginsel oplegging van een gevangenisstraf voor de duur van 48 maanden, met aftrek van de tijd die de verdachte in voorarrest heeft doorgebracht, passend en geboden.

Redelijke termijn

Het hof stelt voorop dat elke verdachte recht heeft op een openbare behandeling en afdoening van zijn of haar zaak binnen een redelijke termijn als bedoeld in artikel 6 EVRM. Deze waarborg strekt er onder meer toe te voorkomen dat een verdachte langer dan redelijk is onder de dreiging van een strafvervolging zou moeten leven. Als uitgangspunt heeft te gelden dat de behandeling ter terechtzitting dient te zijn afgerond met een vonnis binnen twee jaren nadat jegens de verdachte een handeling is verricht waaraan deze in redelijkheid de verwachting kon ontlenen dat tegen hem ter zake van een bepaald strafbaar feit door het Openbaar Ministerie strafvervolging zal worden ingesteld.

In de onderhavige zaak kan worden vastgesteld dat de redelijke termijn voor berechting in eerste aanleg is overschreden. Immers, de redelijke termijn is in eerste aanleg aangevangen op 17 april 2019, de dag waarop de verdachte in verzekering is gesteld, en de rechtbank heeft vonnis gewezen op 23 januari 2025. De behandeling in eerste aanleg is derhalve niet afgerond met een eindvonnis binnen 2 jaren na de aanvang van de hiervoor genoemde termijn. In eerste aanleg is aldus sprake van een overschrijding van de redelijke termijn met 3 jaren en ruim 9 maanden. In hoger beroep is de redelijke termijn niet overschreden.

Het hof acht geen (zodanig) bijzondere omstandigheden aanwezig die voornoemde overschrijdingen rechtvaardigen. Er is dan ook sprake van een overschrijding van de redelijke termijn voor berechting, als bedoeld in artikel 6 EVRM. Het hof is van oordeel dat dit dient te worden verdisconteerd in de aan de verdachte op te leggen straf.

Zonder schending van de redelijke termijn in eerste aanleg en in hoger beroep zou, zoals hiervoor overwogen, een gevangenisstraf voor de duur van 48 maanden, met aftrek van voorarrest, passend zijn geweest. Nu de redelijke termijn fors is geschonden, zal worden volstaan met het opleggen van een gevangenisstraf voor de duur van 42 maanden, met aftrek van voorarrest. In hetgeen de raadsman heeft aangevoerd, ziet het hof geen redenen om anderszins te beslissen. Het hof legt daarmee een hogere straf op dan door de advocaat-generaal is gevorderd, nu deze eis onvoldoende recht doet aan de ernst van de bewezenverklaarde feiten en de omstandigheden waaronder deze zijn gepleegd.

Tenuitvoerlegging van de op te leggen gevangenisstraf zal volledig plaatsvinden binnen de penitentiaire inrichting, tot het moment dat de verdachte in aanmerking komt voor deelname aan een penitentiair programma, als bedoeld in artikel 4 van de Penitentiaire beginselenwet, dan wel de regeling van voorwaardelijke invrijheidsstelling, als bedoeld in artikel 6:2:10 van het Wetboek van Strafvordering, aan de orde is.

Artikel 423, vierde lid, Sv

Het hof zal, gelet op artikel 423, vierde lid, van het Wetboek van Strafvordering, een straf bepalen ten aanzien van het niet inhoudelijk aan zijn oordeel onderworpen en door de rechtbank onder feit 1 bewezenverklaarde feit. Voor dat feit bepaalt het hof als straf een onvoorwaardelijke gevangenisstraf voor de duur van 8 maanden, met aftrek van de tijd die de verdachte in voorarrest heeft doorgebracht.

Beslag

Onder de verdachte is een geldbedrag ter hoogte van € 2.650,00 inbeslaggenomen. Ter terechtzitting in hoger beroep van 7 oktober 2026 heeft de verdachte uitdrukkelijk mondeling afstand gedaan van het onder hem inbeslaggenomen geldbedrag.

Gelet op de omstandigheid dat de verdachte uitdrukkelijk afstand heeft gedaan ziet het hof niet langer reden om ter zake van dit beslag nog een beslissing te nemen.

Met betrekking tot de twee cryptotelefoons die onder de verdachte in beslag zijn genomen, hoeft het hof geen beslissing te nemen. De verdachte heeft immers ter zitting in eerste aanleg verklaard daarvan afstand te doen.

Toepasselijke wettelijke voorschriften

De beslissing is gegrond op de artikelen 2, 10 en 11b van de Opiumwet en de artikelen 45, 47, 57 en 140 van het Wetboek van Strafrecht, zoals deze ten tijde van het bewezenverklaarde rechtens golden dan wel ten tijde van het wijzen van dit arrest rechtens gelden.

Het hof:

vernietigt het vonnis waarvan beroep voor zover aan het oordeel van het hof onderworpen en doet in zoverre opnieuw recht:

verklaart zoals hiervoor overwogen bewezen dat de verdachte het onder 2 primair en 3 tenlastegelegde heeft begaan;

verklaart niet bewezen hetgeen de verdachte meer of anders is tenlastegelegd dan hierboven is bewezenverklaard en spreekt de verdachte daarvan vrij;

verklaart het onder 2 primair en 3 bewezenverklaarde strafbaar, kwalificeert dit als hiervoor vermeld en verklaart de verdachte strafbaar;

veroordeelt de verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van 42 (tweeënveertig) maanden;

bepaalt de door de rechtbank opgelegde straf voor het onder 1 bewezenverklaarde op:

beveelt dat de tijd die door de verdachte vóór de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in enige in artikel 27, eerste lid, van het Wetboek van Strafrecht bedoelde vorm van voorarrest is doorgebracht, bij de uitvoering van de opgelegde gevangenisstraf in mindering zal worden gebracht, voor zover die tijd niet reeds op een andere straf in mindering is gebracht.

Aldus gewezen door:

mr. R. Lonterman, voorzitter,

mr. C.M. Hilverda en mr. M.J.M.A. van der Put, raadsheren,

in tegenwoordigheid van mr. M Peperkamp, griffier,

en op 4 november 2026 ter openbare terechtzitting uitgesproken.

Mr. Lonterman is buiten staat dit arrest mede te ondertekenen.