Strafrecht overig
OM-cassatie. Beklag ex art. 552a Sv tegen gebruik en kennisneming van gegevens die zijn opgeslagen op een…
Hoge Raad, 10 november 2026
ECLI:NL:HR:2026:1857 · Hoge Raad · 10 november 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/hoge-raad/strafrecht/strafrecht-overig/cassatie/ecli-nl-hr-2026-1857
Zaakgegevens
Op 10 november 2026 heeft de Hoge Raad in cassatie uitspraak gedaan in een zaak over strafrecht.
- Instantie
- Hoge RaadHoge RaadDe hoogste rechter van Nederland in civiele zaken, strafzaken en belastingzaken. Hij beoordeelt zaken in cassatie.Meer uitleg
- Datum uitspraak
- 10 november 2026
- Datum publicatie
- 6 november 2026
- Zaaknummer
- 26/00153
- Rechtsgebied
- Strafrecht » Strafrecht overig
- Procedure
- CassatieCassatieHet laatste rechtsmiddel: de Hoge Raad beoordeelt alleen of het recht goed is toegepast en of de uitspraak voldoende is gemotiveerd. De feiten staan dan vast.Meer uitleg
- ECLI
- ECLI:NL:HR:2026:1857
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
OM-cassatie. Beklag ex art. 552a Sv tegen gebruik en kennisneming van gegevens die zijn opgeslagen op een onder klager A inbeslaggenomen mobiele telefoon en die (na filtering door OvJ) zijn vrijgegeven voor strafrechtelijk onderzoek, op de grond dat deze gegevens object zijn van verschoningsrecht van klagers B en C (advocaten). 1. Kon Rb beslissen dat OM gegevens aan RC moet verstrekken met het oog op filtering van die gegevens en vernietiging van gegevens die onder verschoningsrecht vallen? 2. Kon Rb oordelen dat OM onvoldoende heeft aangetoond dat filtering van gegevens onder gezag van OM kon gebeuren zonder kennisneming van gegevens?
Ad 1. Als Rb bij behandeling van een o.g.v. art. 552a Sv ingediend klaagschrift vaststelt dat klager zich m.b.t. inbeslaggenomen stukken of vastgelegde gegevens op zijn verschoningsrecht heeft beroepen en dat RC daarover (nog) niet heeft beslist, moet zij behandeling van klaagschrift aanhouden en zaak in handen van RC stellen om beschikking te geven a.b.i. art. 98.1 Sv (vgl. HR:2018:1960 en HR:2018:553).
Wettelijk stelsel voorziet verder in mogelijkheid van belanghebbenden om o.g.v. art. 552a Sv beklag te doen tegen inbeslagneming van stukken en/of gegevens. In geval dat beslagene of andere belanghebbende die niet verschoningsgerechtigde is, in die beklagprocedure aanvoert dat geheimhouder de bevoegdheid tot verschoning kan uitoefenen t.a.v. die stukken en/of gegevens, brengt redelijke wetstoepassing mee dat ook in dat geval procedure a.b.i. 98 Sv zal moeten worden gevolgd. RC zal dan (met inachtneming van hiervoor geschetste procedure) moeten beslissen over beroep op verschoningsrecht. In beklagzaak van beslagene of andere belanghebbende die niet verschoningsgerechtigde is, moet oordeel in beklagprocedure van verschoningsgerechtigde, als dat onherroepelijk is geworden, tot uitgangspunt worden genomen. Als in die laatste procedure onherroepelijk is beslist dat inbeslagneming van betreffende stukken of gegevens in strijd is met verschoningsrecht, is klaagschrift van beslagene of belanghebbende in zoverre gegrond en is kennisneming van die stukken of gegevens niet toegestaan. Als verschoningsgerechtigde geen klaagschrift indient of als beroep van verschoningsgerechtigde op zijn verschoningsrecht ongegrond wordt verklaard, moet klaagschrift van beslagene of belanghebbende n-o worden verklaard v.zv. het klachten over verschoningsrecht betreft (vgl. HR:2015:3076 en HR:2016:1343.)
Rb heeft beklag, v.zv. dat ziet op geheimhoudersinformatie die zich op telefoon bevindt, gedeeltelijk gegrond verklaard en gelast dat “OM van mobiele telefoon verkregen en aan onderzoeksteam verstrekte (gefilterde) dataset en gegevens, inclusief alle eventuele kopieën, verzegelt en aan RC verstrekt, opdat onder auspiciën van RC digitale filtering/schoning zal plaatsvinden van geheimhoudersinformatie uit digitaal vastgelegde gegevens en zich daarin bevindende verschoningsgerechtigde gegevens zullen worden vernietigd.” Daarbij heeft Rb echter miskend dat wet niet voorziet in mogelijkheid om na (gedeeltelijke) gegrondverklaring van klaagschrift een last aan OM te geven als zij heeft gedaan. Rb had daarom (i.p.v. direct beslissing te nemen over al dan niet gegrond zijn van klaagschrift) zaak moeten aanhouden en in handen van RC moeten stellen om beschikking te geven a.b.i. art. 98.1 Sv om daarna beslissing te nemen met inachtneming van wat hiervoor is vooropgesteld.
Ad 2. In HR:2024:375 is HR ingegaan op verschoningsrecht van advocaten en andere tot geheimhouding verplichte functioneel verschoningsgerechtigden a.b.i. art. 218 Sv, in geval OM gegevens vordert van aanbieder van communicatiedienst o.g.v. art. 126ng.2 of 126ug.2 Sv. In die beschikking wordt i.h.b. aandacht besteed aan gevallen waarin sprake is van groot aantal gegevens, terwijl op voorhand niet duidelijk is of en, zo ja, in hoeverre gevorderde gegevens onder functioneel verschoningsrecht vallen en het noodzakelijk is (mogelijk) geprivilegieerde gegevens uit te filteren. HR heeft in die beschikking overwogen dat niet onverenigbaar is met uitgangspunten die ten grondslag liggen aan verschoningsrecht dat (bij opsporingsonderzoek betrokken) OvJ een filtering uitvoert of doet uitvoeren als op voorhand duidelijk is dat filtering kan plaatsvinden zonder kennisneming van gegevens. Daarbij kan worden gedacht aan geautomatiseerde manier van filteren waarbij gebruik wordt gemaakt van zoektermen. Wat hiervoor is overwogen m.b.t. gegevens die door OM zijn gevorderd van aanbieder van communicatiedienst o.g.v. art. 126ng.2 of 126ug.2 Sv, geldt ook m.b.t. gegevens die zijn vastgelegd bij onderzoek aan inbeslaggenomen voorwerp en die onder reikwijdte van art. 98 Sv vallen.
Rb heeft daarom terecht overweging uit HR:2024:375 betrokken bij beoordeling klaagschrift.
Volgt partiële vernietiging en terugwijzing.
Procesgang
Conclusie A-GConclusie A-GEen onafhankelijk advies aan de Hoge Raad over hoe de zaak beslist moet worden. De Hoge Raad hoeft dat advies niet te volgen.Meer uitleg · 15 september 2026
ECLI:NL:PHR:2026:876Hoge Raad · 10 november 2026deze uitspraak
ECLI:NL:HR:2026:1857
Uitspraak
HOGE RAAD DER NEDERLANDEN
STRAFKAMER
Nummer 26/00153 Bv
Datum 10 november 2026
BESCHIKKING
op het beroep in cassatie tegen een beschikking van de rechtbank Oost-Brabant van 17 oktober 2025, nummer RK 25/013700, op een klaagschrift als bedoeld in artikel 552a van het Wetboek van Strafvordering, ingediend
door
[klager 1] ,
geboren in [geboorteplaats] op [geboortedatum] 1960,
en
[klager 2] ,
geboren op [geboortedatum] 1972
en
[klager 3] ,
geboren op [geboortedatum] 1994
hierna: de klagers.
1 Procesverloop in cassatie
Het beroep is ingesteld door het openbaar ministerie. Het heeft bij schriftuur cassatiemiddelen voorgesteld.
De raadslieden van de klagers, J.S. Nan en B.F.M. de Koning, hebben het beroep van het openbaar ministerie tegengesproken.
De advocaat-generaal P.M. Frielink heeft geconcludeerd dat (i) de bestreden beschikking wordt vernietigd, maar alleen voor zover deze betrekking heeft op de beslissing ten aanzien van de van de mobiele telefoon verkregen en aan het onderzoeksteam verstrekte (gefilterde) dataset en gegevens, inclusief alle eventuele kopieën; (ii) de zaak wordt teruggewezen naar de rechtbank Oost-Brabant, opdat de zaak op het bestaande klaagschrift opnieuw wordt behandeld en afgedaan; (iii) de Hoge Raad de stukken in handen van de rechter-commissaris in die rechtbank stelt om op de voet van artikel 98 Sv te beslissen over het door klagers [klager 2] en [klager 3] gedane beroep op het verschoningsrecht.
2 Beoordeling van het eerste cassatiemiddel
Het cassatiemiddel klaagt dat de rechtbank – door het klaagschrift ten dele gegrond te verklaren en daarbij te beslissen dat, kort gezegd, het openbaar ministerie gegevens aan de rechter-commissaris moet verstrekken met het oog op de filtering van die gegevens en de vernietiging van gegevens die onder het verschoningsrecht vallen – een beslissing heeft genomen waarin de wet niet voorziet.
Onder de klager [klager 1] is een mobiele telefoon in beslag genomen. De klagers hebben daarop een klaagschrift als bedoeld in artikel 552a lid 1 van het Wetboek van Strafvordering (hierna: Sv) ingediend. Het klaagschrift is onder meer gericht tegen het gebruik en de kennisneming van de gegevens die zijn opgeslagen op die mobiele telefoon op de grond dat deze gegevens object zijn van het verschoningsrecht van de klagers [klager 2] en [klager 3] .
De bestreden beschikking houdt onder meer in:
“Het klaagschrift strekt tot opheffing van het op 9 mei 2025 onder klager [klager 1] gelegde beslag op een mobiele telefoon en de teruggave daarvan aan [klager 1] . Tevens wordt in het klaagschrift door klagers verzocht om te gelasten dat het Openbaar Ministerie de van de mobiele telefoon verkregen data en gegevens, inclusief alle eventuele kopieën, aan de rechter-commissaris verstrekt, opdat onder auspiciën van de rechter commissaris de digitale filtering/schoning zal plaatsvinden van geheimhoudersinformatie uit de digitaal vastgelegde gegevens.
(...)
De rechtbank stelt vast dat de mobiele telefoon inmiddels is teruggegeven aan klager [klager 1] . Gelet hierop zal de rechtbank het beklag ten aanzien van deze telefoon niet-ontvankelijk verklaren.
De rechtbank dient vervolgens na te gaan of het belang van strafvordering het voortduren van het beslag op de van de mobiele telefoon verkregen data en gegevens vordert. De rechtbank is van oordeel dat uit de stukken en hetgeen in raadkamer is besproken, is gebleken dat klager [klager 1] wordt verdacht van overtreding van artikel 231 van het Wetboek van Strafrecht en dat nader onderzoek ten aanzien van deze verdenking dient plaats te vinden. Dit betekent naar het oordeel van de rechtbank dat op dit moment het belang van strafvordering voortduring van het beslag op voornoemde data en gegevens vordert.
In het kader van de verdere beoordeling van het beklag dient de rechtbank binnen het kader van de procedure artikel 552a van het Wetboek van Strafrecht marginaal te toetsen of de door de officier van justitie toegepaste filtering wettig en op de juiste wijze is verricht.
In het Castor-arrest (ECLI:NL:HR:2024:375) heeft de Hoge Raad uitgangspunten geformuleerd voor de te volgen procedure ten aanzien van filtering en vernietiging van gegevens. De Hoge Raad gaat daarbij onder andere in op de vraag of filtering door of onder verantwoordelijkheid van de officier van justitie dan wel rechter-commissaris moet worden verricht.
De Hoge Raad stelt daarbij in overweging 6.6.6 dat, indien op voorhand duidelijk is dat de filtering van gegevens kan plaatsvinden zonder kennisneming van de gegevens, een bij het opsporingsonderzoek betrokken officier van justitie de filtering kan uitvoeren of doen uitvoeren. De officier van justitie kan dan een daartoe strekkende opdracht geven aan een, bij voorkeur als geheimhoudersmedewerker aangewezen, opsporingsambtenaar, waarbij de officier van justitie er zorg voor moet dragen dat door hemzelf en door die opsporingsambtenaar daadwerkelijk geen kennis wordt genomen van de uitgefilterde (mogelijk) geprivilegieerde gegevens. Onder de hier bedoelde gegevens, waarvan bij de filtering door die officier van justitie en de opsporingsambtenaar geen kennis mag worden genomen, zijn begrepen de zogenoemde metadata waaruit een (toekomstige) hulpverleningsrelatie met een verschoningsgerechtigde kan worden afgeleid. Na de filtering kunnen de gegevens waarvan evident is dat deze niet geprivilegieerd zijn, worden vrijgegeven voor het strafrechtelijk onderzoek.
De rechtbank oordeelt dat uit de stukken en het verhandelde in raadkamer onvoldoende is gebleken dat in de onderhavige zaak aan die door de Hoge Raad vastgestelde waarborgen voor de filtering van gegevens aangetroffen op de inbeslaggenomen telefoon door de officier van justitie is voldaan. De rechtbank is van oordeel dat het Openbaar Ministerie in het licht van hetgeen de raadslieden daarover naar voren hebben gebracht onvoldoende heeft aangetoond dat de filtering van gegevens zonder kennisneming van de gegevens kon geschieden. Dat betekent dat niet kan worden vastgesteld dat de officier van justitie zelfstandig bevoegd was tot het geven van een opdracht tot filtering van de gegevens. De rechtbank zal daarom gelasten dat het Openbaar Ministerie de van de mobiele telefoon verkregen en aan het onderzoeksteam verstrekte (gefilterde) dataset en gegevens, inclusief alle eventuele kopieën, verzegelt en aan de rechter-commissaris verstrekt, opdat onder auspiciën van de rechter-commissaris de digitale filtering/schoning zal plaatsvinden van geheimhoudersinformatie uit de digitaal vastgelegde gegevens en de zich daarin bevindende verschoningsgerechtigde gegevens zullen worden vernietigd.
De rechtbank verklaart het beklag ten aanzien van de verzoeken van klagers om te constateren dat het Openbaar Ministerie niet de geëigende filteringsprocedure heeft gevolgd en om het Openbaar Ministerie te bevelen om de loggegevens zoals bedoeld in artikel 32 Wpg (de Hoge Raad begrijpt: Wet politiegegevens) aan klagers te verstrekken, niet-ontvankelijk. Beoordeling van deze verzoeken valt niet onder de strekking van een procedure ex artikel 552a van het Wetboek van Strafvordering.
Beslissing
De rechtbank:
- verklaart het beklag ten aanzien van de inbeslaggenomen en inmiddels teruggegeven mobiele telefoon niet-ontvankelijk;
- verklaart het beklag ten aanzien van het verzoek om te constateren dat het Openbaar Ministerie niet de geëigende filteringsprocedure heeft gevolgd niet-ontvankelijk;
- verklaart het beklag ten aanzien van het verzoek om het Openbaar Ministerie te bevelen om de loggegevens zoals bedoeld in artikel 32a Wpg aan klagers te verstrekken, niet-ontvankelijk;
- verklaart het beklag gegrond in zoverre dat zij gelast dat het Openbaar Ministerie de van de mobiele telefoon verkregen en aan het onderzoeksteam verstrekte (gefilterde) dataset en gegevens, inclusief alle eventuele kopieën, verzegelt en aan de rechter-commissaris verstrekt, opdat onder auspiciën van de rechter-commissaris de digitale filtering/schoning zal plaatsvinden van geheimhoudersinformatie uit de digitaal vastgelegde gegevens en de zich daarin bevindende verschoningsgerechtigde gegevens zullen worden vernietigd.”
De volgende bepalingen zijn van belang.
“1. Bij personen met bevoegdheid tot verschooning, als bedoeld bij de artikelen 218 en 218a, worden, tenzij met hunne toestemming, niet in beslag genomen brieven of andere geschriften, tot welke hun plicht tot geheimhouding zich uitstrekt. De rechter-commissaris is bevoegd ter zake te beslissen.
2. Indien de persoon met bevoegdheid tot verschoning bezwaar maakt tegen de inbeslagneming van brieven of andere geschriften omdat zijn plicht tot geheimhouding zich daartoe uitstrekt, wordt niet tot kennisneming overgegaan dan nadat de rechter-commissaris daarover heeft bepaald.
3. De rechter-commissaris die beslist dat inbeslagneming is toegestaan, deelt de persoon met bevoegdheid tot verschoning mede dat tegen zijn beslissing beklag open staat bij het gerecht in feitelijke aanleg waarvoor de zaak wordt vervolgd en tevens dat niet tot kennisneming wordt overgegaan dan nadat onherroepelijk over het beklag is beslist.
4. Tegen de beschikking van de rechter-commissaris kan de persoon met bevoegdheid tot verschoning binnen veertien dagen na de betekening daarvan een klaagschrift indienen bij het gerecht in feitelijke aanleg waarvoor de zaak wordt vervolgd. Artikel 552a is van toepassing.
5. Een doorzoeking vindt bij zodanige personen, tenzij met hun toestemming, alleen plaats voor zover het zonder schending van het stands-, beroeps- of ambtsgeheim kan geschieden, en strekt zich niet uit tot andere brieven of geschriften dan die welke het voorwerp van het strafbare feit uitmaken of tot het begaan daarvan gediend hebben.
6. De rechter-commissaris kan zich bij de beoordeling van de aannemelijkheid van het beroep van de verschoningsgerechtigde op zijn geheimhoudingsplicht laten voorlichten door een vertegenwoordiger van de beroepsgroep waartoe de verschoningsgerechtigde behoort.”
- Artikel 552a lid 1 en 10 Sv:
“1. De belanghebbenden kunnen zich schriftelijk beklagen over inbeslagneming, over het gebruik van in beslag genomen voorwerpen, over het uitblijven van een last tot teruggave, over het al dan niet toepassen van de in artikel 116, vierde lid, neergelegde bevoegdheid, over de vordering van gegevens, over het bevel toegang te verschaffen tot een geautomatiseerd werk of delen daarvan, tot een gegevensdrager of tot versleutelde gegevens dan wel kennis omtrent de beveiliging daarvan ter beschikking te stellen, over de kennisneming of het gebruik van gegevens, vastgelegd tijdens een doorzoeking of op vordering verstrekt, over de kennisneming of het gebruik van gegevens, opgeslagen, verwerkt of overgedragen door middel van een geautomatiseerd werk en vastgelegd bij een onderzoek in zodanig werk, over de kennisneming of het gebruik van gegevens als bedoeld in de artikelen 100, 101 en 114, over de vordering gegevens te bewaren en beschikbaar te houden, alsmede over de ontoegankelijkmaking van gegevens, aangetroffen in een geautomatiseerd werk, bedoeld in de artikelen 125o en 126cc, vijfde lid, de opheffing van de desbetreffende maatregelen of het uitblijven van een last tot zodanige opheffing. De belanghebbenden kunnen zich voorts schriftelijk beklagen over een bevel tot het ontoegankelijk maken van gegevens, bedoeld in artikel 125p. Over het beklag, bedoeld in de vorige volzin, beslist het gerecht zo spoedig mogelijk.
10. Acht het gerecht het beklag of het verzoek gegrond, dan geeft het de daarmede overeenkomende last.”
Uit de overwegingen van de rechtbank volgt dat het beklag zich richt tegen het gebruik van de gegevens die zich in de inbeslaggenomen telefoon bevonden en die – na filtering door de officier van justitie – zijn vrijgegeven voor het strafrechtelijk onderzoek, op de grond dat deze gegevens onder het verschoningsrecht vallen. Bij de beoordeling van zo’n beklag is het volgende van belang.
Als de rechtbank bij de behandeling van een op grond van artikel 552a Sv ingediend klaagschrift vaststelt dat de klager zich met betrekking tot inbeslaggenomen stukken of vastgelegde gegevens op zijn verschoningsrecht heeft beroepen en dat de rechter-commissaris daarover (nog) niet heeft beslist, moet zij de behandeling van het klaagschrift aanhouden en de zaak in handen van de rechter-commissaris stellen om een beschikking te geven als bedoeld in artikel 98 lid 1 Sv (vgl. HR 16 oktober 2018, ECLI:NL:HR:2018:1960 en HR 10 april 2018, ECLI:NL:HR:2018:553).
Het wettelijke stelsel voorziet verder in de mogelijkheid van belanghebbenden om op grond van artikel 552a Sv beklag te doen tegen (onder meer) de inbeslagneming van stukken en/of gegevens. In het geval dat de beslagene of een andere belanghebbende die niet de verschoningsgerechtigde is, in die beklagprocedure aanvoert dat een geheimhouder de bevoegdheid tot verschoning kan uitoefenen ten aanzien van die stukken en/of gegevens, brengt een redelijke wetstoepassing mee dat ook in dat geval de procedure als bedoeld in artikel 98 Sv zal moeten worden gevolgd. De rechter-commissaris zal dan, met inachtneming van de onder 2.4.2 geschetste procedure, moeten beslissen over het beroep op het verschoningsrecht. In de beklagzaak van de beslagene of een andere belanghebbende die niet de verschoningsgerechtigde is, moet het oordeel in de beklagprocedure van de verschoningsgerechtigde, als dat onherroepelijk is geworden, tot uitgangspunt worden genomen. Als in die laatste procedure onherroepelijk is beslist dat inbeslagneming van de betreffende stukken of gegevens in strijd is met het verschoningsrecht, is het klaagschrift van de beslagene of belanghebbende in zoverre gegrond en is kennisneming van die stukken of gegevens niet toegestaan. Als de verschoningsgerechtigde geen klaagschrift indient, of als het beroep van de verschoningsgerechtigde op zijn verschoningsrecht ongegrond wordt verklaard, moet het klaagschrift van de beslagene of belanghebbende niet-ontvankelijk worden verklaard voor zover het de klachten over het verschoningsrecht betreft. (Vgl. HR 13 oktober 2015, ECLI:NL:HR:2015:3076 en HR 28 juni 2016, ECLI:NL:HR:2016:1343.)
De rechtbank heeft het beklag, voor zover dat ziet op de geheimhoudersinformatie die zich op de telefoon bevindt, gedeeltelijk gegrond verklaard en gelast dat “het openbaar ministerie de van de mobiele telefoon verkregen en aan het onderzoeksteam verstrekte (gefilterde) dataset en gegevens, inclusief alle eventuele kopieën, verzegelt en aan de rechter-commissaris verstrekt, opdat onder auspiciën van de rechter-commissaris de digitale filtering/schoning zal plaatsvinden van geheimhoudersinformatie uit de digitaal vastgelegde gegevens en de zich daarin bevindende verschoningsgerechtigde gegevens zullen worden vernietigd.” Daarbij heeft de rechtbank echter miskend dat de wet niet voorziet in de mogelijkheid om na (gedeeltelijke) gegrondverklaring van het klaagschrift een last aan het openbaar ministerie te geven als zij heeft gedaan. De rechtbank had daarom, in plaats van direct een beslissing te nemen over het al dan niet gegrond zijn van het klaagschrift, de zaak moeten aanhouden en in handen van de rechter-commissaris moeten stellen om een beschikking te geven als bedoeld in artikel 98 lid 1 Sv, om daarna een beslissing te nemen met inachtneming van wat onder 2.4.3 is vooropgesteld.
Het cassatiemiddel slaagt.
3 Beoordeling van het tweede cassatiemiddel
Gelet op de beslissing die hierna volgt, is bespreking van het cassatiemiddel – waarin wordt geklaagd over het oordeel van de rechtbank dat het openbaar ministerie onvoldoende heeft aangetoond dat de filtering van gegevens onder gezag van het openbaar ministerie kon gebeuren zonder kennisneming van de gegevens – niet nodig.
De Hoge Raad merkt in verband met dit oordeel van de rechtbank en naar aanleiding van de conclusie van de advocaat-generaal onder 3.12 nog het volgende op.
In zijn beschikking van 12 maart 2024, ECLI:NL:HR:2024:375 is de Hoge Raad onder meer ingegaan op het verschoningsrecht van advocaten en andere tot geheimhouding verplichte functioneel verschoningsgerechtigden als bedoeld in artikel 218 Sv, in geval het openbaar ministerie gegevens vordert van een aanbieder van een communicatiedienst op grond van artikel 126ng lid 2 of artikel 126ug lid 2 Sv. In die beschikking wordt in het bijzonder aandacht besteed aan gevallen waarin sprake is van een groot aantal gegevens, terwijl op voorhand niet duidelijk is of en, zo ja, in hoeverre de gevorderde gegevens onder een functioneel verschoningsrecht vallen en het noodzakelijk is (mogelijk) geprivilegieerde gegevens uit te filteren. De Hoge Raad heeft in overweging 6.6.6 van die beschikking onder meer overwogen dat niet onverenigbaar is met de uitgangspunten die ten grondslag liggen aan het verschoningsrecht dat een (bij het opsporingsonderzoek betrokken) officier van justitie een filtering uitvoert of doet uitvoeren als op voorhand duidelijk is dat de filtering kan plaatsvinden zonder kennisneming van de gegevens. Daarbij kan worden gedacht aan een geautomatiseerde manier van filteren waarbij gebruik wordt gemaakt van zoektermen.
Wat hiervoor is overwogen met betrekking tot gegevens die door het openbaar ministerie zijn gevorderd van een aanbieder van een communicatiedienst op grond van artikel 126ng lid 2 of artikel 126ug lid 2 Sv, geldt ook met betrekking tot gegevens die zijn vastgelegd bij het onderzoek aan een inbeslaggenomen voorwerp en die onder de reikwijdte van artikel 98 Sv vallen. In deze zaak heeft de rechtbank daarom terecht overweging 6.6.6 van de onder 3.2.2 genoemde beschikking betrokken bij de beoordeling van het klaagschrift.
4 Beslissing
De Hoge Raad:
- vernietigt de beschikking van de rechtbank, maar uitsluitend voor zover deze betrekking heeft op de beslissing ten aanzien van de (gefilterde) dataset en gegevens, inclusief alle eventuele kopieën, die van de mobiele telefoon zijn verkregen en die aan het onderzoeksteam zijn verstrekt;
- wijst de zaak terug naar de rechtbank Oost-Brabant, opdat de zaak ten aanzien daarvan op het bestaande klaagschrift opnieuw wordt behandeld en afgedaan;
- bepaalt dat de stukken in handen van de rechter-commissaris in die rechtbank worden gesteld om op grond van artikel 98 Sv te beslissen over het door klagers [klager 2] en [klager 3] gedane beroep op het verschoningsrecht.
Deze beschikking is gegeven door de vice-president M.J. Borgers als voorzitter, en de raadsheren A.L.J. van Strien en T. Kooijmans, in bijzijn van de waarnemend griffier E. Schnetz, en uitgesproken ter openbare terechtzitting van 10 november 2026.