Strafrecht overig

Belaging (art. 285b.1 Sr), bedreiging, meermalen gepleegd (art. 285.1 Sr) en smaadschrift (art. 261.2 Sr)…

Hoge Raad, 17 november 2026

Zaakgegevens

Op 17 november 2026 heeft de Hoge Raad in cassatie uitspraak gedaan in een zaak over strafrecht.

Instantie
Hoge Raad
Datum uitspraak
17 november 2026
Datum publicatie
12 november 2026
Zaaknummer
24/03467
Procedure
Cassatie
ECLI
ECLI:NL:HR:2026:1893
E-mail
Inhoud van deze uitspraak

Samenvatting

Belaging (art. 285b.1 Sr), bedreiging, meermalen gepleegd (art. 285.1 Sr) en smaadschrift (art. 261.2 Sr). TBS met voorwaarden opgelegd. Omschrijving contactverbod, art. 38.1 Sr. Kon hof als voorwaarde stellen dat verdachte op geen enkele wijze (direct of indirect) contact “zal hebben” of zoeken met de in die voorwaarde genoemde personen, omdat naleving van deze voorwaarde niet onder alle omstandigheden afhankelijk is van gedrag van verdachte, nu die personen contact kunnen leggen met verdachte?

Hof heeft bij opleggen van TBS met voorwaarden o.m. bepaald dat veroordeelde “op geen enkele wijze (direct of indirect) contact zal hebben of zoeken” met de in die voorwaarde genoemde personen. Nu gedrag van ter beschikking gestelde bepalend moet zijn voor beantwoording van vraag of al dan niet sprake is van overtreding van de in art. 38.1 Sr genoemde voorwaarden, is contactverbod te ruim geformuleerd als naleving ervan niet geheel afhankelijk is van dat gedrag. Daarom moet ‘s hofs beslissing zo worden verstaan dat hof als voorwaarde heeft gesteld dat verdachte zich onthoudt van contact met die personen. Verdachte heeft daarom geen belang bij klacht.

Volgt verwerping.

Procesgang

  1. Conclusie A-G · 22 september 2026

    ECLI:NL:PHR:2026:854
  2. Hoge Raad · 17 november 2026deze uitspraak

    ECLI:NL:HR:2026:1893

Uitspraak

HOGE RAAD DER NEDERLANDEN

STRAFKAMER

Nummer 24/03467

Datum 17 november 2026

ARREST

op het beroep in cassatie tegen een arrest van het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden van 30 augustus 2024, nummer 21-000156-23, in de strafzaak

tegen

[verdachte] ,

geboren in [geboorteplaats] op [geboortedatum] 1989,

hierna: de verdachte.

1 Procesverloop in cassatie

Het beroep is ingesteld door de verdachte. Namens deze heeft de advocaat L.E.G. van der Hut bij schriftuur een cassatiemiddel voorgesteld.

De advocaat-generaal P.H.P.H.M.C. van Kempen heeft geconcludeerd tot verwerping van het cassatieberoep.

2 Beoordeling van het cassatiemiddel

2.1

Het cassatiemiddel klaagt onder meer over de door het hof gestelde voorwaarde dat de verdachte op geen enkele wijze – direct of indirect – contact ‘zal hebben’ of zoeken met de in die voorwaarde genoemde personen. Het voert daartoe aan dat de naleving van deze voorwaarde niet onder alle omstandigheden afhankelijk is van het gedrag van de verdachte, omdat die personen contact kunnen leggen met de verdachte.

2.2

Het hof heeft aan de verdachte, naast een gevangenisstraf, de maatregel van terbeschikkingstelling opgelegd en daarbij voorwaarden gesteld. De uitspraak van het hof houdt hierover onder meer in:

“Het hof:

(...)

Gelast dat de verdachte ter beschikking wordt gesteld, waarbij als algemene voorwaarde geldt dat de verdachte ten behoeve van het vaststellen van zijn identiteit medewerking verleent aan het nemen van een of meer vingerafdrukken of een identiteitsbewijs als bedoeld in artikel 1 van de Wet op de identificatieplicht ter inzage aanbiedt;

en stelt daarbij ter bescherming van de veiligheid van anderen dan wel de algemene veiligheid van personen of goederen de volgende voorwaarden betreffende het gedrag van de ter beschikking gestelde:

(...)

9. verdachte zal op geen enkele wijze - direct of indirect - contact hebben of zoeken met:

• [benadeelde 1] , geboren op [geboortedatum] 1986,

• [benadeelde 2] , geboren op [geboortedatum] 1964 te [geboorteplaats] ;

• [benadeelde 3] , geboren op [geboortedatum] 1959 te [geboorteplaats] ;

• [betrokkene 1] , geboren op [geboortedatum] 2008 te [geboorteplaats] ;

zolang het Openbaar Ministerie dit verbod nodig acht.”

2.3

Artikel 38 lid 1 van het Wetboek van Strafrecht (hierna Sr) luidt:

“Indien de rechter niet een bevel als bedoeld in artikel 37b geeft, stelt hij ter bescherming van de veiligheid van anderen dan wel de algemene veiligheid van personen of goederen voorwaarden betreffende het gedrag van de ter beschikking gestelde. Als algemene voorwaarde geldt dat de ter beschikking gestelde ten behoeve van het vaststellen van zijn identiteit medewerking verleent aan het nemen van een of meer vingerafdrukken of een identiteitsbewijs als bedoeld in artikel 1 van de Wet op de identificatieplicht ter inzage aanbiedt.”

2.4

Het hof heeft bij het opleggen van de terbeschikkingstelling met voorwaarden onder meer bepaald dat de veroordeelde “op geen enkele wijze – direct of indirect – contact zal hebben of zoeken” met de in die voorwaarde genoemde personen. Nu het gedrag van de ter beschikking gestelde bepalend moet zijn voor de beantwoording van de vraag of al dan niet sprake is van overtreding van de in artikel 38 lid 1 Sr genoemde voorwaarden, is een contactverbod te ruim geformuleerd als de naleving ervan niet geheel afhankelijk is van dat gedrag. Daarom moet de beslissing van het hof zo worden verstaan dat het hof als voorwaarde heeft gesteld dat de verdachte zich onthoudt van contact met die personen. De verdachte heeft daarom geen belang bij de klacht.

2.5

Voor zover het cassatiemiddel hierover klaagt, is het tevergeefs voorgesteld.

2.6

De Hoge Raad heeft ook de verder in het cassatiemiddel aangevoerde klachten over de uitspraak van het hof beoordeeld. De uitkomst hiervan is dat ook deze klachten niet kunnen leiden tot vernietiging van die uitspraak. De Hoge Raad hoeft niet te motiveren waarom hij tot dit oordeel is gekomen. Bij de beoordeling van deze klachten is het namelijk niet nodig om antwoord te geven op vragen die van belang zijn voor de eenheid of de ontwikkeling van het recht (zie artikel 81 lid 1 van de Wet op de rechterlijke organisatie).

3 Ambtshalve beoordeling van de uitspraak van het hof

De Hoge Raad doet uitspraak nadat meer dan twee jaren zijn verstreken na het instellen van het cassatieberoep. Dat brengt mee dat de redelijke termijn als bedoeld in artikel 6 lid 1 van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden is overschreden. Dit moet leiden tot vermindering van de opgelegde gevangenisstraf van 174 dagen.

4 Beslissing

De Hoge Raad:

- vernietigt de uitspraak van het hof, maar uitsluitend wat betreft de duur van de opgelegde gevangenisstraf;

- vermindert deze in die zin dat deze 167 dagen beloopt;

- verwerpt het beroep voor het overige.

Dit arrest is gewezen door de vice-president M.J. Borgers als voorzitter, en de raadsheren T. Kooijmans en C.N. Dalebout, in bijzijn van de waarnemend griffier E. Schnetz, en uitgesproken ter openbare terechtzitting van 17 november 2026.