Bestuursrecht overig

Bij uitspraak van 10 december 2025, ECLI:NL:RVS:2025:6006, heeft de Afdeling het hoger beroep van [verzoeker]…

Raad van State, 18 november 2026

Zaakgegevens

Op 18 november 2026 heeft de Raad van State in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over bestuursrecht.

Instantie
Raad van State
Datum uitspraak
18 november 2026
Datum publicatie
18 november 2026
Zaaknummer
202505945/1/A2
Procedure
Eerste aanleg - meervoudig
ECLI
ECLI:NL:RVS:2026:6810
E-mail

Samenvatting

Bij uitspraak van 10 december 2025, ECLI:NL:RVS:2025:6006, heeft de Afdeling het hoger beroep van [verzoeker] gegrond verklaard, de uitspraak van de rechtbank vernietigd, het bij de rechtbank ingestelde beroep gegrond verklaard, het besluit van 16 februari 2022, aangepast op 17 februari 2022, vernietigd en bepaald dat haar uitspraak in de plaats treedt van het vernietigde besluit. De Afdeling heeft daarbij met toepassing van artikel 8:88 van de Awb, gelezen in samenhang met artikel 8:91 van deze wet het onderzoek heropend ter voorbereiding van een uitspraak over schadevergoeding. [verzoeker] heeft certificaten van verschillende beveiligingsopleidingen die hij in het Verenigd Koninkrijk en Polen heeft gevolgd. Omdat hij in Nederland als ongeüniformeerd persoonsbeveiliger wil werken, heeft hij om erkenning van zijn beroepskwalificaties, zoals bedoeld in artikel 5 van de Algemene wet erkenning EU-beroepskwalificaties (Algemene wet), gevraagd. De minister voor rechtsbescherming (de voorganger van de staatssecretaris) heeft op 23 maart 2021 geweigerd de beroepskwalificaties te erkennen, omdat deze niet van een gelijkwaardig niveau zijn.

Uitspraak

202505945/1/A2.

Datum uitspraak: 18 november 2026

AFDELING

BESTUURSRECHTSPRAAK

Nadere uitspraak inzake vergoeding van de door een partij geleden schade (artikel 8:88 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb)) in het geding tussen:

[verzoeker], wonend in [woonplaats],

verzoeker,

en

de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid,

verweerder.

Procesverloop

Bij uitspraak van 10 december 2025, ECLI:NL:RVS:2025:6006, heeft de Afdeling het hoger beroep van [verzoeker] gegrond verklaard, de uitspraak van de rechtbank vernietigd, het bij de rechtbank ingestelde beroep gegrond verklaard, het besluit van 16 februari 2022, aangepast op 17 februari 2022, vernietigd en bepaald dat haar uitspraak in de plaats treedt van het vernietigde besluit. De Afdeling heeft daarbij met toepassing van artikel 8:88 van de Awb, gelezen in samenhang met artikel 8:91 van deze wet het onderzoek heropend ter voorbereiding van een uitspraak over schadevergoeding.

De staatssecretaris heeft een verweerschrift ingediend.

[verzoeker] heeft een nader stuk ingediend.

De Afdeling heeft het verzoek op een zitting behandeld op 26 oktober 2026, waar [verzoeker], bijgestaan door mr. S.E. de Vries, advocaat in Hoofddorp, en de staatssecretaris, vertegenwoordigd door mr. I.M. Touwen, bijgestaan door mr. M.P. Sluijter en mr. dr. D.K. Jongkind, advocaten in Den Haag, zijn verschenen.

Overwegingen

1.       [verzoeker] heeft certificaten van verschillende beveiligingsopleidingen die hij in het Verenigd Koninkrijk en Polen heeft gevolgd. Omdat hij in Nederland als ongeüniformeerd persoonsbeveiliger wil werken, heeft hij om erkenning van zijn beroepskwalificaties, zoals bedoeld in artikel 5 van de Algemene wet erkenning EU-beroepskwalificaties (Algemene wet), gevraagd. De minister voor rechtsbescherming (de voorganger van de staatssecretaris) heeft op 23 maart 2021 geweigerd de beroepskwalificaties te erkennen, omdat deze niet van een gelijkwaardig niveau zijn.

2.       De Afdeling heeft in haar uitspraak van 10 december 2025 geoordeeld dat de minister de aanvraag van [verzoeker] om erkenning van zijn beroepskwalificaties voor werkzaamheden als ongeüniformeerd persoonsbeveiliger moest toewijzen. Op grond van de huidige regelgeving is immers voor de erkenning van bekwaamheidsattesten binnen de Europese Unie niet meer vereist dat deze van een gelijkwaardig niveau zijn als het niveau dat de ontvangende lidstaat voor de beroepsbeoefening vereist. Afwijzing is alleen nog mogelijk als er een verschil van vier beroepskwalificatieniveaus bestaat. Die situatie deed zich in dit geval niet voor. Wel kan de minister nog compenserende maatregelen als bedoeld in artikel 11 van de Algemene wet eisen, aldus ook de Afdeling in de uitspraak van 10 december 2025. Omdat [verzoeker] inmiddels de mbo-opleiding Beveiliger had afgerond, was het eisen van compenserende maatregelen niet meer aan de orde. De Afdeling heeft daarom zelf in de zaak voorzien door te bepalen dat haar uitspraak in de plaats treedt van de vernietigde besluiten, wat betekende dat de beroepskwalificaties van [verzoeker] voor de werkzaamheden als ongeüniformeerd persoonsbeveiliger alsnog zijn erkend.

Welke schade wil [verzoeker] vergoed hebben?

3.       [verzoeker] had hangende het beroep bij de rechtbank al verzocht om schadevergoeding. Hij stelt inkomsten te hebben misgelopen en onnodig opleidingskosten te hebben gemaakt. Volgens [verzoeker] is de schade meer dan € 25.000, maar hij beperkt voor deze procedure zijn vordering tot dat bedrag zonder afstand te doen van het meerdere. [verzoeker] gaat ervan uit dat hij in de betrokken schadeperiode vanaf het onrechtmatige besluit van 23 maart 2021 tot en met 9 februari 2023 in totaal 89 weken (inclusief verlof) voor drie dagen per week als ongeüniformeerd persoonsbeveiliger inzetbaar zou zijn geweest. Bij een juist besluit had hij, na het behalen van zijn proeve van bekwaamheid, vanaf 23 april 2021 als ongeüniformeerd beveiliger kunnen worden ingezet. Daarmee zou hij 33 weken in 2021, 49 weken in 2022 en zeven weken in 2023 inzetbaar zijn geweest.

3.1.    Ter onderbouwing van de misgelopen inkomsten legt [verzoeker] in een nader stuk van 29 mei 2026 drie berekeningen over. Onder verwijzing naar een verklaring van [persoon] van [bedrijf] stelt [verzoeker] allereerst dat hij op basis van een gangbaar ZZP-tarief van € 70 per uur voor commerciële persoonsbeveiliging op basis van een 10-urige werkdag in de betrokken schadeperiode € 186.900 aan honorarium heeft misgelopen. Wanneer wordt uitgegaan van de commerciële marktprijzen voor close protection van € 90 tot € 125 per uur, ligt de misgelopen omzet in de betrokken schadeperiode op basis van een 8-urige werkdag tussen de € 192.240 en de € 267.000, met een redelijke middenwaarde van € 240.300. Subsidiair kan volgens [verzoeker] uitgegaan worden van politiesalarisschaal 8 voor een senior persoonsbeveiliger met een maximumsalaris van € 4.236,67 per maand bij 36 uur per week (per januari 2023). Op basis van een 18-urige werkweek bedraagt de schade € 2.606,77, inclusief vakantiegeld, eindejaarsuitkering en pensioenopbouw, per maand. Dit leidt voor negen maanden in 2021 en voor heel 2022 tot een schade van in totaal € 54.742,17.

3.2.    Verder vraagt [verzoeker] om een vergoeding van € 1.331,02 voor de kosten gemaakt voor de mbo-opleiding Beveiliger. Dit bedrag bestaat uit € 1.559,40 aan lesgeld en € 134,62 voor studiematerialen met aftrek van een stagevergoeding van € 363.

Wat vindt de staatssecretaris?

4.       De staatssecretaris stelt zich allereerst op het standpunt dat [verzoeker] uitgaat van een onjuist hypothetisch rechtmatig scenario. Volgens de staatssecretaris had [verzoeker] in een hypothetisch rechtmatig scenario op grond van artikel 12 van de Algemene wet slechts gedeeltelijk toegang tot het gereglementeerde beroep van beveiliger kunnen krijgen. Dat betekent in zijn geval dat hij niet als ongeüniformeerd persoonsbeveiliger had mogen werken, maar als horecabeveiliger. Daarmee zou hij een ander, lager inkomen hebben kunnen genereren dan in de situatie dat hij een onvoorwaardelijke erkenning zou hebben gekregen en op grond daarvan als persoonsbeveiliger kon werken. De staatssecretaris vindt de gedeeltelijke toegang ook een vorm van erkenning en stelt zich om die reden op het standpunt dat dit zich verhoudt tot de uitspraak van de Afdeling van 10 december 2025.

4.1.    Daarnaast volgt de staatssecretaris [verzoeker] niet in zijn berekening op basis van de vergoeding van [bedrijf]. Zij wijst erop dat ook [verzoeker] in zijn onderbouwing heeft vermeld dat de vergoeding niet objectief is vast te stellen, omdat dit van bedrijf tot bedrijf en van opdracht tot opdracht verschilt. Daarmee is de schade onvoldoende onderbouwd. Het ligt volgens de staatssecretaris in de rede om aan te sluiten bij een gemiddeld (netto) salaris van een beginnende horecabeveiliger in loondienst. Dat is bij een driedaagse werkweek € 1.500 bruto per maand.

4.2.    Verder is volgens de staatssecretaris niet duidelijk welk inkomen [verzoeker] in de tussenliggende periode heeft gegenereerd. Zij wijst erop dat [verzoeker] in zijn onderbouwing heeft vermeld dat hij één dag per week werkte in een tandartspraktijk en twee dagen per week met vuurwapentrainingen/ESA bezig was. Voor zover dat inkomen lager is dan het veronderstelde inkomen als horecaportier, kan hem volgens de staatssecretaris worden tegengeworpen dat hij zijn schadebeperkingsplicht heeft geschonden.

4.3.    Tot slot vindt de staatssecretaris dat de studiekosten die [verzoeker] heeft gemaakt ook niet voor vergoeding in aanmerking komen, omdat deze kosten niet in causaal verband staan tot het onrechtmatige besluit. [verzoeker] heeft deze kosten gemaakt in het kader van de door hem gevolgde mbo-opleiding Beveiliger. In het hypothetisch rechtmatige scenario had [verzoeker] gedeeltelijke toegang tot het beveiligingsberoep moeten worden verleend. In dat geval had [verzoeker] ook een mbo-opleiding Beveiliger moeten afronden om als ongeüniformeerd persoonsbeveiliger te kunnen gaan werken. Ook in dat scenario zou hij deze kosten dus hebben moeten maken.

Oordeel van de Afdeling

5.       Tussen [verzoeker] en de staatssecretaris is in geschil of de gestelde schade in causaal verband staat met het onrechtmatige besluit van 23 maart 2021 en voor vergoeding in aanmerking komt.

5.1.    Uit vaste rechtspraak van de Afdeling (onder meer de uitspraak van 17 juli 2019, ECLI:NL:RVS:2019:2471) volgt dat in het bestuursrecht voor de beantwoording van de vraag of een partij schade lijdt en zo ja, in welke omvang, zoveel mogelijk aansluiting wordt gezocht bij het civiele schadevergoedingsrecht.

5.2.    Uit artikel 6:162, eerste lid, van het Burgerlijk Wetboek vloeit voort dat voor vergoeding van de door [verzoeker] gestelde schade onder meer is vereist dat er een causaal verband is tussen de als schadeoorzaak gestelde onrechtmatige beslissing en de gestelde schade. Dit oorzakelijk verband moet in dit geval worden vastgesteld door het maken van een vergelijking tussen de situatie waarin [verzoeker] in werkelijkheid na de beslissing van 23 maart 2021 verkeerde en de hypothetische situatie waarin hij zich zou hebben bevonden, als de beslissing van 23 maart 2021 niet was genomen (vergelijk de uitspraak van de Afdeling van 15 juli 2020, ECLI:NL:RVS:2020:1669, onder 33.1 en 33.2, en het arrest van de Hoge Raad van 30 september 2022, ECLI:NL:HR:2022:1334, onder 3.2).

5.3.    De Afdeling heeft in haar uitspraak van 10 december 2025 geoordeeld dat de staatssecretaris de aanvraag van [verzoeker] om erkenning van zijn beroepskwalificaties voor werkzaamheden als ongeüniformeerd persoonsbeveiliger had moeten toewijzen. Anders dan de staatssecretaris meent, laat die uitspraak van de Afdeling geen ruimte voor het door haar voorgestelde hypothetische scenario dat [verzoeker] slechts gedeeltelijk zou kunnen worden toegelaten tot het beroep en enkel als horecabeveiliger. In die uitspraak is overwogen dat de staatssecretaris hoogstens compenserende maatregelen als bedoeld in artikel 11 van de Algemene wet kan eisen, waaronder de aflegging van een proeve van bekwaamheid. Dat betekent dat [verzoeker] in ieder geval na het succesvol voldoen aan die compenserende maatregelen als ongeüniformeerd persoonsbeveiliger in Nederland moest kunnen werken.

5.4.    De staatssecretaris heeft verder niet betwist dat [verzoeker] binnen een maand na erkenning van zijn beroepskwalificaties op 23 maart 2021 succesvol een proeve van bekwaamheid had kunnen afleggen en als ongeüniformeerd persoonsbeveiliger had kunnen werken. Dat betekent dat naar het oordeel van de Afdeling de inkomsten die [verzoeker] sinds 23 april 2021 is misgelopen, doordat hij vanwege het onrechtmatige besluit niet als ongeüniformeerd persoonsbeveiliger kon werken, in voldoende causaal verband staan met het onrechtmatige besluit van 23 maart 2021 en voor vergoeding in aanmerking komen. Daarnaast staan ook de gemaakte kosten voor de mbo-opleiding Beveiliger in causaal verband met het onrechtmatige besluit van 23 maart 2021, omdat hij deze opleiding niet had hoeven volgen om te kunnen werken als ongeüniformeerd persoonsbeveiliger in Nederland.

5.5.    De Afdeling volgt de staatssecretaris voorts niet in haar betoog dat [verzoeker] niet heeft voldaan aan zijn schadebeperkingsplicht. Door te werken in een tandartspraktijk en twee dagen per week met vuurwapentrainingen/ESA bezig te zijn geweest, heeft [verzoeker] zich voldoende ingezet om inkomen te verwerven en daarmee zijn schade te beperken. Dat [verzoeker] daarmee niet heeft kunnen verdienen, wat hij als ongeüniformeerd persoonsbeveiliger had kunnen verdienen, kan hem in alle redelijkheid niet worden tegengeworpen. De staatssecretaris heeft ook niet onderbouwd wat [verzoeker] anders of meer had moeten doen om zijn schade te beperken.

5.6.    De Afdeling acht het aannemelijk dat de schade van [verzoeker] door het onrechtmatige besluit schattenderwijs meer bedraagt dan € 25.000, ook als daarvan het inkomen wordt afgetrokken dat [verzoeker] heeft verdiend met de in de betrokken schadeperiode verrichte werkzaamheden. Zij zal dan ook het verzochte schadebedrag van € 25.000 toewijzen. Voor het meerdere zal [verzoeker] zich eventueel moeten wenden tot de burgerlijke rechter.

5.7.    De slotsom is dat de Afdeling het verzoek om schadevergoeding zal toewijzen.

Conclusie

6.       Gelet op het vorenstaande dient het verzoek van [verzoeker] om schadevergoeding te worden toegewezen. De Afdeling zal de staatssecretaris veroordelen tot betaling aan [verzoeker] van een schadevergoeding van € 25.000.

7.       De staatssecretaris moet de proceskosten vergoeden.

Beslissing

De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State:

I.        wijst het verzoek om schadevergoeding toe;

II.       veroordeelt de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid om aan [verzoeker] te betalen een vergoeding van € 25.000,00;

III.      veroordeelt de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid tot vergoeding van bij [verzoeker] in verband met de behandeling van het verzoek om schadevergoeding opgekomen proceskosten tot een bedrag van € 1.928,65 waarvan € 1.868,00 toe te rekenen aan door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand.

Aldus vastgesteld door mr. N. Verheij, voorzitter, en mr. J.F. de Groot en mr. M.C. Stoové, leden, in tegenwoordigheid van mr. C. Kouidar, griffier.

De voorzitter is verhinderd de uitspraak te ondertekenen

w.g. Kouidar

griffier

Uitgesproken in het openbaar op 18 november 2026

1120