Arbeidsrecht
Kort geding arbeidsrecht. Tijdelijke detacheringsovereenkomst met tussentijdse opzegmogelijkheid. Werknemer…
Rechtbank Amsterdam, 12 oktober 2026
ECLI:NL:RBAMS:2026:10953 · Rechtbank Amsterdam · 12 oktober 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/rechtbank-amsterdam/civiel-recht/arbeidsrecht/eerste-aanleg-enkelvoudig/ecli-nl-rbams-2026-10953
Zaakgegevens
Op 12 oktober 2026 heeft de Rechtbank Amsterdam in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over arbeidsrecht.
- Instantie
- Rechtbank AmsterdamRechtbankDe rechter die de meeste zaken als eerste behandelt: civiele zaken, strafzaken en bestuurszaken.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Amsterdam
- Datum uitspraak
- 12 oktober 2026
- Datum publicatie
- 6 november 2026
- Zaaknummer
- 12400035 \ KK EXPL 26-618
- Rechtsgebied
- Civiel recht » Arbeidsrecht
- Procedure
- Eerste aanleg - enkelvoudigEnkelvoudige kamerDe zaak is behandeld door één rechter.Meer uitleg
- ECLI
- ECLI:NL:RBAMS:2026:10953
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
Kort geding arbeidsrecht. Tijdelijke detacheringsovereenkomst met tussentijdse opzegmogelijkheid. Werknemer gaat in een managementrol voor aan werkgever gelieerd bedrijf in New York werken. Overeenkomst wordt tussentijds opgezegd en werknemer wordt gevraagd weer in Nederland te komen werken. Geoordeeld wordt dat werkgever de overeenkomst tussentijds mocht opzeggen.
Uitspraak
RECHTBANK AMSTERDAM
Civiel recht
Kantonrechter
Zaaknummer: 12400035 \ KK EXPL 26-618
Vonnis in kort geding van 12 oktober 2026
in de zaak van
[eiser] ,
wonende te [woonplaats] (Verenigde Staten),
eisende partij,
hierna te noemen: [eiser],
gemachtigde: mr. M. Woltman,
tegen
1 de besloten vennootschap AFS ENERGY B.V.,
gevestigd te Amsterdam,
2. de rechtspersoon naar buitenlands recht AFS COMMODITIES USA INC.,
gevestigd te New York (Verenigde Staten),
gedaagde partijen, vrijwillig verschenen,
hierna samen te noemen: AFS en afzonderlijk AFS Energy en AFS Commodities,
gemachtigde: mr. M.A. van Haelst.
1 De procedure
Het verloop van de procedure blijkt uit:
- de concept-dagvaarding met producties en aanvullende producties;
- de conclusie van antwoord met producties van AFS;
- de mondelinge behandeling van 5 oktober 2026, waarvan door de griffier aantekeningen zijn gemaakt;
- de pleitnota van [eiser];
- de pleitnota van AFS.
2 De uitgangspunten
[eiser] is sinds 9 juli 2018 in dienst bij AFS Energy op basis van een arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd.
Per 1 december 2024 is [eiser] op grond van een Detacheringsovereenkomst door AFS Energy gedetacheerd naar AFS Commodities in de functie van [functie 1].
In de Detacheringsovereenkomst is bepaald dat de detachering maximaal drie jaar zou duren. Voorts is daarin overeengekomen dat ieder der partijen de mogelijkheid heeft om de Detacheringsovereenkomst tussentijds op te zeggen met een opzegtermijn van drie maanden.
AFS Commodities heeft in juni 2026 op verzoek van [eiser] ten behoeve van een EB-1C procedure in de Verenigde Staten een schriftelijke verklaring afgegeven. De EB-1C Green Card is een manier voor internationale leidinggevenden en managers om een permanente verblijfsstatus te krijgen als hun Amerikaanse werkgever hen sponsort.
Op 14 juli 2026 is tijdens een bespreking in New York aan [eiser] meegedeeld dat de detachering zou worden beëindigd. Bij brief en e-mail van 16 juli 2026 heeft AFS bevestigd dat zij de Detacheringsovereenkomst beëindigt en dat zij [eiser] niet langer wil handhaven als [functie 1]. [eiser] is vervolgens op non-actief gesteld (garden leave).
[eiser] heeft zich per 31 augustus 2026 ziek gemeld.
3 Het geschil
[eiser] vordert primair AFS te veroordelen de opzegging van de Detacheringsovereenkomst te schorsen en geschorst te houden totdat in een bodemprocedure onherroepelijk is beslist over de rechtsgeldigheid van de opzegging, AFS te veroordelen de Detacheringsovereenkomst onverkort na te komen met inbegrip van het salaris en de standplaats, de “garden leave” met onmiddellijke ingang op te heffen en AFS te veroordelen de visumsponsoring en ondersteuning in het immigratietraject voort te zetten. Subsidiair vordert [eiser] om AFS te veroordelen om de Detacheringsovereenkomst voor ten minste twaalf maanden voort te zetten, althans ten minste tot de werkvergunning I-765 is verkregen om [eiser] en zijn gezin in staat te stellen een verantwoorde overgang te bewerkstelligen. Ook vordert [eiser] subsidiair betaling door AFS van een voorschot op de door hem geleden schade. Ten slotte vordert [eiser] veroordeling van AFS in de kosten van dit geding, daaronder begrepen € 10.192,50 aan arbeidsjuridische kosten.
[eiser] legt aan zijn vorderingen het volgende ten grondslag. De opzegging van de Detacheringsovereenkomst en de daarmee gepaard gaande maatregelen zijn in strijd met eisen van goed werkgeverschap. Er was volgens [eiser] geen redelijke aanleiding voor de beëindiging van de detachering. De tegenvallende resultaten en de limietoverschrijdingen houden bij nadere beschouwing geen stand als gewijzigde omstandigheden die een goed werkgever aanleiding kunnen geven over te gaan tot een zo ingrijpede maatregel. De beëindiging van de Detacheringsovereenkomst is ook niet redelijk, waarbij namens [eiser] tevens wordt verwezen naar de Stoof/Mammoet-criteria. Ten slotte verwijst [eiser] nog naar de bijzondere zorgplicht bij een detachering. De gevolgen van de beëindiging zijn zeer ingrijpend, omdat hij per 19 oktober 2026 zijn werkvisum verliest, hetgeen betekent dat ook zijn vrouw niet meer in Amerika mag werken. Hij is inmiddels een eigen EB2-NIW route gestart om zijn werkvisum en dat van zijn vrouw veilig te stellen, maar daarvoor moet hij wel onafgebroken werkzaam blijven in New York, reden waarom hij subsidiair een redelijke overgangstermijn vordert.
AFS voert verweer. AFS concludeert tot niet-ontvankelijkheid van [eiser], dan wel tot afwijzing van de vorderingen van [eiser], met uitvoerbaar bij voorraad te verklaren veroordeling van [eiser] in de kosten van deze procedure.
AFS voert het volgende aan. Allereerst bestrijdt AFS het spoedeisende karakter van de vorderingen van [eiser], nu zijn arbeidsovereenkomst doorloopt, zijn salaris wordt uitbetaald en het werk in Nederland staat klaar. Er is slechts een persoonlijk belang van [eiser] om zijn verblijf en loopbaan in New York voort te zetten. Daarnaast heeft AFS aangevoerd dat de detachering naar haar aard tijdelijk was en partijen hebben nadrukkelijk geregeld wat er zou gebeuren als de uitzending zou eindigen. In dat geval keert de werknemer terug naar Nederland en wordt de Nederlandse arbeidsovereenkomst voortgezet. De besluitvorming van AFS is zakelijk en zorgvuldig geweest. Het persoonlijk belang van [eiser], vooral ingegeven door immigratiedoeleinden, weegt niet zwaarder dan het belang van AFS.
Op de stellingen van partijen wordt hierna, voor zover van belang, nader ingegaan.
4 De beoordeling
Het gaat hier om een in kort geding gevorderde voorlopige voorziening. Voor toewijzing is nodig dat [eiser] daarbij een spoedeisend belang heeft. De kantonrechter vormt zich een voorlopig oordeel over de vordering aan de hand van de stukken en de mondelinge behandeling. Of de gevraagde voorziening wordt verleend, hangt ook af van de afweging van de belangen van partijen.
Anders dan AFS heeft aangevoerd, heeft [eiser] een voldoende spoedeisend belang bij de vordering. Gevolg van de beëindiging van de Detacheringsovereenkomst is immers dat hij niet langer in New York zijn werkzaamheden kan uitvoeren en op basis van de arbeidsovereenkomst weer naar Nederland terug moet keren. Nu hij dat niet wil levert duidelijkheid hierover voor [eiser] een spoedeisend belang op.
Bij de beoordeling heeft vervolgens tot uitgangspunt te gelden dat AFS, zoals terecht door haar is aangevoerd, een grote mate van beleidsvrijheid heeft om te bepalen hoe zij haar organisatie inricht en geldt ook ten aanzien van de vraag of zij in dat verband een werknemer in een buitenlandse managementrol wil handhaven. Deze vrijheid is vanzelfsprekend niet onbegrensd, waarbij het arbeidsrecht en individuele afspraken met werknemers gerespecteerd moeten worden. Daarbij past een marginale toets, waarbij het goed werkgeverschap van artikel 7:611 van het Burgerlijk Wetboek het normstellend kader formuleert.
De vorderingen van [eiser] worden afgewezen. Het volgende is daarvoor redengevend. Dat het besluit van 16 juli 2026 tot beëindiging van de Detacheringsovereenkomst als een verrassingsbeslissing moet worden gekenmerkt, zoals [eiser] heeft betoogd, de daaraan ten grondslag gelegde feiten de besluitvorming niet kunnen dragen en er onvoldoende hoor en wederhoor is toegepast, is niet aannemelijk geworden. Ter terechtzitting is naar voren gekomen dat al vanaf juni 2025, toen [naam], [functie 2] van AFS, naar New York is gekomen om te spreken over de werkwijze en de resultaten van [eiser], van de zijde van AFS aan [eiser] duidelijk is gemaakt dat er zorgen hierover waren. Ook daarna is er bij herhaling met [eiser] gesproken over de door [eiser] gehanteerde handelslimieten en de overschrijdingen daarvan. Ter terechtzitting heeft [eiser] verklaard dat hij nog in oktober 2025 een e-mail heeft ontvangen waarin vermeld werd dat er onvoldoende omzet was en hij teveel gebruik maakte van risicovolle transacties. Uit de stukken komt naar voren dat ook daarna discussies zijn geweest over de handelslimieten en de daarmee gepaard gaande risico’s. Voor het antwoord op de vraag of alle thans door AFS opgevoerde, maar door [eiser] bestreden posities individueel nu terecht aan hem worden verweten, leent dit kort geding zich niet. Wel komt daaruit het beeld naar voren dat [eiser] minst genomen op de hoogte kon zijn van de bij AFS levende zorgen hierover en ook na oktober 2025 zijn dergelijke transacties nog voorgekomen en is er tussen AFS en [eiser] over dergelijke risicoposities gesproken. Daarbij wordt in aanmerking genomen dat onweersproken namens AFS door [naam] ter terechtzitting is verklaard dat voor AFS als broker het niet nodig en gebruikelijk is om dergelijke posities in te nemen.
In het licht van de stukken en hetgeen verder ter terechtzitting naar voren is gekomen, is ook overigens niet aannemelijk geworden dat het besluit tot opzegging van de Detacheringsovereenkomst in strijd is met goed werkgeverschap. [eiser] wist vanaf de aanvang dat sprake was van een tijdelijke detachering voor maximaal drie jaar met een vaste einddatum. Ook wist hij dat er de mogelijkheid van tussentijdse opzegging aanwezig was en terugkeer naar Nederland op een termijn van drie maanden op basis van de Detacheringsovereenkomst tot de mogelijkheden zou kunnen behoren. Dat hij in verband met zijn persoonlijke wensen en die van zijn vrouw langer in New York wil blijven, leidt er niet toe dat AFS zich niet langer mag beroepen op hetgeen is afgesproken in de Detacheringsovereenkomst. De omstandigheid dat AFS als sponsor is opgetreden voor de Green card procedure kan niet als redengevend daarvoor worden aangemerkt. Het initiatief daarvoor is volledig van [eiser] gekomen en niet volgehouden kan worden dat AFS door de enkele ondertekening van de daarvoor benodigde papieren door AFS Commodities, haar rechten uit de Detacheringsovereenkomst heeft willen prijsgeven, althans dat [eiser] dat zo heeft mogen begrijpen. Zoals ter terechtzitting is toegelicht, heeft zij [eiser] slechts ter wille willen zijn. De omstandigheid dat door het eindigen van de Detacheringsovereenkomst ook de immigratieprocedure wordt stopgezet, is een omstandigheid die niet aan AFS kan worden tegengeworpen. Het is immers [eiser] zelf die daaraan is begonnen in de wetenschap van de afspraken met AFS en het tijdelijke karakter daarvan. Bij de beoordeling of AFS in strijd heeft gehandeld met de eisen van goed werkgeverschap wordt nog in aanmerking genomen dat vanaf het moment van de opzegging van de Detacheringsovereenkomst aan [eiser] is meegedeeld dat hij in Nederland kan terugkeren in zijn oude functie bij AFS Energy tegen het overeengekomen salaris. Voor zover door [eiser] is opgemerkt dat hij voor AFS in New York wil blijven werken en partijen dat ook voorstond, wordt hij daarin niet gevolgd. De afspraak hield immers een maximum periode van drie jaar in met de mogelijkheid van een tussentijdse opzegging en terugkeer na drie maanden.
Voor zover namens [eiser] de vorderingen in de dagvaarding ook gebaseerd zijn op de Stoof/Mammoet-criteria, is hierop ter terechtzitting niet meer nader op ingegaan. Wat daarvan ook zij, naar het voorlopig oordeel van de kantonrechter is hier geen sprake een situatie waarop deze criteria hun gelding hebben. Van een wijziging van de arbeidsomstandigheden in die zin is geen sprake, nu in de Detacheringsovereenkomst terugkeer naar Nederland nadrukkelijk was opgenomen.
[eiser] is in het ongelijk gesteld en moet daarom de proceskosten (inclusief nakosten) betalen. De proceskosten van AFS worden begroot op:
|
- salaris gemachtigde |
€ |
577,00 |
|
|
- nakosten |
€ |
144,00 |
(plus de kosten van betekening zoals vermeld in de beslissing) |
|
Totaal |
€ |
721,00 |
5 De beslissing
De kantonrechter
wijst de vorderingen van [eiser] af,
veroordeelt [eiser] in de proceskosten van € 721,00, te betalen binnen veertien dagen na aanschrijving daartoe, te vermeerderen met de kosten van betekening als [eiser] niet tijdig aan de veroordelingen voldoet en het vonnis daarna wordt betekend,
verklaart dit vonnis wat betreft de proceskostenveroordeling uitvoerbaar bij voorraad.
|
Dit vonnis is gewezen door mr. E. Pennink en in het openbaar uitgesproken op 12 oktober 2026. |
||
515