Arbeidsrecht
Ontslag op staande voet vanwege het vermeende verstrekken van twee mobiele accu’s aan de contactpersoon van…
Rechtbank Noord-Nederland, 4 november 2026
ECLI:NL:RBNNE:2026:4815 · Rechtbank Noord-Nederland · 4 november 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/rechtbank-noord-nederland/civiel-recht/arbeidsrecht/eerste-aanleg-enkelvoudig/ecli-nl-rbnne-2026-4815
Zaakgegevens
Op 4 november 2026 heeft de Rechtbank Noord-Nederland in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over arbeidsrecht.
- Instantie
- Rechtbank Noord-NederlandRechtbankDe rechter die de meeste zaken als eerste behandelt: civiele zaken, strafzaken en bestuurszaken.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Leeuwarden
- Datum uitspraak
- 4 november 2026
- Datum publicatie
- 11 november 2026
- Zaaknummer
- K/4303/12348346
- Rechtsgebied
- Civiel recht » Arbeidsrecht
- Procedure
- Eerste aanleg - enkelvoudigEnkelvoudige kamerDe zaak is behandeld door één rechter.Meer uitleg
- ECLI
- ECLI:NL:RBNNE:2026:4815
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
Ontslag op staande voet vanwege het vermeende verstrekken van twee mobiele accu’s aan de contactpersoon van een opdrachtgever van werkgever, met de bedoeling om deze niet te factureren. Vernietiging van het ontslag op staande voet, omdat de dringende reden niet kan worden vastgesteld. Tegenverzoek tot ontbinding van de arbeidsovereenkomst wordt toegwezen op grond van een verstoorde arbeidsverhouding. Werkgever wordt veroordeeld tot betaling van de transitievergoeding en uitbetaling van resterende verlofuren.
Uitspraak
RECHTBANK NOORD-NEDERLAND
Civiel recht
Kantonrechter
Zittingsplaats Leeuwarden
Zaaknummer / rekestnummer: 12348346 \ AR VERZ 26-70
Beschikking van 4 november 2026
in de zaak van
[verzoeker] ,
te [plaats] ,
verzoekende partij,
verwerende partij in het voorwaardelijke tegenverzoek,
hierna te noemen: [verzoeker] ,
gemachtigde: mr. M.L. Bron,
tegen
[verweerder] ,
te [vestigingsplaats] ,
verwerende partij,
verzoekende partij in het voorwaardelijke tegenverzoek,
hierna te noemen: [verweerder] ,
gemachtigde: mr. M.H.J. Miltenburg.
De zaak in het kort
Werknemer is op staande voet ontslagen vanwege het vermeende verstrekken van twee mobiele accu’s aan de contactpersoon van een opdrachtgever van werkgever, met de bedoeling om deze niet te factureren. De kantonrechter wijst het verzoek van werknemer tot vernietiging van het ontslag op staande voet toe, omdat de dringende reden niet kan worden vastgesteld. Het tegenverzoek van werkgever om de arbeidsovereenkomst te ontbinden wordt toegewezen op grond van een verstoorde arbeidsverhouding. Werkgever wordt veroordeeld tot betaling van de transitievergoeding en uitbetaling van resterende verlofuren aan werknemer.
1 De procedure
Het verloop van de procedure blijkt uit:
- het verzoekschrift
- het verweerschrift, met een voorwaardelijk tegenverzoek
- het verweerschrift op het voorwaardelijk tegenverzoek
- aanvullende stukken van [verweerder] van 2 oktober 2026
- de mondelinge behandeling van 5 oktober 2026, waarvan door de griffier aantekeningen zijn gemaakt.
De beschikking is bepaald op vandaag.
2 De feiten
[verweerder] vervaardigt opbouw en interieurs voor politie- , brandweer-, ambulance- en defensievoertuigen.
[verzoeker] , geboren op [verweerder] 1986, is op 17 december 2024 in dienst getreden bij [verweerder] , nadat hij in de periode van 1 maart 2021 tot 1 december 2024 ook al bij [verweerder] in dienst was geweest. [verzoeker] was laatstelijk werkzaam in de functie van [functie] , tegen een salaris van € 7.532,39 bruto per maand exclusief emolumenten.
In april 2026 heeft de heer [naam 1] (hierna: [naam 1] ), de contactpersoon van [verweerder] bij haar opdrachtgever de politie, aan [verzoeker] verzocht om twee Instagrids te bestellen. Instagrids zijn mobiele accu’s met een aanschafprijs van rond de € 3.200,00 exclusief btw.
[verzoeker] heeft aan de verantwoordelijke projectleider van [verweerder] , de heer [naam 2] (hierna: [naam 2] ), opdracht gegeven om de twee Instagrids te bestellen. [naam 2] heeft per e-mail van 29 april 2026 op zijn beurt de opdracht doorgegeven aan een andere medewerker van [verweerder] . [naam 2] heeft de e-mail tevens aan [verzoeker] geadresseerd en heeft in de e-mail opgenomen:
@ [verzoeker] factureer jij dit?
Op 14 mei 2026 zijn de twee Instagrids bij [verweerder] bezorgd. [naam 1] heeft de Instagrids op 18 mei 2026 zelf bij [verweerder] opgehaald.
Per e-mail van 27 mei 2026 heeft [naam 2] een reminder naar [verzoeker] gestuurd en aangegeven dat de Instagrids geboekt stonden op ‘TE Materiaal #5’. [naam 2] heeft [verzoeker] gevraagd of hij de Instagrids mee zou nemen als meerwerkpost of ze separaat zou factureren. [verzoeker] heeft daarop per e-mail van 28 mei 2026 als volgt gereageerd:
Dit mag mee als meerwerkpost op TE materiaal #5
[naam 2] heeft de e-mail van [verzoeker] doorgestuurd naar de Managing Director van [verweerder] , de heer [naam 3] (hierna: [naam 3] ). [naam 3] heeft de e-mail vervolgens besproken met de [naam 4] (hierna: [naam 4] ), Manager Finance Control & ICT bij [verweerder] . [naam 4] heeft op 28 mei 2026 aan [verzoeker] gevraagd naar de boeking van de twee Instagrids op ‘TE materiaal #5’. [verzoeker] heeft daarop mondeling een reactie gegeven.
Op 1 juni 2026 heeft [naam 4] bij [verzoeker] gevraagd naar de facturering van de twee Instagrids. [verzoeker] heeft daarop opnieuw mondeling gereageerd.
Op maandag 8 juni 2026 heeft er een gesprek plaatsgevonden tussen [naam 3] , [naam 4] en [verzoeker] . Tijdens dat gesprek hebben [naam 3] en [naam 4] [verzoeker] onder meer bevraagd over de twee Instagrids. Na het gesprek is [verzoeker] op non-actief gesteld. Later die dag is [verzoeker] telefonisch op staande voet ontslagen.
Per brief van 9 juni 2026 heeft [verweerder] het ontslag op staande voet aan [verzoeker] bevestigd. In deze brief is – voor zover hier van belang – het volgende opgenomen
Nu door u intussen drie verschillende redenen gegeven waren voor het niet factureren van de instagrids die geen van allen bleken te kloppen, terwijl op het project Dronevoertuigen in 2025 ook al twee instagrids meer geleverd waren dan geoffreerd en betaald waren, ontstond het beeld dat u deze instagrids aan de Politie c.q. de heer [naam 1] persoonlijk gegeven had. Door ons is over deze situatie advies ingewonnen en vervolgens zijn wij op 8 juni jl. met u hierover in gesprek gegaan.
Tijdens dit gesprek heeft u weer een andere verklaring gegeven voor het op 18 mei jl. aan de heer [naam 1] beschikbaar stellen van twee instagrids die niet aan de Politie gefactureerd werden. U gaf aan dat de twee instagrids aan de politie gegeven zijn in verband met het eerdere TE Inzet- en Materieelvoertuigen Project. Daar zou volgens u aanleiding voor zijn omdat in de calculatie die in 2022 opgemaakt was 14 dieselgeneratoren geoffreerd zijn, terwijl het vervolgens niet nodig bleek om deze whisper powers te plaatsen. In ruil daarvoor zou volgens u afgesproken zijn dat twee accu's geleverd zou worden. De heer [naam 2] heeft aangegeven dat in plaats van die dieselgeneratoren andere oplossingen gekozen zijn die daarmee in de calculatie gewijzigd zijn, waarmee de 14 geleverde voertuigen aan de specificaties voldeden, zodat dit geen reden gaf om twee accu's weg te geven. U erkende dit vervolgens en gaf aan: "Dit klopt misschien niet, maar zo gaat het wel." U gaf aan het gebruikelijk te vinden om op deze manier de opdrachtgever c.q. de heer [naam 1] iets toe te schuiven. U erkende dat de instagrids niet bedoeld waren voor de TE 5 voertuigen waarop de instagrids niet eens aangesloten kunnen worden. U gaf aan dat het niet aan u is om de integriteit van de Politie te onderzoeken. U gaf in het gesprek aan dat u er wel over twijfelde of die instagrids vervolgens ook daadwerkelijk bij de Politie terecht zouden komen of dat de heer [naam 1] die zelf hield voor eigen voordeel.
(…)
Dringende reden
Het door u verstrekken van in elk geval twee instagrids aan de Politie c.q. de heer [naam 1] zonder die te factureren geldt als dringende reden voor ontslag op staande voet. Daarbij speelt een rol dat u de afgelopen jaren geregeld bent geïnformeerd over het bedrijfsbeleid op het gebied van integriteit. Zo is aan u in 2023 de Compliance Guideline toegezonden, waarop u nadien nog geregeld gewezen bent. Hierin is opgenomen dat [bedrijf] geen corruptie of het verstrekken van voordelen aan (potentiële) opdrachtgevers of werknemers van (potentiële) opdrachtgevers accepteert. Onder meer in MT-vergaderingen zijn deze regels herhaaldelijk onder de aandacht gebracht.
3 Het geschil
[verzoeker] verzoekt de kantonrechter voor recht te verklaren dat het ontslag op staande voet niet voldoet aan de wettelijke vereisten en dat hij geen gefixeerde schadevergoeding aan [verweerder] verschuldigd is. Verder verzoekt [verzoeker] primair het ontslag op staande voet te vernietigen en [verweerder] te veroordelen tot betaling van loon.
[verweerder] voert verweer en stelt dat het verzoek moet worden afgewezen. [verweerder] heeft een voorwaardelijk tegenverzoek gedaan tot ontbinding van de arbeidsovereenkomst. [verzoeker] voert daartegen verweer en stelt dat het ontbindingsverzoek moet worden afgewezen. Voor het geval de arbeidsovereenkomst toch wordt ontbonden verzoekt [verzoeker] om toekenning van de transitievergoeding en een billijke vergoeding alsmede om uitbetaling van verlofuren en verstrekking van een deugdelijke bruto/netto specificatie.
4 De beoordeling van het verzoek
Het gaat in deze zaak ten aanzien van het verzoek van [verzoeker] om de vraag of het ontslag op staande voet rechtsgeldig is.
Op grond van artikel 7:677 lid 1 van het Burgerlijk Wetboek (BW) moet een ontslag op staande voet onverwijld worden gegeven, met gelijktijdige mededeling van de dringende reden voor dat ontslag. Als dringende reden in de zin van artikel 7:677 lid 1 BW worden op grond van het bepaalde in artikel 7:678 lid 1 BW beschouwd zodanige daden, eigenschappen of gedragingen van de werknemer, die tot gevolg hebben dat van de werkgever redelijkerwijs niet gevergd kan worden de arbeidsovereenkomst te laten voortduren. Bij de beoordeling van de vraag of van een dringende reden sprake is, moeten alle omstandigheden van het geval, in onderling verband en samenhang, in aanmerking worden genomen. Daarbij behoren in de eerste plaats te worden betrokken de aard en ernst van hetgeen de werkgever als dringende reden aanmerkt, en verder onder meer de aard en duur van de dienstbetrekking, de wijze waarop de werknemer deze heeft vervuld, alsmede de persoonlijke omstandigheden van de werknemer, zoals de leeftijd en de gevolgen die een ontslag op staande voet zou hebben.
Als de op staande voet ontslagen werknemer - zoals in dit geval - de dringende reden betwist, is het aan de werkgever om te stellen en te bewijzen dat de dringende reden op het moment van het ontslag op staande voet aanwezig was.
Het ontslag op staande voet is onverwijld gegeven
[verzoeker] stelt dat het ontslag op staande voet niet onverwijld is gegeven en dat de dringende reden niet onverwijld aan hem is medegedeeld. [verzoeker] heeft er daarbij op gewezen dat het feitelijk handelen dat hem wordt verweten – het bestellen van de Instagrids – al heeft plaatsgevonden in april 2026 en dat zijn antwoorden op vragen van [verweerder] hierover ook al weken voor het ontslag op staande voet van 8 juni 2026 bij [verweerder] bekend waren. Volgens [verzoeker] heeft [verweerder] een onderzoeksperiode geclaimd die er niet is geweest. Ook heeft [verweerder] na het inwinnen van advies op 5 juni 2026 nog drie dagen gewacht om in gesprek te gaan met [verzoeker] , omdat hij een thuiswerkdag had. Verder heeft [verzoeker] gesteld dat hem tijdens het telefoongesprek op 8 juni 2026, waarin hij op staande voet is ontslagen, geen reden voor het ontslag is meegedeeld.
De kantonrechter overweegt dat de eis dat een ontslag op staande voet onverwijld moet zijn gegeven niet met zich meebrengt dat de werkgever meteen na het ontstaan van een vermoeden van een dringende reden tot het ontslag moet overgaan. De werkgever mag enige tijd in acht nemen om onderzoek te doen en om juridisch advies in te winnen. Wel moet de werkgever daarbij voldoende voortvarend handelen. Volgens [verweerder] ontstond het vermoeden dat [verzoeker] de Instagrids aan [naam 1] had weggegeven pas nadat [verzoeker] op 28 mei en 1 juni 2026 verschillende verklaringen over de Instagrids had afgelegd aan [naam 4] . Dit is door [verzoeker] onvoldoende betwist. [verweerder] heeft vervolgens naar eigen zeggen HR-advies en juridisch advies ingewonnen en direct na het weekend, op 8 juni 2026 een gesprek met [verzoeker] gevoerd en diezelfde dag besloten tot het ontslag op staande voet. Naar het oordeel van de kantonrechter heeft [verweerder] daarmee voldoende voortvarend gehandeld.
[verzoeker] heeft erkend dat hij tijdens het gesprek op 8 juni 2026 is bevraagd over de twee Instagrids en hij heeft aangegeven dat [naam 3] en [naam 4] tijdens het gesprek hebben gezegd dat zij de levering van de Instagrids ‘verdacht’ vonden. In de brief van 9 juni 2026 heeft [verweerder] vervolgens schriftelijk uiteengezet welk handelen [verzoeker] werd verweten en waarom dit volgens [verweerder] een dringende reden voor ontslag op staande voet opleverde. Dat deze reden niet tijdens het telefonisch gegeven ontslag op 8 juni 2026 zelf is genoemd, maar de volgende dag schriftelijk is bevestigd, staat onder deze omstandigheden niet aan de onverwijldheid van het ontslag in de weg. Het ontslag op staande voet is naar het oordeel van de kantonrechter dan ook onverwijld gegeven onder onverwijlde mededeling van de dringende reden.
De standpunten van partijen met betrekking tot de gestelde dringende reden
De dringende reden die [verweerder] aan het ontslag op staande voet ten grondslag heeft gelegd is volgens de ontslagbrief van 9 juni 2026 het door [verzoeker] verstrekken van in elk geval twee Instagrids aan de politie c.q. [naam 1] zonder die te factureren. De kantonrechter begrijpt deze dringende reden, mede gelet op de daarop door [verweerder] in het verweerschrift en ter zitting gegeven toelichting, aldus dat [verzoeker] wordt verweten dat hij de twee Instagrids heeft verstrekt met de bedoeling deze niet te (laten) factureren. [verzoeker] heeft in de e-mail van 28 mei 2026 aan [naam 2] aangegeven dat de Instagrids mee mochten als meerwerkpost op ‘TE materiaal # 5’. [verweerder] heeft toegelicht dat het project ‘TE Inzet- en Materieelvoertuigen’ 5 materieelvoertuigen en 9 inzetvoertuigen voor de politie betrof. [verweerder] heeft gesteld dat de facturatie ten aanzien van dit project al integraal had plaatsgevonden, inclusief het meerwerk, nadat in oktober 2025 afspraken waren gemaakt met de politie over de meerwerkfactuur. Volgens [verweerder] was dit [verzoeker] bekend en wist [verzoeker] dat de Instagrids niet meer zouden worden gefactureerd als hij de Instagrids als meerwerk op het desbetreffende voertuig van het project zou boeken. [verzoeker] heeft volgens [verweerder] op 28 mei 2026 tegen [naam 4] gezegd dat de Instagrids niet op het project ‘TE Inzet- en Materieelvoertuigen’ hoorden, maar dat hij ze had opgenomen in de offerte voor nieuwe TE-voertuigen. [verweerder] heeft gesteld dat in het kader van dit nieuwe project echter geen Instagrids waren opgenomen in de tekeningen en de offerte. [naam 4] heeft [verzoeker] op 28 mei 2026 volgens [verweerder] de instructie gegeven om de Instagrids te factureren, maar die instructie heeft [verzoeker] niet opgevolgd. Volgens [verweerder] heeft [verzoeker] op 1 juni 2026 aan [naam 4] verklaard dat de Instagrids bedoeld waren voor het project Dronevoertuigen van de politie. De dronevoertuigen waren echter medio 2025 al uitgeleverd en er waren drie Instagrids per voertuig geleverd, terwijl er twee per voertuig in het bestek stonden, aldus [verweerder] . [verweerder] heeft verder gesteld dat er zich geen Instagrid-aansluitingen bevonden in de TE Inzet- en Materieelvoertuigen en ook niet in de TE voertuigen die [verweerder] nog gaat maken, waardoor de Instagrids voor deze voertuigen niet bruikbaar waren.
[verzoeker] heeft volgens [verweerder] in het gesprek op 8 juni 2026 toegegeven dat het helemaal niet de bedoeling was om de Instagrids aan de politie te factureren, omdat die door [verzoeker] werden aangemerkt als compensatie voor het niet leveren van dieselaggregaten op het project Inzet- en Materieelvoertuigen, terwijl die wel in een interne calculatie waren opgenomen en door de politie waren betaald. [verweerder] heeft gesteld dat op dat project in plaats van de dieselaggregaten andere oplossingen gekozen zijn, waardoor de geleverde voertuigen aan de specificaties voldeden en er geen reden was om twee Instagrids weg te geven. Ter onderbouwing van de stelling dat [verzoeker] niet van plan was om de Instagrids te factureren, heeft [verweerder] verwezen naar een verklaring van [naam 2] van 20 augustus 2026. In deze verklaring is door [naam 2] opgenomen dat [naam 1] bij het ophalen van de Instagrids op 18 mei 2026 tegen hem heeft gezegd dat hij met [verzoeker] had afgesproken dat hij geen factuur voor de twee Instagrids zou krijgen.
[verweerder] heeft de conclusie getrokken dat [verzoeker] met [naam 1] had afgesproken dat [naam 1] de twee Instagrids zou krijgen. Ter onderbouwing van een belang van [verzoeker] daarbij heeft [verweerder] een sollicitatiebrief van [verzoeker] aan de politie overgelegd, die [verzoeker] per e-mail van 20 mei 2026 aan [naam 1] heeft gestuurd. [verweerder] heeft erop gewezen dat [verzoeker] met zij gedragingen duidelijke compliance regels en instructies heeft geschonden. Ook heeft [verweerder] daarbij gewezen op een voorval in de zomer van 2025, waarbij [naam 1] aan [verzoeker] een offerte voor twee fietsen had overhandigd, kennelijk met de bedoeling om die fietsen voor zichzelf te ontvangen. Naar aanleiding van dat voorval is [verzoeker] er door [verweerder] op gewezen dat hij absoluut niet op dergelijke verzoeken in mocht gaan. Al met al is er volgens [verweerder] sprake van een zodanige ernstige schending van de verplichtingen die op [verzoeker] rustten, dat van haar niet langer gevergd kon worden de arbeidsovereenkomst te laten voortduren.
[verzoeker] betwist dat hij twee Instagrids zou hebben weggegeven zonder de intentie deze te factureren. De bestelling van de Instagrids is volgens [verzoeker] via de reguliere en tevens volledig traceerbare weg verlopen, met betrokkenheid van projectleider [naam 2] . [verzoeker] heeft daarbij verwezen naar de e-mailcorrespondentie met [naam 2] . [verzoeker] heeft verder betwist dat het project TE-voertuigen in oktober 2025 al volledig was afgrond met slotfacturen. Volgens [verzoeker] liep dit project in mei/juni 2026 nog volop. [verzoeker] verkeerde in de veronderstelling dat de Instagrids behoorden bij de TE-projecten en [naam 1] had ook expliciet bij hem aangegeven dat de Instagrids als meerwerk moesten worden opgevoerd, aldus [verzoeker] . Volgens [verzoeker] was zijn veronderstelling ook logisch, omdat in de oorspronkelijke calculaties van deze projecten kostbare energievoorzieningen waren opgenomen die uiteindelijk niet zijn geleverd, terwijl de politie hier wel voor had betaald volgens de vaste aanneemsom. Tijdens de uitrol van het project ontstond bij de politie de wens om over te stappen op de Instagrids en gelet op het budget dat openstond binnen de vaste aanneemsom, is in overleg met [naam 1] afgesproken om twee Instagrids te leveren en te testen op geschiktheid, aldus [verzoeker] . Ter onderbouwing hiervan heeft [verzoeker] verwezen naar een verklaring van [naam 1] van 30 september 2026 waarin dit wordt bevestigd. Volgens [verzoeker] pasten de Instagrids wel degelijk binnen het project en waren zij ook wel degelijk in te zetten binnen het voertuig, omdat het als stroomvoorziening voor elektrisch gereedschap wordt gebruikt. [verzoeker] heeft verder nog verwezen naar een e-mail van 25 juni 2026 die bij de verklaring van [naam 1] is gevoegd en waarin door een medewerker van de politie aan een andere medewerker kenbaar is gemaakt dat [naam 1] twee apparaten bij haar bureau heeft afgegeven.
[verzoeker] betwist dat hij andersluidende verklaringen over de bestelling van de Instagrids heeft gegeven aan [naam 4] . Hij kan zich niet voorstellen dat hij zou hebben erkend dat de levering van de Instagrids niet onder de ‘TE Materieel # 5’ als meerwerk konden worden opgenomen, aangezien hij meent dat dat wel het geval is. Tijdens de mondelinge behandeling heeft [verzoeker] verklaard dat de door [naam 4] aan hem gestelde vragen over de Instagrids een terloops karakter hadden. [verzoeker] heeft er verder, ten aanzien van de gestelde door hem afgelegde wisselende verklaringen, op gewezen dat hij lange dagen maakte, veel reistijd had en een veelomvattende functie. Ook liepen er volgens [verzoeker] veel projecten door elkaar heen en heeft hij geprobeerd te antwoorden op een terloopse vraag, zonder alle feitelijke kennis paraat te hebben. Zijn opmerking in de zin van: “Dit klopt misschien niet helemaal, maar dat gaat nu eenmaal zo” tijdens het gesprek op 8 juni 2026, zag volgens [verzoeker] op de manier waarop arbeid, materialen en meer-/minderwerk en budgetverschuivingen gedurende een project in de praktijk werden verwerkt en uiteindelijk financieel werden afgerekend.
[verzoeker] heeft verder aangevoerd dat de projectadministratie onderdeel is van de verantwoordelijkheid van de projectleider, in casu [naam 2] , en dat hij zelf geen zeggenschap had over de administratie en facturatie. [verzoeker] betwist dat [naam 1] tegen [naam 2] zou hebben gezegd dat hij met [verzoeker] had afgesproken dat hij geen factuur zou krijgen voor de Instagrids. [verzoeker] heeft er daarbij op gewezen dat de verklaring van [naam 2] daarover pas twee maanden na het ontslag op staande voet is opgesteld. Ten aanzien van zijn vermeende sollicitatie bij de politie heeft [verzoeker] aangegeven dat [naam 1] hem had gewezen op een vacature, dat hij een conceptbrief heeft opgesteld en dat hij die naar [naam 1] heeft gestuurd om zijn mening te vragen. [verzoeker] heeft de sollicitatiebrief naar eigen zeggen echter niet verstuurd, omdat de politie qua arbeidsvoorwaarden en vrijheden niet kan concurreren met [verweerder] . [verzoeker] heeft met betrekking tot het voorval waarbij [naam 1] hem een offerte voor fietsen had overhandigd, aangevoerd dat hij destijds zelf met de offerte naar [naam 3] is gegaan om dit aan te kaarten. Gelet op al het voorgaande is er volgens [verzoeker] geen dringende reden die het ontslag op staande voet rechtvaardigt.
De dringende reden is onvoldoende komen vast te staan
[verzoeker] heeft in zijn verzoekschrift betwist dat hij andersluidende verklaringen over de Instagrids aan [naam 4] heeft gegeven dan de verklaring dat de levering van de Instagrids als meerwerk onder de ‘TE Materieel #5’ konden worden opgenomen. [naam 4] heeft echter concreet en specifiek toegelicht welke verklaringen [verzoeker] hierover op 28 mei en 1 juni aan 2026 aan hem heeft gegeven en dat dit andersluidende verklaringen betroffen. Verder heeft [verweerder] toegelicht dat de verklaring van [verzoeker] tijdens het gesprek op 8 juni 2026 opnieuw afweek van de eerder door [verzoeker] aan [naam 4] afgelegde verklaringen. [verzoeker] heeft niet concreet op deze gestelde wisselende verklaringen gereageerd. Bovendien heeft [verzoeker] ter zitting een verklaring gegeven voor zijn wisselende lezingen. Hij heeft daarbij gewezen op de veelheid aan projecten die tegelijkertijd liepen, de omvang van zijn functie en de omstandigheid dat de vragen van [naam 4] volgens hem een terloops karakter hadden. Gelet op het voorgaande is naar het oordeel van de kantonrechter voldoende komen vast te staan dat [verzoeker] verschillende verklaringen over de (facturatie van de) Instagrids heeft afgelegd.
De kantonrechter acht het begrijpelijk dat deze wisselende verklaringen bij [verweerder] het vermoeden hebben doen rijzen dat er iets niet klopte met de levering van de Instagrids. Dat vermoeden is temeer begrijpelijk omdat [verzoeker] , nadat [naam 4] hem herhaaldelijk had bevraagd over de Instagrids, kennelijk niet direct een eenduidige verklaring kon geven voor de bestemming daarvan en de wijze waarop deze zouden worden gefactureerd. Van [verzoeker] , die een leidinggevende functie bekleedde en bekend was met de compliance regels van [verweerder] , mocht worden verwacht dat hij hierover duidelijkheid kon verschaffen. Daarbij weegt mee dat zich in 2025 al een voorval had voorgedaan waarbij [naam 1] aan [verzoeker] een offerte voor twee fietsen had overhandigd, kennelijk met de bedoeling dat hij die fietsen voor zichzelf zou ontvangen. [verzoeker] heeft dit naar eigen zeggen zelf gemeld bij [verweerder] en is naar aanleiding daarvan door [verweerder] gewaarschuwd dat hij niet op dergelijke verzoeken mocht ingaan. Gelet daarop hadden de vragen van [naam 4] over de in opdracht van [naam 1] bestelde Instagrids bij [verzoeker] aanleiding moeten zijn om zich ervan te vergewissen dat de levering en facturatie daarvan op juiste wijze waren geregeld en dat daarover geen misverstand kon bestaan.
Het voorgaande betekent echter nog niet dat daarmee ook is komen vast te staan dat [verzoeker] de Instagrids aan [naam 1] heeft verstrekt met de bedoeling deze buiten de facturatie te houden. De wisselende verklaringen van [verzoeker] kunnen het vermoeden van [verweerder] daaromtrent ondersteunen, maar zijn op zichzelf onvoldoende om die verregaande conclusie te dragen. Daarvoor moet ook voldoende komen vast te staan dat [verzoeker] de
Instagrids bewust aan [naam 1] heeft verstrekt zonder de bedoeling deze aan de politie in rekening te brengen. Dat is naar het oordeel van de kantonrechter op basis van de overgelegde stukken en hetgeen tijdens de mondelinge behandeling naar voren is gebracht onvoldoende komen vast te staan.
Daarbij is van belang dat de lezing van [verzoeker] , inhoudende dat hij in de veronderstelling verkeerde dat de Instagrids als meerwerk binnen het TE-project konden worden meegenomen, niet kan worden uitgesloten. [verzoeker] heeft toegelicht dat bij de oorspronkelijke calculaties van de TE-projecten energievoorzieningen waren opgenomen die uiteindelijk niet zijn geleverd, terwijl de politie daarvoor wel had betaald. Volgens [verzoeker] was in overleg met [naam 1] afgesproken dat in plaats daarvan twee Instagrids zouden worden geleverd. Deze lezing wordt ondersteund door de
verklaring van [naam 1] van 30 september 2026. Weliswaar heeft [verweerder] daartegenover aangevoerd dat het TE-project al integraal was gefactureerd, inclusief het meerwerk, en dat de Instagrids niet waren opgenomen in de tekeningen en de offerte voor de nieuwe TE-voertuigen. Ook heeft [verweerder] erop gewezen dat de Instagrids niet bruikbaar waren voor de betreffende voertuigen. Deze omstandigheden roepen vragen op over de juistheid van de veronderstelling van [verzoeker] , maar sluiten niet uit dat hij
daadwerkelijk in die veronderstelling verkeerde. [verzoeker] heeft in dat kader stukken overgelegd waaruit volgt dat er na de levering van de Instagrids nog meerwerk werd uitgevoerd op het project ‘TE voertuigen’ en hij heeft toegelicht waarom de Instagrids volgens hem wel binnen deze voertuigen konden worden ingezet. Dat de Instagrids uiteindelijk mogelijk niet op de door [verzoeker] voorgestane wijze konden worden gefactureerd, betekent nog niet dat hij wist of moest begrijpen dat facturatie achterwege zou blijven en dat hij daarop ook bewust heeft aangestuurd.
Aan de verklaring van [naam 2] dat [naam 1] bij het ophalen van de Instagrids op 18 mei 2026 zou hebben gezegd dat hij met [verzoeker] had afgesproken dat daarvoor geen factuur zou worden gestuurd, kent de kantonrechter in dit verband onvoldoende gewicht toe om de gestelde bedoeling van [verzoeker] als vaststaand aan te nemen. [naam 2] heeft dit pas op 20 augustus 2026 aan [naam 3] verteld en de verklaring van [naam 2] is vervolgens achteraf, in het kader van deze procedure opgesteld. Deze verklaring betreft onder meer een mededeling die [naam 1] volgens [naam 2] eerder zou hebben gedaan.
De verklaring is, tegenover de betwisting door [verzoeker] en de andersluidende lezing van [naam 1] in diens verklaring van 30 september 2026, naar het oordeel van de kantonrechter onvoldoende om vast te stellen dat [verzoeker] met [naam 1] had afgesproken dat de Instagrids zonder facturatie zouden worden verstrekt.
Ook aan de door [verzoeker] overgelegde e-mail van 25 juni 2026, waarin een medewerker van de politie schrijft dat [naam 1] twee apparaten bij het bureau van haar collega heeft afgegeven, komt in dit verband overigens geen doorslaggevende
betekenis toe. Deze e-mail dateert van ruim een maand nadat [naam 1] de Instagrids bij [verweerder] heeft opgehaald en vermeldt niet om welke apparaten het gaat. De e-mail biedt daarom onvoldoende aanknopingspunten om vast te stellen dat de Instagrids daadwerkelijk bij de politie terecht zijn gekomen. Omgekeerd kan uit deze e-mail evenmin worden afgeleid dat [verzoeker] de Instagrids aan [naam 1] heeft verstrekt met de bedoeling dat deze ze voor zichzelf zou houden.
De kantonrechter volgt [verweerder] wel in het standpunt dat [verzoeker] verantwoordelijk was voor de facturatie van de Instagrids. [verweerder] heeft voldoende toegelicht dat [verzoeker] , als [functie] en lid van het managementteam, hiërarchisch boven de projectleider was geplaatst en dat beslissingen zoals het in rekening brengen van meerwerk en het bepalen van de prijs daarvan door hem werden genomen. Uit de e-mail van projectleider [naam 2] van 29 april 2026, waarin [naam 2] [verzoeker] uitdrukkelijk vraagt of hij de Instagrids factureert, en de daaropvolgende correspondentie blijkt ook dat deze verantwoordelijkheid bij [verzoeker] lag. De omstandigheid dat de projectadministratie verder door de projectleider werd beheerd, doet daaraan niet af. [verzoeker] had naar het oordeel van de kantonrechter dan ook moeten bewerkstelligen dat de Instagrids werden gefactureerd. Dat dit kennelijk niet is gebeurd levert echter nog geen bewijs op van de door [verweerder] gestelde bedoeling om de Instagrids bewust zonder facturatie aan [naam 1] te verstrekken.
De kantonrechter komt op grond van het voorgaande tot de conclusie dat [verweerder] onvoldoende heeft aangetoond dat [verzoeker] de Instagrids aan [naam 1] heeft verstrekt met de bedoeling deze niet te factureren. De wisselende verklaringen van [verzoeker] , de omstandigheden waaronder de Instagrids zijn opgehaald, het uitgangspunt van [verweerder] dat de Instagrids niet op het project ‘TE Inzet- en Materieelvoertuigen’ thuishoorden en het eerdere voorval met [naam 1] en de fietsen, rechtvaardigen twijfel aan de handelwijze van [verzoeker] . Die omstandigheden zijn echter, ook in onderlinge samenhang bezien, onvoldoende om de door [verweerder] gestelde dringende reden als vaststaand aan te nemen. Daarbij is van belang dat de lezing van [verzoeker] dat hij ervan uitging dat de Instagrids als meerwerk binnen het TE-project konden worden meegenomen, niet kan worden uitgesloten. Nu het op de weg van [verweerder] ligt om de dringende reden te stellen en te bewijzen, moet worden geoordeeld dat de dringende reden onvoldoende is komen vast te staan. Het ontslag op staande voet is daarom niet rechtsgeldig gegeven.
De kantonrechter passeert het bewijsaanbod van [verweerder] . Daartoe is van belang dat [verweerder] weliswaar (onder meer) heeft aangeboden te bewijzen dat [verzoeker] niet beoogde de Instagrids te factureren omdat aan [naam 1] door hem was toegezegd dat hij er geen factuur voor zou krijgen, maar [verweerder] dit aanbod niet nader heeft geconcretiseerd. [verweerder] heeft niet voldoende duidelijk gemaakt op welke concrete feiten en omstandigheden het bewijsaanbod betrekking heeft en op welke wijze dien feiten en omstandigheden de conclusie kunnen dragen dat [verzoeker] met [naam 1] heeft afgesproken dat de Instagrids niet zouden worden gefactureerd. Het bewijsaanbod is daarom onvoldoende specifiek om tot bewijslevering over te gaan.
De verzoeken van [verzoeker]
Het verzoek van [verzoeker] tot vernietiging van het ontslag wordt toegewezen, omdat hiervoor is geoordeeld dat het ontslag niet rechtsgeldig is.
Gelet op de vernietiging van het ontslag op staande voet en het oordeel dat het ontslag niet rechtsgeldig is, heeft [verzoeker] geen zelfstandig belang meer bij de door hem verzochte verklaringen voor recht dat het ontslag niet voldoet aan de wettelijke eisen en hij aan [verweerder] geen gefixeerde schadevergoeding verschuldigd is. Deze verzoeken zullen daarom worden afgewezen.
[verzoeker] heeft recht op loon, omdat het ontslag op staande voet wordt vernietigd en de arbeidsovereenkomst dus voortduurt. De vordering van [verzoeker] tot loonbetaling zal daarom eveneens worden toegewezen. De gevorderde wettelijke verhoging zal ook worden toegewezen, omdat [verweerder] te laat heeft betaald. De wettelijke verhoging zal worden gematigd tot 20 procent. Ook de gevorderde wettelijke rente zal als onbetwist worden toegewezen.
[verzoeker] heeft verder verzocht om [verweerder] te veroordelen om binnen 48 uur na het wijzen van deze beschikking over te gaan tot verstrekking aan hem van een deugdelijke bruto/netto specificatie van de verzochte en toegewezen bedragen. [verweerder] is als werkgeefster op grond van artikel 7:626 BW verplicht om schriftelijke en deugdelijke salarisspecificaties te verstrekken. Het verzoek van [verzoeker] daartoe, met betrekking tot de door hem verzochte betalingen, zal dan ook worden toegewezen, met dien verstande dat de termijn hiervoor op vier weken na deze beschikking zal worden bepaald. Het verzoek om op het afgeven van de specificatie een dwangsom te stellen zal echter worden afgewezen, omdat er geen aanleiding is te veronderstellen dat [verweerder] de specificatie niet zonder de prikkel van een dwangsom zal afgeven.
Gelet op hetgeen hierna ten aanzien van de ontbinding van de arbeidsovereenkomst wordt overwogen, zal de door [verzoeker] verzochte wedertewerkstelling niet worden toegewezen.
De proceskosten komen voor rekening van [verweerder] , omdat [verweerder] overwegend ongelijk krijgt. De proceskosten aan de zijde van [verzoeker] worden begroot op € 1.762,00 (€ 753,00 aan griffierecht, € 865,00 aan salaris gemachtigde en € 144,00 aan nakosten), plus de kosten van betekening zoals vermeld in de beslissing.
De gevorderde wettelijke rente over de proceskosten wordt toegewezen zoals vermeld in de beslissing.
5 De beoordeling van het voorwaardelijk tegenverzoek
Op het verzoek van [verweerder] om de arbeidsovereenkomst te ontbinden, moet worden beslist. De voorwaarde waaronder [verweerder] dat verzoek heeft gedaan, is namelijk vervuld, omdat het ontslag op staande voet wordt vernietigd.
Een arbeidsovereenkomst kan alleen worden ontbonden als daar een redelijke grond voor is. In artikel 7:699 lid 3 BW is bepaald wat een redelijke grond is. Ook is voor ontbinding op grond van artikel 7:669 lid 1 BW vereist dat herplaatsing van de werknemer binnen een redelijke termijn niet mogelijk is of niet in de rede ligt.
De arbeidsovereenkomst wordt ontbonden wegens een verstoorde arbeidsverhouding
[verweerder] heeft verzocht om de arbeidsovereenkomst met [verzoeker] te ontbinden, primair op grond van verwijtbaar handelen c.q. nalaten en subsidiair op grond van een verstoorde arbeidsverhouding.
Op grond van artikel 7:669 lid 3, onder e, BW, kan de arbeidsovereenkomst worden ontbonden als sprake is van verwijtbaar handelen of nalaten van de werknemer, zodanig dat van de werkgever in redelijkheid niet kan worden gevergd de arbeidsovereenkomst te laten voortduren (e-grond). [verweerder] heeft aan het verzoek om de arbeidsovereenkomst te ontbinden op grond van verwijtbaar handelen c.q. nalaten ten grondslag gelegd dat [verzoeker] de Instagrids aan [naam 1] c.q. de politie heeft verstrekt met de bedoeling deze niet te factureren. Zoals hiervoor overwogen is dit verwijt naar het oordeel van de kantonrechter onvoldoende komen vast te staan. Weliswaar heeft [verzoeker] naar het oordeel van de kantonrechter onvoldoende zorgvuldig gehandeld met betrekking tot het bewerkstelligen van facturatie van de Instagrids en is hij te laconiek omgegaan met vragen die [verweerder] hem over de Instagrids heeft gesteld, maar dit is, zonder dat de gestelde bedoeling om de Instagrids bewust buiten de facturatie te houden is komen vast te staan, onvoldoende om de verzochte ontbinding op de e-grond te dragen. Het verzoek tot ontbinding op deze grond wordt daarom afgewezen.
De kantonrechter is wel van oordeel dat de arbeidsovereenkomst moet worden op grond van een verstoorde arbeidsverhouding als bedoeld in artikel 7:669 lid 3, onder g BW (g-grond). Daarvoor is van belang dat [verzoeker] , door de laconieke manier waarop hij met vragen van [naam 4] c.q. [verweerder] is omgegaan, en door de verschillende verklaringen die hij over de bestemming en facturatie van de Instagrids heeft afgelegd, ernstige twijfels bij [verweerder] heeft doen ontstaan over zijn handelwijze en de betrouwbaarheid van zijn verklaringen. Gelet op de leidinggevende functie van [verzoeker] en de verantwoordelijkheid die hij daarin droeg, is begrijpelijk dat deze gang van zaken het vertrouwen van [verweerder] in hem ernstig heeft aangetast.
Dat de dringende reden voor het ontslag op staande voet onvoldoende is komen vast te staan, staat aan dit oordeel niet in de weg. Voor ontbinding op de g-grond is niet vereist dat komt vast te staan dat [verzoeker] de Instagrids bewust heeft verstrekt met de bedoeling deze niet te factureren. Het gaat erom dat de arbeidsverhouding door de ontstane vertrouwensbreuk zodanig is verstoord dat van [verweerder] in redelijkheid niet kan worden gevergd de arbeidsovereenkomst te laten voortduren. De kantonrechter acht de ontstane vertrouwensbreuk, gelet op de aard en de ernst van de gerezen twijfels en de functie van [verzoeker] , voldoende zwaarwegend om tot dat oordeel te komen.
De kantonrechter ziet geen aanleiding om aan te nemen dat de verstoorde arbeidsverhouding nog kan worden hersteld. De ontstane vertrouwensbreuk betreft immers de wijze waarop verzoeker is omgegaan met de verantwoording over de levering van goederen met een aanzienlijke waarde en de vragen die [verweerder] daarover heeft gesteld. Dat [verzoeker] mogelijk niet de bedoeling heeft gehad om de Instagrids buiten de facturatie te houden, neemt niet weg dat zijn handelwijze bij [verweerder] ernstige twijfels heeft veroorzaakt die de basis voor een verdere samenwerking hebben aangetast. Herplaatsing ligt daarom niet in de rede. De kantonrechter zal de arbeidsovereenkomst dan ook ontbinden op grond van een verstoorde arbeidsverhouding.
Het einde van de arbeidsovereenkomst
Het einde van de arbeidsovereenkomst zal worden bepaald op 1 februari 2027. Daarbij wordt uitgegaan van de voor [verweerder] ten aanzien van [verzoeker] geldende wettelijke opzegtermijn van vier maanden. In de arbeidsovereenkomst is een opzegtermijn van twee maanden voor werknemer overeengekomen. Op grond van artikel 7:672 lid 8 BW geldt in dat geval voor werkgever een opzegtermijn die ten minste het dubbele bedraagt. De kantonrechter zal bij het bepalen van de einddatum dan ook uitgaan van een opzegtermijn van vier maanden. Op grond van artikel 7:671b lid 9, onder a, BW wordt de periode tussen de ontvangst van het tegenverzoek (29 september 2026) en de datum van deze beschikking op de opzegtermijn in mindering gebracht. Gelet daarop wordt de ontbindingsdatum vastgesteld op 1 februari 2027.
[verzoeker] heeft recht op een transitievergoeding
Op grond van artikel 7:673 lid 1 sub a onder 1 BW is de werkgever een transitievergoeding aan de werknemer verschuldigd als de arbeidsovereenkomst op verzoek van de werkgever is ontbonden. Die situatie doet zich in onderhavig geval voor, waarbij de kantonrechter constateert dat van de in lid 7 van dit artikel genoemde uitzonderingen voor het niet verschuldigd raken van een transitievergoeding geen sprake is. Hiervoor is immers al geoordeeld dat [verzoeker] niet (ernstig) verwijtbaar heeft gehandeld. Het verzoek van [verzoeker] om [verweerder] tot betaling van de transitievergoeding te veroordelen zal dan ook worden toegewezen.
[verzoeker] stelt dat zijn eerdere dienstverband bij de berekening van de transitievergoeding moet worden betrokken, omdat er sprake is van uitzonderlijke omstandigheden. [verzoeker] was naar eigen zeggen, nadat hij zijn eerdere arbeidsovereenkomst met [verweerder] had opgezegd, net twee dagen in dienst bij een nieuwe werkgever toen [naam 3] hem benaderde om terug te keren naar [verweerder] . Daarbij zouden uitdrukkelijke toezeggingen zijn gedaan en de onderbreking bedroeg slechts 16 dagen. [verweerder] heeft onder verwijzing naar het arrest van de Hoge Raad van 28 november 2025 betwist dat het eerdere dienstverband van [verzoeker] bij de transitievergoeding moet worden betrokken. De kantonrechter overweegt dat uit het voornoemde arrest van de Hoge Raad volgt dat eerdere arbeidsovereenkomsten die zijn beëindigd op initiatief van de werknemer (zonder dat sprake was van ernstig verwijtbaar handelen of nalaten van de werkgever) niet worden meegeteld bij de berekening van de transitievergoeding. De door [verzoeker] genoemde omstandigheden – ten aanzien waarvan door [verweerder] overigens is aangevoerd dat [verzoeker] zelf het voortouw heeft genomen om in gesprek te gaan over zijn terugkeer – zijn onvoldoende uitzonderlijk om van dit uitgangspunt af te wijken.
Met inachtneming van de einddatum van 1 februari 2027 bedraagt de transitievergoeding conform artikel 7:673 lid 2 BW € 5.768,16 bruto. Dit bedrag zal dan ook worden toegewezen. De gevorderde wettelijke rente over de transitievergoeding wordt ook toegewezen, te rekenen vanaf een maand na de dag waarop de arbeidsovereenkomst is geëindigd, dus vanaf 1 maart 2027.
[verweerder] is geen billijke vergoeding aan [verzoeker] verschuldigd
[verzoeker] heeft verzocht om toekenning van een billijke vergoeding. Hij heeft daartoe – samengevat – aangevoerd dat [verweerder] ernstig verwijtbaar heeft gehandeld door hem zonder deugdelijke aanleiding naar huis te sturen, hem onmiddellijk de toegang tot de systemen te ontzeggen en hem te verbieden nog met collega’s te spreken. Ook heeft [verzoeker] gesteld dat [verweerder] hem ten onrechte heeft beschuldigd en hem onvoldoende gelegenheid heeft geboden zijn kant van het verhaal te vertellen. [verweerder] heeft volgens [verzoeker] bewust aangestuurd op een arbeidsconflict en heeft niet geprobeerd de ontstane situatie op een zorgvuldige wijze op te lossen.
Een billijke vergoeding kan op grond van artikel 7:671b lid 9, aanhef en onder c, BW worden toegekend als de ontbinding van de arbeidsovereenkomst het gevolg is van ernstig verwijtbaar handelen of nalaten van de werkgever. Dat zal zich alleen voordoen in uitzonderlijke gevallen en als een werkgever de verplichtingen uit de arbeidsovereenkomst in ernstige mate schendt. Bij de beoordeling of de ontbinding het gevolg is van ernstig verwijtbaar handelen of nalaten van de werkgever, moeten alle omstandigheden van het geval, in onderling verband en samenhang, in aanmerking worden genomen.
De kantonrechter is van oordeel dat [verweerder] in de aanloop naar het ontslag op staande voet zorgvuldiger had moeten handelen. Gelet op de bij [verweerder] gerezen vragen en twijfels over de gang van zaken rondom de bestelde Instagrids, had het op de weg van [verweerder] gelegen om [verzoeker] nadrukkelijker en op een meer gerichte wijze in de gelegenheid te stellen daarover openheid van zaken te geven en zijn verklaringen nader toe te lichten. Hoewel [verzoeker] eerder gelegenheid heeft gehad om een verklaring te geven, had [verweerder] , voordat tot de verstrekkende maatregel van ontslag op staande voet werd overgegaan, [verzoeker] een nadere mogelijkheid moeten geven om helderheid te verschaffen over de gerezen onduidelijkheden. Dat heeft [verweerder] onvoldoende gedaan.
Daarbij komt dat de kantonrechter hiervoor heeft geoordeeld dat de aan het ontslag op staande voet ten grondslag gelegde dringende reden niet is komen vast te staan. [verweerder] had daarom niet tot ontslag op staande voet mogen overgaan. Gelet op de ingrijpende gevolgen die een dergelijke onmiddellijke beëindiging van de arbeidsovereenkomst voor [verzoeker] heeft, had [verweerder] een minder verstrekkende weg moeten kiezen.
Deze tekortkomingen in de handelwijze van [verweerder] rechtvaardigen naar het oordeel van de kantonrechter echter niet de conclusie dat sprake is van ernstig verwijtbaar handelen of nalaten. Daarbij is van belang dat de bij [verweerder] gerezen twijfels over de gang van zaken rondom de Instagrids niet zonder grond waren ontstaan. [verzoeker] heeft op dit punt verklaringen afgelegd die onvoldoende duidelijkheid hebben verschaft en die bij [verweerder] ernstige twijfels over zijn handelwijze en de betrouwbaarheid van zijn verklaringen hebben kunnen doen ontstaan. Dat de door [verweerder] gestelde dringende reden uiteindelijk niet kan worden vastgesteld, betekent niet dat [verweerder] geen aanleiding had om vraagtekens te plaatsen bij de handelwijze van [verzoeker] en daarover opheldering te verlangen.
Ook is onvoldoende gebleken dat [verweerder] met haar handelwijze bewust heeft aangestuurd op het ontstaan van een arbeidsconflict, dat zij [verzoeker] opzettelijk in een onmogelijke positie heeft gebracht of dat zij een onjuiste ontslaggrond heeft aangevoerd met als enige doel een onwerkbare situatie te creëren en langs die weg een beëindiging van de arbeidsovereenkomst te bewerkstelligen. Dat [verweerder] de situatie anders en zorgvuldiger had kunnen en moeten aanpakken, maakt nog niet dat haar handelen het uitzonderlijke karkater heeft dat voor ernstig verwijtbaar handelen of nalaten is vereist.
De kantonrechter komt daarom tot de conclusie dat niet is gebleken van ernstig verwijtbaar handelen of nalaten van [verweerder] . Het verzoek van [verzoeker] om toekenning van een billijke vergoeding wordt daarom afgewezen evenals de verzochte verklaring voor recht dat [verweerder] ernstig verwijtbaar heeft gehandeld.
[verweerder] hoeft geen gelegenheid te krijgen het verzoek in te trekken, omdat aan de ontbinding geen billijke vergoeding wordt verbonden.
Verlofuren
[verzoeker] heeft gesteld dat hij nog 235,33 openstaande verlofuren heeft en verzoekt om uitbetaling daarvan. Volgens [verweerder] heeft [verzoeker] een negatief verlofsaldo van 4,48 uren, als gevolg waarvan zijn verzoek tot uitbetaling van verlofuren moet worden afgewezen. [verzoeker] heeft ter onderbouwing van zijn stelling een verlofoverzicht overgelegd en [verweerder] heeft ter onderbouwing van haar standpunt een berekening van het verlofsaldo van [verzoeker] overgelegd. Beide partijen gaan uit van een recht op verlofuren van [verzoeker] van 200 uren per jaar en van 72 door [verzoeker] opgenomen verlofuren in 2026. [verweerder] heeft verder aangevoerd dat [verzoeker] een negatief verlofsaldo over 2025 van 19,57 uren had. Dit is door [verzoeker] niet betwist, zodat de kantonrechter hiervan zal uitgaan bij de berekening van de openstaande verlofuren. [verzoeker] is bij zijn berekening uitgegaan van 1 februari 2027 als einddatum van de arbeidsovereenkomst. [verweerder] is bij haar berekening uitgegaan van de einddatum 8 juni 2026. Nu het op die datum gegeven ontslag op staande voet echter wordt vernietigd en de arbeidsovereenkomst wordt ontbonden met ingang van 1 januari 2027, zal de kantonrechter uitgaan van de resterende verlofuren per die datum. Dit betreffen de 200 opgebouwde verlofuren verminderd met de 72 opgenomen uren in 2026 en het negatieve verlofsaldo van 19,57 uren uit 2025, hetgeen neerkomt op 108,43 resterende verlofuren. Uitgaande van het uurloon van [verzoeker] van € 45,74 bruto en de vakantietoeslag van 8 procent, komt dit neer op een bedrag van € 5.356,36 bruto. Dit bedrag zal dan ook worden toegewezen. De verzochte wettelijke rente over de uit te betalen verlofuren is eveneens toewijsbaar.
Deugdelijke bruto/netto specificatie
[verzoeker] heeft verder verzocht om [verweerder] te veroordelen aan hem een deugdelijke bruto/netto specificatie te verstrekken van de verzochte bedragen. Zoals bij de beoordeling van het verzoek van [verweerder] al is overwogen, is [verweerder] is als werkgeefster op grond van artikel 7:626 BW verplicht om schriftelijke en deugdelijke salarisspecificaties te verstrekken. Het verzoek van [verzoeker] zal dan ook worden toegewezen. Het verzoek om op het afgeven van de specificatie een dwangsom te stellen zal ook ten aanzien van dit tegenverzoek worden afgewezen, omdat er geen aanleiding is te veronderstellen dat [verweerder] de specificatie niet zonder de prikkel van een dwangsom zal afgeven.
Proceskosten
De kantonrechter zal bepalen dat partijen ieder hun eigen proceskosten moeten betalen, omdat de aard van de zaak daartoe aanleiding geeft en geen sprake is van (ernstig) verwijtbaar handelen of nalaten van één van beide partijen.
6 De beslissing
De kantonrechter
op het verzoek
vernietigt het ontslag op staande voet,
veroordeelt [verweerder] om binnen 10 dagen na het wijzen van deze beschikking aan [verzoeker] te betalen een bedrag van € 7.532,39 bruto per maand aan loon te verhogen met vakantiegeld, te vermeerderen met de wettelijke verhoging met een maximum van 20 procent, te rekenen vanaf 9 juni 2026,
veroordeelt [verweerder] tot betaling van de wettelijke rente over het onder 6.2 toegewezen bedrag, telkens te rekenen vanaf iedere datum van verschuldigdheid tot de dag der voldoening,
veroordeelt [verweerder] om binnen vier weken na deze beschikking een deugdelijke bruto/netto specificatie van de betalingen onder 6.2 aan [verzoeker] te verstrekken,
veroordeelt [verweerder] in de proceskosten van € 1.762,00, te betalen binnen veertien dagen na aanschrijving daartoe, te vermeerderen met de kosten van betekening als [verweerder] niet tijdig aan de veroordelingen voldoet en de beschikking daarna wordt betekend,
veroordeelt [verweerder] tot betaling van de wettelijke rente als bedoeld in artikel 6:119 BW over de proceskosten als deze niet binnen veertien dagen na aanschrijving zijn betaald,
verklaart deze beschikking uitvoerbaar bij voorraad,
ontbindt de arbeidsovereenkomst tussen partijen met ingang van 1 februari 2027,
veroordeelt [verweerder] om binnen een maand na 1 februari 2027 aan [verzoeker] een transitievergoeding te betalen van € 5.768,16 bruto, te vermeerderen met de wettelijke rente vanaf 1 maart 2027, tot aan de dag van de gehele betaling,
veroordeelt [verweerder] om binnen een maand na 1 februari 2027 aan [verzoeker] een bedrag van € 5.356,36 bruto ter zake van resterende verlofuren te betalen, te vermeerderen met de wettelijke rente vanaf 1 maart 2027, tot aan de dag van gehele betaling,
veroordeelt [verweerder] om binnen een maand na 1 februari 2027 een deugdelijke bruto/netto specificatie van de betalingen onder 6.10 en 6.11 aan [verzoeker] te verstrekken,
bepaalt dat iedere partij de eigen proceskosten draagt,
verklaart deze beschikking uitvoerbaar bij voorraad,
wijst het meer of anders verzochte af.
|
Deze beschikking is gegeven door mr. T.K. Hoogslag en in het openbaar uitgesproken op 4 november 2026. |
||
|
!NIET VERWIJDEREN, PLAATS VOOR HANDTEKENING SECRETARIS! |
!NIET VERWIJDEREN, PLAATS VOOR HANDTEKENING RECHTER! |
|
|
!NIET VERWIJDEREN, PLAATS VOOR STEMPELS! |
54374