Veroordeling betaling maximale wettelijke verhoging. Billijke vergoeding en nevenverzoeken afgewezen.

Civiel recht

Kantonrechter

Zaaknummer / rekestnummer: 12219834 \ EA VERZ 26-541

Beschikking van 4 november 2026

in de zaak van

[verzoeker] ,

wonende te [woonplaats],

verzoekende partij,

hierna te noemen: [verzoeker],

gemachtigde: mr. E. Akopova,

tegen

TEMPO-TEAM UITZENDEN B.V.,

gevestigd te Amsterdam,

verwerende partij,

hierna te noemen: Tempo-Team,

gemachtigde: mr. J.M. Caro.

[verzoeker] heeft een verzoek gedaan om onder meer een billijke vergoeding toe te kennen. Tempo-Team heeft een verweerschrift ingediend.

Op 7 oktober 2026 heeft een mondelinge behandeling plaatsgevonden. [verzoeker] is in persoon verschenen, vergezeld door haar partner en bijgestaan door de gemachtigde. Namens Tempo-Team zijn verschenen [naam 1] (planner), [naam 2] (bedrijfsjurist), [naam 3] (accountspecialist) en [naam 4] (HR en legal advisor), bijgestaan door de gemachtigde. Partijen en hun gemachtigden hebben daar hun standpunten toegelicht, de gemachtigde van [verzoeker] mede aan de hand van spreekaantekeningen, en vragen beantwoord. De griffier heeft daarvan aantekeningen gemaakt. Na verder debat is beschikking gevraagd en is een datum voor beschikking bepaald.

[verzoeker] is op 28 oktober 2024 in dienst getreden bij Tempo-Team op basis van een uitzendovereenkomst. Die overeenkomst is op 14 november 2025 omgezet in een detacheringsovereenkomst voor bepaalde tijd (een fase B contract) tot 10 mei 2026. Op de dienstbetrekking is de collectieve arbeidsovereenkomst voor Uitzendkrachten (hierna: cao) van toepassing.

Het laatst door [verzoeker] verdiende uurloon bedroeg € 15,38 bruto exclusief vakantietoeslag en andere emolumenten en haar gemiddelde arbeidstijd was 128 uren per vier weken. Het laatste bedrijf waar [verzoeker] werkzaamheden heeft verricht was [bedrijf] B.V. (hierna: de opdrachtgever). Zij werkte daar als productiemedewerker.

Op 5 februari 2026 heeft [verzoeker] zich ziekgemeld. Tempo-Team heeft [verzoeker] vervolgens geprobeerd telefonisch te bereiken, maar [verzoeker] heeft de telefoon niet beantwoord.

Diezelfde dag heeft de opdrachtgever [verzoeker] per e-mail laten weten dat haar opdracht wordt beëindigd per 11 februari 2026.

Op 13 februari 2026 heeft Tempo-Team [verzoeker] tevergeefs geprobeerd telefonisch te bereiken. Vervolgens heeft zij [verzoeker] een loonsanctie aangezegd. Nadat [verzoeker] daartegen per e-mail bezwaar had gemaakt en had verzocht om inschakeling van een bedrijfsarts ,heeft Tempo-Team laten weten dat de loonsanctie niet zou worden toegepast.

Op 16 februari 2026 heeft Tempo-Team het loon van [verzoeker] stopgezet. Bij e-mail van 18 februari 2026 heeft Tempo-Team naar aanleiding van een e-mail van [verzoeker] laten weten dat sprake was van een administratieve fout en dat deze is gecorrigeerd.

Op 19 februari 2026 heeft Tempo-Team [verzoeker] tevergeefs telefonisch geprobeerd te bereiken. Diezelfde dag heeft [verzoeker] per e-mail nogmaals verzocht om via de mail te communiceren. Daarop heeft Tempo-Team gedreigd met een loonsanctie.

Diezelfde dag heeft [verzoeker] gereageerd dat zij herhaaldelijk had laten weten vanwege haar medische gesteldheid niet in staat te zijn telefonisch contact te hebben en dat zij volledig beschikbaar was voor communicatie via e-mail. Daarnaast heeft zij opnieuw verzocht om een afspraak met de bedrijfsarts. Vervolgens heeft Tempo-Team [verzoeker] om 15.00 uur tevergeefs telefonisch geprobeerd te bereiken en daarna het loon stopgezet.

Bij e-mail van 17 april 2026 heeft Tempo-Team aan [verzoeker] meegedeeld dat zij de loonopschorting zal opheffen, omdat de Engelstalige bewoordingen gebruikt in de laatste waarschuwingsbrief om de loonstop aan te kondigen bij nader inzien onvoldoende duidelijk zijn.

[verzoeker] heeft in de periode van 16 februari 2026 tot en met 16 april 2026 geen loon ontvangen. Tempo-Team heeft dit loon op 17 april 2026 betaald.

Op 21 april 2026 heeft [verzoeker] de bedrijfsarts bezocht. Deze heeft geoordeeld dat sprake was van medische klachten die werk gerelateerd zijn.

Op 10 mei 2026 is de arbeidsovereenkomst van rechtswege geëindigd.

[verzoeker] verzoekt de kantonrechter, na vermindering van haar verzoek ter zitting, om een schadevergoeding/billijke vergoeding toe te kennen en om Tempo-Team te veroordelen tot betaling van de maximale wettelijke verhoging over het achterstallig loon over de periode van 16 februari 2026 tot en met 16 april 2026, een aanzegvergoeding en buitengerechtelijke kosten.

[verzoeker] voert daartoe, samengevat, aan dat Tempo-Team ernstig verwijtbaar heeft gehandeld door de opdrachtovereenkomst ten onrechte te beëindigen, tijdens haar arbeidsongeschiktheid aan te dringen op telefonisch contact terwijl zij daartoe niet in staat was, vervolgens ten onrechte het loon op te schorten, pas na drie maanden een bedrijfsarts in te schakelen en het einde van de arbeidsovereenkomst onjuist aan te zeggen. Volgens [verzoeker] vormt deze samenloop van omstandigheden ernstig verwijtbaar handelen van Tempo-Team, wat heeft geleid tot het einde van de arbeidsovereenkomst.

Tempo-Team voert daartegen aan dat zij binnen 24 uur haar excuses heeft aangeboden voor de onjuiste mededeling dat de opdracht van [verzoeker] zou eindigen. Daarnaast wijst Tempo-Team erop dat telefonische contacten tijdens arbeidsongeschiktheid deel uitmaken van de verzuimvoorschriften en dat zij die voorschriften ook heeft toegepast. Verder voert Tempo-Team aan dat haar arbodienst te maken heeft met grote krapte bij de inzet van bedrijfsartsen, waardoor het niet is gelukt om binnen acht weken een afspraak in te plannen. Tot slot voert Tempo-Team aan dat zij het einde van de arbeidsovereenkomst op juiste wijze heeft aangezegd. Volgens Tempo-Team levert dit alles geen ernstig verwijtbaar handelen op.

Op de stellingen van partijen wordt hierna, voor zover relevant, nader ingegaan.

Wettelijke verhoging

Niet in geschil is dat Tempo-Team het loon over de periode van 16 februari 2026 tot 16 april 2026 te laat heeft uitbetaald. Omdat Tempo-Team het loon over deze periode te laat heeft uitbetaald, is zij over dat loon de wettelijke verhoging zoals bedoeld in artikel 7:625 BW verschuldigd geworden.

De kantonrechter ziet geen aanleiding de wettelijke verhoging te matigen. Tempo-Team heeft immers ten onrechte het loon opgeschort. Artikel 7:629 lid 6 BW biedt voor loonopschorting alleen ruimte als de werknemer zich niet houdt aan schriftelijk gegeven redelijke voorschriften over informatie die nodig is om het recht op loon vast te stellen. Dat is hier niet het geval. Tempo-Team kon in de gegeven omstandigheden niet van [verzoeker] verlangen dat zij telefonisch bereikbaar zou zijn. Dit geldt temeer nu Tempo-Team in haar e-mail van 6 februari 2026 heeft ingestemd met contact per e-mail. [verzoeker] was via e-mail ook steeds bereikbaar en heeft herhaaldelijk laten weten dat zij vanwege haar medische gesteldheid niet in staat was telefonisch contact te onderhouden. Bovendien heeft de huisarts van [verzoeker] aan Tempo-Team bevestigd dat telefonisch contact haar gezondheid niet ten goede kwam. Als Tempo-Team aan die mededelingen twijfelde, had het op haar weg gelegen eerder de bedrijfsarts in te schakelen. Het is niet aan Tempo-Team om zelf te beoordelen of [verzoeker] wel of niet tot telefonisch contact in staat was.

Partijen zijn het erover eens dat de maximale wettelijke verhoging € 2.310,64 bruto bedraagt, zodat dit bedrag zal worden toegewezen. De wettelijke rente hierover wordt eveneens toegewezen.

Uit de stellingen van [verzoeker] volgt niet op welke wettelijke grondslag zij haar verzoek tot toekenning van een billijke vergoeding baseert. Uitgangspunt is dat een arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd van rechtswege eindigt. De rechter kan op grond van artikel 7:673 lid 9 BW een werknemer wiens arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd van rechtswege eindigt een billijke vergoeding toekennen als het niet voortzetten van de arbeidsovereenkomst het gevolg is van ernstig handelen of nalaten van de werkgever. Voor het aannemen van ernstige verwijtbaarheid geldt een hoge drempel. Daarvan is niet snel sprake: in beginsel staat het een werkgever vrij een tijdelijk aangegane arbeidsovereenkomst te laten verlopen en afscheid van de werknemer te nemen.

[verzoeker] heeft onvoldoende gesteld om tot de conclusie te komen dat de gedragingen die zij ten grondslag legt aan het ernstig verwijtbaar handelen daadwerkelijk hebben veroorzaakt dat haar dienstverband bij Tempo-Team niet wordt voortgezet. Tempo-Team heeft dit gemotiveerd betwist en aangevoerd dat er een forse inkrimping gaande was bij de opdrachtgever waardoor de arbeidsovereenkomst is geëindigd. Het had op de weg van [verzoeker] gelegen om concreet te maken waarom het gestelde ernstig verwijtbaar handelen van Tempo-Team, zoals de foutieve opzegging van de opdrachtovereenkomst, het onterecht opleggen van de loonstop, het laat inschakelen van de bedrijfsarts en de onjuiste aanzegging, zou hebben geleid tot de beslissing van Tempo-Team om het dienstverband niet voort te zetten. Daarin is [verzoeker] niet geslaagd. Om die reden wordt het verzoek om toekenning van een billijke vergoeding afgewezen.

Verder resteert de vraag of [verzoeker] nog op de verzochte schadevergoeding aanspraak kan maken, omdat Tempo-Team in strijd zou hebben gehandeld met goed werkgeverschap. De kantonrechter is van oordeel dat een vergoeding op grond van artikel 7:611 BW kan bestaan naast een vergoeding op grond van ernstig verwijtbaar handelen als gevolg waarvan de arbeidsovereenkomst niet is verlengd, maar dan moet wel voldoende onderbouwd worden dat los van het niet verlengen van de arbeidsovereenkomst Tempo-Team in strijd heeft gehandeld met goed werkgeverschap, [verzoeker] los daarvan schade heeft geleden en Tempo-Team gehouden is deze schade te vergoeden.

De kantonrechter is van oordeel dat [verzoeker] dat niet, althans onvoldoende heeft gedaan. In feite verzoekt [verzoeker] op deze grondslag (nogmaals) de schade ten gevolge van het in haar ogen ten onrechte niet verlengen van de arbeidsovereenkomst door Tempo-Team. Dat [verzoeker] los daarvan schade heeft geleden, heeft zij niet voldoende gemotiveerd en onderbouwd. Of sommige gedragingen van Tempo-Team al dan niet kunnen worden aangemerkt als handelen in strijd met goed werkgeverschap kan in het midden blijven, omdat door [verzoeker] onvoldoende aannemelijk is gemaakt dat zij daardoor schade zou hebben geleden die voor vergoeding in aanmerking komt. Het verzoek tot toekenning van een schadevergoeding zal daarom worden afgewezen.

Op grond van artikel 7:668 BW moet een werkgever uiterlijk een maand voordat het contract voor bepaalde tijd eindigt, schriftelijk aan de werknemer laten weten of en onder welke voorwaarden de arbeidsovereenkomst wordt voortgezet. Als de werkgever deze aanzegging niet of te laat doet is de werkgever de aanzegvergoeding verschuldigd.

[verzoeker] heeft betoogd dat de e-mail van 9 april 2026 (zie 2.11.) niet als een aanzegging geldt, omdat een aanzegging duidelijk en ondubbelzinnig moet zijn en volgens haar is daarvan in dit geval geen sprake. Zij voert aan dat de zin “Als blijkt dat er daarna toch werk voor je is, dan gaan we in gesprek over een nieuw contract” hooguit een bevestiging van het einde van het lopende contract bevat, maar geen rechtsgeldige aanzegging omtrent voortzetting of niet-voortzetting. Tempo-Team heeft hier tegenin gebracht dat uit de e-mail duidelijk volgt dat de arbeidsovereenkomst afloopt en zonder nader bericht niet wordt voortgezet.

De kantonrechter is van oordeel dat de e-mail van 9 april 2026 geen misverstand laat bestaan over het aflopen van het huidige contract. Uit de bewoordingen blijkt immers dat de arbeidsovereenkomst op de overeengekomen einddatum eindigt en dat alleen als zich later opnieuw werk zou voordoen, nog kan worden gesproken over een nieuw contract. Daarmee is voldoende duidelijk gemaakt dat Tempo-Team de arbeidsovereenkomst niet heeft willen voortzetten. Dat [verzoeker] dit anders heeft begrepen, is evenmin gebleken. De verzochte aanzegvergoeding wordt daarom afgewezen.

[verzoeker] heeft voldoende gesteld en onderbouwd dat voor de wettelijke verhoging buitengerechtelijke incassowerkzaamheden zijn verricht. De buitengerechtelijke kosten worden vastgesteld op het bedrag dat overeenkomstig artikel 2 van het Besluit vergoeding voor buitengerechtelijke incassokosten wordt begroot, nu dit bedrag gelet op alle omstandigheden van het geval redelijk voorkomt en [verzoeker] niet heeft gesteld dat haar werkelijke kosten dit bedrag overschrijden. Aan buitengerechtelijke kosten is daarom toewijsbaar een bedrag van € 346,60.

De proceskosten komen voor rekening van Tempo-Team, omdat Tempo-Team overwegend ongelijk krijgt. De proceskosten aan de zijde van [verzoeker] worden begroot op € 1.102,00 (€ 93,00 aan griffierecht, € 865,00 aan salaris gemachtigde en € 144,00 aan nakosten), plus de kosten van betekening zoals vermeld in de beslissing.

De kantonrechter

veroordeelt Tempo-Team om aan [verzoeker] de wettelijke verhoging van € 2.310,64 bruto te betalen, te vermeerderen met de wettelijke rente vanaf de respectievelijke data van opeisbaarheid tot aan de dag van volledige betaling,

veroordeelt Tempo-Team om aan [verzoeker] te betalen € 346,60 aan buitengerechtelijke kosten,

veroordeelt Tempo-Team in de proceskosten van € 1.102,00, te betalen binnen veertien dagen na aanschrijving daartoe, te vermeerderen met de kosten van betekening als Tempo-Team niet tijdig aan de veroordelingen voldoet en de beschikking daarna wordt betekend,

verklaart deze beschikking uitvoerbaar bij voorraad,

wijst het meer of anders verzochte af.