Toekenning billijke vergoeding na niet rechtsgeldige opzegging van een arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd.

Civiel recht

Kantonrechter

Zittingsplaats Utrecht

Zaaknummer / rekestnummer: 12253297 \ UE VERZ 26-247 MS/1270

Beschikking van 29 oktober 2026

in de zaak van

[verzoeker] ,

wonende in [woonplaats] ,

verzoekende partij,

hierna te noemen: [verzoeker] ,

gemachtigde: mr. N.M. Fakiri,

tegen

[verweerder] B.V.,

gevestigd in [vestigingsplaats] ,

verwerende partij,

hierna te noemen: [verweerder] ,

gemachtigde: mr. R.G.J. Geurts.

Het verloop van de procedure blijkt uit:

- het verzoekschrift met producties;

- het verweerschrift met producties;

- de aanvullende producties van [verzoeker] .

Op 1 oktober 2026 heeft een mondelinge behandeling plaatsgevonden, waar [verzoeker] met zijn gemachtigde is verschenen. Namens [verweerder] zijn de heer [A] (hierna: [A] ), operationeel directeur, en de gemachtigde verschenen. Partijen hebben hun standpunten aan de hand van spreekaantekeningen toegelicht. Zij hebben op elkaar kunnen reageren en hebben vragen van de kantonrechter beantwoord. De griffier heeft aantekeningen gemaakt van wat is besproken. Na afloop van de mondelinge behandeling heeft de kantonrechter bepaald dat vandaag uitspraak wordt gedaan.

In deze zaak verzoekt [verzoeker] om toekenning van een billijke vergoeding na een opzegging van de arbeidsovereenkomst door [verweerder] . De kantonrechter wijst het verzoek toe, omdat de opzegging niet rechtsgeldig is. [verweerder] moet een bedrag van € 10.000,00 aan [verzoeker] betalen.

Inleiding

[verzoeker] , geboren [geboortedatum] 1989, is op 1 oktober 2025 bij [verweerder] in dienst getreden. Zijn functie was [functie] met een loon van € 5.000,00 bruto per maand. [verzoeker] was werkzaam op basis van een arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd, die op 30 september 2026 van rechtswege zou eindigen. In de arbeidsovereenkomst stond een tussentijds opzegbeding.

[verzoeker] heeft vanaf het moment dat hij bij [verweerder] in dienst trad meerdere keren met [A] besproken dat hij de werkdruk erg hoog vond. [A] heeft hem op 3 februari 2026 laten weten dat zijn contract per 1 oktober 2026 niet zou worden verlengd en dat hij meteen al naar een andere functie kon gaan solliciteren. [verzoeker] heeft aangegeven dat hij het hier niet mee eens was, maar dat hij dit zou moeten accepteren. Hij is hierna gaan solliciteren.

Omdat [A] twijfels had of [verzoeker] wel genoeg uren werkte, heeft hij begin februari 2026 camerabeelden van de parkeerplaats bij het bedrijf bekeken om te controleren wanneer de auto van [verzoeker] daar de afgelopen tijd stond geparkeerd. Op 11 februari 2026 heeft hij [verzoeker] laten weten dat [verweerder] een onderzoek naar hem had gedaan en daarbij de door hem gewerkte uren had gecontroleerd. In een brief van dezelfde datum, die [A] hem heeft gegeven, staat dat is vastgesteld dat [verzoeker] in de periode van 12 januari 2026 tot en met 6 februari 2026 structureel niet heeft voldaan aan de contractueel overeengekomen arbeidsduur van 40 uur per week. Van [verzoeker] wordt verwacht dat hij hieraan per direct zal voldoen. Zo niet, dan zou dit kunnen leiden tot verdere disciplinaire maatregelen. [verzoeker] heeft weersproken dat hij een arbeidsomvang van 40 uur per week had en dat hij te weinig uren zou hebben gewerkt.

[verweerder] heeft de arbeidsovereenkomst daarna bij brief van 27 februari 2026 met ingang van 31 maart 2026 opgezegd. [verzoeker] is daarbij tot 1 april 2026 vrijgesteld van het verrichten van werkzaamheden met behoud van salaris. [verweerder] heeft een schriftelijke onderbouwing van de beëindiging van de arbeidsovereenkomst gegeven. Hierin staat dat [verzoeker] structuree tekort is geschoten in de uitvoering van de functie, dat de communicatie met collega’s moeizaam verloopt, wat heeft geleid tot een onwerkbare samenwerking en dat [verzoeker] gedurende een aaneengesloten periode zonder afdoende verklaring niet aan de overeengekomen arbeidsuren heeft voldaan. Bespreking hiervan leidde volgens [verweerder] niet tot inzicht van [verzoeker] in zijn eigen verantwoordelijkheid hiervoor. Daarom is het vertrouwen in een duurzame en constructieve voortzetting van de samenwerking komen te vervallen. [verweerder] heeft in het kader van de eindafrekening een transitievergoeding van € 927,00 aan [verzoeker] betaald.

[verzoeker] heeft berust in de opzegging, maar heeft zich tegenover [verweerder] wel op het standpunt gesteld dat de opzegging onrechtmatig is.

[verzoeker] stelt zich op het standpunt dat de opzegging niet rechtsgeldig is en verzoekt de kantonrechter om hem op grond van artikel 7:681 lid 1 van het Burgerlijk Wetboek in plaats van vernietiging van de opzegging een billijke vergoeding van € 40.000,00 toe te kennen. Dit bedrag bestaat in de eerste plaats uit een vergoeding van € 32.400,00 bruto inclusief vakantietoeslag ter compensatie van zijn salaris tot het moment waarop zijn dienstverband van rechtswege zou zijn geëindigd. Dat zou 1 oktober 2026 zijn geweest. Het resterende bedrag is een vergoeding van zijn vakantiedagen en € 5.000,00 als afschrikwekkende werking omdat [verweerder] er volgens [verzoeker] slechts op uit is geweest om tot voortijdige beëindiging van het dienstverband te komen. [verzoeker] betwist dat hij slecht functioneerde of slecht communiceerde met collega’s. Als dat al zo was, dan had [verweerder] een verbetertraject moeten inzetten, maar dat heeft zij niet gedaan. [verzoeker] stelt ten slotte dat het gebruik van de camerabeelden onrechtmatig was omdat hiermee een inbreuk is gemaakt op zijn recht op privéleven, en dat in strijd is gehandeld met de AVG.

[verweerder] stelt zich allereerst op het standpunt dat [verzoeker] niet-ontvankelijk is in zijn verzoek omdat dit pas op 15 juni 2026, en daarom niet tijdig, is ingediend. De kantonrechter is van oordeel dat [verzoeker] wel ontvankelijk is in zijn verzoek. Een verzoek om toekenning van een billijke vergoeding moet binnen twee maanden na de dag waarop de arbeidsovereenkomst is geëindigd worden ingediend. Anders dan [verweerder] heeft gesteld, gaat deze termijn niet al in op de dag dat de werknemer op de hoogte is dan wel redelijkerwijs op de hoogte had kunnen zijn van de situatie waardoor de arbeidsovereenkomst is beëindigd. [verzoeker] heeft zijn verzoekschrift met een e-mail van 29 mei 2026, en dus tijdig, ingediend. Hij heeft daarna een papieren versie van het verzoekschrift nagestuurd, dat door de griffie gestempeld is op 15 juni 2026. Dit betekent echter niet dat de datum van indiening van het verzoekschrift hiermee is gewijzigd.

Ondanks het verweer van [verweerder] wordt het verzoek van [verzoeker] om hem een billijke vergoeding toe te kennen toegewezen. De opzegging van de arbeidsovereenkomst per 31 maart 2026 was in strijd met artikel 7:671 BW. [verweerder] had weliswaar de opzegtermijn in acht genomen, maar [verzoeker] had niet met de opzegging ingestemd en er was ook geen sprake was van verkregen toestemming van het UWV. De opzegging is daarom niet rechtsgeldig. Dit erkent [verweerder] ook. Dat [verweerder] aanvankelijk dacht dat het voldoende was om de opzegtermijn in acht te nemen doet niet af aan de wettelijke vereisten voor opzegging. Een ongeldige opzegging moet als ernstig verwijtbaar handelen of nalaten van de werkgever worden aangemerkt.

Voor het vaststellen van de hoogte van de toe te kennen billijke vergoeding zijn in de rechtspraak uitgangspunten geformuleerd. De kantonrechter moet bij het bepalen van de billijke vergoeding rekening houden met alle (uitzonderlijke) omstandigheden van het geval en die vergoeding moet daarbij aansluiten. Het gaat er uiteindelijk om dat de werknemer wordt gecompenseerd voor het ernstig verwijtbaar handelen of nalaten van de werkgever. Ook met de gevolgen van het ontslag kan rekening worden gehouden, voor zover die gevolgen zijn toe te rekenen aan het verwijt dat de werkgever kan worden gemaakt. De billijke vergoeding heeft geen bestraffend doel, maar met de billijke vergoeding kan ook worden tegengegaan dat werkgevers ervoor kiezen een arbeidsovereenkomst op ernstig verwijtbare wijze te laten eindigen.

De kantonrechter zal een billijke vergoeding toekennen van € 10.000,00 bruto. Daarbij is het volgende in aanmerking genomen.

De arbeidsovereenkomst zou zonder de opzegging van rechtswege zijn geëindigd per 30 september 2026. De kantonrechter volgt echter het standpunt van [verweerder] dat het aannemelijk is dat de arbeidsovereenkomst al eerder zou zijn beëindigd. [verweerder] heeft namelijk op 3 februari 2026 met [verzoeker] besproken dat de arbeidsovereenkomst niet zou worden verlengd en dat hij direct al een andere baan zou kunnen gaan zoeken. [verzoeker] was het hier niet mee eens, maar is hierna wel gaan solliciteren. Het was daarom te verwachten dat de arbeidsovereenkomst zou eindigen als [verzoeker] nieuw werk zou hebben gevonden. [verzoeker] heeft ook een nieuwe baan gevonden en is vanaf 15 mei 2026 in dienst getreden bij [bedrijf] . De kantonrechter gaat ervan uit dat de arbeidsovereenkomst met [verweerder] ook zonder de opzegging per die datum zou zijn geëindigd. [verzoeker] heeft voldoende aannemelijk gemaakt dat hij in de periode van 1 april 2026 tot 15 mei 2026 geen inkomsten heeft gehad. Hij heeft gesteld dat hij van zijn spaargeld heeft geleefd omdat hij niet aan zijn WW-rechten wilde komen. [verweerder] heeft dit niet gemotiveerd betwist. Dit is voor haar ook lastig omdat zij niet over de financiële gegevens van [verzoeker] beschikt, maar de kantonrechter ziet geen concrete aanknopingspunten om aan deze stelling van [verzoeker] te twijfelen. De kantonrechter gaat er daarom van uit dat [verzoeker] als gevolg van de (niet rechtsgeldige) opzegging 1,5 maand geen inkomsten heeft gehad. Hij ontving laatstelijk een bruto maandsalaris van € 5.000,00.

[verzoeker] stelt dat hij als gevolg van de opzegging nog meer inkomsten is misgelopen, omdat hij door [bedrijf] tijdens de proeftijd is ontslagen. Het is echter niet gebleken dat de reden voor dit ontslag iets te maken heeft met de opzegging van de arbeidsovereenkomst door [verweerder] . [verzoeker] heeft dit ook niet gesteld. De kantonrechter rekent daarom eventuele inkomensschade die [verzoeker] als gevolg van de opzegging door [bedrijf] heeft geleden niet toe aan [verweerder] .

[verweerder] zal dus worden veroordeeld tot betaling van een billijke vergoeding van in totaal € 10.000,00 bruto. De kantonrechter ziet geen aanleiding om vanuit het oogpunt van afschrikwekkende werking een hogere vergoeding toe te kennen, omdat niet is gebleken dat [verweerder] zich opzettelijk niet aan de regelgeving voor opzegging van een arbeidsovereenkomst heeft gehouden. Dat neemt overigens niet weg dat van [verweerder] wel mag worden verwacht dat zij zich hierin verdiept of juridisch advies inwint voordat zij tot opzegging overgaat. Er is ook geen aanleiding om aan [verzoeker] een extra vergoeding toe te kennen voor vergoeding van vakantiedagen, omdat hij niet heeft onderbouwd dat hij hiervoor nog een bedrag van [verweerder] te goed heeft.

De kantonrechter ziet ook geen aanleiding om de billijke vergoeding lager vast te stellen vanwege de € 12.000,00 aan kosten die [verweerder] aan de recruiter heeft moeten betalen voor het aantrekken van [verzoeker] en de kosten die [verweerder] heeft moeten maken om toegang te krijgen tot de laptop van [A] . [verzoeker] stelt terecht dat de kosten van de recruiter geen verband houden met de opzegging van de arbeidsovereenkomst. De omstandigheid dat zij niet lang plezier van [verzoeker] heeft gehad, komt voor haar eigen risico. Voor de kosten die gemaakt zijn voor de laptop geldt dat [verzoeker] gemotiveerd heeft betwist dat hij na het einde van het dienstverband, toen de laptop op het kantoor van [verweerder] lag, op afstand software op de laptop heeft geïnstalleerd. [verweerder] heeft haar stelling op dit punt niet nader onderbouwd, zodat niet is komen vast te staan dat [verzoeker] dit heeft gedaan. Ook deze kosten houden bovendien geen verband met de opzegging. Ten slotte is niet komen vast te staan dat [verzoeker] te weinig uren heeft gewerkt en dat [verweerder] hem te veel salaris zou hebben betaald. Dit kan op basis van het onderzoek dat [A] daarnaar heeft verricht niet worden vastgesteld.

De proceskosten komen voor rekening van [verweerder] , omdat [verweerder] overwegend ongelijk krijgt en ernstig verwijtbaar tegenover [verzoeker] heeft gehandeld. De proceskosten aan de zijde van [verzoeker] worden begroot op € 1.102,00 (€ 93,00 aan griffierecht, € 865,00 aan salaris gemachtigde en € 144,00 aan nakosten), plus de kosten van betekening zoals vermeld in de beslissing.

De gevorderde wettelijke rente over de proceskosten wordt toegewezen zoals vermeld in de beslissing.

De kantonrechter

veroordeelt [verweerder] om aan [verzoeker] een billijke vergoeding te betalen van € 10.000,00,

veroordeelt [verweerder] in de proceskosten van € 1.102,00, te betalen binnen veertien dagen na aanschrijving daartoe, te vermeerderen met de kosten van betekening als [verweerder] niet tijdig aan de veroordelingen voldoet en de beschikking daarna wordt betekend,

veroordeelt [verweerder] tot betaling van de wettelijke rente als bedoeld in artikel 6:119 BW over de proceskosten als deze niet binnen veertien dagen na aanschrijving zijn betaald,

verklaart deze beschikking uitvoerbaar bij voorraad,

wijst het meer of anders verzochte af.