Verzoek ontbinding arbeidsovereenkomst afgewezen.

Civiel recht

Kantonrechter

Zaaknummer / rekestnummer: 12370162 \ EA VERZ 26-1060

Beschikking van 2 november 2026 (bij vervroeging)

in de zaak van

BORGESIUS AALSMEER BV,

gevestigd te Aalsmeer,

verzoekende partij,

verwerende partij in het (voorwaardelijke) tegenverzoek,

hierna te noemen: Borgesius,

gemachtigde: mr. M.E. Borgesius,

tegen

[verweerder] ,

wonende te [woonplaats] ,

verwerende partij,

verzoekende partij in het (voorwaardelijke) tegenverzoek,

hierna te noemen: [verweerder] ,

gemachtigde: mr. R. Odekerken.

Borgesius heeft een verzoek gedaan om de arbeidsovereenkomst tussen partijen te ontbinden. [verweerder] heeft een verweerschrift en (voorwaardelijke) tegenverzoeken ingediend.

Op 19 oktober 2026 heeft een mondelinge behandeling plaatsgevonden. Namens Borgesius is verschenen [naam 1] , bijgestaan door de gemachtigde. [verweerder] is verschenen, vergezeld door zijn partner, bijgestaan door de gemachtigde. Partijen hebben hun standpunten toegelicht, de gemachtigde van Borgesius mede aan de hand van pleitaantekeningen, en vragen beantwoord. De griffier heeft daarvan aantekeningen gemaakt. Na verder debat is beschikking gevraagd en is een datum voor beschikking bepaald.

Borgesius maakt deel uit van het Borgesiusconcern dat bestaat uit negen industriële bakkerijen en een servicekantoor.

[verweerder] , geboren [geboortedatum] 1964, is sinds 12 augustus 2024 in dienst bij Borgesius. [verweerder] vervult de functie van medewerker technische dienst 2 tegen een loon van € 3.654,06 bruto per vier weken exclusief vakantietoeslag. Op de arbeidsovereenkomst is een verzuimreglement van toepassing. In dit reglement is opgenomen dat ziekmeldingen enkel telefonisch kunnen worden gedaan.

Op 16 maart 2026 heeft [verweerder] zich ziekgemeld.

Op 8 april 2026 heeft [verweerder] de bedrijfsarts bezocht. Uit de probleemanalyse volgt dat er benutbare mogelijkheden zijn en [verweerder] kan re-integreren in aangepaste werkzaamheden. De bedrijfsarts heeft partijen geadviseerd samen in gesprek te gaan over mogelijke aangepaste werkzaamheden, waarbij [verweerder] de aangedane arm beperkt hoeft te gebruiken en als hij deze gebruikt, het voornamelijk onderhandse bewegingen zijn.

Vervolgens heeft [verweerder] dagelijks aangepaste werkzaamheden verricht.

Op 28 april 2026 heeft [verweerder] zich ziekgemeld vanwege buikklachten. Borgesius heeft [verweerder] daarop uitgenodigd om op 29 april 2026 op de bakkerij te verschijnen voor een kopje koffie en om de re-integratie te bespreken.

Op 29 april 2026 is [verweerder] niet verschenen op de afspraak met Borgesius. Vervolgens heeft Borgesius [verweerder] een schriftelijke waarschuwing gestuurd wegens het niet voldoen aan de re-integratieverplichtingen.

Op 30 april 2026 heeft er een gesprek plaatsgevonden tussen [naam 2] ( [functie] , hierna: [naam 2] ) en [verweerder] . Tijdens dit gesprek is [verweerder] gewezen op de re-integratieverplichtingen.

Vervolgens hebben [verweerder] en [naam 1] telefonisch contact gehad waarbij [verweerder] aan [naam 1] heeft laten dat hij niet kan re-integreren omdat hij een medische ingreep zou moeten ondergaan.

Bij brief van 28 mei 2026 heeft de orthopedisch chirurg aan de huisarts van [verweerder] meegedeeld dat sprake is van een volledige ruptuur van de supraspinatuspees met een ingekapseld hematoom en hem verwezen voor een MRI.

Op 2 juni 2026 heeft [verweerder] zich ziekgemeld en op 8 juni 2026 heeft hij deze ziekmelding herhaald.

Bij e-mail en Whatsapp van 9 juni 2026 heeft Borgesius [verweerder] een loonstop opgelegd per 8 juni 2026 omdat [verweerder] zich zonder geldige reden via Whatsapp had afgemeld voor zijn re-integratiewerkzaamheden en niet bereikbaar was voor Borgesius tijdens het ziekteverzuim.

Bij e-mail en Whatsapp van 16 juni 2026 heeft Borgesius aan [verweerder] meegedeeld dat zij tot op heden niets van [verweerder] heeft vernomen en een deskundigenoordeel bij het UWV zal aanvragen. Indien het UWV oordeelt dat [verweerder] niet voldoende meewerkt aan zijn re-integratie zal zij een ontslagprocedure starten.

Op 17 juni 2026 heeft [verweerder] Borgesius tevergeefs geprobeerd telefonisch te bereiken. Diezelfde dag heeft hij per Whatsapp geschreven dat het niet zijn bedoeling is geweest om niet mee te werken aan de re-integratie en dat hij graag wil bespreken wat er van hem verwacht wordt. Ook heeft hij laten weten dat er binnenkort een MRI volgt en dat hij alles graag met een bedrijfsarts wil doornemen.

Op 18 juni 2026 heeft Borgesius een deskundigenoordeel bij het UWV aangevraagd. Bij brief van 31 juli 2026 heeft het UWV aan Borgesius meegedeeld dat het langer kan duren voordat zij een deskundigenoordeel ontvangt.

Borgesius verzoekt de arbeidsovereenkomst met [verweerder] te ontbinden, primair vanwege verwijtbaar handelen, subsidiair vanwege een verstoorde arbeidsverhouding en meer subsidiair vanwege de cumulatiegrond.

Borgesius heeft aan het verzoek ten grondslag gelegd – kort weergegeven – dat [verweerder] zich meermaals zonder geldige reden heeft afgemeld voor zijn re-integratiewerkzaamheden, niet bereikbaar is voor Borgesius, geen contact opneemt met Borgesius en weigert mee te werken aan zijn re-integratie. Volgens Borgesius is daarmee sprake van ernstig verwijtbaar handelen van [verweerder] . Borgesius heeft haar vertrouwen in een goede arbeidsrelatie met [verweerder] verloren.

[verweerder] verweert zich tegen het verzoek en stelt dat de verzochte ontbinding moet worden afgewezen. Daarnaast verzoekt hij om Borgesius te veroordelen tot betaling van het loon vanaf 8 juni 2026 met nevenverzoeken. [verweerder] voert aan – samengevat – dat Borgesius niet beschikt over een deskundigenoordeel en er geen omstandigheid denkbaar is die maakt dat het afwachten daarvan in redelijkheid niet van Borgesius kan worden gevergd. Daarnaast staat het opzegverbod bij ziekte ontbinding in de weg. Verder betwist [verweerder] dat hij zonder deugdelijke grond passende arbeid niet verricht of weigert mee te werken aan redelijke voorschriften of maatregelen. Voor het geval de arbeidsovereenkomst toch wordt ontbonden, verzoekt [verweerder] onder meer om toekenning van een billijke vergoeding en betaling van de transitievergoeding.

Op de stellingen van partijen wordt hierna, voor zover van belang, nader ingegaan.

het verzoek

Het gaat in deze zaak om de vraag of de arbeidsovereenkomst tussen partijen moet worden ontbonden.

Tussen partijen is niet in geschil dat [verweerder] arbeidsongeschikt is als gevolg van een schouderpeesruptuur. In beginsel is dan het opzegverbod tijdens ziekte van toepassing. In artikel 7:670a Burgerlijk Wetboek (BW) is bepaald dat het opzegverbod bij ziekte niet van toepassing is, indien de werknemer zonder deugdelijke grond de re-integratieverplichtingen, bedoeld in artikel 7:660a BW, weigert na te komen en de werkgever de werknemer schriftelijk heeft gemaand tot nakoming van deze verplichtingen of om die reden, met inachtneming van het bepaalde in artikel 7:629 lid 7, de betaling van het loon heeft gestaakt. Op grond van artikel 7:660a BW komen de verplichtingen van de werknemer erop neer, kort gezegd, dat de werknemer gevolg moet geven aan redelijke voorstellen van de werkgever, dient mee te werken aan maatregelen en aan het opstellen van een plan van aanpak en passende arbeid dient te verrichten.

Verder is voor de beoordeling van dit geschil artikel 7:671b lid 6 BW van belang. In dat artikel staat dat, ondanks het bestaan van een opzegverbod, de kantonrechter de arbeidsovereenkomst in twee gevallen toch kan ontbinden, namelijk 1) als het verzoek om ontbinding geen verband houdt met de omstandigheden waarop het opzegverbod betrekking heeft of 2) indien sprake is van omstandigheden die van dien aard zijn dat de arbeidsovereenkomst in het belang van de werknemer behoort te eindigen.

Borgesius stelt dat het opzegverbod van artikel 7:670 lid 1 BW niet van toepassing is, omdat [verweerder] zonder deugdelijke grond zijn re-integratieverplichtingen niet is nagekomen en de ontbinding geen verband houdt met enig ander opzegverbod. De kantonrechter volgt haar daarin niet. Dat wordt als volgt overwogen.

Vaststaat dat [verweerder] niet op de afspraak van 29 april 2026 is verschenen. Dat alleen is echter niet genoeg om daar vergaande conclusies aan te verbinden, zeker niet omdat partijen op 30 april 2026 weer met elkaar in gesprek zijn gegaan en [verweerder] daarna zijn re-integratiewerkzaamheden heeft hervat. Tussen partijen is in geschil of [verweerder] vanaf 18 mei 2026 in staat was re-integratiewerkzaamheden te verrichten. [verweerder] heeft op 19 mei 2026 telefonisch aan [naam 1] laten weten dat hij niet kon re-integreren vanwege een medische ingreep die hij moest ondergaan. Nadien heeft een afspraak bij de bedrijfsarts plaatsgevonden. De bedrijfsarts heeft daarbij geoordeeld dat geen sprake was van Geen Benutbare Mogelijkheden, maar uit dat advies blijkt niet concreet welke werkzaamheden [verweerder] dan wel kon verrichten. Verder heeft de bedrijfsarts partijen geadviseerd met elkaar in gesprek te blijven. Vaststaat dat Borgesius geen navraag heeft gedaan bij de bedrijfsarts over de voor [verweerder] nog wel mogelijke werkzaamheden (hoewel zij daartoe, indien vragen bestonden, nadrukkelijk door de bedrijfsarts was uitgenodigd). Nu de omvang van de nog wel mogelijke werkzaamheden uit het advies niet duidelijk volgt, staat voor de kantonrechter onvoldoende vast dat [verweerder] de door Borgesius aangeboden re-integratiewerkzaamheden had kunnen verrichten. Verder heeft Borgesius onvoldoende onderbouwd dat de ziekmelding van 8 juni 2026 onterecht was. Uit de brief van de orthopedisch chirurg van 28 mei 2026 volgt dat sprake is van een schouderpeesruptuur en dat een MRI was ingepland. Daarnaast volgt uit de terugkoppeling van de Physician assistent van de bedrijfsarts van 11 juni 2026 dat sprake was van een verergering van de fysieke beperkingen. Zij heeft partijen geadviseerd een vervolggesprek in te plannen zodra de uitslag van het onderzoek bekend zou zijn en om met elkaar in gesprek te blijven over de werksituatie. Borgesius heeft geen vervolggesprek bij de bedrijfsarts laten inplannen. Wel heeft [verweerder] op 11 juni 2026 nog contact gehad met [naam 1] . De stelling van Borgesius dat na 8 juni 2026 niets meer van [verweerder] is vernomen, gaat dus niet op. Bovendien heeft [verweerder] ook op 17 juni 2026 en 20 juni 2026 nog contact gezocht met Borgesius.

Gelet op het voorgaande kan zonder deskundigenoordeel niet worden vastgesteld dat [verweerder] structureel en stelselmatig zijn re-integratieverplichtingen heeft geschonden. Hoewel Borgesius er niets aan kan doen dat sprake is van achterstanden bij het UWV, is er in dit geval geen sprake van een situatie waarin het niet van haar gevergd zou kunnen worden een UWV deskundigenoordeel te overleggen. Dat geldt te meer nu zij ook nog een vervolggesprek bij de bedrijfsarts had kunnen laten plannen, zoals door [verweerder] ook was verzocht. Dit betekent dat het opzegverbod gedurende ziekte niet is komen te vervallen op grond van de uitzondering genoemd in artikel 7:670a lid 1 BW.

Alle verwijten die Borgesius aan [verweerder] maakt en die zij ten grondslag heeft gelegd aan haar ontbindingsverzoek, houden verband met de re-integratieverplichtingen van [verweerder] en dus met zijn ziekte. Dat sprake is van omstandigheden die van dien aard zijn dat de arbeidsovereenkomst in het belang van [verweerder] behoort te eindigen is gesteld noch gebleken. Dit betekent dat er een opzegverbod geldt ten aanzien van alle gronden (e-grond, g-grond en i-grond) op grond waarvan zij verzoekt de arbeidsovereenkomst te ontbinden.

De conclusie van het voorgaande is dat het verzoek tot ontbinding van de arbeidsovereenkomst zal worden afgewezen.

Nu de arbeidsovereenkomst niet wordt ontbonden, wordt niet toegekomen aan de voorwaardelijke tegenverzoeken van [verweerder] .

Door het ontbreken van een UWV deskundigenoordeel kan de kantonrechter niet vaststellen dat [verweerder] onvoldoende heeft meegewerkt aan de re-integratie. Nu dit niet is vast komen te staan, wordt geoordeeld dat Borgesius het loon onterecht heeft opgezegd. Gelet daarop zal het gevorderde loon van 8 juni 2026 tot en met 2 november 2026 worden toegewezen, vermeerderd met de wettelijke rente daarover. Het toekomstig gevorderde loon zal worden afgewezen, omdat er geen aanwijzing voor is dat Borgesius in de toekomst niet aan haar loonverplichtingen zou voldoen. Uit de arbeidsovereenkomst volgt het recht op loonbetaling al, terwijl toewijzing hiervan bij veranderde omstandigheden (bijvoorbeeld bij een eventuele loonopschorting of loonstop in de toekomst) tot verdere discussie en executieproblemen kan leiden.

Over de hoogte van het loon heeft [verweerder] in zijn verweerschrift vermeld dat het loon € 3.654,06 bruto bedraagt. Dit bedrag is hoger dan het loon dat Borgesius in haar verzoekschrift heeft vermeld, als gevolg van de aanvulling tot het vitaliteitsloon en de doorbetaalde toeslag verband houdende met ploegen- en onregelmatige diensten. Borgesius heeft dit hogere loonbedrag niet weersproken. Daarom zal worden uitgegaan van het door [verweerder] genoemde loonbedrag.

De kantonrechter ziet aanleiding om de gevorderde wettelijke verhoging over het achterstallig loon te matigen tot nihil. Daartoe wordt overwogen dat op basis van hetgeen partijen naar voren hebben gebracht niet zonder meer kan worden vastgesteld dat [verweerder] voldoende heeft meegewerkt aan zijn re-integratie, maar dat de kantonrechter dat zonder het deskundigenoordeel van het UWV niet goed kan beoordelen. Verder speelt mee dat [verweerder] zich, ondanks waarschuwingen, steeds via WhatsApp heeft afgemeld in strijd met het verzuimreglement. Ook heeft hij, hoewel de bedrijfsarts hem daarom had verzocht, de brief van de orthopedisch chirurg niet toegestuurd.

De vordering tot afgifte van deugdelijke loonstroken zal als niet weersproken worden toegewezen.

De proceskosten komen voor rekening van Borgesius, omdat Borgesius overwegend ongelijk krijgt. De proceskosten aan de zijde van [verweerder] worden begroot op € 1.009,00 (€ 865,00 aan salaris gemachtigde en € 144,00 aan nakosten), plus de kosten van betekening zoals vermeld in de beslissing.

De kantonrechter

op het verzoek

wijst het verzoek tot ontbinding van de arbeidsovereenkomst af,

veroordeelt Borgesius tot betaling aan [verweerder] van het loon van € 3.654,06 bruto per vierwekelijkse periode exclusief vakantietoeslag vanaf 8 juni 2026 tot en met 2 november 2026, te vermeerderen met de wettelijke rente als bedoeld in artikel 6:119 BW daarover vanaf de datum van opeisbaarheid tot de datum van volledige betaling,

veroordeelt Borgesius tot afgifte van deugdelijke loonstroken,

veroordeelt Borgesius in de proceskosten van € 1.009,00, te betalen binnen veertien dagen na aanschrijving daartoe, te vermeerderen met de kosten van betekening als Borgesius niet tijdig aan de veroordelingen voldoet en de beschikking daarna wordt betekend,

verklaart deze beschikking uitvoerbaar bij voorraad,

wijst het meer of anders verzochte af.