Arbeidsrecht
Vordering wedertewerkstelling in kortgeding afgewezen. Werkgever heeft beleid waaruit volgt dat het niet is…
Rechtbank Den Haag, 29 oktober 2026
ECLI:NL:RBDHA:2026:31915 · Rechtbank Den Haag · 29 oktober 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/rechtbank-den-haag/civiel-recht/arbeidsrecht/eerste-aanleg-enkelvoudig/ecli-nl-rbdha-2026-31915
Zaakgegevens
Op 29 oktober 2026 heeft de Rechtbank Den Haag in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over arbeidsrecht.
- Instantie
- Rechtbank Den HaagRechtbankDe rechter die de meeste zaken als eerste behandelt: civiele zaken, strafzaken en bestuurszaken.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Den Haag
- Datum uitspraak
- 29 oktober 2026
- Datum publicatie
- 30 oktober 2026
- Zaaknummer
- 12391554 RL EXPL 26-20894
- Rechtsgebied
- Civiel recht » Arbeidsrecht
- Procedure
- Eerste aanleg - enkelvoudigEnkelvoudige kamerDe zaak is behandeld door één rechter.Meer uitleg
- ECLI
- ECLI:NL:RBDHA:2026:31915
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
Vordering wedertewerkstelling in kortgeding afgewezen. Werkgever heeft beleid waaruit volgt dat het niet is toegestaan om (digitaal) vanuit het buitenland te werken, tenzij daarvoor toestemming is gegeven door de werkgever. De kantonrechter acht dit een redelijk voorschrift (artikel 7:660 BW). Werkneemster heeft vanwege emigratieplannen om toestemming verzocht en deze is door werkgever geweigerd. Werkneemster heeft niet onderbouwd waarom de werkgever gehouden zou zijn om voor haar een uitzondering op het beleid te maken. Werkneemster is ondanks waarschuwingen toch vanuit het buitenland gaan werken. Het ontzeggen van de toegang tot het werk is onder deze omstandigheden niet in strijd met het goed werkgeverschap. Werkgever hoeft haar interne communicatie over de non-actiefstelling ook niet te rectificeren.
Uitspraak
RECHTBANK DEN HAAG
Zittingsplaats Den Haag
EiV/c
Zaak-/rolnr.: 12391554 RL EXPL 26-20894
29 oktober 2026
Vonnis van de kantonrechter in kortgeding in de zaak van:
[eisende partij]
,
wonende te [woonplaats] ([land]),
eisende partij,
gemachtigde: mr. N.A.W.E. Jansen,
tegen
de publiekrechtelijke rechtspersoon Centraal Bureau voor de Statistiek,
gevestigd te Den Haag,
gedaagde partij,
hierna: het CBS,
gemachtigde: mr. J.S.A.E. van Eck-Hagelstein.
1 De procedure
De kantonrechter heeft kennisgenomen van de volgende stukken:
-
de dagvaarding van 23 september 2026 met producties 1 t/m 4;
-
de conclusie van antwoord met als bijlage een kopie van het verzoekschrift tot ontbinding van de arbeidsovereenkomst en bijbehorende producties 1 t/m 42;
-
de spreekaantekeningen van de zijde van [eisende partij].
Op 7 oktober 2026 heeft een mondelinge behandeling plaatsgevonden. [eisende partij] is verschenen en namens het CBS is [naam] (directeur beleidsstatistiek) verschenen. Partijen zijn bijgestaan door hun gemachtigden. De griffier heeft aantekeningen gemaakt van wat op de zitting naar voren is gebracht.
Naar aanleiding van de mondelinge behandeling is de procedure aangehouden voor schikkingsonderhandelingen. Partijen hebben vervolgens bericht dat geen overeenstemming is bereikt. Daarop is vonnis bepaald op vandaag.
2 De feiten
[eisende partij] is sinds [datum] 2002 in dienst bij het CBS op basis van een arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd, laatstelijk in de functie van wetenschappelijk medewerker.
Op 11 maart 2025 heeft het Directieberaad van het CBS een nieuw buitenlandbeleid vastgesteld. Dit beleid is op 13 maart 2025 via het intranet en per e-mail aan de werknemers van het CBS gecommuniceerd. Het beleid bepaalt, voor zover relevant:
“Dit beleid gaat over het werken vanuit het buitenland, anders dan voor grenswerkers met een permanent adres in het buitenland. (…)
Werken vanuit het buitenland sluit in beginsel niet aan bij enkele belangrijke uitgangspunten van het hybride werken (regelmatig op kantoor zijn, sociale cohesie, verbondenheid met de Nederlandse samenleving). Werken vanuit het buitenland kan daarom niet als onderdeel van het hybride werken worden gezien. Hierom is er altijd toestemming nodig om te werken vanuit het buitenland.
Er bestaat geen recht op het werken vanuit het buitenland. Een verzoek om te werken vanuit het buitenland kan worden afgewezen indien de (HR-verantwoordelijke) leidinggevende daar aanleiding toe ziet. De leidinggevende zal bij weigering altijd de reden van de weigering vermelden. (…)
Het CBS is verplicht om werknemers conform de Nederlandse wet- en regelgeving te betalen en Nederlandse loonheffing af te dragen, hier worden geen uitzonderingen op gemaakt.
Verkorte procedure
De verkorte procedure kan gevolgd worden als een werknemer voor een periode gelijk aan of korter dan 2 weken vanuit het buitenland wil werken. Als een werknemer in een kalenderjaar in totaal langer dan 2 weken wil werken vanuit het buitenland, dient evenwel de uitgebreide procedure te worden gevolgd. (…)
Uitgebreide procedure
In uitzonderlijke gevallen kan er toestemming worden gegeven voor tijdelijk werken vanuit het buitenland, buiten de kaders van de verkorte procedure. Hiervoor wordt de uitgebreide procedure gevolgd. (…)”
[eisende partij] heeft op 13 februari 2025 – dus vóór de publicatie van voornoemd beleid – bij haar toenmalige leidinggevende (mondeling) aangegeven dat zij voornemens was om eind 2025 naar [land] te emigreren en haar werkzaamheden voor het CBS vanuit [land] voort te zetten. [eisende partij], haar leidinggevende en de directeur van het CBS hebben met elkaar besproken in welke mate het CBS aan deze wens van [eisende partij] tegemoet kon komen. Het CBS heeft op 27 februari 2025 aan [eisende partij] voorgesteld haar toe te staan voor een periode van maximaal drie maanden vanuit [land] te werken, onder de voorwaarden dat haar arbeidsovereenkomst zou worden omgezet van vier naar drie dagen per week, zij minimaal één week per maand fysiek op kantoor (in Nederland) zou verschijnen en het dienstverband na afloop van de termijn van drie maanden middels een vaststellingsovereenkomst (VSO) zou worden beëindigd, gelet op de blijvende verhuizing van [eisende partij] naar het buitenland. Het CBS heeft een concept-VSO aan [eisende partij] voorgelegd, maar partijen zijn hierover niet tot overeenstemming gekomen.
Op 6 augustus 2025 heeft [eisende partij] een nieuwe aanvraag voor werken vanuit het buitenland ingediend, dit keer volgens de in het buitenlandbeleid van 11 maart 2025 voorgeschreven uitgebreide procedure. Het CBS heeft de aanvraag van [eisende partij] afgewezen.
Het CBS heeft [eisende partij] op 9 maart 2026 een waarschuwingsbrief gestuurd voor overtreding van het buitenlandbeleid, omdat door de leidinggevende van [eisende partij] was geconstateerd dat zij ondanks de afwijzing van haar verzoek vanuit [land] aan het werk was. Op 13 april 2026 heeft het CBS [eisende partij] een formele berisping opgelegd, omdat zij ondanks de waarschuwing is doorgegaan met werken vanuit [land].
Op 19 augustus 2026 heeft de cybersecurity officer van het CBS geconstateerd dat [eisende partij] in de digitale omgeving van het CBS heeft ingelogd met gebruikmaking van een VPN-service. Een dag later heeft het CBS [eisende partij] gesommeerd om het gebruik van de VPN-service onmiddellijk te staken. Aan [eisende partij] is ook opnieuw medegedeeld dat zij geen toestemming heeft om vanuit [land] te werken.
In de week van 31 augustus tot en met 4 september 2026 heeft [eisende partij] op drie dagen vanuit [land] ingelogd. Op 4 september 2026 heeft het CBS daarop aan [eisende partij] bericht dat haar per onmiddellijk de toegang tot de digitale werkomgeving wordt ontzegd, kort gezegd op de grond dat [eisende partij] herhaaldelijk en bewust het buitenland- en thuiswerkbeleid heeft geschonden ondanks eerdere waarschuwingen.
Op 7 september 2026 heeft de leidinggevende van [eisende partij] in een e-mail aan de directe collega’s van [eisende partij] bericht:
“Hierbij willen we jullie informeren dat [[eisende partij]] geen werkzaamheden voor het CBS meer verricht. Hieraan is een langer lopend verschil van inzicht tussen [[eisende partij]] en het CBS voorafgegaan. Vanwege privacy kunnen wij hierover geen verdere details delen. Wel kunnen we aangeven dat dit een zeer zorgvuldig en langlopend traject is geweest, waarin we geprobeerd hebben tot een oplossing te komen. Dit is helaas niet gelukt.
Met de collega’s die projecten uitvoeren met [[eisende partij]] zullen we vanuit management op korte termijn kijken naar oplossingen.
We vinden de situatie voor alle betrokkenen uiteraard zeer vervelend.”
3 Het geschil
[eisende partij] vordert dat de kantonrechter bij wijze van voorlopige voorziening, uitvoerbaar bij voorraad, het CBS veroordeelt:
-
om [eisende partij] binnen zeven werkdagen na betekening van dit vonnis in staat te stellen haar werkzaamheden op de gebruikelijke wijze te hervatten met alle faciliteiten en bevoegdheden die zij uit hoofde van haar arbeidsovereenkomst geniet;
-
om binnen zeven werkdagen na betekening van dit vonnis aan dezelfde partijen die de e-mail van 7 september 2026 hebben gekregen een bericht te sturen zoals door [eisende partij] onder randnummer 18 van de dagvaarding geformuleerd;
-
tot betaling van een dwangsom van € 500,- voor iedere dag of gedeelte daarvan dat het CBS in gebreke blijft om aan het voorgaande te voldoen, tot een maximum van € 25.000,- is bereikt;
-
tot betaling van de proceskosten.
Het CBS concludeert tot afwijzing van de vorderingen met uitvoerbaar bij voorraad te verklaren veroordeling van [eisende partij] in de proceskosten.
4 De beoordeling
Geen wedertewerkstelling
In artikel 7:611 BW is bepaald dat een werkgever zich tegenover haar werknemers moet gedragen als een goed werkgever. Volgens vaste jurisprudentie vloeit uit deze verplichting voort dat de werkgever een werknemer in beginsel toe moet laten tot het verrichten van de overeengekomen arbeid, tenzij de werkgever een redelijke grond heeft om de werknemer die toegang te ontzeggen. Of een vordering tot wedertewerkstelling gelet op deze verplichting moet worden toegewezen, hangt (onder andere) af van de aard van de dienstbetrekking, de overeengekomen arbeid en de bijzondere omstandigheden van het geval. In kortgeding geldt verder dat de vordering alleen kan worden toegewezen indien in zodanige mate waarschijnlijk is dat de vordering ook in een bodemprocedure zal worden toegewezen, dat daarop bij wijze van voorlopige voorziening kan worden vooruitgelopen.
Artikel 7:660 BW bepaalt dat een werknemer verplicht is zich te houden aan de voorschriften die de werkgever – binnen de grenzen van algemeen verbindende voorschriften en de arbeidsovereenkomst – aan hem geeft omtrent het verrichten van de arbeid, of ter bevordering van de goede orde in de onderneming.
Het CBS heeft in dit geval aan haar instructiebevoegdheid uit artikel 7:660 BW uitvoering gegeven door een intern beleid op te stellen met betrekking tot (thuis)werken vanuit het buitenland. Dit beleid komt er – kort gezegd – op neer dat werknemers geen recht hebben om vanuit het buitenland te mogen werken en dat dit in beginsel niet is toegestaan, tenzij toestemming wordt verleend door het CBS volgens één van de twee voorgeschreven procedures. In dit kortgeding is door het CBS voldoende aannemelijk gemaakt dat dit beleid niet berust op willekeur, maar dat daaraan gewichtige redenen ten grondslag liggen. Daaronder is in ieder geval begrepen dat het CBS wil voorkomen dat buitenlands arbeids- en belastingrecht toepasselijk wordt op haar werknemers indien deze langdurig verhuizen naar het buitenland. Daarnaast wil het CBS waarborgen dat haar werknemers met enige regelmaat fysiek op kantoor (kunnen) verschijnen.
Het is niet gebleken dat het hiervoor bedoelde beleid in strijd is met enige afspraak uit de arbeidsovereenkomst tussen partijen of met enig algemeen verbindend voorschrift. [eisende partij] heeft erop gewezen dat uit de toepasselijke CAO-Rijk volgt dat hybride (of op afstand) werken in beginsel is toegestaan en alleen door de werkgever mag worden geweigerd op grond van “een goede reden”, welke eis niet vermeldt staat in het buitenlandbeleid van het CBS. Met dit standpunt miskent [eisende partij] echter dat de betreffende bepalingen van de CAO-Rijk geen betrekking hebben op werken vanuit het buitenland, maar op werken vanuit huis binnen Nederland. Die bepalingen staan er daarom niet aan in de weg dat het CBS daarnaast beleid vaststelt over werken vanuit het buitenland. Verder heeft [eisende partij] niet gesteld dat het buitenlandbeleid van het CBS op zichzelf genomen onredelijk is. De kantonrechter gaat er in dit kortgeding daarom vanuit dat het beleid van het CBS met betrekking tot (langdurig) werken vanuit het buitenland moet worden aangemerkt als een redelijk voorschrift in de zin van artikel 7:660 BW. [eisende partij] is in beginsel verplicht om zich aan dit beleid te houden.
[eisende partij] heeft de volgens het beleid voorgeschreven (‘uitgebreide’) procedure gevolgd, door het CBS op 6 augustus 2025 om toestemming te verzoeken om voor een langdurige periode vanuit [land] te mogen werken. Dat verzoek is door het CBS afgewezen. Ook voorafgaand daaraan hebben partijen al uitgebreid met elkaar onderhandeld over de mogelijkheid om [eisende partij] vanuit [land] te laten werken onder vaststelling van een einddatum van het dienstverband middels een VSO, naar aanleiding van haar eerdere (informele) verzoek van 13 februari 2025. Partijen zijn hierover niet tot overeenstemming gekomen. Voor [eisende partij] moet onder die omstandigheden op niet voor twijfel vatbare wijze duidelijk zijn geweest dat het CBS haar niet toestaat om vanuit [land] haar werkzaamheden te verrichten.
Desondanks is [eisende partij] haar werkzaamheden structureel gaan uitvoeren vanuit [land]. Daarbij heeft zij ook gebruik gemaakt van een VPN-service, zodat voor het CBS niet steeds zichtbaar was vanaf welke locatie zij haar werkzaamheden verrichtte. [eisende partij] is door het CBS meerdere keren gewaarschuwd om deze schending van het buitenlandbeleid te staken, maar is daarin blijven volharden. De kantonrechter acht het door [eisende partij] op deze wijze bewust in strijd handelen met het beleid en de waarschuwingen van het CBS en haar weigerachtigheid om zich daar alsnog naar te schikken, een voldoende zwaarwegende grond voor het CBS om haar de toegang tot het werk te ontzeggen. Zoals hiervoor overwogen, acht de kantonrechter het door het CBS gehanteerde buitenlandbeleid een redelijk voorschrift. Het CBS dient daarom over de mogelijkheid te beschikking om dat beleid tegenover haar werknemers te handhaven. Uit het feit dat [eisende partij] de eerdere waarschuwingen van het CBS heeft genegeerd, volgt dat het CBS in redelijkheid heeft kunnen beslissen om haar als opvolgende sanctie de toegang tot het werk te ontzeggen. Het CBS heeft daarmee dan ook niet in strijd gehandeld met haar verplichting om zich tegenover [eisende partij] als een goed werkgever te gedragen.
Aan het voorgaande doet niet af, zoals [eisende partij] betoogt, dat er in haar individuele geval door het CBS geen duidelijke motivering zou zijn gegeven voor de afwijzing van haar verzoeken om vanuit [land] te mogen werken. Het CBS heeft in haar buitenlandbeleid in redelijkheid mogen voorschrijven dat werknemers in beginsel geen recht hebben om vanuit het buitenland te mogen werken en dat dit slechts is toegestaan in “uitzonderlijke gevallen”. Daaruit volgt dat het op de weg van [eisende partij] ligt om te onderbouwen waarom het CBS in haar individuele geval gehouden zou zijn om een uitzondering te maken. [eisende partij] heeft echter geen redenen aangevoerd waarom zij op een dergelijke uitzondering recht zou hebben. Zo is door [eisende partij] bijvoorbeeld niet gesteld waarom haar verhuizing naar [land] noodzakelijk zou zijn, of waarom het beleid in haar individuele geval tot disproportionele gevolgen zou leiden.
De stelling van [eisende partij] dat haar bekend is dat ook anderen werknemers van het CBS voor langere periode vanuit het buitenland hebben gewerkt kan haar ook niet baten. [eisende partij] heeft niet gesteld wat de persoonlijke omstandigheden van die anderen werknemers zijn en hoe deze zich met haar eigen situatie laten vergelijken. Daarnaast kan [eisende partij] niet baten dat zij op de zitting heeft aangeboden een rechtsadvies over te leggen over de eventuele toepasselijkheid van [landelijk] belasting- en arbeidsrecht, gegeven haar verhuizing naar [land]. De kantonrechter kan zonder een dergelijk advies op dit moment niet vaststellen dat aan de zorgen van het CBS op dit punt tegemoet zal worden gekomen. De aard van een kortgedingprocedure verzet zich ertegen om [eisende partij] alsnog in de gelegenheid te stellen dit advies over te leggen. Tot slot leidt ook het voorstel van [eisende partij] om iedere derde week naar Nederland te komen om fysiek op kantoor te werken niet tot een ander oordeel, omdat [eisende partij] in dat geval nog steeds in strijd met het redelijke beleid van het CBS structureel – en ieder geval voor meer dan twee weken per jaar – vanuit [land] zou werken.
De slotsom van de voorgaande overwegingen is dat in dit kortgeding niet zodanig aannemelijk is geworden dat de vordering tot wedertewerkstelling in een bodemprocedure zal worden toegewezen, dat de kantonrechter daar reeds bij wijze van voorlopige voorziening op vooruit kan lopen. Die vordering wordt daarom afgewezen.
Geen rectificatie
[eisende partij] vordert daarnaast dat het CBS wordt veroordeeld om haar e-mail aan de collega’s van [eisende partij] van 7 september 2026 te rectificeren. [eisende partij] legt hieraan – samengevat – ten grondslag dat het CBS in strijd heeft gehandeld met haar verplichting om zich als een goed werkgever te gedragen door collega’s over haar afwezigheid te berichten zonder de inhoud van dit bericht eerst met haar af te stemmen en door dit bericht zodanig te verwoorden dat dit bij de collega’s tot onnodige zorgen en verwarring heeft geleid. [eisende partij] wijst ook op artikel 6:167 BW, waarin is bepaald dat wanneer iemand krachtens Titel 3 van Burgerlijk Wetboek 6 jegens een ander aansprakelijk is ter zake van een onjuiste of door onvolledigheid misleidende publicatie van gegevens van feitelijke aard, de rechter hem op vordering van die ander kan veroordelen tot openbaarmaking van een rectificatie.
Met betrekking tot laatstgenoemde grondslag overweegt de kantonrechter dat [eisende partij] niet heeft gesteld, noch anderszins is gebleken dat de e-mail van het CBS van 7 september 2026 tegenover haar een onrechtmatige daad oplevert in de zin van artikel 6:162 BW, of dat enige andere grond voor aansprakelijkheid van het CBS bestaat krachtens Titel 3 van Burgerlijk Wetboek 6. Reeds om die reden kan de vordering tot rectificatie op die grondslag niet slagen.
Verder overweegt de kantonrechter dat het CBS niet in strijd heeft gehandeld met haar verplichting om zich als een goed werkgever te gedragen door de e-mail van 7 september 2026 aan de collega’s van [eisende partij] te versturen. [eisende partij] heeft niet weersproken dat het voor de werkzaamheden van de betreffende collega’s van belang was om te weten dat [eisende partij] niet langer beschikbaar zou zijn voor samenwerking. Daarnaast volgt de kantonrechter het CBS in haar standpunt dat de e-mail feitelijk juist is. Het klopt dat [eisende partij] geen werkzaamheden meer verricht voor het CBS en dat daaraan een langer lopend verschil van inzicht tussen [eisende partij] en het CBS vooraf is gegaan, waar partijen niet uit zijn gekomen. Aan [eisende partij] kan worden toegegeven dat de opmerking van het CBS dat vanwege privacy redenen geen verdere details gedeeld kunnen worden waarschijnlijk de nodige vragen heeft opgeroepen bij haar collega’s, maar het is begrijpelijk dat het CBS – juist gelet op haar verplichting om zich als een goed werkgever te gedragen – het niet nodig heeft gevonden om de collega’s van de verdere achtergrond van het geschil op de hoogte te brengen.
Proceskosten
De vorderingen van [eisende partij] worden in deze procedure afgewezen en dus moet zij worden aangemerkt als de in het ongelijk gestelde partij. Tussen partijen bestaat echter een arbeidsovereenkomst, die ook na deze uitspraak blijft bestaan. Gelet op die arbeidsverhouding zal de kantonrechter daarom bepalen dat ieder de eigen proceskosten draagt.
5 De beslissing
De kantonrechter in kortgeding:
wijst de vorderingen af;
compenseert de proceskosten, in die zin dat ieder de eigen kosten draagt.
++
Dit vonnis is gewezen door kantonrechter mr. E.A.W. Schippers en uitgesproken ter openbare terechtzitting van 29 oktober 2026.